အဘိုးကြီး

သူတို့နှစ်ယောက်သည် အတိဒုက္ခကို ဆက်လက်ကျော်လွှားနေသော လုရွှမ်ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

အထွတ်အထိပ် သခင်နှစ်ယောက် ရောက်လာတာကို မြင်တော့ လုရွှမ်လည်း သက်ပြင်းချလိုက်၏။ နောက်ဆုံးတော့ သူ့ရဲ့ခွန်အားကို ဆက်ထိန်းထားဖို့ လိုပါသေးသည်။ ယခု အတိဒုက္ခကို ဖြတ်ကျော်တာက ဤမျှကြီးမားသော ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်မည်ဟု သူကိုယ်တိုင်ပင် မမျှော်လင့်ခဲ့ပါ။

သူတစ်ပါးအား မနာလို မငြူစူခြင်းသည် အလယ်အလတ်ပင် ဖြစ်သော်လည်း တော၌ သစ်ပင်ကဲ့သို့ လှပနေပါက လေတိုက်၍ ပျက်စီးသွားလိမ့်မည်။

မကြာမီတွင် လုရွှမ်သည် အတိဒုက္ခကို ဆက်လက်ကျော်လွှားခဲ့ပြီး သူပြသခဲ့သည့်အရာသည် သူတို့နှစ်ဦးအား အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွား​စေခဲ့သည်။ မီးကျီးကန်း နတ်ဆိုးမီးလျှံ၊ စိတ်ဝိညာဥ်မီး၊ ကောင်းကင်မီး၊ ဖီးနစ်နတ်မီးနှင့် ဆန်းကြယ်ရေခဲမီးတောက်တို့ ပေါ်လာသောအခါ နှစ်ယောက်စလုံး အကြီးအကျယ် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ဆန်းကြယ်ရေခဲမီးတောက် အကြောင်းကို အားလုံးသိကြပါသည်။ ၎င်းသည် မီးထွက်တောင်ထွတ်ရှိ အဘိုးအို၏ တပည့်ဖြစ်သည့် ချန်ဖျင်၏ မီးတောက်ဖြစ်ကြောင်း မတော်တဆ သိခဲ့ကြရသည်။

ဒါပေမဲ့ ချန်ဖျင်ဟာ ​​အရင်က အေးခဲသွားတယ်လို့ ကြားသိခဲ့ရပေမယ့် ဒီကလေးက သူ့မီးတောက်တွေကို ဖမ်းမိသွားလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပါဘူး။

နှစ်ယောက်သား တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အဘိုးအိုအောင့် လုရွှမ်ကို ဘာကြောင့် လျစ်လျူရှုလိုက်သလဲ နားလည်သွားကြသည်။ ဒီကလေးက မာနကြီးတဲ့ အဘိုးကြီးရဲ့သားနဲ့ ရန်ဖြစ်ဝံ့ပြီး သူ့အလုပ်သင်ရဲ့ မီးတောက်ကိုပါ ခိုးယူသွားခဲ့တယ် မဟုတ်ပါလား။

မာနကြီးတဲ့ အဘိုးအိုက ဒေါသမထွက်သေးတာပဲ အခြေအနေ ကောင်းလှသည်။

အကြီးအကဲ ပြန်းရှင်တောက်ဆီက အလွန်ချီးကျူးခံရသော နတ်လက်နက် ချင်ထျန်းဓားကို သူတို့အားလုံး မြင်လိုက်ကြသည်။ သေချာသည်မှာ ဤကပ်ဘေးပြီးနောက် နတ်လက်နက်ထဲရှိ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ တန်ခိုးအာဏာက တစ်ဖန် အားကောင်းလာပေလိမ့်မည်။

"ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တာက ဒီကောင်လေးရဲ့ လေ့ကျင့်မှု မျှော်စင်နယ်ပယ်ကို ရောက်သွားတဲ့အခါ နတ်လက်နက်က ကောင်းကင်လက်နက် တစ်ခုအဖြစ် ကြီးထွားလာသင့်တယ် မဟုတ်လား?"

