အရိုးစုသူတော်စင်

"ဆရာတူအစ်ကိုကျောက် ထမင်းစားချိန် ရောက်ပြီ!"

အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် လူတစ်ယောက် အခန်းထဲ ဝင်လာသည်။ ထိုလူငယ်က ယာဂုတစ်ပန်းကန်နှင့် ပန်ကိတ်နှစ်လုံးကို ချထားလိုက်သည်။ ထိုအရာသည် သေသူပင် မစားနိုင်သော အစားအစာဖြစ်သည်။ သို့သော် ၎င်းသည် ယခုအချိန်တွင် သူ၏အစားအစာ ဖြစ်လာ၏။

အစားအသောက် လာပို့ပေးသူမှာ ညီငယ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ့အနီးနားတွင် အမြဲရှိနေသော တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ အခုချိန်မှာ သူ့ဘဝကို ဂရုမစိုက်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းက အရမ်းရိုးရှင်းပါသည်။

သူသည် သူ၏ စည်းစိမ်ဥစ္စာ အားလုံးကို သုံးစွဲကာ နတ်လက်နက်ကို ဝယ်ကာ ယခု သူ့ညီငယ်၏ ကျောပေါ်သို့ သယ်ဆောင်လာ​စေခဲ့သည်။ စားစရာတွေ ချပြီးတာနဲ့ ညီငယ်လေးက သူ့အသွင်အပြင်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အမြန်သွားခဲ့သည်။

"အား....."

ကျောက်ချွန်ယန် ဟောက်ပြီး သူ့လက်သည်းတွေက သူ့လက်ဖဝါးအသားထဲကို စိုက်ဝင်သွားတာကြောင့် သွေးတွေပါ စီးကျသွားသည်။

လျှပ်တပြက်နှင့် သူ့လက်ကောက်ဝတ်မှ ဆွဲသီးသေးသေးလေး ပြုတ်ကျသွားသည်။ ကျောက်ချွန်ယန် ခေါင်းငုံ့ကာ ကြည့်လိုက်တော့ အရိုးစုတစ်ခု ဖြစ်နေ၏။ ၎င်းကို သူယခင်က ဈေးငယ်လေးတစ်ခုတွင် မြင်ခဲ့ရာ အလွန်ထူးခြားသည်ဟု ထင်တာကြောင့် ဝယ်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆွဲသီးထဲရှိ အရိုးစုသည် ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်းနှင့် အသက်ဝင်လှသည်။ အထူးသဖြင့် ၎င်း၏ ဗလာကျင်းသော မျက်လုံးများပင်။ တစ်ခုခု ပူလောင်နေသလိုပဲ ပျော်စရာကောင်းသလို ကြောက်စရာလည်း ဖြစ်တာကြောင့် သူအရင် ဝယ်လိုက်တာပါပဲ။

ဒီအခိုက်အတန့်မှာ အရိုးစုကို ကြည့်လိုက်တော့ လွတ်နေတဲ့ မျက်လုံးစွပ်တွေက သူ့ကို လှောင်ပြောင်နေသလိုပဲ။

"မင်းက ငါ့ကို ရယ်နေတယ်ပေါ့!"

ကျောက်ချွန်ယန် ဦးခေါင်းခွံဆွဲသီးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ဦးခေါင်းခွံကို အစိတ်စိတ် အမြွှာမြွှာ ဖြစ်သွားအောင် လက်နှစ်ဖက်ကို သုံးချင်ပေမယ့် ခွန်အားကို လုံးဝ အသုံးမပြုနိုင်ပေ။

"ဟာဟား!"

ကျေက်ချွန်ယန် ရူးလုမတတ် ရယ်မောလိုက်သည်။ သူက နံရံကို ဆောင့်ကန်လိုက်သည်။ ဦးခေါင်းခွံကို မလွှင့်ပစ်ဘဲ သူ့လက်ထဲမှာ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသော်လည်း ဦးခေါင်းခွံကို မဖိနိုင်ပေ။

ပြန်လည်သင့်မြတ်ရန် ဆန္ဒမရှိသဖြင့် ဦးခေါင်းခွံကို ဆွဲထုတ်ရန် အပြင်းအထန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ၎င်းက သူ့လက်ဖဝါးထဲတွင် မွေးဖွားလာသလို ကပ်နေ၏။

"ဘာဖြစ်တာလဲ?"

"ဘာဖြစ်နေတာလဲ ဟားဟား.... ကောင်လေး မင်း အခွင့်အရေး တစ်ခုကို တွေ့သွားတာလေ!"

