အာဏာသိမ်းပြီ

"ဒေါ်လေး?" ယွင်ရှီ ခေါ်လိုက်သည်။

တူမလေး၏ ပါးပြင်နှင့် မျက်လုံးများတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို ကြည့်လိုက်တော့ ယွင်ဟုန်လည်း ရုတ်တရက် အထူးဝမ်းနည်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့သည် ယခုအချိန်တွင် တည်ငြိမ်သော ယွင်မိသားစုအတွက် လဲလှယ်ရန် အလွန်အနစ်နာ ခံခဲ့ကြသော်လည်း ယခုတော့ ဘာမှ အလုပ်မဖြစ်တော့သည်မှာ ထင်ရှားပါသည်။

ဟူး!

ယွင်ဟုန် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းတွင် သူမ၏ လက်ဖဝါးသည် ခြောက်သွေ့သွားကာ ယခင်က အရှိန်အဝါရှိတဲ့ လက်ဖဝါးနှင့် မတူတော့သည်ကို သူမ သိလိုက်သည်။ အရမ်းပင်ပန်းနေပြီ။

"မေ့လိုက်ပါတော့... မင်းလည်း ကြီးပြင်းလာပြီပဲ... မင်းကိုယ်ပိုင် အတွေးတွေ ရှိနေပြီ... အဲဒါဆို ငါဂရုမစိုက်​တော့ဘူး လက်လွှတ်လိုက်တော့မယ် မင်းတို့ကိုယ်တိုင်ပဲ ကစားလို့ရတယ်"

ယွင်ဟုန် ဆိုလိုက်ပြီးသော သူမခန္ဓာကိုယ်က သိသိသာသာ ပျော့သွားသည်။ သူမသည် တုန်လှုပ်လုနီးပါး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွား၏။ သူမသည် ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်ရှိ စားပွဲပေါ်တွင်ကိုင်ထားရရာ သူမကို ထောက်ကူရန် ရှေ့တိုးလာသော ယွင်လီနဲ့ ယွင်ယီတို့ကို လက်ကာပြလိုက်သည်။

"မင်းတို့ရဲ့ အကူအညီ မလိုပါဘူး ငါအရမ်းအဆင်ပြေတယ်"

သူမသည် အစည်းအဝေး ခန်းမထဲက ပျံသန်း ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ ယွင်လီ ပြောသည့် စကားအပြီးတွင် ခန်းမတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွား၏။ အမြဲတစေ ခပ်ခွာခွာ နေတတ်သော ယွင်ဟုန် လေနှင့်မိုးဒဏ်မှ ကာကွယ်ပေးသော သူတို့၏ အကာအကွယ်ထီးကို စွန့်လွှတ်​​ပေးခဲ့သည်။

စိတ်လှုပ်ရှား အံ့သြပြီး ပိုအရေးကြီးတာက စိတ်အေးလက်အေး ဖြစ်သွားကြခြင်းပင်။ ယွင်လီ၏ မျက်နှာသည်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှု အပြည့်ဖြင့် ရယ်မောနေ၏။ သူသာ ဤနေရာက ထွက်သွားခဲ့ပါက ဒါတွေ ဖြစ်လာလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ယွင်ရှီသည် လူတိုင်းကို မုန်းတီးမှုဖြင့် စိုက်ကြည့်ပြီး ယွင်ဟုန်နောက်သို့ အမြန်လိုက်သွားခဲ့သည်။

"ယွင်မိသားစုက ဒီလောက်ကြီးတဲ့ မိသားစုကြီးပါ အမျိုးသမီးကို မိသားစု သခင်နေရာမှာ အုပ်ထိန်းခွင့်ပေးလိုက်တာ ရှက်စရာပဲ"

အခု အစ်ကိုကြီးဟာ အသုံးမကျတဲ့သူ ဖြစ်သွားတော့ ညီမလေးက အိမ်တော်သခင် နေရာကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီဆိုတော့ သူ့အလှည့်ပဲလေ။ ယွင်လီကလည်း သူ့အဖေဆီ ရုတ်တရက် လက်ကိုမြှောက်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ အော်လိုက်သည်။

