မူးနေပြီ

"အား... တတိယအစ်မ... နင်ထင်သလိုပဲ မဟုတ်ဘူးနော်"

"ငါထင်သလို မဟုတ်ဘူးလား နင် တိတ်တိတ်လေး ပြေးထွက်သွားတော့ လက်မထပ်ချင်ဘူးလို့ ငါတို့က ထင်ခဲ့တာ... နင့်မှာ ချစ်သူရှိပြီး ခိုးပြေးချင်​နေမယ်လို့ ငါတို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး"

"ဟင့်အင်း!"

ရှဲ့ဖေးဖေး ငိုတော့မည် ဖြစ်သော်လည်း မျက်ရည်က ကျမလာပေ။

"ဟမ့် ငါတို့ နင့်ကို တကယ်ပဲ အလိုလိုက်လွန်း အားကြီးသွားပြီထင်တယ်... ငါ မင်းကို ဖမ်းမမိဘူးလား ကြည့်ရအောင်"

သူမ စကားမဆုံးခင်မှာပဲ ရှဲ့ဖေးဖေးနဲ့ လုရွှမ်တို့က သူမ၏ မျက်လုံးများရှေ့တွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ရှဲ့လင်းလင် အံ့ဩသွားသော်လည်း ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ နင်က မိသားစုရဲ့ ရတနာ ယွိလင်လုံကို ခိုးသွားတာ အံ့သြစရာတော့ မရှိပါဘူး...နင့်ကို သတ္တိရှိရှိ ပြေးခွင့် မပေးဘူး..."

ရှဲ့လင်းလင် ဒေါသတကြီး အော်ပြောပြီး ဓားပျံနဲ့ စာပြန်ပို့ပြီး ပြေးသွားကာ စွေရှန်းမျှော်စင်ကို ခဏလောက် မေးမြန်းကြည့်လိုက်သည်။

အစမှအဆုံးထိ ရှဲ့ဖေးဖေးက ထွက်သွားခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ လုရွှမ်ကို နောက်ကျောတွင် ထမ်းလျက် ထောင့်တစ်နေရာတွင် ပုန်းနေခဲ့သည်။ သူ့အစ်မကို တစ်ချိန်တည်းမှာ ရူးသွပ်သွားသလို ဒေါသ ထွက်သွားတာကိုလည်း တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမ ငိုချင်သော်လည်း မျက်ရည်မကျပေ။ သူမ တိုက်ရိုက် လက်ထပ်ချင်ခဲ့တာတော့ အမှန်ပင်။

လုရွှမ်လည်း ထူးဆန်းသော နေရာတစ်ခုသို့ တက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ အာကာသကျောက်စိမ်းပြားထဲက ရွှေကျီးကန်းလည်း ဒီလိုပဲ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤမိန်းကလေးက ကြင်နာတတ်သည်။ မဟုတ်ပါက သူမသည် လုရွှမ် မူးနေချိန် သိုလှောင်လက်စွပ်ကို တိုက်ရိုက် လုယူသွားမည်ဖြစ်ပြီး လုရွှမ်ပင် ခဏတာမျှ မတုံ့ပြန်နိုင်​လောက်ပေ။

ယွိလင်လုံရဲ့ လျှို့ဝှက်စွမ်းအားက သိပ်ပြီးထိရောက်မှု မရှိဘူး ဆိုတာကို ရှဲ့ဖေးဖေးလည်း သိထား၏။ သူ့အဖေက မကြာခင်ရောက်လာတော့မှာမို့ လုရွှမ်ကို သူမနောက်ကျောမှာ တင်ရင်း ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် လုရွှမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အရက်ရနံ့ကို စုပ်ယူပြီးနောက် ရှဲ့ဖေးဖေးလည်း သူမ၏ခေါင်း အနည်းငယ် လေးလံလာတာကို တဖြည်းဖြည်း ခံစားလာရသည်။ သူမသည် ဤ​သေရည်မျိုးကို နောက်ဘယ်တော့မှ သောက်​တော့မည် စိတ်ထဲမှ အော်ဟစ်ရင်း နှလုံးသားထဲတွင် ငိုကြွေးနေလေသည်။

"အိုး ဟားဟား မင်း ကောင်းကင်လမ်းကို မလျှောက်ရင် ငရဲတံခါးလည်း မရှိတဲ့..."

