လူတွေကို သက်ညှာပေးခြင်း

လုရွှမ်ရဲ့ လက်ဖဝါးက ဝမ်ဖေးရဲ့ ပါးပြင်ရှေ့မှာ ရပ်သွားခဲ့သည်။ တစ်ဖက်လူက ခေါင်းကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် မော့ထားရင်း မျက်နှာပေါ် မျက်ရည်တွေ စီးကျလာပြီး မြေပြင်ပေါ် လဲကျသွား၏။

"မင်း တခြားသူတွေရဲ့ လေးစားမှုကို ရချင်ရင် ကိုယ့်ကိုကိုယ် အားကိုးရမယ်.... သူများတွေကို ခွေးလို ဆက်ဆံရင် မင်းကိုလည်း တခြားသူတွေက အမြဲတမ်း ခွေးတစ်ကောင်လိုပဲ ဆက်ဆံလိမ့်မယ်"

ဒီလောကမှာ သနားစရာကောင်းပြီး မုန်းစရာကောင်းတဲ့ လူတွေက အများကြီးပါပဲ။ လုရွှမ်လှည့်ပြီး မလှမ်းမကမ်းက သူ့ကို သတိပေးခဲ့တဲ့ မိန်းကလေးဘက်ကို ဂါဝရပြုလိုက်သည်။

"ညွှန်​ပြပေးတဲ့အတွက် ဆရာတူအစ်မကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... လုရွှမ်က ဒီဆရာတူအစ်ကိုနဲ့ နောက်ပြောင်နေကြတာပါ.... ဆရာတူအစ်မကို စိတ်ပူစေမိလို့ တောင်းပန်ပါတယ်"

ဝမ်ဖေး အံ့အားသင့်သွားပြီး လုရွှမ်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။ ဒါ့အပြင် လုရွှမ်ကို သတိထားရန် သတိပေးခဲ့သည့် မိန်းကလေးကိုလည်း မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

သူမသည် မျှော်စင်နယ်ပယ် တတိယအဆင့်သို့ ရောက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် သူမ၏ အဝတ်အစားများကို ကြည့်ပြီး အမာခံတပည့် ဖြစ်နေပြီ ဆိုတာ သိနိုင်ပါသည်။ မိန်းကလေးက ဝမ်ဖေးကို ကြည့်ပြီး လုရွှမ်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

"ကောင်လေး... အဆိုးမြင်ဝါဒတွေက ပြန်ဆပ်ရတတ်တယ်... နောင်တစ်ချိန်မှာ သတိထားပါ"

ပြောပြီး လှည့်ထွက်သွား၏။

"ဆရာတူအစ်မကြီးကို ပို့ဆောင်ပါတယ်"

ဝမ်ဖေး သူ့မျက်နှာမှ ချွေးအေးတွေနဲ့ အော်လိုက်သည်။ လုရွှမ်လည်း လှည့်ပြီး ထွက်သွား၏။ ဝမ်ဖေး တစ်စုံတစ်ခုကို အမှုမဲ့အမှတ်မဲ့ ပြောချင်သော်လည်း ပါးစပ်ကို ​ပြန်ပိတ်ထားလိုက်သည်။

သုံးနှစ်ကြာအောင် ပျောက်သွားပြီးနောက် ခြံသို့ ပြန်လာပြီးနောက် အနီးနားတွင် တပည့်များစွာ ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး အားလုံးက လူငယ်များဖြစ်သည်။ တပည့်အများစုသည် ကောင်းကင်ဘုံသခင်နဲ့ မဟာသူတော်စင် နယ်ပယ်တွင်ပင် ရှိနေကြပြီး ၎င်းတို့၏ စိမ်းစိုနေသော ပါးပြင်များကို ကြည့်ကာ ဂိုဏ်း၏ အသစ်ခန့်အပ်ထားသော တပည့်များ ဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်၏။

လူအုပ်စုသည် အသက်အရွယ်အားဖြင့် နီးစပ်ပြီး တူညီသော လူများဖြစ်သောကြောင့် အချင်းချင်း စကားစမြည် ပြောကာ ရယ်မောနေကြသည်။ တချို့က ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ခံပညာနှင့် တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည်များကို အပြိုင်အဆိုင် ပြိုင်ဆိုင်နေကြသည်မှာ လွန်စွာ ကြည်နူးစရာ ကောင်းလှသည်။

လုရွှမ် ​ရောက်​လာသည်​ကို မြင်​လိုက်​ရ​သော်​ လူတစ်​စုက သူ့အား စူးစူးစိုက်​စိုက်​ ကြည့်လိုက်​ကြသည်​။

"ဒီကဆရာတူအစ်ကိုက ဆရာတူအစ်ကို လုရွှမ်လား?"