ဒီကောင်လေးက ကံကြမ္မာရဲ့ တကယ်ကို ကောင်းလွန်းတာပဲ။

ချီးဖုန့်ကျူကလည်း ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"သူ့အခွင့်အရေးအရ သူဒီလိုဆက်လုပ်နေရင် အနှေးနဲ့အမြန် ဖြစ်လာနိုင်တယ်"

မိုးခြိမ်းသံ ဘေးဒုက္ခကြီး ပြီးဆုံးသွားသောအခါ လုရွှမ် ခယကောင်းကင်သို့ ရုတ်တရက် ပျံတက်သွားသည်။

"ဟမ့် ဒီကလေးက တကယ် လူယုတ်မာပဲ!"

လုရွှမ် တိမ်တိုက်ထဲသို့ အပြေးအလွှား ပြေးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ချီးဖုန့်ကျူလည်း အံ့အားသင့်သွားသည်။

"တုံးဖန်းမု... ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ဒီကောင်က ရှင့်​တပည့်လုပ်ဖို့ တော်တော် သင့်တော်တယ် မဟုတ်လား"

တုံးဖန်းမု၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသော်လည်း ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး။

"ငါ သူ့ကို ဘာမှ မသင်ပေးနိုင်ဘူး သူ့ဘာသာသူပဲ အဆင်ပြေတယ်.... သူက သူ့လမ်းနဲ့သူ လျှောက်နေတာ!"

"မှန်တယ်... အဘိုးကြီး ကျွန်မလည်းရှင့်ကို သိပ်လေးစားတာ​တော့ မဟုတ်ဘူး ဒါပေမဲ့ နည်းနည်းတော့ လေးစားပါတယ် ဒီကလေး နတ်ခန္ဓာကိုယ်ပဲ... ဒါကိုသိရင် ဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်နဲ့ အကြီးကျယ်ဆုံး အကြီးအကဲတွေတောင် အပြေးလာလိမ့်မယ်... ပြောလို့မရဘူး သူ့ကို ခေါင်းဆောင်အဖြစ်တောင် လက်ခံနိုင်တယ်"

တုံးဖန်းမုက ပြုံးပြီး "မင်း တခြားသူတွေကို မကူညီနိုင်ဘူး... ဒါပေမဲ့ မင်း သူတို့ ဆရာသခင်ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို ဖယ်ပစ်လိုက်တယ်... ဆရာ ဆိုတာ အတုအယောင် နာမည်တစ်ခုပဲ ငါတော့ သိပ်မကြိုက်ဘူး"

ကောင်းကင်မှာ မိုးခြိမ်းသံတွေ ပျောက်ကွယ်သွားတော့ လုရွှမ်လည်း ပျံဆင်းလာသည်။ လူငယ်က သူတို့နှစ်ယောက်ကို လေးလေးနက်နက် ဦးညွှတ်ပြီး ဆို၏။

"အကြီးအကဲ နှစ်ယောက်ရဲ့ ကျေးဇူးကို ကျွန်​တော့်ရင်ထဲမှာ အမြဲတမ်း သတိရနေမှာပါ"

တုံးဖန်းမုက သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး "ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး အနာဂတ်မှာ ဘေးဥပဒ်ကို ကျော်လွှားဖို့ လိုအပ်ရင် ဘယ်သူမှ သတိမထားမိနိုင်တဲ့ ဝေးလံခေါင်သီတဲ့ နေရာတစ်ခုကို ငါတို့သိတယ်"

လုရွှမ်လည်း သူ့ကို ထပ်ပြီး ကျေးဇူးတင်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... ဆင်းကြရအောင်။ ဒီတပည့်တွေက တော်တော် သိချင်နေတာ ကြာနေပြီ"

ချီးဖုန့်ကျူက ပြုံးပြပြီး သူမမျက်နှာက ယခင်ကထက် လေးနက်လာသည်။

"ကောင်လေး မင်းက တော်တော် အရည်အချင်းရှိပေမယ့် ငါပြောပါရစေ.... တန်ခိုးကြီးပေမယ့် နတ်ခန္ဓာနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ တတ်နိုင်သ၍ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်တာက အကောင်းဆုံးပဲ သိရဲ့လား”

လုရွှမ်လည်း ဤအမှန်တရားကို သိတာကြောင့် လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"အငယ်တန်း သိပါပြီ"

