အန်တုမယ်

ရှောင်လဲ့သည် သုံးရက်တိုင်တိုင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ပြီး ယခုအခါတွင် မိသားစု ခေါင်းဆောင်များ ပြန်ရောက်လာပြီ ဖြစ်ကြောင်း ကြားလိုက်ရသောအခါ သူမ တစ်ဦးတည်းကပင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူတို့ ဒဏ်ရာရသွားတာကို မြင်တော့ သူမက အရမ်းစိုးရိမ်သွားပြီး ဘာဖြစ်တာလဲလို့ မေးမြန်းလာ၏။

ယွင်ရင်သည် လူတိုင်း အဂ္ဂိရတ်ဆေး အမျိုးမျိုးကို ချက်ချင်းရရန် ရှောင်လဲ့ကို ခိုင်းစေလိုက်ရာ သူမလည်း ​ပြေးရင်းလွှားရင်း အလုပ်များနေလေသည်။

"သူမက မိန်းကလေးကောင်းလေးပဲ... သူမကို အနာဂတ်မှာ ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်သင့်တယ်" ယွင်ရင်က ဆိုသည်။

ယွင်ရှီက ဦးဆောင်ခဲ့ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ လုရွှမ်တောင် ထိုမိန်းကလေးအပေါ် အမြင်ကောင်းတွေ တိုးလာခဲ့ပါ၏။ လိုအပ်နေချိန် လိုလိုလားလား ကူညီပေးသော သူငယ်ချင်းသည် အမှန်တကယ်ပင် သူငယ်ချင်းဖြစ်ပြီး ရှောင်လဲ့ကလည်း အကျပ်အတည်းတွင် ကြီးမားသော အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်ခဲ့သည်။

"မနေ့က ပိုင်ကွမ်းရှီနဲ့ သခင်လေးလီရှန့်က သခင်လေးလုရွှမ်ကို လမ်းလျှောက်ထွက်ဖို့ ဆိုပြီး ဖိတ်ခေါ်​သေးတယ်... ယင်ယန်မဟာဂိုဏ်းမှာ အထူးမြေမှုန်ရဲ့ အဆိပ်ဖြေဆေး ရှိတယ်လို့ ပြောကြတယ်... နောက်ပြီး သခင်လေးလီရှန့်က အပြင်မှာ လျှောက်လည်နေတာ အရမ်းကြာပြီမလို့ ဂိုဏ်းက သူ့ကို ချက်ချင်း ပြန်လာခိုင်းနေတယ်တဲ့...."

ယွင်ရှီ မျက်နှာအရောင်က ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားကာ သူမ မျက်လုံးများသည် ကြောက်ရွံ့မှု အပြည့်နှင့်။ သူမ လုရွှမ်နှင့် မခွဲခွာချင်ပေ။ အထူးသဖြင့် မိုးကြိုးပစ်ခြင်းတွင် ထိုအချိန်က အလွန်အန္တရာယ် များသော်လည်း လုရွှမ်၏ ကာကွယ်မှုဖြင့် သူမသည် ပို၍လုံခြုံပြီး စိတ်အေးလက်အေး ခံစားခဲ့ရသည်။

သူမ ရှက်​​နေ​သော​ကြောင့်​ ဘယ်​​တော့မှ စကားမ​ပြောရဲခြင်း ဖြစ်သည်။ လုရွှမ် ဒီလောက်မြန်မြန်နဲ့ ထွက်သွားလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး။ ရှောင်လဲ့လည်း သခင်မလေး၏ မျက်နှာကယ ပြောင်းလဲသွားတာကို မြင်တော့ ပါးစပ်ကို နာခံစွာ ပိတ်လိုက်သည်။

ထျန်းယင်နဲ့ ထျန်းယန်က ချောင်းဆိုးပြီးနောက် ယွင်ရင်ကို ဆွဲထုတ်သွားကာ ယွင်ရှီနဲ့ လုရွှမိတို့ကို အခန်းထဲတွင် နှစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့သည်။ လုရွှမ် အနည်းငယ် နေရခက်သွားကာ ယွင်ရှီလည်း ရှက်ရှက်ဖြင့် ခေါင်းငုံ့ကာ သူမ၏ဖိနပ်ကိုသာ ကြည့်နေသည်။

"ငါ"

"ကျွန်မ..."

