ကောင်းကင် အတိဒုက္ခကို တားမြစ်ချက်

"သွားကြရအောင်... အတိဒုက္ခကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ နေရာတစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့တာ တစ်နှစ်ရှိပြီ... နောက်ပိုင်းက လိုက်ဖမ်းတာတွေလည်း လျော့လာလောက်ပြီ ဒါကြောင့် အရမ်းကြီး စိတ်မပူပါနဲ့။"

လူသူနေထိုင်ရာနေရာကို ရှောင်ပြီး တောထဲက ကျောက်ဆောင်တစ်ခုဆီ ရောက်လာကာ နှစ်ယောက်သား ဆင်းသက်လိုက်သည်။

ရှဲ့ဖေးဖေး၏ နယ်ပယ်သည် လုရွှမ်ကဲ့သို့ပင် ဆင်းရဲဒုက္ခကို ကျော်လွှားရန် အလွန်ရိုးရှင်းပါသည်။ လုရွှမ်၏ သတိရှိမှုအောက်တွင် သူမသည် ကျင့်စဥ်၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို ပြန်လည် တည်ဆောက်ခဲ့သည်။ ယခုအခါတွင် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ခွန်အားကို အားကိုးခြင်းဖြင့်အတိဒုက္ခကို ကျော်လွှားနိုင်မည်ဟု သူမ ယုံကြည်လာပြီ။

လုရွှမ်သည် ရှဲ့ဖေးဖေး အတိဒုက္ခ ဘေးအန္တရာယ်ကို အောင်မြင်စွာ ကျော်လွှားပြီး နတ်မီးနယ်ပယ် ဒုတိယအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ မတ်တပ်ရပ်ကာ စောင့်ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူမ အဆင့်အနည်းငယ်သာ တိုးတက်လာသော်လည်း လူတို့အား ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အကျင့်စရိုက်ကို ဆေးကြောပြီးနောက် အသစ်စက်စက် ဖြစ်လာသည့် ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းလာနိုင်ခဲ့၏။ စိတ်နေစိတ်ထားက အနည်းငယ် ကွဲပြားနေသေးသော်လည်း သူမတွင် ယုံကြည်မှုနှင့် လွတ်လပ်မှု အနည်းငယ်ရှိပြီး အထီးကျန်မှုလည်း အနည်းငယ်ရှိ​နေသည်။

"အစ်ကိုလုရွှမ် ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်"

ရှဲ့ဖေးဖေး သူမမျက်လုံးတွေ နည်းနည်းနီနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဒါ့အပြင် စိတ်ထဲမှာလည်း အရမ်းပျော်သွား၏။

"ဒါက မင်းရဲ့ကိုယ်ပိုင် ကြိုးစားမှုပါ... ဟုတ်ပြီ ပုန်းဖို့နေရာရှာ ငါ့အနားကို လာမကပ်နဲ့... ပတ်ဝန်းကျင်ကိုလည်း သတိထား"

ရှဲ့ဖေးဖေးလည်း ထပ်ခါတလဲလဲ ခေါင်းညိတ်ကာ အဝေး​ကြီးသို့ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သည်။

လုရွှမ်လည်း အနီးနားက မိုင်တစ်သောင်းအတွင်း လူမရှိဟု ထပ်မံ ခံစား​ကြည့်ပြီးနောက် နယ်ပယ် ဖိနှိပ်မှုကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ တခဏချင်းမှာပဲ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ လေထုဟာ ပြောင်းလဲသွားသလို ကောင်းကင်မှ ရောင်စုံတိမ်တိုက်တွေက ဒီဘက်ခြမ်းကို လှိမ့်ဝင်သွားလာ၏။

ရှဲ့ဖေးဖေး ရုတ်တရက် ရင်တုန်သွားကာ ခပ်လှမ်းလှမ်းသို့ အမြန် ထပ်ဆုတ်သွားခဲ့သည်။ အဝေးမှ နေလုံးလို တောက်ပလုနီးပါးရှိသော လုရွှမ်ကိုကြည့်ရင်း လုရွှမ်အတွက် နှလုံးသားထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ဆုတောင်းနေမိသည်။