ရွှေနဲ့ ကျောက်စိမ်းလို အံ့​သြစရာကောင်းတဲ့ အသံတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ အသံက မာနကြီးပြီး မောက်မာမှုတွေ အပြည့်နဲ့။ အရမ်းကြမ်းတမ်းတဲ့အသံကနေ ဖိအားကို မခံနိုင်တာကြောင့် အချိန်မရွေး ပေါက်ကွဲသွားတော့မလို သူ့နှလုံးသားကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

ကျောက်ချွန်ယန် ပထမတော့ ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း ယခုတော့ သူ့တွင် ထူးထူးခြားခြား တစ်စုံတစ်ရာ ထပ်ဖြစ်မလာတော့ဘဲ ငြိမ်သက်သွားသည်။ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုကို ပြန်လည် ထူထောင်နိုင်ပါသလား။ သူ့အရင်က နာမည်ကို ပြန်ယူနိုင်ပါ့မလား။

"မင်းရဲ့ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြန်ယူချင်တာလား... မေ့လိုက်ပါ မင်းရဲ့ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြန်ယူဖို့ ငါ့အမြင်အရတော့ မပြောသင့်ပါဘူး ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ခွန်အားကိုတော့ ပြန်ယူနိုင်မယ်... ဟားဟား ဘယ်လောက်ပဲ လွယ်နေပါစေ နှိုင်းမရတဲ့ အရာတစ်ခုကတော့ လွယ်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ"

ကျောက်ချွန်ယန်၏ မျက်လုံးများသည် လန့်ဖျပ်ဖျပ် လတ်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ စွမ်းအားတစ်ခု ပြေးဝင်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

"မင်းဘာတွေပြောနေတာလဲ မင်းငါ့ရဲ့ခွန်အားကို ပြန်ယူ​ပေးနိုင်တယ်လို့ ပြောချင်တာလား"

"ဟုတ်တယ် ဒါက နတ်မီးနယ်ပယ်ရဲ့ အဆင့်၁၂ပဲ ရှိသေးတယ်လေ... အဲဒါက ဘာအခက်အခဲ ရှိလို့လဲ"

ဤအချိန်တွင် ကျောက်ချွန်ယန်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ငြိမ်သက်သွားပြီး သူ့အသံက တည်ငြိမ်သွား၏။ သို့သော် သူကတစ်ဖန် အံ့အားသင့်စွာ အော်လိုက်သည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ မင်းအရင်က အရိုးစု မဟုတ်ဘူးလား "

"မင်း သိပ်မိုက်မဲတာတော့ မဟုတ်ဘူးပဲ... ဟုတ်တယ် ငါက အရင်တုန်းက အရိုးခေါင်းပေါက်နဲ့ အတူတူပဲ ဟားဟားဟား ငါ လောကကို အုပ်စိုးတုန်းက သူတော်စင်ဘုရင်ကို အကြီးဆုံးလို့ ထင်ခဲ့တာ။ အခုငါက အချိန်နဲ့နှစ်တွေကို အနိုင်မယူနိုင်တော့ဘူး... ဦးခေါင်းခွံတစ်ခု ဖြစ်သွားပြီလေ"

ကျောက်ချွန်ယန် ရုတ်တရက် ဝမ်းသာသွားသည်။ ဝိညာဉ်ရေးလောကတွင် ထိုသို့သော ဇာတ်လမ်းများသည် အမှန်ပင် ဖြစ်သောကြောင့် အလွန်ရေပန်းစားသည်။ လူများစွာတို့သည် စွန့်စားခန်းများကို တွေ့ကြုံခဲ့ရပြီး အသုံးမဝင်သော ပစ္စည်းများမှ ပါရမီရှင်များအဖြစ်သို့ တစ်ရှိန်ထိုး ပြောင်းလဲတတ်၏။

သူ ဒီလိုမျိုး အခွင့်အရေးရလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး!

"ဟဲဟဲ ကောင်လေး မင်းပြောတာမှန်တယ် မင်းမှာ အခွင့်အရေး ရသွားပြီ"

"ဒါဆို ဘာဖြစ်လို့လဲ ငါလဲ"

"ဟားဟား မင်းက မင်းနဲ့ မထိုက်တန်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား"

ကျောက်ချွန်ယန်၏ မျက်နှာသည် မည်းမှောင်လာပြီး ဒေါသတကြီး ဟောက်ပစ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ငါက ထိုက်တန်တယ်။ ငါ ကျောက်ချွန်ယန်က ​​တောင်သူလယ်သမား မိသားစုရဲ့ တပည့်တစ်ယောက်ပဲ... ငယ်ငယ်လေးကတည်းက အရမ်းထက်မြက်ပြီး ကိုယ့်ကိုကိုယ် ပါရမီရှင် အဖြစ် လက်ခံခဲ့တာ ဒြပ်စင်ငါးပါး မဟာဂိုဏ်းကို ငါ တခြားလူတွေထက် အလေးပေးခဲ့တယ်... ငါ မထိုက်တန်ရင် ဘယ်သူက ထိုက်တန်မှာလဲ?"