"မှန်ပါတယ် ကလေးမလေးက စည်းကမ်းတွေကို မသိပါဘူး ဒီနေ့ကစပြီး ယွင်မိသားစုကို အဖေက ချုပ်ကိုင်ထားသင့်တယ် လူတိုင်းနဲ့ ခွဲလို့မရဘူး အပြန်အလှန် ပံ့ပိုးကြရပါမယ်"

ယွင်ထောင်သည် ဤနှစ်များတစ်လျှောက် ညီအစ်ကို ညီအစ်မများ၏ သြဇာလွှမ်းမိုးမှုကို ခံခဲ့ရသောကြောင့် သည်းခံချင်တော့တာ မဟုတ်ပေ။

"အားလုံးပဲ... ဒီအချိန်က ယွင်မိသားစုအတွက် အရေးကြီးဆုံး အခိုက်အတန့်ပါပဲ... ယွင်မိသားစုအတွက် အတူတကွ ပူးပေါင်းပြီး တိုက်ပွဲဝင်သင့်တယ် လူတိုင်းရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုက ကောင်းမွန်တဲ့ အောင်မြင်မှုတွေကို ရရှိမှာပါ... လူတိုင်းရဲ့ ပံ့ပိုးကူညီမှုကို ဘယ်သူကမှ မေ့ထားလို့ မရပါဘူး.... နှစ်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ ယွင်ရှီရဲ့ ဦးဆောင်မှုအောက်မှာ လူတိုင်း ပင်ပန်းခဲ့ကြတယ်... အခု ပထမဆုံးကြေငြာချင်တာက လူတိုင်းရဲ့ လစာငွေတွေ နှစ်ဆတိုးလာပြီး အရင်းအမြစ်တွေ နှစ်ဆတိုးပေးမယ်!"

"ဟမ့် မြင်းကို မြက်မစားခိုင်းကြဘူး မိန်းမတွေက တွန့်တိုနေကြတာ"

"ယွင်မိသားစု ခေါင်းဆောင်ကို ဂါဝရပြုပါတယ်"

"ယွင်မိသားစု ခေါင်းဆောင်ကို ဂါဝရပြုပါတယ်"

စကားသံများ တစ်လုံးပြီး တစ်လုံး ထွက်ပေါ်လာလေရာ ယွင်ထောင်က မထိန်းနိုင်ဘဲ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ ယွင်ရှီ အဝေးသို့ ပျံသန်းသွားခဲ့သော်လည်း မိသားစုအစည်းအဝေး ခန်းထဲက ယွင်ထောင်၏ ရယ်မောသံကို သူမ ကြားနေရဆဲဖြစ်ပြီး သူမ၏နှလုံးသားထဲတွင် နားမလည်နိုင်လောက်အောင် အေးစက်သွားခဲ့သည်။

သူမနဲ့ အဒေါ်တွေက မိသားစုအတွက် အများကြီး ရည်စူးထားပေမယ့် သူတို့က မိန်းမတွေမို့လို့ အားလုံးက အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ကန့်ကွက်ခဲ့ကြသည်။ မိသားစုက နွမ်းပါးနေပြီ။

"အဟမ်း!"

ချောင်းဟမ့်သံကြောင့် ယွင်ရှီ အံ့အားသင့်သွားသည်။

"နတ်သမီးယွင်ရှီ... ငါတို့ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ဆုံဖို့ ရေစက်ရှိထားမှတော့ မင်းဘာလို့ လာမထိုင်တာလဲ"

လုရွှမ်အသံကို ကြားတော့ ယွင်ရှီသည် ပြောစရာရှိတာကို လုရွှမ်နဲ့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောရမည်ဟု တွေးလိုက်သည်။ သို့နှင့် ယွင်ရှီ ခြံဝင်းထဲသို့ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။

"မင်္ဂလာပါ သခင်လေးလုရွှမ်... ရှင်ပစ္စည်းတွေနဲ့ ရင်းနှီးသွား​ပြီလား"