"ကောင်းပြီ အခု မင်းရဲ့ပြဿနာပဲ အဘိုးကြီးအောင့် လာပြီ.... ငါတို့ကတော့ သူ့ကို မတွေ့ချင်ဘူး ငါတို့ အရင်ထွက်သွားရမယ်"

ချီးဖုန့်ကျူက ရုတ်တရက် အော်ပြောပြီး တုံးဖန်းမုနဲ့အတူ လှည့်ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။ အခင်းအကျင်း ကန့်သတ်ချုပ်ချယ်မှုက သဘာဝအတိုင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်က လူတိုင်းရှေ့မှာ ပေါ်လာခဲ့သည်။ လုရွှမ် ပျံသန်းပြီး တောင်ထိပ်ပေါ်မှ ဆင်းသက်ခဲ့သည်။

သူ့ရှေ့တွင် ချီးဖုန့်ကျူနဲ့ တုံးဖန်းမုတို့၏ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်ထက်ပင် ထွားကျိုင်းသော အဘိုးကြီးတစ်ယောက် ရှိ​နေသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အဘိုးအို၏ မျက်လုံးများသည် အလင်းရောင်ဖြင့် တောက်ပနေပြီး လုရွှမ်အား အပေါ်အောက် ငုံ့ကြည့်နေသည်။

"မင်းလို စိန်တုံးတစ်တုံးကို လွတ်သွားလိမ့်မယ်လို့ ငါတကယ် မမျှော်လင့်ထားဘူး... ငါက မီးထွက်တောင်ထွတ်က အောင့်ယန်... မင်း ငါ့တပည့်ဖြစ်လာဖို့ ဆန္ဒရှိလား"

အနီးနားရှိ လူများသည် လုရွှမ်ကို မနာလိုစွာဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ အောင့်ယန် ပေါ်လာတာက လုရွှမ်ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံဖို့ အမှန်တကယ် ရောက်လာမည်ကို မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

လုရွှမ် ယခင်က တောင်ထွတ်သခင် နှစ်ယောက်၏ စကားများကို တွေးတောရင်း စိတ်ထဲမှာ ရယ်စရာကောင်းနေသလို ခံစားလာရသည်။ သူ့ဟာ ဘယ်သောအခါမျှ ဘယ်သူ့တပည့်မှ ဖြစ်လာတော့မည် မဟုတ်ပေ။

"အငယ်တန်း လုရွှမ်က တောင်ထွတ်သခင်ကို ဂါရဝပြုတယ်.... တောင်ထွတ်သခင်ရဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုကို ခံရတာ ဒီအငယ်တန်းအတွက် ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ ဒါပေမဲ့ ဒီအငယ်တန်းမှာ ဆရာသခင်တစ်ယောက် ရှိနေပြီဖြစ်လို့ နောက်တစ်ကြိမ် တပည့်ခံဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ပါဘူး"

ထိုအသံ ထွက်ပေါ်လာပြီးတာနဲ့ လူတွေအားလုံး လုရွှမ် အမှန်တကယ် ငြင်းဆိုခဲ့သည်အား မယုံနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ အောင့်ယန်၏ မျက်နှာမှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး အနည်းငယ်လည်း ရှက်သွား၏။

"ကောင်လေး မင်းဘာပြောလိုက်တာလဲ မင်းသေချာစဉ်းစားဖို့ လိုမယ်နော်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အကြီးအကဲ ဒါပေမဲ့ ဒီအငယ်တန်းမှာ ဆရာတစ်ယောက်ရှိနေပြီမို့ ခွင့်လွှတ်ပါ"

အောင့်ယန်က ရှည်လျားသော အသက်ရှုသံကို ထုတ်လိုက်ပြီး မေး၏။

"အဲဒီလူရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက ငါ့ထက် မြင့်သလား"

"သူသေသွားတာ နှစ်အတော်ကြာပြီ"

"အိုး သူက မင်းရဲ့ ဉာဏ်အလင်းပေးသူလား"

"ဟုတ်ကဲ့"

အောင့်ယန်က ညည်းတွားပြီး သူ့မျက်နှာမှာ အပြုံးတစ်ခုပေါ်လာသည်။

"ဒါပဲ၊ ငါအလေးမြတ် ထားဆုံးအရာက သူတို့ရဲ့အမြစ်တွေကို မမေ့တဲ့လူပဲ.... အရမ်းကောင်းတယ် မင်းမှာဆရာရှိရင် ငါမင်းကို အတင်းအကြပ် မလုပ်တော့ဘူး အနာဂတ်မှာတော့ တခြားဘူတွေက သံသယတွေ ဝင်လာနိုင်တယ်နော်"

