စိတ်ဆင်းရဲစရာ

"ထွက်ပြေးရတာ အရမ်းလွယ်တယ်လို့ ထင်တယ်ပေါ့??"

လုရွှမ်၏ စကားများသည် ကျောက်ချွန်ယန်၏ နားထဲတွင် အနီးကပ်မှ ထွက်ပေါ်လာသလိုပါပဲ။ ဒါ့အပြင် ဓားစွမ်းအင်ကလည်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဗုံးကြဲနေပြီ ဖြစ်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်ကို သံတူကြီးဖြင့် ထုလိုက်သလိုမျိုး အမြင့်သို့ လွှင့်ပစ်ခံလိုက်ရသည်။ သွေးများသည် လေထဲတွင် လွင့်ထွက်ပြီး အနောက်ဘက် ချောက်ကမ်းပါးဆီသို့ပါ လွင့်သွားသည်။

"သူ့ကို စိတ်မပူပါနဲ့.... သူ့မှာ သဘာဝအတိုင်း ဂရုစိုက်ပေးမယ့်သူ ရှိတယ်"

လုရွှမ် ဒီအနီးနားမှာ တခြားတပည့်တွေ ရှိနေတာကို သူ သတိထားမိခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ ဒါကြောင့် သူ့ကို ချောက်ကမ်းပါးပေါ်က လွင့်ကျအောင် လုပ်၍ စောင့်ရှောက်ပေးမယ့်သူအား တာဝန်ပေးလိုက်ခြင်းပဲ ဖြစ်သည်။

လုရွှမ် လေထဲမှ ပျံဆင်းလာပြီး ရှောက်လော့ကို ကြည့်ကာ။

"မင်းအလှည့်ပဲ"

ရှောက်လော့၏ မျက်နှာတွင် ရှက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသော်လည်း သူက နှလုံးသားကို ပြင်၍ ပြုံးပြလိုက်ပါသည်။

"ဆရာတူအစ်ကိုလု မင်းနောက်နေတာလား မင်းအရင်က ဘယ်လောက် သန်မာတယ်ဆိုတာ ငါမြင်ပြီးပါပြီ ငါက ဆရာအစ်ကိုဖြစ်ပေမဲ့ မင်းကိုတိုက်နိုင်ဖို့ မသေချာဘူးရယ်.... နောက်ဆုံးတော့ မင်းကို ဘာလို့ရွေးချယ်ခဲ့တာလဲ ဆိုတာ ငါနားလည်သွားပြီ.... ဒါပေမယ့် ငါမင်းကို တိုက်ချင်နေတုန်းပဲ နောက်သုံးလလောက်ကြာရင် တိုက်မယ် ဘယ်လိုလဲ?"

လုရွှမ် ပြုံးပြီး "ကောင်းပြီ...တစ်ယောက်လာလည်း ရန်ပွဲ နှစ်ယောက်လာလည်း ရန်ပွဲပဲ... သုံးလအတွင်းမှာ ငါက ပိုမြင့်တဲ့အဆင့်ကို ရောက်သင့်ပြီး ငါ့ရဲ့ခွန်အားကို သက်သေပြနိုင်ရင် မင်းကိုလည်း ဆန့်ကျင်နိုင်လိမ့်မယ်နော်"

ရှောက်လော့က တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပြုံးပြီး ရုတ်တရက် မေးသည်။

"ညီလေး မေးခွန်းတစ်ခုပဲ ငါ အရမ်းသိချင်နေတာ... မင်းက အရင်က စွမ်းအား ဘယ်လောက်သုံးခဲ့လဲ"

"ပြောဖို့ခက်တယ်... အခုချိန်ထိ ငါ့ရဲ့ လေ့ကျင့်မှုကနေပြီး ငါ့စွမ်းအားကို အကုန်အသုံးမချသေးဘူး"

ဒီအဖြေကြောင့် ရှောက်လော့လည်း သူထင်ထားတာထက် ပိုရှုပ်သွားသည်။ သူက ပြုံး​ပြပြီး လှည့်ထွက်သွားခဲ့၏။

