ရှက်စရာ

"တိမ်ပြေးငှက်?"

နှစ်ယောက်သား လုရွှမ်ရဲ့ငှက်ကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါလိုက်ပါ၏။ တိမ်ပြေးငှက်မှာ ဝိညာဉ်အသိကို မွေးဖွားထားပြီးဖြစ်ပြီး လူနှစ်ဦးကြား မကျေနပ်မှုကို တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

မုယွီအာ: "ဆရာတူညီလေး လုရွှမ်... မင်းရဲ့ တိမ်ပြေးငှက်က မကောင်းဘူးလို့ မဆိုသာဘူး သူ့ရဲ့ အရှိန်က သေချာပေါက် လုံလောက်တယ် ငါတို့သွားမယ့်နေရာက အရမ်းအန္တရာယ်များပြီး ဝိညာဉ်သားရဲတွေရဲ့ ထက်ဝက်လောက်က မနေနိုင်ဘူး... အဲဒီနေရာရဲ့ ဖိအားကို မင်း ခံနိုင်ရည်ရှိပါ့မလား"

ဖေ့ယိုးယွီက ခေါင်းညိတ်သည်။

"မုယွီအာပြောတာ မှန်တယ် လမ်းတစ်လျှောက်မှာ တခြားဂိုဏ်းပေါင်းစုံက လူတွေနဲ့ တွေ့ဖို့ဆိုတာ မလွဲမသွေပဲ... ဆရာတူမောင်လေး မင်းရဲ့ တိမ်ပြေးငှက်ရ လူအများရဲ့ ဝေဖန်မှုကို ခံရဖို့ မလွဲမသွေပဲနော်."

လုရွှမ် ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

"ဆရာတူအစ်ကိုနဲ့ အစ်မ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ ဆိုတာ နားလည်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ တိမ်ပြေးငှက်က အရမ်းစမတ်ကျပြီး မကြောက်ပါဘူး ဟုတ်တယ်မလား?"

လုရွှမ် တိမ်ပြေးငှက်ရဲ့ လည်ပင်းကို ကျေနပ်စွာဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်သော် သားရဲကလည်း လုရွှမ်ရဲ့ ပွတ်သပ်မှုကို နှစ်သက်ကာ ဂုဏ်ယူစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ မုယွီအာနှင့် ဖေ့ယိုးယွီတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ကြည့်ကာ တုန်လှုပ်သွားသော်လည်း ဘာမှပြန်မပြော​တော့ပေ။

သူတို့သုံးယောက်ဟာ လမ်းမှာ ဆက်လက် ပျံသန်းလာကြပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာ တစ်လကျော် ကြာသွားသည်။ အမွေးနီရောင် လင်းယုန်ငှက်သည် အလွန်လျင်မြန်သော်လည်း တိမ်ပြေးငှက်ဟာ နှေးကွေးခြင်း မရှိသည့်အပြင် ကျန်ရစ်မည့် အရိပ်အယောင်လည်း မရှိပေ။

ဒါကို နှစ်ယောက်သား အလွန်အံ့သြသွားရသည်။

တိမ်ပြေးငှက်သည် သာမန်ခွန်အားရှိသော လူများစွာမှ ရွေးချယ်ထားသော ပျံသန်းနိုင်သော ဝိညာဉ်သားရဲ တစ်ကောင်ဖြစ်သည်။ အကြောင်းရင်းမှာ သာမန် တိမ်ပြေးငှက်တွေက လေထဲတွင် တစ်နှစ်အထိ ပျံသန်းနိုင်သည်။

တစ်ချိန်က အစွမ်းထက်သော တိမ်ပြေးငှက်ဟာ ဆယ်နှစ်ကြာ အဆက်မပြတ် ပျံသန်းခဲ့သော ဝိညာဉ်ရေး သားရဲတစ်ကောင် ဖြစ်ကြောင်း ကောလာဟလများ ရှိခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ အရှိန်ရလာတဲ့အခါ သဘာဝအတိုင်း နည်းနည်းပိုဆိုးသွားမှာ သိသာပါ၏။

လုရွှမ်၏ ထိုင်ခုံအောက်က တိမ်ပြေးငှက်ကို ကြည့်ရင် နှေးကွေးသွားသည် မဟုတ်ပဲ သက်တောင့်သက်သာ ရှိသော အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ရင်း ၎င်းတွင် လုံလောက်သော ခွန်အားရှိသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

မုယွီအာ: "ဆရာတူညီလေး လုရွှမ် မင်းရဲ့ တိမ်ပြေးငှက်က အထူးမျိုးရိုးလား?"