မာန်မာနနှင့် မောက်မာမှုများ ပြည့်နှက်နေသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရှဲ့ဖေးဖေး၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လာသည်။ ၎င်းသည် သူမနှင့် လုရွှမ်တို့ ယခင်က ရိုက်နှက်ခဲ့သော လူတစ်စုမှလွဲ၍ အခြားသူမဟုတ်ပေ။ ရှဲ့ဖေးဖေး စိတ်ထဲမှ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။ ထို့အပြင် သူ့နောက်တွင် မျှော်စင်နယ်ပယ် လူ၈ယောက်လည်း ရှိနေကြသည်။

ဟောက်သံနှင့်အတူ လူတိုင်းက သူတို့ကို ဝိုင်းထားကြသည်။ ရှဲ့ဖေးဖေးလည်း သူမ၏ ရင်ဘတ်တွင် အသက်ရှုကြပ်လာသလို ခံစားလိုက်ရတဲ့ ရုတ်တရက် ပို၍ပင် မူးလာသည်။ သူမ မသိခင်မှာ သူမ အနံ့ကို သန့်စင်ထားပေမယ့် ယခုအချိန်မှာတော့ ကောင်းကင်က လုရွှမ်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အရက်နံ့ကို ထပ်မံဖော်ပြလိုက်ပါ​ပြီ။

သို့သော် သူတို့နှစ်ဦးသည် စွေရှန်းမျှော်စင်တွင် မမြင်နိုင်သော စည်းမျဉ်းတစ်ခု ရှိနေကြောင်း မေ့နေခဲ့သည်။ မျှော်စင်နယ်ပယ်က အဆင့်မရှိလျှင် ယေဘုယျအားဖြင့် တစ်ယောက်မှ စားသောက်ဆိုင်ထဲသို့ မဝင်နိုင်ပေ။ မျှော်စင်နယ်ပယ်များပင်လျှင် သန့်ရှင်း သပ်ရပ်သော အခန်းထဲတွင် တစ်ညတာ ငြိမ်သက်စွာ အနားယူပြီးမှ အရက်ရှိန်က အိပ်ပျော်သွားကြသည်။

ထို့ကြောင့် နှစ်ယောက်သား အလျင်စလို ပြေးထွက်လာကြပြီး ယခုအခါ အရက်နံ့များ ရကာ ယခင်ကထက်ပင် မူးလာခဲ့သည်။

"အား....လုရွှမ် မြန်မြန်နိုးတော့ ရှင် မနိုးလာရင် ကျွန်မတို့ ဒီမှာသေလိမ့်မယ်"

ရှဲ့ဖေးဖေး အော်လိုက်ပြီး သူမခြေထောက်များလည်း အားနည်းလာသည်။

"ဟာဟား မီးသွေးခေါင်းနဲ့ ကောင်က ဒီလောက်ချောမောလှပတဲ့ မိန်းကလေး ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မမျှော်လင့်ထားဘူး"

ထိုလူက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောကာ ရှဲ့ဖေးဖေးကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်နေသည်။ ရှဲ့ဖေးဖေးလည်း မျက်ရည်များ ကျလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

သူမမျက်လုံးများ မှုန်ဝါးသွားသည်ဟုသာ ခံစားလိုက်ရပြီး သူမအစွမ်းသည် ယခုအချိန်တွင် ပို၍ပင် ဆိုးရွားလာကာ လုရွှမ်ထက်ပင် ဆိုးရွားသွားခဲ့သည်။ ဒါကြောင့် လုရွှမ်နောက်ကျောမှ ချင်ထျန်းဓားကို ရုတ်တရက် ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး။