သူ့စိတ်ထဲတွင် လုရွှမ်နှင့် အကြိမ်ပေါင်း မရေမတွက်နိုင်သော တိုက်ပွဲများကို တွက်ချက်ခဲ့သည်။ သူသည် ကျောက်ချွန်ယန်ထက် သာ၍ အားကောင်းသော်လည်း လုရွှမ်၏ နတ်လက်နက်သည် ၎င်းတို့၏ အားသာချက် အားလုံးကို ချေမှုန်းပစ်လိုက်သည်။

ရှောက်လော့ဟာ ရွှေသက်တမ်းတောင်ထွတ်က ဓားကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်သည်။ လုရွှမ် နောက်ပိုင်း အသုံးပြုခဲ့သော ဓားနှစ်ချောင်းကို မပြောဘဲ ပထမဓားကိုပင်လျှင် ဓားသိုင်းပညာက အလွန်အစွမ်းထက်ကြောင်း သူမြင်နိုင်သည်။

၎င်းနောက်ကွယ်တွင် ပိုလေးနက်ပြီး လေးနက်သော ဓားပညာရှိသည်မှာ သိသာထင်ရှားသော်လည်း လုရွှမ်က ၎င်းကို အသုံးမပြုခဲ့ပေ။ ဒီအချက်တွေ အားလုံးကို ပေါင်းထည့်လိုက်တာနဲ့ သူ့ရဲ့အနိုင်ရနှုန်းက 30% ထက်နည်းတာကို တွေ့လိုက်ရလေ၏။

နတ်မီးနယ်ပယ် ဒုတိယအဆင့်တွင်ရှိသော ကောင်လေးသည် ထိုကဲ့သို့သော အရည်အချင်း ရှိသူဖြစ်ပြီး လွန်ကဲစွာ ရက်စက်လွန်းလှသည်။ သခင်လေးချန်ရှီးက ယနေ့ခေတ်တွင် နံပါတ်တစ် ပါရမီရှင်ဖြစ်ခဲ့သော်ငြား သူထိုနယ်ပယ်တွင် ရှိစဉ်ကပင် ယနေ့ လုရွှမ်နှင့် ယှဉ်ရန် ဝေးနေသေးသည်။

ဒီသုံးယောက် လာပြီး သုံးယောက်လုံး ထွက်သွားကြသည်။ ကျောက်ထောင်းနဲ့ ယွမ်ရှင်းတို့သည် လုရွှမ် အလွန်အစွမ်းထက်သည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့ကြသော်လည်း အခြားပါရမီရှင် ညီငယ်များထက် အနည်းငယ်သာ၍ အစွမ်းထက်သည်ဟုသာ ထင်မြင်ခဲ့ကြ၏။

ဒါပေမဲ့ ဆရာတူအစ်ကို လုရွှမ်က ဒီလောက် သန်မာလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

"အား..... ဆရာတူအစ်ကိုက အရမ်းတော်တာပဲ"

ယွမ်ရှင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်လိုက်သည်။ ကျောက်ထောင်း၏ မျက်လုံးများသည် ကြည်ညိုလေးစားမှု အပြည့်ရှိနေကာ အခြားအတွင်းစည်း တပည့်များကတော့ ယခုအခိုက်အတန့်တွင် ထိတ်လန့်သွားကြပါ​ပြီ။

သူတို့အမြင်မှာတော့ ဂိုဏ်းငယ်ထဲကနေ ဝင်ခွင့်ရတဲ့ လူတစ်ယောက်က တန်ခိုးကြီးတဲ့ လက်တွေကို အခုမှ ထုတ်ပြမယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာတုန်း။ ထိုကဲ့သို့သော အနာဂတ် သခင်ကို သူတို့သည် အမှန်တကယ် လျစ်လျူရှုကာ အခြေအမြစ်မရှိစွာ ဤကလေး နှစ်ယောက်ကိုပင် အခွင့်ကောင်းယူခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် မည်သူကမှ လုရွှမ်နှင့် စကားပြောရန် ဝံ့ကြွားလာကြခြင်း မရှိတော့ပေ။ လုရွှမ်ရဲ့ စွမ်းအားက ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် သူတို့ နှလုံးသားထဲတွင် ကြောက်လန့်​နေခဲ့ကြပြီး လုရွှမ် အရင်ကကိစ္စတွေကို ဖြေရှင်းနေမည်အား စိုးရိမ်သောကြောင့် တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် အမြန် ထွက်ပြေးခဲ့ကြသည်။

