မှောင်မိုက်စည်းမျဉ်းများ

"အနံ့လေးက မွှေးနေတာပဲ... ကောင်လေး ဘယ်လိုအသားမျိုး ကင်နေတာလဲ ငါ့အတွက် နှစ်တုံးလောက် ကင်ပေးစမ်းကွာ"

အမျိုးသားတစ်ဦးသည် အသားကင်နံ့ သင်းပျံ့လာရာ လမ်းကြောင်းအတိုင်း လျှောက်လာ၏။ ထိုလူသည် သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ရာသီဥတု ဖောက်ပြန်နေသလို ဝတ်စားထားရာ သူ့အဝတ်အစားများကို ကြည့်ပြီး အဝေးကြီးကနေ ခရီးနှင်ခဲ့ကြောင်း သိနိုင်စေသည်။

ဓားအိမ်မပါသော ဓားရှည်​ကြီး တစ်ချောင်းကို သူ့နောက်ကျောတွင် ကိုင်ဆောင်ကာ အေးစက်သော အလင်းရောင်များဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။ မုတ်ဆိတ်မွေးကြီးများ၊ ပြူးကျယ်သော မျက်လုံးများဖြင့် နတ်မီးနယ်ပယ် အဆင့်၉ ပြီးပြည့်စုံသောကာလပင်။ ၎င်းက လုရွှမ်လက်ထဲက အသားကင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူ့လည်ချောင်းသည် တံတွေးများ အဆက်မပြတ် မျိုချနေပြီး သူ့လျှာက အလွန်လောဘကြီးစွာ သပ်နေ၏။

သူသည် လက်ဖဝါးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ရှဲ့ဖေးဖေး လက်ထဲက အသားကင်ကို သူ့လက်ဝါသကြီးဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ရှဲ့ဖေးဖေးသည် သူမလက်ထဲက အစားအစာကို တခြားသူအား ပေးရန် ဆန္ဒမရှိတာကြောင့် သူမလက်ကောက်ဝတ်ကို လှည့်ပတ်ကာ လူကြီး၏လက်ကို လွတ်သွားစေသည်။

လူကြီးသည် ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားကာ ပြုံးကာ။

"အားက မပျော့ဘူးပဲ!"

ဆိုလိုက်သော်လည်း ရှဲ့ဖေးဖေး လက်ထဲက အသားကင်ကို ဖမ်းဆုပ်ဖို့ မမိလိုက်တာကြောင့် လုရွှမ်ဆီက အသားကင်ကို ဖမ်းယူဖို့ ကြိုးစားလိုက်သည်။ လုရွှမ်လက်သည် မလှုပ်ရှားသွားသောကြောင့် လူကြီး၏ လက်ဖဝါးက လုရွှမ်လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

ထိုမှသာ လူကြီးသည် သူ လုရွှမ်လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော်လည်း သူ့လက်ဖဝါးရှိ အသားကင်က ဘယ်ဘက်လက်သို့ ရောက်သွားတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"မင်း ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ"

လူထွားကြီးက အော်လိုက်ပြီး လုရွှမ်၏ ညာဖက်လက်ကို လွှတ်လိုက်သည်။ လူကြီးက ခေါင်းကုတ်ပြီး ဆို၏။

"ကောင်းပြီ ငါမလုတော့ဘူး ဒါပေမဲ့ မင်းငါ့ကို အသားကင်တစ်ပိုင်း လုပ်​ပေးရမယ်"

ဒီလူကြီးက နည်းနည်းတော့ ကြီးစိုးပြီး ရိုင်းစိုင်းပေမယ့် လွဲသွားတာနဲ့ ထပ်မလုပ်တော့ပေ။ ဒါကြောင့် သူက အရမ်း တုံးအတဲ့ပုံမပေါ်ပါဘူး။ လုရွှမ်လည်း သူ့လက်ထဲက အသားကင်ကို ချလိုက်ပြီး။

"ကောင်းပြီ ဒီတစ်ပိုင်း မင်းကိုပေးမယ်"

လူကြီးသည် အသားကင်ကို ယူရင်း အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားကာ လုရွှမ်တို့နှစ်ဦးကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စိုက်ကြည့်နေသည်။ ထို့နောကိ တင်ပါးကို ပုတ်ကာ ထွက်သွားလေသည်။ လုရွှမ်က အသားကင်တစ်ပိုင်းကို တစ်ဖန်ထုတ်ကာ ဆက်လက်ကင်သည်။

"အစ်ကိုလုရွှမ် အဲဒီလူက?"