မေးပြီးနောက် လုရွှမ်က သူ့လက်ထဲမှာ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကိုင်ထားတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အဲဒါက ရှောင်လဲ့ကို အရင်က ပေးခိုင်းလိုက်တဲ့ ပစ္စည်းတွေအကြောင်း စာအုပ်ပါပဲ။ သူမမှာ ရယ်ရခက် ငိုရခက် ဖြစ်သွားသည်။ အရာအားလုံးက လုရွှမ်ကြောင့် ဖြစ်လာခဲ့တာပင်။

ပြီးတော့ ဒီကောင်လေးက ဒီစာအုပ်တွေကို တကယ် ထိုင်ဖတ်နေတာလား။

သို့သော် သူသည် စိတ်ဝိညာဉ်မီး၏ အသိအမှတ်ပြုခြင်းကို ခံထားရပြီး စိတ်ဝိညာဉ်မီးကို ပဉ္စမအဆင့်အထိ သန့်စင်ခဲ့သည်။ ဒါဟာ လက်နက်များကို မကြာခဏ သန့်စင်နေသည်မှာ ထင်ရှားပါ၏။ ဤပစ္စည်းများသည် အဖိုးတန်သော်လည်း ၎င်းတို့ကို အတိအကျ ဘယ်သူမှ မမှတ်မိနိုင်ပေ။

လုရွှမ်သည် ယွင်ရှီ၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်ပြီး ပြုံးပြရင်း စာအုပ်ကို ဘေးသို့ ချထားလိုက်သည်။

"ဒါက အရမ်းအသေးစိတ်ပြီး လက်နက်တွေကို သန့်စင်ရာမှာ သက်ကြီးရွယ်အိုတွေရဲ့ အတွေ့အကြုံတွေ အများကြီး ပါရှိတယ်... အဲဒါက ကျွန်တော့်အတွက် အရမ်း အသုံးဝင်ပါတယ်"

ယွင်ရှီက တခစ်ခစ်နဲ့ စကားလုံးတချို့ကို ရေးပြဖို့ ပြင်လိုက်သည်။ လုရွှမ်က ဒီအရာတွေအားလုံးရဲ့ အရင်းအမြစ်က ဘယ်ကလာတယ် ဆိုတာ မသိရင်တောင် တခြားသူတွေက ပေါ်လာပြီး တိုက်ခိုက်ဖို့ တခြားဆင်ခြေ ပေးမယ်ဆိုတာ သူမ သိသည်။

"သခင်လေးလုရွှမ် ကျွန်မရှင့်ကို ယိုးယန်ဂူထဲကို ဝင်နိုင်အောင် မလုပ်ပေးနိုင်တော့မှာကို ကြောက်မိတယ်"

ယွင်ရှီ အံကြိတ်ကာ ဆိုလိုက်သည်။

လုရွှမ် ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး "သိပါတယ်!"

"ရှင်သိပြီးပြီလား?"

လုရွှမ် သူ့လက်ဖဝါးကို လှန်လိုက်သည်နှင့် သူ့လက်ချောင်းပေါ်တွင် အရည်အနည်းငယ် ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ယွင်ရှီ ၎င်းကိုကြည့်ကာ အနည်းငယ် ရှက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"သခင်မလေးယွင်ရှီး... တကယ် မျက်ရည်ကျစေမှတော့ သိသာထင်ရှားတဲ့ တစ်ခုခုတော့ ဖြစ်သွားပြီလေ... ငါက သိပ်ကံကောင်းတာမျိုး တစ်ခါမှ မဖြစ်ဖူးဘူး အဲဒါက ငါ့ကြောင့်ဖြစ်နိုင်မယ်လို့ မှန်းဆနိုင်ပါတယ်"

ယွင်ရှီက ခဏလောက်စဉ်းစားပြီး ဆိုလာ၏။

"တောင်းပန်ပါတယ်"