လုရွှမ်လည်း ရယ်မောကာ တိမ်ပြေးငှက်ကို လည်ပင်းကို ပွတ်သပ်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် ကျွန်တော့်ရဲ့ တိမ်ပြေးငှက်က သာမန် တိမ်ပြေးငှက်တွေလို မဟုတ်ဘူး... အမြန်နှုန်းပဲဖြစ်ဖြစ် ခံနိုင်ရည်ပဲဖြစ်ဖြစ် အရမ်း အစွမ်းထက်ပါတယ်"

တကယ်တော့ လုရွှမ်ဟာလည်း တိမ်ပြေးငှက်ရဲ့ အရှိန်ကြောင့် အတော်လေး တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရပါသည်။ တစ်ချိန်တုန်းက ရှဲ့ဖေးဖေး၏ဖခင်ကို ရှောင်ရန်ကြိုးစားနေစဉ် သူ ယွမ်ယန်စွမ်းအင်ကို တိမ်ပြေးငှက်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ လွှဲပြောင်းပေးခဲ့ပြီး ၎င်းအား နားမလည်နိုင်သော ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်လောက်က တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် မတွေ့ဖြစ်ကြတဲ့အခါ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်ကထက်စာရင် တိမ်ပြေးငှက်ဟာ တော်တော်များများ ထွက်သွားတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်းက အမွေးနီရောင် လင်းယုန်ငှက်နှစ်ကောင်ထက် မည်သည့်အခါမျှ ညံ့မည်မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်မှ အပြာရောင်နဂါးများ၊ ဖီးနစ်များ၏ အရှိန်အဝါကို ခံစားခဲ့ရပြီး အဆင့်မြင့်မားသော ဝိညာဉ်ရေးသားရဲအချို့၏ ဖိအားကို ကြောက်ရွံ့နေမည်ဟု သူ မထင်ပါ။

လုရွှမ်သည် ဂိုဏ်းမှမွေးမြူထားသော အမွေးနီရောင် လင်းယုန်နှစ်ကောင်ထက် တိမ်ပြေးငှက်ကို သဘာဝအတိုင်း ယုံကြည်ခဲ့သည်။

"စကားမစပ် ဆရာတူအစ်ကို ဒီတစ်ခါ နတ်နဂါး မိသားစုကို သွားဖို့ အန္တရာယ်ရှိလား.... အစ်ကို အရင်က ခရီးသွားဖူးလား?"

မုယွီအာက ရှိုက်ကြီးတငင် ပြုံးကာ ခေါင်းခါကာ နှာခေါင်းကို ပွတ်ရင်း "ဒီကိစ္စမှာ ဆရာတူညီမလေး ဖေ့ယိုးယွီကို မေးရင်ရော?"

ဖေ့ယိုးယွီက မျက်လုံးပြူး​ပြပြီး ဒေါသတကြီး ပြုံးကာ ဆို၏။

"ကျွန်မက ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ? ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်က တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ခြေလှမ်းငါးဆယ်ပဲ ကွာဝေးတာလေ... ဒါကျွန်မလည်း ပထမဆုံး ခရီးထွက်တာပဲ"

မုယွီအာက ချောင်းဆိုးပြီး "အဲဒီနေရာက အရမ်းအန္တရာယ်များပြီး နေရာက တော်တော်ကို မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေတယ်တဲ့ ဒါကြောင့် လူများများစားစား မဝင်နိုင်ဘူး ဝင်ချင်ရင်တော့ မဟာဂိုဏ်း၊ သန်ရှင်းတဲ့နယ်မြေနဲ့ ရှေးဟောင်းမိသားစုမှာ အနည်းဆုံး အဆင့်တစ်ခု ရှိရမယ်"

"ပြီးခဲ့တဲ့ အကြိမ်က ငါတို့ရဲ့ ညံ့ဖျင်းတဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ကြောင့် မရခဲ့ဘူးလေ... ဒီတစ်ကြိမ်မှာ မင်းက ဒြပ်စင်ငါးပါး မဟာဂိုဏ်းထဲကို ဝင်​ပြီး ခရီးထွက်နိုင်တဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သူပဲ"