လုရွှမ် ဖိနှိပ်ထားသော စွမ်းအင်အားလုံးကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အလင်းရောင်သည် ယွမ်ယန်ကျင့်စဥ်၏ ကန့်သတ်ချက်သို့ပင် ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ လုရွှမ်ခန္ဓာကိုယ်မှ နတ်မိုးခြိမ်းသံများသည် သဘာဝအတိုင်း တဝဲလည်လည် ထွက်နေပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝိုင်းရံထား၏။

မီးတောက်လေးခု အရပ်လေးမျက်နှာကို ဖြာထွက်သွားသည်။ မီကျီးကန်းနတ်ဆိုးမီး၊ စိတ်ဝိညာဥ်မီး၊ ဖီးနစ်နတ်မီးနဲ့ ကောင်းကင်မီးတောက်တို့ပင်။ လေ့ကျင့်မှုအဆင့် တိုးတက်လာသည်နှင့်အမျှ အစပိုင်းတွင် အစွမ်းထက်ဆုံး ဖြစ်သည့် နတ်ဆိုးမီးလျှံက တဖြည်းဖြည်း စွမ်းအား ကျဆင်းလာတာ တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

မီးလျှံသုံးမျိုးက မီးကျီးကန်း နတ်ဆိုးမီးလျှံကို လုယူနေကြတာ ထင်ရှားပါသည်။

ထိုစဥ် ချင်ထျန်းဓားက အလိုအလျောက် ပျံထွက်သွားပြီး လုရွှမ်ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွန်းလင်းနေသည့် နတ်မိုးခြိမ်းသံကလည်း လင်းလက်သွားသည်။ လက်နက်သန့်စင်ရေး ကျောက်တုံးပေါ်မှ အနက်ရောင် နတ်မိုးကြိုးကို တွေ့ကြုံပြီးနောက် ယခုအတိဒုက္ခဟာ မိုးဖွဲဖွဲလေးလို ဖြစ်နေပါ​ပြီ။

ရောင်စုံတိမ်တိုက်များသည် ကြီးမားသောဧရိယာကို ဖုံးလွှမ်းသွား၏။

ရှဲ့ဖေးဖေးလည်း ကောင်းကင်ယံရှိ ရောင်စုံတိမ်များကို ထိတ်လန့်စွာ ကြည့်နေ၏။ ယခုလို အတိဒုက္ခကို ဖြတ်သန်းနေရသော လူက နတ်မီးနယ်ပယ် ဖြစ်ကြောင်း ကိုယ်တိုင်သာ မတွေ့ရပါက သူမ ယုံမိလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။ ယခု ကိုယ့်မျက်စိနဲ့ မြင်ရတာတောင် မယုံနိုင်သေး။ သူမဖခင်၏ အတိဒုက္ခကို မြင်ခဲ့ရသော်လည်း ဤမျှကြီးမားပုံ မပေါ်ပေ။

နတ်မိုးကြိုးက တဝုန်းဝုန်း မြည်လာပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် အတိဒုက္ခ စတင်လေပြီ။

ရှဲ့ဖေးဖေး ထိုနေရာသို့ လှမ်းကြည့်ချင်သေးသော်လည်း ကြောက်လည်း ကြောက်သေး၏။ ရုတ်တရက် သူမသည် ပြင်းထန်စွာ တောက်ပြောင်နေသည့် ခရမ်းရောင်လျှပ်စီး တဖျပ်ဖျပ် ခတ်နေတာကို မြင်နေရကာ အတွင်း၌လည်း အနက်ရောင်တချို့ ရှိနေပုံရသည်။