"မလာနဲ့! ကပ်လာတာနဲ့ ငါနင်တို့ကို သတ်ပစ်မယ်"

ခဏတာ အသံမထွက်ဘဲ ရှဲ့ဖေးဖေး အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်နေသေးသည်။ သို့သော် ထိုလူအုပ်စုသည် ရှဲ့ဖေးဖေး လက်ထဲမှ ဓားကိုကြည့်ကာ တံတွေးကို မြိုချလိုက်ကြသည်။

"တတိယမြောက်ညီ... မင်းပြောတာ တကယ်မှန်တယ်... ဒီကလေးကို မမြင်ရတာ အံ့သြစရာမရှိပါဘူး လက်နက်က မှော်လက်နက် တစ်ခုဖြစ်သွားတာပဲ"

"အစ်ကိုကြီး ဒီလိုလူတွေကို စော်ကားဖို့ အဆင်ပြေပါ့မလား?"

သူသည် ငယ်ရွယ်ပြီး ပျမ်းမျှအဆင့်သာ ရှိသော်လည်း အလွန်အစွမ်းထက်တဲ့ မှော်လက်နက်များ ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်လေသည်။ ဒါက အတွေ့အကြုံရရှိရန် ထွက်လာသော မိသားစုကြီးမှ အငယ်တန်းတစ်ဦး ဖြစ်ပုံရသည်။

"ဟမ့် အရူး.... မင်းက ဘာကိုကြောက်နေတာလဲ သူဘာသောက်ထားလဲ သိလား... ဟားဟား အဲဒါက စွေရှန်းမျှော်စင်က သေရည်ပဲ.. အခု ဘယ်လိုလုပ် ခုခံနိုင်မှာလဲ သူတို့ရဲ့ မူးနေတဲ့ပုံစံကို ကြည့်လိုက်ဦး.... ဟားဟား သူတို့ မတ်တပ်တောင် မထရပ်နိုင်တော့ဘူး"

သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အသွင်အပြင်ကိုကြည့်ပြီး တော်တော်များများက ရယ်လိုက်ကြသည်။

"အမ်... နတ်ဓားလား?"

ရှဲ့ဖေးဖေး နောက်ဆုံးတော့ တုံ့ပြန်လာပြီး သူမလက်ထဲကဓားကို ကြည့်လိုက်သည်။ လက်နက်တွေ အကြောင်း သိပ်မသိပေမယ့် ဒီဓားကတော့ အတော်လေး အစွမ်းထက်ပုံပေါက်၏။

"ဟုတ်ပြီ... ဒါနတ်လက်နက်ပဲဆိုတာ အားလုံးသိကြပြီ... အနားမလာနဲ့နော် မဟုတ်ရင် နင်တို့ကို သတ်ပစ်မယ်"

ရှဲ့ဖေးဖေး အော်ပြီး မှော်လက်နက်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ဓားစွမ်းအင်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာရာ ရှဲ့ဖေးဖေးနဲ့ လူတိုင်းကို ထိတ်လန့်စေခဲ့သည်။

ရှေ့တန်းမှာ ရပ်ပြီး မာနအရှိဆုံးလူက ဓားစွမ်းအင်ကြောင့် လွင့်သွားပြီး အခြားလူကို သစ်ပင်ကြီး တစ်ပင်ဆီ တိုက်ရိုက် ထိမှန်သွားအောင် ဝင်တိုက်ပစ်လိုက်လေ၏။ ထိုသူ့ရင်ဘတ်မှာ သွေးတွေ တသွင်သွင် စီးကျလာပြီး ဒူးထောက်လျက်သား သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

"ဘာဓားလဲ!"

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က ဓားကို မီးတောက်နေတဲ့ မျက်လုံးနဲ့ ကြည့်ကာ အော်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတော့ ရှဲ့ဖေးဖေး နိုးလာပြီး သူမရဲ့ ယုံကြည်မှုတွေ အရမ်းတိုးလာ၏။ သူမက လုရွှမ်ကို သူ့နောက်ကျော၌ ပိုးထည်နဲ့ ချည်နှောင်ရင်း ထပ်အော်ပြန်သည်။

"ယုံချင်ယုံ မယုံချင်နေ အားလုံးကို သတ်ပစ်မယ်!"