"ဟုတ်တယ် ဒီတစ်ခါတော့ ငါတို့ဆရာတူ ညီလေး လုပ်ဆောင်ချက်လည်း ပါပါတယ်.... တောင်ထွတ်သခင်က နှစ်ယောက်ကတောင် မင်းကို အရမ်း ချီးကျူးနေကြတာလေ"

မုယွီအာက နှစ်သိမ့်ပေးပါ၏။

ဖေ့ယိုးယွီ: "ဆရာတူမောင်လေးရဲ့ အရည်အချင်းကို ငါတို့ အားလုံး မြင်ဖူးကြပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အခုနောက်ပိုင်း အခြေအနေအရ မင်းရဲ့ အဆင့်က အရမ်းနိမ့်သွားပြီ.... ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုမှာ မင်း အခြေခံအားဖြင့် အခွင့်ကောင်းမယူနိုင်ဘူး"

"ဒါပေါ့ မင်းဘယ်လောက်ပဲ ဆိုးနေပါစေ မင်းက ငါတို့ကို ဒြပ်စင်ငါးပါး မဟာဂိုဏ်းက မခွဲခြားပါဘူး.... အနည်းဆုံး ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိနဲ့ နေရာထိုင်ခင်း​တွေကို ဂိုဏ်းအားလုံးက အသိအမှတ် ပြုထားပြီးသားလေ"

မုယွီအာလည်း မိမိကိုယ်ကို နှိမ့်ချစွာ ပြုံးကာ လက်သုံးချောင်းနှင့် နှိုင်းယှဥ်ပြသည်။

"အစမှာ သုံးမျိုးရှိတယ်!"

နတ်နဂါးမိသားစု၏ အပျက်အစီးများကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သော ဂိုဏ်းအနေဖြင့် မျိုးဆက်သစ်လူငယ်များ၏ မကျေနပ်မှုကြောင့် ယခုတွင် သူတို့နှစ်ဦး ယုံကြည်မှု ကင်းမဲ့နေခြင်းမှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ။

"ဒါကြောင့် ဆရာတူမောင်လေး လုရွှမ်က အရမ်းကြီး ဂရုမစိုက်ပါနဲ့ အပြင်ထွက်ပြီး တစ်ခုခုကို ကြည့်လိုက်ရုံပဲ.... အဲဒီမဟာဂိုဏ်းကြီးတွေနဲ့ သန့်စင်တဲ့နယ်မြေ ၊ ရှေးဟောင်းမိသားစုရဲ့ နေရာတွေကို သွားပြီး ခြားနားချက်​တွေကို ကြည့်ပြီးရင်တော့ အနာဂတ်မှာ ပိုကြိုးစားရလိမ့်မယ်"

သူတို့နှစ်ယောက်က လူကောင်းတွေ ဖြစ်ကြပြီး သူတို့ရဲ့ မျက်နှာတွေပေါ်မှာ သူတို့ရဲ့နှလုံးသားတွေက ရောင်ပြန်ဟပ်နေပါသည်။ စကားတွေကလည်း ကြင်နာမှု နဲ့ ဂရုစိုက်မှု အရိပ်အမြွက်တွေ ပေါ်လွင်လျက် ရှိသည်။

လူနှစ်ယောက်၏ စကားများသည် အဆိုးဘက်ကို ရောက်နေသော်လည်း လုရွှမ် ငြင်းခုံရန် ပျင်းလွန်းလှသည်။ သို့သော် ၎င်းသည် ကြီးမားသော မဟာဂိုဏ်းခွဲများနှင့် သန့်ရှင်းတဲ့နယ်မြေ၊ ရှေးဟောင်းမိသားစုက တပည့်များသည် ထူးထူးခြားခြား တန်ခိုးကြီးနေကြမှာတော့ အမှန်ပါပဲ။

သူတို့အရည်အချင်း နှစ်ခုက တော်တော်ကောင်းလို့သာ မဟုတ်ရင် ဒီခရီးမှာ ပါဝင်ဖို့ ရွေးချယ်ခံရမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခု သူတို့ယုံကြည်ချက်နဲ့ နှုတ်ထွက်တဲ့ပုံစံကိုကြည့်ရင် အဲဒီတပည့်တွေက တကယ်ကို အားကောင်းနေတယ်ဆိုတာ ထင်ရှားပါ၏။