ယခုအချိန်တွင် သူမသည် ကီလိုမီတာ 300 ကျော်အကွာတွင် ပျံသန်းနေသော်လည်း အလယ်ဗဟိုရှိ ဘေးဒဏ်ကြီးမှုကို ကြည့်လိုက်ရာ နှလုံးသားထဲ ရင်တုန်ခြင်းများကို ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။

လုရွှမ်သည် သူ့အနီးနားရှိ အရာအားလုံးကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ မိုးခြိမ်းသံကိုသာ အာရုံစိုက်နေခဲ့သည်။ တစ်ခါမှ ဒီလိုမခံစားဖူးတဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ တစ်စုံတစ်ခု မှားနေသလို နားမလည်နိုင်တဲ့ ခံစားချက်တစ်ခု ရှိနေ၏။ ဒါက သူပထမဆုံးအကြိမ် ယခုလို ခံစားရခြင်းပင်။

လုရွှမ်စိတ်ထဲ ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူ မြေကမ္ဘာ လောကထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်မှာ ကြာမြင့်နေပြီ။ ကောင်းကင်အတိဒုက္ခကို မဖြတ်ကျော်သေးဘဲ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့တာလည်း ကြာပြီ။ ယခုလို အပြောင်းအလဲက အောက်ကမ္ဘာမှ တက်လာသော သူနှင့် ပတ်သက်မှု ရှိနိုင်ပါသလား။

ဤ​နေရာ၌ လူသားများနှင့် ဝိညာဉ်သားရဲများပင် မတွေ့နိုင်သော်လည်း ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို အာရုံခံနိုင်သော သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် နားမလည်နိုင်သော ရောင်ဝါအချို့ ရှိနေသည်။ သို့သော် သူ အခြားအကြောင်းပြချက်များကို မတွေးနိုင်​သေးပေ။

ဝုန်း!

နောက်ဆုံးတွင် နတ်မိုးခြိမ်းသံ ကျရောက်လာခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ခရမ်းရောင် ဖြစ်နေသေးသောကြောင့် လုရွှမ် သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့သည်။

နတ်မိုးခြိမ်းသံသည် စူးရှသောအသံဖြင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ပေါက်ကွဲသွားကာ အများစုသည် ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စုပ်ယူသွားပြီး အရိုးများပေါ်တွင် ဖိသိပ်ထားချိန် အများစုမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ကိုးကြိမ်ဆက်တိုက် တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုစီသည် အကြိမ်ထက် တစ်ကြိမ် ပိုမိုအားကောင်းသော်လည်း လုရွှမ် ၎င်းတို့အား အလွယ်တကူ နှုတ်ဆက်ဆဲ ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ နောက်အခိုက်အတန့်မှာတော့ လုရွှမ်ဟာ တစ်ခုခုမှားနေတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ကောင်းကင်မှာ ကန့်သတ်ချုပ်ချယ်မှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတာကို တွေ့လိုက်ရပြီး အောက်ဖက်သို့ အလျင်အမြန် ဖုံးအုပ်ပစ်လိုက်သည်။

လုရွှမ် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရင်း သူ့အမူအရာက ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွား၏။

ဒီလို ကန့်သတ်ချက်မျိုးကို သူအရင်က တွေ့ဖူးပြီး ကန့်သတ်ချက်တစ်ခုလို့ ပြောကြပေမယ့် တကယ်တော့ အဲဒါက ဘာလဲ တိတိကျကျ မပြောတတ်ချေ။ လုရွှမ် ဒါကို လုံးဝမသိပေမယ့် ဒါဟာ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံးကို ကမ္ဘာငယ်လေးတွေအဖြစ် ပိုင်းခြားစေတဲ့ အရာမှန်းတော့ ခန့်မှန်းမိသည်။

ဒီလိုကန့်သတ်ချက်မျိုးက ကြယ်တစ်သောင်းကမ္ဘာရှိ တားမြစ်နယ်မြေငါးခုမှာ သူမြင်ခဲ့ရတဲ့ အရာမျိုးပါပဲ။ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ကွဲအက်နေတဲ့ အဖြစ်ဆိုးကို မြင်လိုက်ရတဲ့ အချိန်ကို ပြန်ကြည့်​နေရသလိုပါပဲ။

