သွေးပင်လယ်ဂိုဏ်း အပိုင်း (၂)

ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ သာမန်ကျင့်ကြံသူတောင် တစ်လအတွင်း ဖြတ်ကျော်သွားနိုင်တာက ပြဿနာမဟုတ်ပေ။

ကျင့်ကြံသူများအတွက် ဤဝိဥာဉ်ဂူ၏ အကျိုးကျေးဇူးများသည် အမှန်တကယ် အံ့ဩစရာပင်။

“တိမ်တိုက်နဂါးစည်းချက်မှာက ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့် ရွေ့လျားမှုနည်းစနစ်သုံးခုပဲ လိုတော့တယ်။ သုံးလေးရက်အတွင်း ဖြတ်ကျော်နိုင်ရမယ်။”

လင်းရှန်က ခဏလောက် စဉ်းစားပြီး ဂူအပြင်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

“ဒါပေမယ့် မီတာ ၃၀၀၀ အချင်းဝက်အတွင်းမှာ  ကမ္ဘာ့အနှစ်သာရ အများစုကို ငါကိုင်တွယ်ခဲ့ပါတယ်။ အခုတော့ တခြားနေရာကို ပြောင်းဖို့ အချိန်ရောက်ပြီ”

လင်းရှန်သည် မြေပုံကိုထုတ်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။ မကြာခင်မှာ ဝိညာဉ်သားရဲတွေ အများကြီးရှိတဲ့ ဒုတိယနေရာကို သူရှာတွေ့ခဲ့သည်။

အဲ့တာက ခုနစ်ကီလိုမီတာကနေ ရှစ်ကီလိုမီတာလောက်ဝေးသည်။

"ငါ အဲ့ဒီကို သွားမယ်”

လင်းရှန်က ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ကိုယ်ပွားများကို ပြန်ခေါ်ကာ လှိုဏ်ဂူထဲမှ ထွက်သွားပြီး သူ့ဦးတည်ရာဆီသို့ လေဟုန်စီးခြင်းကိုသုံးကာ အပြေးအလွှားသွားသည်။

လမ်းတစ်ဝက်တွင် လင်းရှန်သည် သူ့မျက်လုံးထောင့်မှ ရုပ်ပုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် မြင်

လိုက်ရသည်။ သူလှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ရပ်လိုက်သည်။

အလောင်းတစ်လောင်းသည် မီတာတစ်ရာအကွာ ကျောက်စာတိုင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည်။

နီးကပ်လာသောအခါတွင် မျက်နှာကို ရင်းနှီးသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူနှင့်အတူ ဝိညာဉ်ဂူထဲသို့ ဝင်ခဲ့ကြသော အောက်အိမ်တော် တပည့်များထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည်။

လင်းရှန်သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားကာ ပတ်ပတ်လည်ကို ရဲရဲကြီး ကြည့်လိုက်သည်။ ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား မတွေ့ရတော့ အလောင်းကို ဂရုတစိုက် ချဉ်းကပ်ခဲ့သည်။

အလောင်း၏ အရေပြားမှာ သွေးအနည်းငယ်မျှမရှိဘဲ ဖြူဖျော့နေသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက သွေးတွေအားလုံး ခြောက်သွားသလိုပင်၊ သူ့မျက်နှာမှာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ရှိနေသေးသည်။

လင်းရှန်က အဲဒါကို ခဏလောက် လေ့လာပြီး လမ်းညွန်အဆောင်ကို ထုတ်လိုက်သည်။ ၎င်းကို အသက်သွင်းပြီးနောက် အလောင်းဆီကို ပစ်ချခဲ့သည်။ မျှော်လင့်ထားသလိုပင်  သူ့မှာ ကျန်နေသည့် မကောင်းဆိုးဝါး အရောင်အဝါကို သူတွေ့ခဲ့သည်။

သူ့အမူအရာက ပို၍ လေးနက်လာသည်။

ဝိညာဉ်ဥမင်လိုဏ်ဂူရှိ ဝိညာဉ်နတ်ဆိုးများသည် သဘာဝအတိုင်း ဖွဲ့စည်းထားသော်လည်း မကောင်းဆိုးဝါးများ မဟုတ်ပေ။

အကယ်၍ ဤတပည့်သည် ဝိညာဉ်သားရဲ၏လက်၌ သေဆုံးသွားခဲ့ပါက သူ၏အလောင်း၌ မကောင်းသောအငွေ့အသက်များ ကျန်ရစ်ခဲ့မည်မဟုတ်ပေ။

ဝိညာဉ်အနှစ်သာရ ပေါများသော အရပ်၌ မကောင်းသော သတ္တဝါများ ရှိနေရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

နောက်တော့ အဖြေက ရှင်းသွားသည်။

ဤလူကို အခြားလူသားတစ်ဦးမှ သတ်ပစ်ခဲ့တာပင်။

သို့သော် လင်းရှန်နားမလည်နိုင်သောအရာမှာ အောက်အိမ်တော်၏တပည့်ကို သတ်ရန် မကောင်းဆိုးဝါး မှော်စွမ်းအားကို မည်သူက အသုံးပြုမည်နည်း။

 ဖမ်းကျွင်းချင်လား?

မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါ မဖြစ်နိုင်ပေ…

ရှီကျင့်ရှန်ကို ဘယ်လောက်ပဲ မကျေမနပ်ဖြစ်နေပါစေ ၊  ဖမ်းကျွင်းချင်အနေနဲ့ သူ့ဒေါသကို ကျောင်းမှ တခြား တပည့်တွေအပေါ် လွှဲချမှာ မဟုတ်ပေ။

သူစိတ်လွတ်သွားရင်တောင် ဒီလို လေးနက်တဲ့အမှုကို လုပ်မှာမဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင်  ဖမ်းကျွင်းချင်သည် ထင်ရှားသော မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာပြီး ရှေးရိုးစွဲ တပည့်ဖြစ်ခဲ့သည်။ မကောင်းဆိုးဝါးလမ်းစဉ်တွေကို သူ မသိသင့်ပေ။

ဒါပေမယ့် ဒီလိုမှမဟုတ်ရင် ဘယ်သူလုပ်တာလဲ။

သူတို့နဲ့  ဖမ်းကျွင်းချင်ကလွဲလို့ တခြားတစ်ယောက်ယောက်လား။

လင်းရှန်က ခေါင်းယမ်းပြန်သည်။

သူတို့သည် ဝိညာဉ်ဂူထဲသို့ဝင်သော ပထမအသုတ်တပည့်များဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်ဂူထဲမှာ တခြားသူတွေရှိနေရင် ဂိုဏ်းက ဘာလို့ သူတို့ကို ကွယ်ဝှက်ထားမှာလဲ။

ကိုယ့်လူကို ဘာကြောင့်သတ်ကြမလဲ။

သူသည် ပို၍ စိတ်ရှုပ်လာသောကြောင့် မဆိုင်းမတွ ထရပ်လိုက်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဝိဥာဉ်လိုဏ်ဂူထဲ ဝင်သွားတဲ့ကျောင်းက တပည့်တွေအနေနဲ့ မတော်တဆ တစ်ခုခု ဖြစ်တော့မည်။

လင်းရှန်သည် ကျောင်းအဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူ မနေနိုင်ပေ။

လင်းရှန်သည် ရှီကျင့်ရှန်ပေးထားသည့် တိုကင်ကို သူ့သိုလှောင်လက်စွပ်မှ ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူ့အာရုံတွေကို စူးစည်းပြီး သူ့အမူအရာက မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြောင်းလဲသွားတယ်။

“မဝေးတော့ဘူး။ တော်တော်နီးစပ်တယ်။”

နှောင့်နှေးမှုမရှိဘဲ လင်းရှန်သည် သူခံစားမိသော ဦးတည်ရာဆီသို့ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။

သိပ်မကြာခင်မှာပဲ အဝေးမှာ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်နေ၏

လင်းရှန်၏ မျက်လုံးများ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေပြီး အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။

သူနီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ အသံက တဖြည်းဖြည်း ပြတ်သားလာသည်။ ထိုအသံသည် ယောက်ျားနှင့်မိန်းမ စကားပြောသံနှင့်အတူ ရောထွေးနေသော တိုက်ပွဲတစ်ခု၏ အသံဖြစ်သည်။

ကျောက်နံရံကို ကျော်ပြီးနောက် အသံက ရုတ်တရက် ကြည်လင်လာပြီး တိုက်ပွဲ မြင်ကွင်းကို မြင်ရသွားသည်။

အနည်းငယ် ချောင်ကျနေသော နေရာတွင် အိုက်ကျင့်ထင်သည် မတ်တပ်ရပ်နေ၏။ သူမ၏ လှပသော မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့နေပြီး သူမ၏ နှင်းဖြူရောင် ဝတ်စုံမှာ သွေးများဖြင့် စွန်းထင်းနေသည်။

သူမခြေထောက်နားမှာ ယောက်ျားတစ်ယောက် လဲကျနေ၏

သူ၏အသွင်အပြင်နှင့် အဝတ်အစားအရ သူသည် လင်းရှန်နှင့်အတူဝင်လာသော အောက်အိမ်တော်မှ တပည့်တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။

အခုသူက လုံးဝ မလှုပ်တော့ပေ။ အသံမထွက်ဘဲ သေသွားဖွယ်ရှိသည်။

အိုက်ကျင့်ထင်သည် မီတာဝက်ခန့်မြင့်သော အစိမ်းရောင်သစ်ပင်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ ၎င်း၏အရွက်များသည် စိမ်းလန်းစိုပြေနေ၏။