"ဟာဟား မှန်တယ် မင်းမထိုက်တန်ရင် ဘယ်သူကများ ထိုက်တန်မှာလဲ ဒါပေမယ့် ကောင်လေး မင်းရဲ့ ခွန်အားကို ပြန်ရချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ဟဲဟဲ ငါ့ရဲ့ကျင့်စဥ်ကို သင်ယူဖို့ လိုတယ်... ငါ့အမြင်အရတော့ ဒြပ်စင်ငါးပါး မဟာဂိုဏ်း.... ဟမ့် အများစုကတော့ ဒါဟာ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ပရဒိသုတစ်ခုပါပဲ”

"နှစ်တွေ ဘယ်လောက်​တောင် ကြာခဲ့ပြီလဲ မသိဘူး....မင်းက ဒီအဆင့်မှာပဲ ရှိသေးတယ် မဟာဂိုဏ်းရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို တကယ် စော်ကားတာပဲ"

ကျောက်ချွန်ယန် အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ထွက်သွားရမှာလား?"

"ဟုတ်တယ်... ဒီနေရာကို လွမ်းဆွတ်နေသေးတာလား"

ကျောက်ချွန်ယန်၏ နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ယမ်းကာ။

"ငါ့ကို ဂိုဏ်းက သစ္စာမဖောက်နိုင်ပါစေနဲ့လို့ ဆုတောင်းတယ်...လူသားဆန်မတဲ့ နေရာမျိုးက ငါလွမ်းဆွတ်ဖို့ ထိုက်တန်လို့လား"

"ကောင်းပြီ ထုပ်ပိုးပြီး တောင်ပေါ်တက်ရအောင်"

ကျောက်ချွန်ယန် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး တံခါးဖွင့်ကာ ထွက်လာခဲ့သည်။ ထိုညတွင် ကျောက်ချွန်ယန်တစ်ယောက် လက်တစ်ဖက်က ချိုင်းထောက်ဖြင့် လှမ်းကိုင်ကာ တောင်တံခါးမှ ပြေးဆင်းလာပြီးနောက် လမ်းကြားမှတစ်ဆင့် ဂိုဏ်းထဲမှ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ထွက်ခွာသွားသည်ကို မည်သူမျှ မသိခဲ့ပေ။

သူ့မျက်လုံးများသည် အလွန်တရာ အေးစက်နေပြီး လမ်းလျှောက်နေသော ဖုတ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ပင်။ သူ့တွင် လူသား၏ အရိပ်အာဝါသ ကင်းမဲ့နေပါသည်။

တောင်ထိပ်တစ်ခုလုံး ပေါက်ကွဲသံကြီးနှင့် မိုးခြိမ်းသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သို့သော် ခဏအကြာတွင် မိုးခြိမ်းသံက ပျောက်ကွယ်သွားပြန်၏။ မီးထွက်တောင်ထွတ်တွင် အချိန်အတော်ကြာ နေခဲ့သောကြောင့် ဒီမိုးခြိမ်းသံက တစ်​ယောက်ယောက် နတ်မီးနယ်ပယ်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြောင်း သဘာဝကျကျ သိလိုက်သည်။

သေချာတာပေါ့။ နောက်အခိုက်အတန့်မှာ၊ နတ်မီးက ညကောင်းကင်ကို ခွင်းပြီး မိုင်ထောင်ချီအထိ တောက်ပနေခဲ့တယ်။

"ဟမ့် တခြား ပါရမီရှင် ပါရမီရှင်လား? သူများတွေ တန်ဖိုးမထားတဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်က အညစ်အကြေးတစ်ခုပဲ... လုရွှမ် ငါ ကျောက်ချွန်ယန် မကြာခင် ပြန်လာခဲ့မယ်"

"လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်က လက်စားချေဖို့ ဆယ်နှစ်လောက် အချိန်ယူရလဲ နောက်မကျဘူးတဲ့... ငါ့ခွန်အားကို ငါပြမယ် လုရွှမ်ဆိုတဲ့ ကောင်လေးက အခွင့်အရေး တစ်ခုကို ရယူနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

အရိုးစု: "ဒီကမ္ဘာကြီးက အားနည်းသူအတွက် သားကောင်ဖြစ်ရတဲ့ နေရာပဲ မင်းမှာ မုဆိုးတစ်ယောက်လို အရည်အချင်းမရှိရင် မင်းကို သားကောင်အဖြစ် သတ်ပစ်လိုက်မှာ... ဒီကမ္ဘာကြီးရဲ့ ရက်စက်မှုကို မညည်းညူပါနဲ့"

"ဟုတ်​ကဲ့ သခင်​​လေး!" ကျောက်ချွန်ယန် ရိုင်းစိုင်းစွာ ရယ်​လိုက်​သည်​။

မီးထွက်တောင်ထွတ်၏ ထိပ်တွင် နောက်ဆုံးလျှပ်စီးကြောင်းကို စုပ်ယူပြီးနောက် ယွမ်ရှင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် နတ်မီးကို ပြန်လည်ရယူခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မယုံကြည်နိုင်စရာ အကြည့်များ ရှိနေပြီး သူမကိုယ်တိုင်က ၎င်းကို ခံစားလိုက်ရသည်။ မိုင်ထောင်ချီသော နတ်မီးသည် ပထမ နတ်မီးလုံးက အခြေခံ ကန့်သတ်ချက်ဖြစ်ပြီး အနာဂတ် အလားအလာမှာ အကန့်အသတ် မရှိတော့ပေ။