မုယွီအာ: "ညီလေး မင်း မယုံဘူးလား ငါတို့လည်း အစတုန်းကလည်း ဒီလိုပဲ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ ငါတို့က မျက်နှာဖြတ်ရိုက်ခံလိုက်ရတယ်.. အဲဒီကောင်လေး ချန်ရှီးကလွဲရင် ငါတို့ဂိုဏ်းထဲမှာ ဘယ်သူမှ နတ်မီးနယ်ပယ် အဆင့်၁၂ကို ပြီးပြည့်စုံအောင် မရောက်ဖူးဘူး... ဒါပေမဲ့ သူလည်း နတ်နဂါးမိသားစုဘက်မှာ အဲ့လိုလူတွေ အများကြီး တွေ့ခဲ့ရတယ်တဲ့”

ဖေ့ယိုးယွီကလည်း သူ့အသံကို သဘောကျစွာ အရိပ်အမြွက်ပြပြီး "ကွာဟချက်က တကယ့်ကို ကြီးမားတယ်... အစတုန်းက လွဲ​ချော်သွားရတဲ့အထဲ အစ်ကိုချန်ရှီးလည်း ပါတယ်...အဲ့တုန်းက သူ့နယ်ပယ်က အစပိုင်းမှာ အရမ်းနိမ့်ပေမယ့် အခုနယ်ပယ်က နတ်မီးနယ်ပယ်ထက် ကျော်သွားပြီ... မဟုတ်ရင် သူလည်း အရမ်းကောင်းတဲ့ ကိုယ်စားလှယ်လောင်း တစ်ဦး ဖြစ်နေမှာ"

ထိုအတွေ့အကြုံသည် သူတို့နှစ်ဦးအတွက် သိသာထင်ရှားစွာ နာကျင်ခဲ့ရတာ သိသာတာကြောင့် လုရွှမ် မမေးတော့ဘဲ နတ်နဂါး မိသားစုအကြောင်းသာ ပို၍ သိချင်လာသည်။

"ဟာဟား...တိမ်ပြေးငှက်ကြီးတဲ့ဟ! "

ဘေးနားက အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုစဥ် ကျားသုံးကောင်သည် အလွန်လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ပျံသန်းလာကြပြီး မကောင်းဆိုးဝါးလို ရောင်ဝါသုံးမျိုးဖြင့် တိုးဝင်သွားလေသည်။ အမွေးနီ လင်းယုန်နှစ်ကောင်သည်လည်း ထိတ်လန့်ပြီး ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားကြသည်။

သို့သော် လုရွှမ်က သူရှိနေသည့်နေရာ၌သာ ရှိနေသည်ကို သူမြင်လိုက်ရပြီး တိမ်ပြေးငှက်က သူ့သခင်ကဲ့သို့ပင် အေးအေးဆေးဆေး သဘာဝအတိုင်း ပျံသန်းနေဆဲ။ ၎င်းက ကျားသုံးကောင်ကို ကြည့်ကာ သူ့အတောင်ပံများကို ဖြန့်ချထားဆဲ ဖြစ်သည်။

ကျားသုံးကောင်၏ မျက်လုံးများသည် နှင်းများကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေပြီး အတောင်ပံများကြောင့် တိမ်တွေပေါ်၌ ပြေးလွှားနေသော ကျားတစ်ကောင်နှင့်ပင် တူသည်။

"မုယွီအာ... ဖေ့ယိုးယွီ မင်းတို့အဆင်ပြေရဲ့လား"

မျှော်စင်နယ်ပယ် အဆင့်၅ရှိ လူတစ်ယောက့က ပါးစပ်ထောင့်မှာ လှောင်ပြောင်တဲ့ အရိပ်အမြွက်နဲ့ ရယ်မောလိုက်၏။

ရုတ်တရက် သူ့မျက်လုံးတွေ တောက်ပလာပြီး လုရွှမ်ပေါ် ကျရောက်သွားသည်။

"နတ်မီးနယ်ပယ် အဆင့်၃ ဟားဟားဟား မင်းတို့ရဲ့ ဒြပ်စင်ငါးပါး မဟာဂိုဏ်းက လူတွေက တကယ်ကို မဟုတ်သေးဘူးနော်... မင်းတို့က ဒီလိုမျိုး အဆင့်ကိုလည်း လွှတ်လိုက်သေးတယ်ပေါ့ ဟားဟားဟား!"