သစ်ပင်ထိပ်တွင် အသီးအနှံများစွာရှိသည်။ ၎င်းတို့သည် လက်မအရွယ်သာ ရှိသေးသည်။ ၎င်းတို့ကို ကြည့်ရတာ အရောင်အသွေးစုံပြီး တောက်ပနေ၏

စိမ်းလန်းသောသစ်ပင်မှ အလင်းရောင်သည် နှစ်မီတာအချင်းဝက်ရှိသော အကာအရံအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး အိုက်ကျင့်ထင်နှင့် မြေပြင်မှ တပည့်ကို ဖုံးအုပ်ထားသည်။

အစိမ်းရောင်သစ်ပင်မှလာသော အလင်းအတားအဆီးသည် ပါးလွှာပုံ ပေါက်သော်လည်း ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ  ခိုင်ခံ့မှုရှိသည်။ သူ့ရှေ့က လူနှစ်ယောက်က ဘယ်လိုပဲ တိုက်ခိုက်နေပါစေ၊ ဘာမှ ထိခိုက်မှုမရှိပေ။

အတားအဆီးကို တိုက်ခိုက်သူ နှစ်ဦးမှာ အသက် ၂၀ ဝန်းကျင်ရှိ အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်သည်။

ယောကျာ်း၏ မျက်နှာသည် သေးသွယ်ပြီး အနက်ရောင် ၀တ်စုံကို ၀တ်ထားသည်။ ရှည်လျားကျဉ်းမြောင်းသော မျက်လုံးများသည် အိုက်ကျင့်ထင်အပေါ် အဆိပ်ပြင်းသော မြွေတစ်ကောင်လို အေးစက်နေခဲ့သည်။

အမျိုးသမီးသည် ဖြူဖွေးသော ၀တ်စုံကို ၀တ်ဆင်ထားပြီး သူမ၏ နှင်းဖြူရောင် ဝမ်းဗိုက်နှင့် ခြေလက်များကို လစ်ဟာထားသည်။ သူမ၏ ရင်ဘတ်မှာ ပြည့်နှက်နေပြီး သူမ၏ အမူအရာမှာ မြူဆွယ်နေသယောင်ပင် ။ သူမသည် မှော်ဆန်သော ရောင်ဝါကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

အမျိုးသမီးသည် သွေးရောင်ကြာပွတ်ကို ကိုင်ကာ ရယ်မောရင်း အလင်းဒိုင်းကို အဆက်မပြတ် ပွတ်တိုက်နေသည်။

“မင်းကို မြန်မြန် လက်နက်ချဖို့ ငါ အကြံပေးချင်တယ်။ မင်းရဲ့ အဖော်တွေ အားလုံး သေကုန်ပြီ။ မင်းကို ဘယ်သူမှ မကယ်နိုင်ဘူး။ ဘာကြောင့် ရုန်းကန်နေရတာလဲ။ နာခံပြီး အရှုံးပေးလိုက်ရင် သက်သာသွားနိုင်တယ်”

ထိုလူက ခေါင်းညိတ်ပြီး ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ဒီရတနာက အစွမ်းထက်ပေမယ့် မင်းက ကြာရှည်စွာ အသက်ရှုခြင်းအဆင့်မှာပဲ ရှိနေတာ။ မင်းက အနည်းဆုံး နောက်ထပ် ဆယ့်ငါးမိနစ်ပဲ တောင့်ခံနိုင်တော့မှာ။  အဲဒီနောက်မှာတော့ မင်းက  ကြေကွဲဖွယ်ရာ ရှုံးနိမ့်မှုကို ခံစားရမှာပဲ။  မင်းငါပြောတာကိုဘာလို့မနာခံတာလဲ။ မင်းနာခံမယ်ဆို မင်းကို မသတ်ရုံတင်မဟုတ်ဘဲ မင်း မကြုံဖူးတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေ ခံစားခွင့်ပေးမှာ”

စကားပြောနေစဉ်တွင် ထိုလူက အိုက်ကျင့်ထင် ကို ဆက်လက်စိုက်ကြည့်နေသည်။ လောဘအရောင်သည် သူ့မျက်လုံးထဲတွင် တောက်ပလာသည်။

ယောက်ျား၏လေသံကိုကြားတော့ မိန်းမကမကျေနပ်သဖြင့် ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

“အကိုကြီး၊ ဒီနှစ်ယောက်ကို ကျွန်မအတွက် သွေးဝိညာဉ်အဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်မယ်လို့ ပြောခဲ့တာလေ။ ကိုယ့်စကားကို မသိတော့တာလား။"

ထိုလူက ရှက်ရွံ့စွာပြုံးပြီး “ညီမလေ။ မြေပြင်ပေါ်ကလူက မင်းပိုင်တယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီအမျိုးသမီးက လှတယ်။ သွေးဝိညာဉ်ကို သန့်စင်ဖို့ သူမကို အသုံးပြုရတာက သနားစရာပဲ။ သူ့ကို အကို့ဖို့ထားလိုက်."