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ကောင်းသော အရာများက ဝေးကွာလှသည်။ ယွင်ရှီ ဒေါသထွက်ချင်နေသော်လည်း သူမ ဒေါသမထွက်နိုင်ပေ။

"မိန်းကလေးယွင်ရှီ မင်းငါ့ကို ဘာဖြစ်ခဲ့လဲ ပြောပြလို့ ရတယ် ငါ နားထောင်ပေးမှာပါ"

"မေ့လိုက်ပါ အနှောင့်အယှက် ဖြစ်​စေမိလို့ တောင်းပန်ပါတယ် သခင်လေး... သခင်​လေးမှာ လုပ်စရာမရှိရင် ဒီမှာ အနားယူနိုင်ပါတယ် ကျွန်မ သွားတော့မယ်"

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ယွင်လီနဲ့ ယွင်ယီက ဝင်လာကြ၏။ သူတို့က ယွင်ရှီကို တွေ့လိုက်သောအခါ နှစ်ယောက်လုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

"နင်တို့ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ"

ယွင်ရှီ လှည့်အော်လိုက်သည်။

ထိုဝမ်းကွဲနှစ်ယောက်ကြောင့် ယွင်ရှီ ယခုအခိုက်အတန့်တွင် တကယ်ကို ကြေကွဲနေရသည်။

"ဟုတ်တယ် ငါတို့က စိတ်ဝိညာဉ်မီးလို့ အသိအမှတ်ပြုနိုင်တဲ့ ကျွမ်းကျင်သူနဲ့ တွေ့ဖို့ ရောက်လာတာပဲ... ဒါပေမဲ့ အစ်မဝမ်းကွဲ နင်က ထွက်ပြေးပြီးတာနဲ့ ဒီလူကို တွေ့ဖို့ လာခဲ့တာလား... လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခုခုများ ရှိလား"

ယွင်ယီက ဂုဏ်ယူသော အကြည့်ဖြင့် အော်လိုက်သည်။ အရင်က ဒီဝမ်းကွဲအစ်မ ရှေ့မှာဆို အမြဲတမ်း ညံ့တယ်လို့ ခံစားခဲ့ရသည်။ ယခုအခါ ယွင်ရှီသည် နောက်ဆုံးတွင် နက်နဲသော ရေကန်ထဲသို့ တွန်းချခံလိုက်ရပြီး သူမက မတ်တပ်ရပ်ကာ ခေါင်းမော့လိုက်သည်။

"ပေါက်ကရတွေ လျှောက်မပြောနဲ့"

ယွင်ရှီမှာ လုရွှမ်ကို စော်ကားမိမှာ ကြောက်တာကြောင့် လှမ်းအော်လိုက်သည်။

"ဟမ့် ဘာပြောလို့လဲ... လူတွေက ဘယ်လို ဥာဏ်ကြီးရှင်လို့ တွေးနေကြတာ... လတ်စသတ်တော့ နတ်မီးနယ်ပယ် ပထမအဆင့်က လူလေစကိုး...ဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးက လက်နက် သန့်စင်တဲ့ ဆရာကြီးလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်တဲ့ ဟမ့် အဲဒါ ငါတို့ ယွင်မိသားစုကို ပါးရိုက်လိုက်တာပဲ မဟုတ်ဘူးလား?"

"ဝမ်းကွဲအစ်မ​ရေ... ဒါက မင်းအပြစ်ပဲနော်"

ယွင်လီက အော်လိုက်ပြီး လုရွှမ်ကို အထင်အမြင် သေးစွာဖြင့် ကြည့်နေလေသည်။

"မင်း ပိုင်ကွမ်းရှီကို မကြိုက်ဘူး ဆိုရင်တောင် နတ်မီးနယ်ပယ်က လူတစ်ယောက်ကို ကျပန်းရွေးချယ်ဖို့က မသင့်​တော့ဘူးလေ ဟုတ်တယ်မလား"

သူက ခေါင်းကို လှည့်ပြီး လုရွှမ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ကောင်လေး မင်း ထွက်သွားလို့ ရပြီ!"