"သူက ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ပြဿနာရှာဖို့ ဒီကိုရောက်နေပေမယ့် တကယ်တော့ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ"

"အစောက မိန်းမတော့ မဟုတ်ဘူးမလား?"

လုရွှမ် ပြုံးပြီး ခေါင်းခါလိုက်၏။

"ငါမပြောတတ်ဘူး ဒါပေမယ့် အဲ့လို​တော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး... မင်းငါ့ကိုမေးရင်တော့ ပြိုင်ဘက်ကို နေရာမှန်မှာ ရွေးနိုင်ပြီး ခွန်အားကို ချိန်ဆတဲ့နေရာမှာ ဦးဆောင်နိုင်တဲ့ သူတစ်ယောက်ရှိတယ်... နောက်ဆက်တွဲ ရွေးချယ်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ဖို့အတွက် လူတွေအားလုံးက “

"ဒုတိယလူက မကြာခင်မှာပဲ ရောက်လာလိမ့်မယ်"

လုရွှမ် စကားမပြီးခင်မှာပဲ သခင်​လေးလို ပုံစံနဲ့ လူနှစ်ယောက် ရောက်လာသည်။

"ငါတို့လည်း အသားကင်တစ်ပိုင်း လိုချင်လို့..."

သူတို့နှစ်ဦး၏ ခွန်အားသည် ယခင်က ကြီးမားသောလူထက် အနည်းငယ် နိမ့်ကျသော်လည်း ၎င်းတို့သည် နတ်မီးနယ်ပယ် အဆင့်၇ တွင် ရှိနေသေးသည်။ ဤအနားအဖွဲ့ရှိ လူများထဲတွင် လုရွှမ်နဲ့ ရှဲ့ဖေးဖေးမှလွဲ၍ ၎င်းတို့သည် ကြံ့ခိုင်မှုအရ အောက်ခြေတွင် ရှိနေသည်ဟု ဆိုနိုင်ပါသည်။

ယခုအချိန်တွင် သူတို့မျက်နှာသည် မောက်မာမာနနှင့် ပြည့်နေ၏။

"အသားကင်ချင်ရင် ရပေမယ့် ဒီမီးမပါပဲ မလုပ်နိုင်ဘူး!"

လုရွှမ် ပြုံးပြီး လှည့်ပတ်ကြည့်တော့ လူတော်တော်များများက အပြစ်ရှာဖို့ သက်သက် လာတဲ့ လူနှစ်ယောက်လို ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း မလုပ်ကြပေမယ့် ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေကတော့ ရှိနေကြသည်။

ကျင့်ကြံမှုအဆင့် နိမ့်သော လူများသည် ယခုအချိန်တွင် မိမိတို့ထက် အားကောင်းသည့် ကျင့်ကြံသူများနှင့် ကြုံတွေ့ရသော် လုရွှမ်တို့အား အနိုင်ကျင့်နေကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိသော်လည်း ဒေါသမထွက်ရဲကြပေ။

နှစ်ယောက်သား တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်ကြည့်ကာ ပထမတစ်ယောက်က ရယ်ပြီး ပြောလာသည်။

"ဒါဆို ငါတို့ကို မီး​တောက်ပေး!"

"ငါလည်း အဲ့လိုထင်မိပါတယ်"

လုရွှမ်လည်း သူ့လက်ဖဝါးကို ပွတ်သပ်ပြီး မီးတောက်နှစ်စုကို ထိုလူနှစ်ယောက်ရဲ့ လက်ဖဝါးဆီ တွန်းပို့ပေးလိုက်သည်။

"ဟမ့် ကောင်လေး မင်းက အလိုက်သိသားပဲ... ဒါဆို ငါတို့ မင်းကို အနိုင်မကျင့်တော့ဘူး တောင်ပေါ်ကနေ လိမ်လိမ်မာမာနဲ့ ဆင်းသွားလိုက်! မင်းလိုလူတွေ ဒီကို လာခွင့်မရှိဘူး"

"ဟုတ်တယ် ကောင်လေး... ဒြပ်စင်ငါးပါးမဟာဂိုဏ်းက တပည့်တွေကို လက်ခံဖို့ တောင်တံခါးဖွင့်မယ်လို့ ကမ္ဘာကို ဘာကြောင့် ကြေညာထားလဲ သိလား.... လာတဲ့လူတွေက တောင်တံခါးနားမှာ မပြည့်ကြသေးလို့လေ..."