"ဟမ့် ကလေးမလေး ဒါက မတော်တဆပဲကွ! သတ္တိရှိရင် ငါ့ဆီလာခဲ့!"

တခြားလူများစွာသည် ရှေ့သို့ ပြေးသွားကြသော်လည်း အားလုံးသည် နတ်ဓားကိုရရန် မမျှော်လင့်ဝံ့ကြပေ။ သို့သော် နတ်ဓားကိုင်ထားသော လူငယ်ဟာ အနီရောင် သလင်းကျောက်များဖြင့် အလွန်ကြွယ်ဝနေမည်မှာ သေချာပါ၏။

ရှဲ့ဖေးဖေးသည် သူမခေါင်းမှာ ပိုမိုလေးလံလာသည်ကို ခံစားခဲ့ရသည်။ ယခုနိုးထရဦးမည့် အချိန်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရမယ်မှန်း သူမသိသည်။ ဒီလိုမှမဟုတ်ရင် ခဏအကြာမှာတော့ လက်နက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ဓားစွမ်းအင်ကို တစ်ချက်ပြီးတစ်ချက် ထုတ်ပစ်လိုက်ရင် လုံး၀ ခံနိုင်ရည်ရှိမှာ မဟုတ်ပါဘူး။

လူတွေကို တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် သတ်ပစ်လိုက်တာက အင်မတန်မှ တုန်လှုပ်စရာကောင်းလှသည်။

"မင်း"

ခေါင်းဆောင်လည်း ထိတ်လန့်သွားသည်။ ၎င်းသည် အစွမ်းထက်သော မှော်စွမ်းအားရှိသည့် နတ်ဓားတစ်လက်မျှသာ ဖြစ်သည်။ မိန်းကလေးမှာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ ခွန်အား သိပ်မရှိတော့တာ သိသာထင်ရှားပေမယ့် နတ်ဓားက ရန်သူ့ တိုက်ခိုက်မှုကို အလိုအလျောက် ကာကွယ်ပေးပြီး သူ့လူတွေကို တကယ် သတ်ပစ်လိုက်သည်။

သူသည် ရှေ့သို့ အလျင်စလို မလျှောက်ဝံ့ပေ။ ရှဲ့ဖေးဖေးက လုံးဝမူးသွားမည့်အလား လှည့်ပတ်နေပြီမလို့ သဘာဝအတိုင်း သူမကို ဖမ်းနိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

"ဟမ့် မင်း ဘယ်လောက်ကြာကြာ ထိန်းထားနိုင်လဲဆိုတာ ငါကြည့်ချင်သေးတယ်"

ရှဲ့ဖေးဖေး ခြေလှမ်းများသည် နှေးကွေးနေပြီ။ လုရွှမ်ခန္ဓာကိုယ်အား သူမ ထိန်းထားနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

"လုရွှမ် မြန်မြန်နိုးပါတော့... ကျွန်မ မထိန်းနိုင်တော့ဘူး!"

"ဟားဟား ငါရတနာလေး... ငါ"

ဓားစွမ်းအင်တစ်စင်း ပြေးထွက်လာတာစဥ် ထိုလူ့စကားသံလည်း ရပ်သွားခဲ့သည်။ ထိုလူမှာ ရင်ဘတ်ပေါ်က ဒဏ်ရာကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်​နေပြီးတော့ ဘုန်းကနဲ လဲကျသွား၏။ နောက်ကြောင်း ပြန်ကြည့်လိုက်တော့ လူတစ်ယောက်က လှောင်ပြုံးဖြင့် ကြည့်နေကာ သူကြည့်နေတာကလည်း ကြာပြီဆိုတာ သိသာလှသည်။