"မင်းအရင်ပြောမလား" လုရွှမ် ပြုံးလိုက်သည်။

ယွင်ရှီက လုံလောက်သော ခွန်အားကို စုဆောင်းထားသကဲ့သို့ အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ သူမ ခေါင်းကို ငုံ့ထားရင်း မျက်လုံးများထဲမှ မျက်ရည်များ တဖြည်းဖြည်း စီးကျလာသည်။

"ကျွန်မရှင့် တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ပြီး ဆွဲမထားချင်ပါဘူး.... ရှင်က သာမန်လူမဟုတ်မှန်း ကျွန်မသိတယ် နောင်အနာဂတ်မှာ ရှင့်အနားမှာ လူယုံတွေ အများကြီးရှိမှာ သေချာတယ်... ရှင်လုပ်နိုင်မယ်လို့ ကျွန်မ မျှော်လင့်တယ်... အနာဂတ်မှာ ရှင့်အတွက် အမြဲဆုတောင်းပေးမယ့် မိန်းကလေးတစ်ယောက် ရှိတယ်ဆိုတာ သတိရပေးပါ..."

ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် ယွင်ရှီ ခေါင်းငုံ့ကာ မျက်ရည်များ ကျလာပြန်သည်။ လုရွှမ် မြှားဖြင့် ထိသွားသကဲ့သို့ ရုတ်တရက် သူ့နှလုံးသားထဲတွင် နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ့ရှေ့မှာ နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့ ယွင်ရှီကိုကြည့်လိုက်တော့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က တောင့်တင်းလာသည်။ သူမသည် အလွန်တော်သော မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ယခုအချိန်၌ပင် သူသည် သူမအတွက် ဘာဒုက္ခမှ မထားခဲ့ချင်သေးပေ။

"အရူး! ဒီကလေးမလေးကို မကြိုက်ဘူးလားဟ! ကောင်လေး... ကျီးဖိုးဖိုးက မင်းနှလုံးသားထဲမှာ မင်းကို စောင့်မျှော်နေတဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက် ရှိတယ်ဆိုတာ သိပေမယ့် ဒီဘဝမှာတောင် မင်းအရင်ဘဝက အကြွေးတွေကိုပဲ ဆပ်ဦးမှာလား... မင်း ဒီကောင်မလေးကို စွန့်လွှတ်လိုက်ရင် ငါ မင်းကို စိတ်ထဲမှာ အမြဲမုန်းတီးနေလိမ့်မယ်"

လုရွှမ်လည်း သူ့စိတ်ထဲတွင် ရှိုက်ကြီးတငင် ပြုံးလိုက်သည်။ သို့သော် ရွှေကျီးကန်း၏ စကားများသည် လုရွှမ်နှလုံးသားကို ရင်တုန်စေခဲ့သည်။ အမှန်ပင် ထိုသို့သော မိန်းကလေးကို အနာဂတ်တွင် အမှန်တကယ် စွန့်လွှတ်ရပါက သူ့ကိုယ်သူ မထီမဲ့မြင်ပြုရလိမ့်မည်။

လုရွှမ် ယွင်ရှီကို သူ့ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ဖက်ထားလိုက်ပြီး သူမမေးစေ့ကို ညင်သာစွာ မြှောက်ကာ သူမ၏ အနီရောင် နှုတ်ခမ်း​လေးများကို နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။ နှုတ်ခမ်းတွေက ခဏအကြာမှ ကွဲကွာသွားခဲ့၏။

ယွင်ရှီမျက်နှာသည် ရှက်ရွံ့မှုဖြင့် နီရဲနေလေသည်။ သူမမျက်လုံးများသည် မိသားစု၏သခင် ဖြစ်ခြင်း၏ သူရဲကောင်း ဆန်သော အမူအယာ မရှိတော့ဘဲ မိန်းမငယ်လေးလို ရှက်ရွံ့မှု အပြည့်နှင့် ဖြစ်နေသည်။

"ငါထွက်သွားရဦးမယ်... ဒါပေမဲ့ နောက်ကျရင် သေချာပေါက် ပြန်လာခဲ့မယ် ဒါတော့ မင်းကို ငါ့ကတိပေးတယ်... ငါက မြေကမ္ဘာက မဟုတ်ဘူး... ဒီထက်နိမ့်တဲ့ ကမ္ဘာကလာတာ... ဒါက ငါ့ရဲ့အကြီးမားဆုံး လျှို့ဝှက်ချက်ပဲ။ ငါမင်းကို အခုပြောပြလိုက်ပြီ ဘာဖြစ်လို့လဲ ဆိုတော့ အဲ့ကမ္ဘာမှာ ငါ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ယုံကြည်ရသူတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်.... ပြီးတော့ သူတို့အတွက် လမ်းကြောင်းကို အနာဂတ်မှာ ဖွင့်ပေးပါမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့တယ် ...."