လုရွှမ်ကတော့ ထိုတပည့်များ၏ အပြုအမူကို သဘာဝကျကျ မြင်လိုက်ရပြီးသားမို့ သူ့စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ်သာ သက်ပြင်းချမိသည်။ အဲဒီလို စိတ်ဓာတ်မျိုးနဲ့ ကိုယ့်လမ်းကို ဘယ်လို မွေးမြူနိုင်မှာလဲ။

"ကောင်းပြီ ခဏတော့ ငါတို့ကို ဘယ်သူမှ အနှောက်အယှက် မပေး​လောက်တော့ဘူး.... ပြန်သွားပြီးတော့ လေ့ကျင့်ကြရအောင် ငါ့ရဲ့ လေ့ကျင့်မှုကို သုံးလအတွင်း အဆင့်တစ်ခုအထိ မြှင့်တင်ရမယ် အချိန်ကလည်း တိုတောင်းလွန်းတယ်"

ကျောက်ထောင်းနဲ့ ယွမ်ရှင်းလည်း သူ့နောက်ကနေ သဘာဝအတိုင်း ခြံဝင်းထဲသို့ လိုက်ကာ ဆက်လက် လေ့ကျင့်ကြသည်။ အပြင်မှ ကျောက်ချွန်ယန်ကတော့ သူတို့သုံးယောက်ရဲ့ အာရုံထဲ မဝင်လာတော့ပါဘူး။

"အကိုကြီး... ဆရာတူအစ်ကို?"

လုရွှမ် မှန်းဆထားသည့်အတိုင်း ကျောက်ချွန်ယန် ချောက်ကမ်းပါးမှ ပျံထွက်သွားသောအခါ သူ့ကို ဖမ်းမိသွားသော မီးထွက်တောင်ထွတ်က တပည့်များစွာ ရှိသည်။ ထို့နောက် ကျောက်ချွန်ယန်ရဲ့ အသွင်အပြင်ကို တွေ့လိုက်သောအခါ အားလုံး အံ့သြသွားကြသည်။

ကြီးစိုးပြီး မာနကြီးတဲ့ ဆရာတူအစ်ကို ကျောက်ချွန်ယန်က ဒီမှာ ခါတိုင်းလို အရိုက်ခံရတဲ့ သူတောင်းစား တစ်ယောက်လို ဖြစ်သွားပြီ မဟုတ်ပါလား။

အဝတ်အစားများ စုတ်ပြဲသွားသော်လည်း တစ်ကိုယ်လုံး ထော့နဲ့ ထော့နဲ့ ဖြစ်နေသောကြောင့် သူ၏ ကျင့်ကြံမှု ပျက်စီးသွားကာ အသုံးမဝင်သော လူဖြစ်လာကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ သူ့ရင်ဘတ်မှာ သွေးတွေ စီးကျနေပြီး မျက်လုံးတစ်ခြမ်းက မှိတ်ထားကာ တစ်ဝက်ပွင့်နေပြီး အသက်မဲ့နေပုံရသည်။

တချို့က အရင်က မြင်ကွင်းကို မြင်ဖူးသလို မကြည့်ကြချေ။ တချို့ကလည်း အခြေအနေကို မြန်မြန်ပြန်မေးပေမယ့် မယုံနိုင်သေးပေ။

"မေ့လိုက်ပါ ဆရာတူအစ်ကိုကြီးပဲ အခန်းထဲ ပြန်ထားရအောင်"

မီးထွက်တောင်ထွတ်က အတွင်းတပည့်နှင့် တိုက်ခိုက်ရာတွင် ကျောက်ချွန်ယန်မှာ အမှန်တကယ် ဒဏ်ရာရခဲ့ကြောင်း သိပြီးနောက် ကျောက်ချွန်ယန်နှင့် ပတ်သက်မှု တစ်စုံတစ်ရာ မရှိခဲ့ပေ။