ကလေးမလေး တစ်ယောက်က မေးလာသည်။ သူမရဲ့ တောက်ပတဲ့ မျက်လုံးကြီးတွေက ကြယ်နှစ်လုံးလို ချစ်စရာကောင်းလွန်း၏။

"မင်းက တောင်တံခါးကို တိုက်ရိုက် ဝင်သွားတာလို့ ငါကြားတယ်.... ပြီးတော့ အပြင်တပည့်ကနေ အတွင်းတပည့်ဆီကို တိုက်ရိုက် ခုန်တက်သွားတယ်တဲ့... ဟုတ်လား မင်းက အရမ်းအစွမ်းထက်ပုံရတယ် ငါမင်းကို စိန်ခေါ်ချင်တယ်"

လူတစ်ယောက်က ဝင်ဆိုသည်။ သူ့အစွမ်းက နတ်မီးနယ်ပယ် အဆင့်မှာ ရှိနေပါပြီ။

“ဟေး တိုက် တိုက်!”

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်က ကလေးတွေကလည်း တညီတညွတ်တည်း အော်ကြသည်။ လူငယ်က မာန်မာနအပြည့်နဲ့ မေးစေ့ကို မြှောက်ပြီး မေးပါသည်။

“မင်း မတိုက်ရဲဘူး မဟုတ်လား”

လုရွှမ် နည်းနည်းတော့ ရယ်စရာကောင်းတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ မွေးကင်းစ ခြေသလုံးနွားက ကျားတွေကို မကြောက်တဲ့ခေတ်ပါလား။

"ကျောက်ထောင်း နင်အရမ်းလွန်သွားပြီ... ငါတို့ရဲ့ ဆရာတူအစ်ကိုက အခုမှ ပြန်ရောက်တာလေ!"

ကလေးမလေးက အော်ရင်း မျက်နှာအနည်းငယ် နီလာကာ သူမသည် အလွန်ချစ်စရာကောင်းသည်။ ကျောက်ထောင်းဟုခေါ်သော ဤလူငယ်သည် မိန်းကလေးများကို စွဲလမ်း​နေခြင်း ဖြစ်မည်မှာ သေချာပါ၏။ အမှန်ပင် သူ့မျက်နှာက မည်းမှောင်သွားကာ ဓားကိုဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

"လုရွှမ် မင်းငါ့ကိုတိုက်ပြီး မင်းရဲ့ဓားကိုဆွဲရဲလား"

လုရွှမ် ရယ်ချင်စိတ်ကို တွန်းလှန်ထားသည်။ နတ်ဓားကို သူ့နောက်ကျောတွင် သယ်ဆောင်ထားမှန်း သူတို့ မသိသည်မှာ ထင်ရှား​ပေသည်။ လုရွှမ် ပြုံးပြီး ခေါင်းခါပြ၏။

"ကောင်လေး မင်းမှာ အရည်အချင်းတွေ ရှိတယ် ဒါပေမဲ့ အပြင်လောကက အရမ်းရက်စက်တယ်.... မင်းမှာ အရည်အချင်းရှိတိုင်း ပြသနေလို့ မရဘူး...ဒါ့အပြင် မင်း ကောင်မလေးကို ဖမ်းထားချင်ရင် မင်းလုပ်တာတွေကို သဘောကျလိမ့်မယ် ဆိုတာနဲ့ မပတ်သက်ပါဘူး အရေးကြီးတာက သူမနဲ့ ပေါင်းသင်းနိုင်ဖို့ပဲ"

ကျောက်ထောင်း မျက်နှာ နီရဲလာပြီး ချက်ချင်း ဟစ်အော်လိုက်သည်။

"မင်းဘာပြောလိုက်တယ်? ဟမ့် မင်းရဲ့ချွန်ထက်တဲ့ပါးစပ်နဲ့ မျောက်ပါးပြင်တွေကို ကြည့်ရုံနဲ့ လူကောင်း မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါသိတယ်... ဓားကိုကြည့်!"