“ဒါကြောင့် အနာဂတ်အတွက် ကြိုးကြိုးစားစား လုပ်နိုင်အောင် ကျင့်ကြံမှုတွေ တိုးတက်လာအောင် တွန်းလှန်ဖို့လိုတယ်”

ယွင်ရှီ တစ်ခဏလောက် ထိတ်လန့်သွားပြီးနောက် သူမက လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"နားလည်ပါပြီ... ကျွန်မသိပါတယ်.. ရှင်ပြန်လာတာကို စောင့်မျှော်ရင်း ဒီလျှို့ဝှက်ချက်ကို ကျွန်မနှလုံးသားထဲမှာ ထာဝစဉ် ဝှက်ထားပါ့မယ်"

"ကောင်းပြီ.... မင်းလည်း ကောင်းကင်လေးနဲ့ အတူ မဟာဂိုဏ်းကို သွားပါ...နောင်နာဂတ်မှာ သေချာပေါက် ပြန်တွေ့ကြမယ်"

နှစ်ယောက်သား အချိန်အတော်ကြာအောင် ငြိမ်သွားပြီးမှ ထွက်လာကြသည်။ ထျန်းယင်၊ ထျန်းယန်နဲ့ ယွင်ရင်တို့က ဘာမှ မမေးသော်လည်း ယွင်ရှီရဲ့ ပျော်ရွှင်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေကို မြင်တော့ သဘောပေါက်သွားကြသည်။

တစ်ရက်ကြာတော့ လုရွှမ်၊ ပိုင်ကွမ်းရှီနဲ့ လီရှန့်​တို့ဟာ မိုင်ထောင်ချီဝေးတဲ့ လမ်းကို ပျံသန်းသွားကြတဲ့ အချိန်မှာတော့ လူတစ်ယောက်က မျက်ရည်တွေနဲ့ ကျန်ရစ်ခဲ့ပါ၏။ လုရွှမ်လည်း ခဏတာ လွမ်းဆွတ်နေသလို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ့မျက်လုံးများက စန်းချိုင်မြို့ဆီသို့ လှမ်းကြည့်နေဆဲပင်။

"အစ်ကိုလုရွှမ်ကတော့ တကယ်ကို ရူးသွပ်တဲ့လူပဲ"

လီရှန့်က ဆိုသည်။ သူနဲ့ ပိုင်ကွမ်းရှီတို့ နှစ်ယောက်က ငှက်ကြီးတစ်ကောင်ကို စီးနေပြီး လုရွှမ်ကလည်း သူ့ရဲ့ တိမ်​​ပြေးငှက်ကို စီးလာသည်။ သူတို့သုံးယောက်ဟာ အလွန်လျင်မြန်ပြီး နာရီအနည်းငယ် အတွင်းမှာပဲ စန်းချိုင်မြို့နဲ့ လုံးဝ ဝေးကွာလာခဲ့ပါ၏။

"ဟမ့်!"

ပိုင်ကွမ်းရှီမှာ သူ့စိတ်ထဲတွင် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေပါပြီ။ ယွင်ရှီကို သူ့မိန်းမအဖြစ် မှတ်ယူထားသော်လည်း ယခု လုရွှမ်က လုယူသွားခဲ့ရာ သူ့နှလုံးသားထဲက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုကို မထိန်းထားနိုင်တော့ပေ။ သူ့ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ သူ့မိန်းမကို ခိုးယူသွားတဲ့ လုရွှမ်ကို မသတ်မရချင်း သူဟာ လူသားတစ်ယောက် မဟုတ်တော့ဘူးလို့ ကျိန်ဆိုလိုက်သည်။

ပိုင်ကွမ်းရှီးရဲ့ မုန်းတီးမှုကို သိသော်လည်း လုရွှမ် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ ပြုံးပြလိုက်သည်။

တစ်လခွဲကြာတော့ ရောင်ဝါတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပြီး ငှက်တွေနဲ့ သားရဲတိရစ္ဆာန်တွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ တောအုပ်တွေ သူတို့ရှေ့မှာ ပေါ်လာခဲ့သည်။ သုံးယောက်သား ပြေးဆင်းပြီး အနားယူဖို့ အခွင့်အရေး ယူလိုက်ကြသည်။

"အစ်ကိုလုရွှမ် ဒဏ်ရာက ဘယ်လိုနေလဲ"

လီရှန့်သည် လုရွှမ်ပေါင်မှ ဒဏ်ရာကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး မေးလေသည်။ ဒဏ်ရာက ရံဖန်ရံခါ သွေးအနည်းငယ် ထွက်နေသေးသည်။

လုရွှမ်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "အထူးမြေမှုန်က တကယ်ကို အစွမ်းထက်တယ်... ငါ ကုသထားပေမယ့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိခိုက်နေတုန်းပဲ... ကံကောင်းစွာနဲ့ ငါတို့ ငှက်တွေကို ပျံသန်းဖို့ သုံးနိုင်​သေး​တယ်... မဟုတ်ရင် ငါ့ဘာသာငါဆို အကြာကြီး မထိန်းနိုင်တော့မှာကို ကြောက်ရတယ်"

ပိုင်ကွမ်းရှီက မတ်တပ်ထရပ်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် မင်း အကြာကြီး မထိန်းနိုင်တော့ဘူး... ငါ ဒီအချိန်ကို စောင့်နေတာ ကြာပြီ!!"