ပို၍ပင် မလိုလားအပ်သော အချက်မှာ မီးထွက်တောင်ထွတ်၌ တိုက်ရိုက်တပည့်များ နှင့် စိတ်ဆန္ဒအရ တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုနိုင်သည်ကို ဥပဒေစိုးမိုးရေးအဖွဲ့က သိထားလျှင် ၎င်းတို့ကို အပြစ်ပေးမည် ဖြစ်သည်။

တိုက်ရိုက်တပည့် တစ်ဦးအား အနိုင်ကျင့်သောအခါတွင် မည်သို့မည်ပုံ ဖြစ်လာမည်ကို စည်းမျဉ်းများဖြင့် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိရသေးသော်လည်း ၎င်းသည် ၎င်းတို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်စေသည်မှာ သေချာပါသည်။

သင်သည် အခြားသူများကို အနိုင်ကျင့်ရန် သင်၏ မြင့်မားသောအဆင့်နှင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ခွန်အားကို အားကိုးရမည်။ အကယ်၍ ပြန်အနိုင်ကျင့်ခံရပါက သင်သည် ၎င်းကို အမှန်တကယ် ထိုက်တန်ပါ​ပြီ။

ထို့အပြင် အတွင်းစည်း တပည့်များသည် ကျောက်ချွန်ယန်ကို ကူညီခဲ့ပြီး လုရွှမ်ကတော့ အလွန်ကံမကောင်းသဖြင့် အထီးကျန်ဖြစ်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်စေချင်ပေ။

ဂိုဏ်းထဲမှာ နေချင်တယ်ဆိုရင်တော့ နှစ်ဖက်စလုံးက အရေးကြီးသည်။ အရမ်းသန်မာတဲ့ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့မှာ ရပ်တည်ဖို့ မလိုပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ တခြားသူတွေ မနှစ်သက်၊ စက်ဆုပ်နေတဲ့ တန်းစီဇယားမှာ သင် ရပ်တည်လို့ မရပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ အခုအချိန်မှာတော့ ကျောက်ချွန်ယန်က ​​လူတိုင်းမုန်းတီးတဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့ပြီဆိုတာ သိသာပါ၏။ လူတချို့က ကျောက်ချွန်ယန်ကို စစ်ဆေးပြီးသည်နှင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် လုံးဝ ပျက်စီးသွားကာ သူသေသည်ထက် ပိုဆိုးလာသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

ကျောက်ချွန်ယန်မှာ အရာအားလုံးကို အေးစက်စွာ ကြည့်နေခဲ့ရပြီး လွတ်မြောက်ရန် တွေးတောရင်း သူ့မျက်နှာမှ မျက်ရည်များ စီးကျလာခဲ့သည်။ အလွန်ဝမ်းနည်းဖွယ် ကောင်းသော်လည်း နောင်တကို ကုသနိုင်သော ဆေး မရှိပေ။

"ဆရာ.... ဟုတ်တယ် ဆရာ ရှိ​သေးတယ်"

အဲဒီအဘိုးကြီးက သူကိုတွေ့ဖို့ သေချာပေါက် ပြန်လာလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ သူ့ကို ဆေးတစ်လုံးပေးလိမ့်မယ်။ သူ့ဒဏ်ရာတွေ ပြန်ကောင်းအောင် ကုသ၍ ပြန်လည်ကျင့်ကြံကာ လုရွှမ်အား ကလဲ့စားချေဖို့ သွားရှာနိုင်သည်။

ကျောက်ချွန်ယန် သုံးလလုံးလုံး စိတ်ပျက်ခဲ့ရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်အစွမ်းသတ္တိဖြင့် ရပ်တည်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ဖြစ်စဉ်တွင် တစ်ကမ္ဘာလုံးက စွန့်ပစ်ထားသကဲ့သို့ သူ့ကိုတွေ့ရန် မည်သူမျှ မလာခဲ့ကြပေ။