သူပြောသလို ဓားနဲ့ ထိုးချလိုက်သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က မလှုပ်ရှားသွားပေ။ သို့သော် ဓားဖျားက လုရွှမ်မျက်ခုံးရှေ့မှာ ရပ်သွား၏။ ထိုစဥ် ကျောက်ထောင်း ဒေါသတကြီးနဲ့ အော်လိုက်ပြန်သည်။

"မင်းဘာလို့ မတိုက်တာလဲ.. ဒါကငါ့ကို အားနည်းတယ်ဆိုပြီး အထင်သေးတာလား!!"

လုရွှမ် ရယ်လျက် " ကောင်လေး ငါမင်းကို အခု ဒီလို အခြေအနေမှာ တိုက်နိုင်စွမ်း မရှိဘူးလို့ မထင်လိုက်ပါနဲ့ !"

ပြော​ပြီးတဲ့အခါ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က တခြားလူဆီကို ရွှေ့သွားနေပြီ။ ထို့နောက် နောက်အခိုက်အတန့်တွင် ပြန်ပြေးလာပြန်၏။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် တစ္ဆေသရဲကဲ့သို့ လျင်မြန်လာကာ လူငယ်အားလုံး၏ မျက်လုံးများထဲ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်တာနဲ့ လုရွှမ် ပျောက်သွားကာ ခဏအတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြန်သည်။

လုရွှမ်လက်ဖဝါးက ရုတ်တရက် ဆန့်ထွက်ကာ လူငယ်၏ ဓားဖျားကို အနည်းငယ် ညှစ်လိုက်သည်နှင့် ဓားက လုရွှမ်လက်ထဲသို့ ပါသွားသည်။ လူငယ် ထိတ်လန့်သွားပြီး ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားချင်သော်လည်း ဓားဖျားသည် သူ့လည်ပင်းကို ညွှန်ပြနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိရသည်။

"အကိုကြီး... မလုပ်ပါနဲ့!"

ကောင်မလေးက အော်၏။ လုရွှမ် အပြုံးနဲ့အတူ ဓားရှည်ကို လူငယ်လေးအား ပြန်ပေးလိုက်သည်။ ယခုအခါတွင် သူ၏ ခွန်အားသည် လုရွှမ်နဲ့ ဝေးကွာနေကြောင်း သိလိုက်ရပါပြီ။

"ကောင်းကောင်း လေ့ကျင့်ထားပါ.... အနာဂတ်မှာ မင်းတို့ လမ်းလျှောက်ထွက်ဖို့ အခွင့်အရေးရရင် ငါခေါ်သွားပေးမယ်.... မင်းတို့ တံခါးပိတ်ပြီးပဲ လေ့ကျင့်နေရင် ဘာမှမဖန်တီးနိုင်တော့ဘူး"

ပြောပြီးတဲ့အခါ လုရွှမ် သူ့အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။ တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ လူတစ်စုကတော့ အချင်းချင်း ထိတ်လန့်စွာ ကြည့်ရင်း ကျန်နေကြသည်။

"ဆရာတူအစ်ကိုလုရွှမ်ရဲ့ ကြံ့ခိုင်မှုက ညံ့တယ်လို့ ဘယ်သူပြောလဲ... သူက အရမ်းသန်မာတာ သိသာတယ် မဟုတ်ဘူးလား"

"ဟမ့် နောက်ဆုံးတော့ သူက နတ်မီးနယ်ပယ်ရဲ့ ဒုတိယအဆင့်မှာ ရှိတယ် ငါတို့ အဲဒီနယ်ပယ်ကို ရောက်တဲ့အခါ ငါတို့ရဲ့ ခွန်အားက သူ့ထက် အများကြီး သာလွန်သွားလိမ့်မယ်"

ကျောက်ထောင်းမှာ ဓားရှည်ကို ကိုင်ကာ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူသည် အရာများစွာကို ခံစားခဲ့ရသကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေခဲ့၏။

တခြားသူတွေက ငြင်းလေလေ လုရွှမ်ရဲ့ အစွမ်းသတ္တိကို သူ ပိုရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိလေလေပါပဲ။ သူသည် သူ့မိသားစုရှိ သက်ကြီးရွယ်အိုများကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးသော်လည်း သူတို့က အနည်းငယ်မျှသော ခံစားချက်ကိုသာ ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