ကမ္ဘာကြီးကို ပိုင်းခြားစေတာကတော့ ဒီမှော်ဆန်တဲ့ ကန့်သတ်ချက်ပါပဲ။ သေချာတာကတော့ မြေကမ္ဘာသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ရောင်ဝါကို ခံစားလိုက်ရပြီး ကန့်သတ်ချုပ်ချယ်မှုကို ထပ်မံလျှော့ချကာ သူ့ကို နှင်ထုတ်ရန် ကြိုးစား​နေခဲ့သည်။

ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး!

လုရွှမ် ကျယ်လောင်စွာ အော်လိုက်ပြီး နတ်ဓားကို ကိုင်ကာ ယွမ်ယန်ဓားကိုးစင်းကို ထုတ်ပစ်လိုက်သည်။

ဓားစွမ်းအင်သည် ခုန်တက်သွားကာ ကန့်သတ်ချက်ကို ထိမှန်သွားသော်လည်း ထိန်းထိန်းသိမ်းသိမ်း ပြုပြင်ကာ ပြိုကျနေဆဲဖြစ်ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးအုပ်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။

"ကောင်းကင်မီးတောက်!"

အခြားသော ထူးဆန်းသောမီးများ ရှေ့သို့ အရှိန်ပြင်းစွာ ပြေးသွားကာ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ပြန်ပြန်ကျလာခဲ့သည်။

"ကျီးဖိုးဖိုး... ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်​ကြမလဲ"

"ငါ-ိုး!... ငါက ဘယ်လိုလုပ်သိမှာလဲ ဒီမိုက်မဲတဲ့ မြေကမ္ဘာက ဒီလိုမျိုးလည်း ဖန်တီးနိုင်တာလားဟ.... အာကာသကျောက်စိမ်းပြားထဲ ပုန်းနေရင်တောင် မင်းကို သုတ်သင်ပစ်လိမ့်မယ်"

လုရွှမ်အား ထိခိုက်မှု အနည်းငယ်သာ ရှိစေသည့် မိုးခြိမ်းသံက ဆက်တိုက် ပေါက်ကွဲနေသော်လည်း ကန့်သတ်ချက်က ကျလာတော့မည် ဖြစ်သည်။

"ပြေး!" ရွှေကျီးကန်း ရုတ်တရက် အော်လိုက်သည်။

"ပြေးရမယ်?"

သို့သော် စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့် ပြေးရုံသာ တတ်နိုင်တော့၏။ လုရွှမ် ရုတ်တရက် သူ့ခြေလှမ်းများကို ရွှေ့လိုက်၏။ ကောင်းကင်က ကန့်သတ်ချုပ်ချယ်မှုများ လျင်မြန်စွာ ကျဆင်းသွားပြီးနောက် လုရွှမ်နောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။

အကွာအဝေး တစ်ခုအတွင်း ရှဲ့ဖေးဖေးသည် ကန့်သတ်ချုပ်ချယ်မှုကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အလွန် ကြောက်လန့်သွားခဲ့သည်။ လုရွှမ် ပြေးထွက်သွားသည်နှင့် သူမ မတ်တတ်ရပ်နိုင်ခဲ့သည်။ ကောင်းကင်က တိမ်ပြေးငှက်ကလည်း အလွန်ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခုအဖြစ် လျင်မြန်စွာ လိုက်သွားခဲ့သည်။

"ဒါက ကောင်းကင်အတိဒုက္ခ ဘေးအန္တရာယ်ပဲ!"

ခပ်ဝေးဝေးမှာတော့ ရှဲ့မိသားစုက အိမ်တော်သခင်နဲ့ သခင်လေးရှောင်းရောင်က လိုက်မှီလာခဲ့ပြီ။