ထိုအခါ ရှဲ့ဖေးဖေး ထိတ်လန့်စွာ ထအော်လိုက်သည်။

"ဒီကလူတွေကိုလည်း ရှင်တို့ မောင်းထုတ်လိုက်ကြတာမလား!"

"ဟေ့ ကလေးမလေး မတုံးဘူးပဲ.... မင်းမှာ ခွန်အားမရှိရင် မလုပ်.... အား...အား!!"

ကျင့်ကြံသူနှစ်ယောက်မှာ တစ်ချိန်တည်း အော်ဟစ်ပြီး သူတို့လက်ဖဝါးမှ မီးတောက်တွေက ပြင်းပြင်းထန်ထန် တောက်လောင်နေလေသည်။ ဘယ်လောက်ပဲ ဝှေ့ယမ်းကာ မီးတောက်များကို ရေဖြင့် ဆေးကြောနေပါစေ ကြက်သွေးရောင် မီးတောက်များက အဆက်မပြတ် တောက်လောင်နေရာ တစ်ခဏအတွင်း ထိုလူတွေရဲ့ လက်ဖဝါးကို မီးရှို့ပစ်လိုက်လေ၏။

သူတို့ နှစ်ယောက် ဝမ်းနည်းစွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး နာကျင်စွာ အော်ငေါက်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ရင်တထိတ်ထိတ်​ဖြင့် ဒူးထောက်ကျသွားကြသည်။ ဤနေရာက လူအများ၏ မျက်လုံးများသည်လည်း မြေပြင်ပေါ်ရှိ လူနှစ်ယောက်၏ လက်ဖဝါးပေါ်ရှိ မီးတောက်များကို ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းများကို တိတ်တဆိတ် ကိုက်မိသွားကြသည်။

"ဒါက နတ်ဆိုးမီးလျှံပဲ... အနည်းဆုံး အဆင့်၇ရှိတဲ့ နတ်ဆိုးမီးပဲ"

အနီးနားက ဗဟုသုတရှိသူက မီးတောက်အဆင့်ကို လှမ်းအော်လိုက်သည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက်... ငါတို့မှားသွားပါတယ် နတ်ဆိုးမီးကို ပြန်ယူပါတော့"

လုရွှမ်က မလှုပ်ပေ။ ရှဲ့​ဖေးဖေး၏ မျက်လုံးများတွင် သည်းမခံနိုင်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာပြီး သူမ ခေါင်းကို တခြားဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

လုရွှမ်: "ဘာကိုကြောက်တာလဲ... မင်းလက်တွေပဲ မီးလောင်သွားမှာလေ... မီးငြိမ်းသွားရင် အလိုလို ကောင်းသွားလိမ့်မယ်"

နှစ်ယောက်သား ဒေါသအရမ်းထွက်ပြီး မူးလဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ မီးငြိမ်းပြီဆိုရင် သူတို့ရဲ့ လက်ဖဝါးတွေလည်း ပါကုန်ပြီ မဟုတ်ဘူးလား။

ပတ်ဝန်းကျင်မှ စူးစူးဝါးဝါး ရယ်မောသံများ ထွက်ပေါ်နေသော်လည်း မည်သူမှ နှောင့်ယှက်ရန် မကြိုးစားကြပေ။ နှစ်ယောက်သားက ထပြီး ထွက်ပြေးချင်ကြသည်။ လုရွှမ် သူ့လက်ချောင်းကို ပွတ်လိုက်သည်နှင့် လှိုင်းလုံးနှစ်ခု ထွက်လာ၏။

လူနှစ်ဦး၏ ဒူးဆစ်များ အားနည်းသွားသဖြင့် ကျောကို ကိုင်းကာ တဖြည်းဖြည်း လဲကျသွားကာ ထိတ်လန့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

“ကိုယ်အောက်ပိုင်းက မလှုပ်နိုင်တော့ဘူး”

"ဘယ်သူက ငါတို့ကို ကြံစည်နေတာလဲ"

သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများ၏ မျက်လုံးများက လုရွှမ်ကိုသာ ကြည့်နေကြသည်။ လူနှစ်ယောက်မှာ အဲဒါကို မမြင်နိုင်ပေမယ့် လုရွှမ်က လုပ်တဲ့သူပဲလို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိနိုင်ပါသေးသည်။