လုရွှမ် အေးအေးဆေးဆေး လမ်းလျှောက်နေသကဲ့သို့ သိုင်းကွက်များကို ကြည့်လိုက်လျှင် အပျော်သဘော သက်သက်ဖြင့် လှုပ်ရှားနေကြောင်း သိသာသည်။ သူသည် သူ၏ခွန်အားကို အပြည့်အဝ အသုံးမပြုထားခဲ့​သည်မှာ ထင်ရှားပါ၏။

"ကျောက်ထောင်း နင် အဆင်ပြေရဲ့လား"

ကောင်မလေးက အနည်းငယ် နီနေသော မျက်နှာဖြင့် လျှောက်လာသည်။ ကျောက်ထောင်းလည်း အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး။

"ဆရာတူအစ်ကို လုရွှမ်က အရမ်း အစွမ်းထက်တယ် လူတော်တော်များများ မှန်းဆထားတာက အမှားတွေ ​ဖြစ်နိုင်တယ်... ငါတို့ အစ်ကိုလုရွှမ်ဆီက အကြံဥာဏ်တောင်းဖို့ အချိန်ယူရမယ်...ဒီလိုဆို ငါတို့လည်း ရလဒ်အကြီးကြီး သေချာပေါက် ရလိမ့်မယ်"

လုရွှမ် အခန်းထဲ ဝင်လာပြီး အပြင်မှ အခြေအနေကို အာရုံစိုက်နေခဲ့သည်။ သူသည် ရှေးဟောင်းကျမ်းခန်းမနှင့် အခြားနေရာများတွင် သုံးနှစ်ကြာအောင် တခြားသူများအား အနှောက်အယှက် မဖြစ်စေဘဲ နေခဲ့သည်။ အပြင် ထွက်သွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် ဝမ်ဖေးကို တစ်စုံတစ်ယောက်က လွှတ်ထားတာကြောင့် ရည်ရွယ်ချက် ရှိသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

ဆိုရိုးစကားအတိုင်း မီးထွက်တောင်ထွတ်တွင် မည်သည့်အရာက ရလဒ်များ ထွက်ပေါ်စေကာမူ သခင်လေးချန်ရှီးကသာ အကြီးမားဆုံး လူ​ဖြစ်ကြောင်း ပြောနိုင်ပါသည်။ သူ၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် ဤတပည့်များ မည်သို့တွေးမည်ကို တွေးကြည့်နိုင်၏။

လုရွှမ် ဒီလူတွေကို ဂရုမစိုက်ပေမယ့် သူ့နှာခေါင်းအောက်မှာတော့ သဘာဝအတိုင်း သန့်သန့်ရှင်းရှင်း နေ​စေချင်သည်။ ဤတပည့်များ၏ ဒေါသကို လူတိုင်း၏ မှတ်ချက်များက တွန်းအားပေးခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားသောကြောင့် ဒီလူငယ်ထဲက ဘယ်သူကမှ သူ့ကို အလေးအနက် မထားခဲ့ကြပေ။

လုရွှမ်ကလည်း ဒီလူတွေကို အလေးအနက် မထားပေမယ့် မှန်ကန်တဲ့ အာရုံစူးစိုက်မှုရှိရင် သူတို့နှလုံးသားထဲက အရာအားလုံးကို ထိန်းချုပ်နိုင်သည်။ မမျှော်လင့်ထားပေမယ့် မထင်မှတ်ပဲ သူတို့နှစ်ဦးဆီက အဖြေကို ကြားလိုက်ရ​ပါပြီ။

ဒီကောင်လေးနဲ့ ကလေးမ​လေး နှစ်ယောက်က အရမ်းတော်သည်။ အထူးသဖြင့် ကျောက်ထောင်းဟာ တကယ်ကို အရည်အချင်းရှိသူပင်။ ငယ်ရွယ်ပြီး တက်ကြွပေမယ့် သူ့အမှားတွေကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် သိနိုင်မယ်ဆိုရင် သူ့အနာဂတ် အောင်မြင်မှုတွေက အကန့်အသတ်မရှိ ဖြစ်လာမှာ ဧကန်မလွဲပေ။

လုရွှမ် ပြင်ပလူများကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ သုံးနှစ်ဆက်တိုက် အနားယူလိုက်သည်။ သူတကယ် ပင်ပန်းသွားပါပြီ။