"တပည့် မဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ တိုက်ရိုက်တပည့် အဆင့်အတန်းကို ပေးမယ်... အခုမှစပြီး ဒြပ်စင်ငါးပါး မဟာဂိုဏ်းထဲ လွတ်လပ်စွာ လျှောက်လှမ်းနိုင်ပြီ... ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ ရှိသေးတယ် အနာဂတ်မှာ ဒြပ်စင်ငါးပါး မဟာဂိုဏ်းထဲက တစ်ယောက်ယောက်ကို မင်းသတ်မိရင် ငါမင်းကို အရင်သတ်မယ်... နားလည်လား?

လုရွှမ် အလွန်ဝမ်းမြောက်ကာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် တောင်ထွတ်သခင်!"

အတွင်းစည်း တပည့်များနှင့် တိုက်ရိုက်တပည့်များ၏ လက္ခဏာများက လုံးဝ ကွဲပြားပါသည်။ တိုက်ရိုက်တပည့် တစ်ဦး၏ အနေအထားဖြင့် ဒြပ်စင်ငါးပါး မဟာဂိုဏ်းရှိ နေရာများစွာကို လှည့်လည်သွားလာနိုင်ပြီး မည်သည့်လျှို့ဝှက်နယ်ပယ်ကိုမဆို အလိုအလျောက် ရှာဖွေနိုင်ပါသည်။

အခြားမည်သည့်အရာမျှ မပြောလိုပါ ဂိုဏ်းမှ ပစ္စည်းများ အများအပြားပင် ရရှိနိုင်သည်။

"ကောင်းပြီလေ.... မင်း ကောင်းကောင်း လေ့ကျင့်ထားပါ ငါ အရင်ထွက်သွား​တော့မယ်"

အောင့်ယန်သည် လူအုပ်ကြီးကိုလည်း စကားတချို့နဲ့ ချီးမွှမ်းပြီး ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ ထိုအဘိုးကြီး ထွက်သွားသော် ကောင်းကင်က လျှို့ဝှက်နေရာ တစ်ခုမှာ ပုန်းအောင်းနေခဲသော တုံးဖန်းမုနဲ့ ချီးဖုန့်ကျူတို့ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်သည်။

"အဘိုးကြီးအောင့်ယန် ဘယ်တုန်းက အရမ်း ဉာဏ်ကောင်းလာတာလဲ"

ချီးဖုန့်ကျူ: "ဒီလူကြီးက ပိုထက်မြက်ပြီး ဉာဏ်ကောင်းလာတယ်... သူက ကျွန်မတို့ရဲ့ အသွင်အပြင်ကို အာရုံခံနိုင်ရမယ် ထုံးစံအတိုင်း ကျွန်မတို့ကြိုက်တဲ့ လူတွေကို လွှတ်ထားလို့ မရဘူးဆိုတာ သိလိမ့်မယ်"

"ဒါက သူ့အကျင့်စရိုက်နဲ့ လုံးဝ မကိုက်ညီဘူး... စကားမစပ် လုရွှမ်ရဲ့ လမ်းညွှန်ဆရာက ဘယ်သူလဲ သူတကယ်ပဲ ဒီပါရမီရှင်ကို သင်ပေးခဲ့တာလား သူက မြင့်မြတ်တဲ့ပြည် ဒါမှမဟုတ် ရှေးဟောသ်း မိသားစုက လာတာများ ဖြစ်နိုင်လား ?"

"မဖြစ်နိုင်ပါဘူး သူ့အသွင်အပြင်နဲ့ တောင်တံခါးကိုဝင်ပြီး ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို လေ့လာဖို့ ထွက်လာတာ... သူက ဒီနေရာနဲ့ သိပ်မရင်းနှီးဘူး အောက်တန်းက ပါရမီရှင်တစ်ယောက်လို့ ထင်ခဲ့တာ"

ထိုစကားကြောင့် တုံးဖန်းမုလည်း အံ့အားသင့်သွားပြီး ရယ်လိုက်​​တော့သည်။