သူသည် လုရွှမ်နောက်၌ ပေါ်လာခဲ့သည်။ လုရွှမ် မျက်နှာသည် တုန်လှုပ် ခြောက်ခြားသွားကာ ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေပြီး စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေသော ကလေးတစ်ယောက်လိုပင် ဖြစ်သွား၏။

"အစ်ကိုလီ မင်းတို့ဘာလုပ်နေတာလဲ"

လီရှန့်က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောပြီး။

"ဘာလုပ်နေတာလဲ ဆိုတော့ မင်းက ငတုံးဖြစ်နေလို့လေ... ငါတို့လုပ်နေတာတွေကို မင်းမမြင်ဘူးလား...ငါတို့က မင်းအသက်ကို လိုချင်နေတာ..."

"အရူး မင်းကိုယ်မင်း ဘယ်သူလို့ ထင်နေတာလဲ? ယင်ယန်မဟာဂိုဏ်းက မင်းကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံမှာလား... မင်း လူသစ်သီးနဲ့ နတ်ဓားကို ရခဲ့တယ်မလား ဒါနဲ့မင်းမှာ အဲဒါတွေကို ကာကွယ်နိုင်မယ့် အရည်အချင်း​ရော ရှိရဲ့လား?"

ပိုင်ကွမ်းရှီ ဓားရှည်ကြီးကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို ကွေးပြလိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာမှာ ရွှင်မြူးနေတဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ လီရှန့်ဘက်ကိုလည်း ထပ်ခါထပ်ခါ လှည့်ကြည့်လိုက်သေးသည်။

လုရွှမ် သူ့နှလုံးသားထဲမှ လှောင်ရယ်လိုက်မိ၏။ သူလည်း ဒီမြင်ကွင်းကို စောင့်နေခဲ့တာ ကြာပြီလေ။ ဒါပေမယ့် သူ့မျက်နှာမှာက ထိတ်လန့်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေတုန်း ဖြစ်ကာ လီရှန့်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး။

"အစ်ကိုလီ သူပြောနေတာတွေကို ကျွန်တော် နားမလည်ဘူး... သူ လျှောက်ပြောနေတာ ဖြစ်မယ်.... မင်း နားလည်မှုလွဲနေပြီ အစ်ကိုလီ မင်းငါ့ကိုယုံရမယ်နော်.... အား... ပိုင်ကွမ်းရှီ လူယုတ်မာ ငါမင်းကိုသတ်မယ်!"

လုရွှမ် အော်လိုက်ပြီး ပိုင်ကွမ်းရှီကို သူ့ဓားနဲ့ ခုတ်ချလိုက်သည်။ ပိုင်ကွမ်းရှီက ပြန်၍ လှောင်ပြောင်လေ၏။

"ဒါက မင်းအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်... မင်းရဲ့ ခြေထောက်တွေ ကောင်းရင် မင်းအခုလို အခွင့်အရေး ရှိနေတုန်းပဲ.... အစ်ကိုလီ ဘာမှ မလုပ်နဲ့... ကျွန်တော် သူ့ကို ဘယ်လိုသတ်လိုက်တာလဲ ဆိုတာသာ စောင့်ကြည့်နေလိုက်"

"ဟုတ်ပြီ!"

လီရှန့်က ပြုံးပြီး သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းကာ ဘေးမှာ ထိုင်​နေလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် အော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ငှက်တစ်ကောင်သည် ကောင်းကင်မှ ပြုတ်ကျကာ လီရှန့်ဘေးသို့ ဝရုန်းသုန်းကားဖြင့် ဆင်းသက်လာ၏။

"ချင်းယိုး... မင်းဘယ်လိုလုပ် ဒဏ်ရာရနေတာလဲ"

တိမ်ပြေးငှက်က ကောင်းကင်တွင် ဂုဏ်ယူစွာ ပျံဝဲကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လီရှန့်: "မင်းရဲ့ သားရဲလား?"

လုရွှမ်က လှောင်ပြောင်ရင်း "မိုက်တယ်မလား... ငါ ဘာလုပ်နေတယ်လို့ ထင်လဲ ငါ့တိမ်ပြေးငှက် အချိန်ရဖို့ အာရုံလွှဲပေးထားတာလေ... "

ကောင်းကင်မှ တိမ်ပြေးငှက်သည် သူ့ပါးစပ်ကို ဖွင့်ဟလိုက်ပြီး မှော်လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်တဲ့ ချင်ထျန်းဓားကို လွှတ်ချပေးလိုက်ပါ၏။