"မင်းတို့ဘာလို့ စိတ်​ပူ​နေတာလဲ လက်​​တွေ​ လောင်​သွားတဲ့ အထိ​ စောင့်​​နေရ​အောင်​လေ"

ဝုန်းကနဲ ဟောက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ညာလက်နှစ်ဖက်စလုံး မီးလောင်ပြီး မည်းသွားတော့မှ လုရွှမ် သူ့လက်ဖဝါးကို ဝှေ့ယမ်းကာ မီးတောက်နှစ်ခုကို ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ နှစ်ယောက်သား မြေပြင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ အမြန်ထွက်ပြေးကြ၏။

လုရွှမ်ကို ကြည့်နေတဲ့ အားလုံးရဲ့ မျက်လုံးတွေက အနည်းငယ်တော့ အံ့သြသွားကြသည်။ မကြာခဏဆိုသလို သူ့ကိုယ်သူ မထုတ်ဖော်တတ်သော်လည်း သူ၏စွမ်းရည်ကြောင့် လူအများအား သူ့ကို ကြောက်ရွံ့သွားစေသည်။

"ကောင်းပြီ အနားယူရအောင်"

ထိုညတွင် လုရွှမ်သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး အသက်ပြင်းပြင်း ရှူ​နေသော်လည်း ရှဲ့ဖေးဖေးမှာ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် မအိပ်ဝံ့ပေ။ အဆင့်နိမ့် ကျင့်ကြံသူများစွာ နှင်ထုတ်ခံရသည်ကို သူမ မြင်ခဲ့ရပြီး အများစုမှာ ယနေ့တွင်ပင် ရောက်ရှိလာသော လူများဖြစ်သည်။

တခြားလူတွေက အမျိုးမျိုးသော အစွမ်းအစတွေ ပေါ်လာပြီး ကြိမ်ဖန်များစွာ ဖိအားတွေ ပေးလာတာကြောင့် လူတချို့ အရှက်ကွဲပြီး ပြန်သွားကြရသည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် ရှဲ့ဖေးဖေးသည် ယမန်နေ့က ရောက်ရှိလာသော လူအများစုကို ထွက်ခွာသွားရန် တိုက်တွန်းခံရပြီး ကျယ်ပြောသောနေရာလွတ်ကို ချန်ထားခဲ့တာ တွေ့လိုက်ရသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ ဒီလူတွေက သင့်တော်တာ မသင့်တော့တာကို သိတယ်... ဘယ်သူမှ ကိုယ့်အတွက် ကြိုးကြိုးစားစားနဲ့ သူများအကျိုးကို မယူချင်ကြဘူး"

နောက်သုံးရက်ကြာတော့ လူတွေ ထပ်ရောက်လာ၏။ ယခင်ကလူတို့နှင့် ယှဉ်လျှင် ဤလူတို့၏ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်အတန်းသည် အလွန်နိမ့်သည်။ သူတို့ကလည်း ဒြပ်စင်ငါးပါးမဟာဂိုဏ်းထဲ ဝင်ရောက်နိုင်ရန် တောင့်တနေကြသူတွေပင်။

ဒီလူတွေရဲ့ ကံကြမ္မာကို ရှဲ့ဖေးဖေး မြင်ပြီးပါပြီ။ သူမမှာသာ ပိုက်ဆံရှိရင် အနည်းဆုံး မြို့ငယ်လေးမှာနေဖို့ နေရာတစ်ခုဝယ်ပြီး တောင်တံခါးဖွင့်တဲ့အထိ အဲဒီမှာပဲ နေခိုင်းချင်မိသည်။ မဟုတ်ရင် ဒီနေရာက သူတို့အတွက် ရိုးရှင်းတဲ့ နေရာမဟုတ်ဘူးလေ။

လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ် အတွင်း သူမသည် လောက၏ မှောင်မိုက်သော စည်းကမ်းအချို့ကို တဖြည်းဖြည်း မြင်လာရသည်။

တန်ခိုးကြီးသူများသာ တောင်တံခါးရှေ့တွင် နေရာတချို့ကို သိမ်းပိုက်နိုင်ရုံမျှမက တခြားသူများကို နေရာ ရွေးချယ်ခွင့် မပေးကြပေ။ သို့သော် တောင်တံခါးတွင် အရည်အချင်း မပြည့်မီပါက တောင်တံခါးရှေ့တွင် ရပ်နေသူများကို ဦးစားပေးမည် ဖြစ်သည်။