တာအိုမျိုးစေ့

အသံက အမုန်းတရားဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ဖော်ပြဖို့ပင် ခက်ခဲသည်။

သီချင်းမှထွက်လာသည့် ခံစားချက်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း လက်တွေ့အပေါ် သက်ရောက်မှု ရှိစေနိုင်ဟန်ပေါ်သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်၌ နေရာတစ်ခုလုံးက ပြင်းထန်သည့် ဖိအားမျိုးဖြင့် ပြည့်နှက်သွား၏။ လေထုတစ်ခုလုံးက လူများကိုပင် အသက်ရှူဖို့ ခက်ခဲလာအောင် ပြုလုပ်ထားသည်။ တကယ်တော့ သူတို့အနေဖြင့် ဘဝတွင် မြင်တွေ့ဖူးသမျှ ကြောက်ဖို့ အကောင်းဆုံးမြင်ကွင်းများကို ပြန်လည်မတွေးတောကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးက အလင်းဖောက်ဝင်လုမတတ် ကြည်လင်လာကာ နေရာတစ်ခုလုံးက စင်မြင့်တစ်ခုအသွင် ပြောင်းလဲသွားဟန်ပေါ်သည်။

ထိုစင်မြင့်၏ အဓိကဇာတ်လိုက်က အစိမ်းဝတ်အမျိုးသမီးမှလွဲ၍ တခြားသူ မဟုတ်ပေ။ သူမ၏ အကြည့်များက အမုန်းတရားဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အသံကလည်း အမုန်းတရားများ ကိန်းအောင်းနေသည်။ ထင်းယွိမြို့မှ တခြားသော ကျင့်ကြံသူများအတွက်မူ သူတို့က သူမနောက်တွင် ရပ်နေပြီး သူတို့၏ အမူအရာများက လေးနက်နေကာ အကောင်းဆုံးကြိုးစားပြီး တေးဂီတကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

တစ်ချိန်တည်းဆိုသလို တောင်ခြေရှိ ပျော်ရွှင်မှုရွာ၏ ကူးသန်းပြောင်းရွှေ့ရေး ဂိတ်ပေါက်က သက်ရောက်ခံလိုက်ရသည်။ အထဲရှိ ကျင့်ကြံသူများက သိသိသာသာ ဝေဝါးလာသော်လည်း တေးဆိုမှုက မမြင်နိုင်သည့် လက်ကြီးတစ်ဖက်က သူတို့ကို ပြန်လည်ဆွဲခေါ်နေဟန်ပေါ်သည်။

ပျော်ရွှင်မှုအဖွဲ့ခွဲမှ ကျင့်ကြံသူတချို့က သူတို့၏ ပုံရိပ်များသည် မှုန်ဝါးနေရာမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ကြည်လင်လာကြောင်း မြင်တွေ့လာ၏။ ကြည့်ရသည်မှာ သူတို့သည် ကူးသန်းပြောင်းရွှေ့မှု မတိုင်ခင်အချိန်ကို ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

တစ်ချိန်တည်းဆိုသလို စင်မြင့်က အဖက်ဖက်သို့ ပျံ့နှံ့သွားကာ သစ်ပင်ပန်းမန်များက ချက်ချင်းဆိုသလို ခြောက်သွေ့သွားပြီး မရဏအငွေ့အသက် လွှမ်းခြုံသွားလေ၏။

ပြောရမည်ဆိုလျှင် ဤစင်မြင့်က သက်ရှိကမ္ဘာတွင် မတည်ရှိသင့်သည့် အရာတစ်ခုဖြစ်ကာ တေးဆိုမှုကလည်း နားမထောင်သင့်သည့် အရာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ထိုမြင်ကွင်းက ဝမ်ပေါင်လဲ့ကို မျက်မှောင်ကြုတ်သွားစေ၏။ ထို့နောက် သူ့မျက်နှာအထက် အပြုံးတစ်ပွင့် ပေါ်ထွက်လာသည်။

ထိုအပြုံးက တောက်ပမှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အကောင်းမြင်မှုများဖြင့် လွှမ်းခြုံထားလေ၏။ ထိုအရာက ပတ်ဝန်းကျင်အပေါ် သက်ရောက်မှုရှိလာကာ သူ ရှိနေသည့်နေရာမှ သစ်ပင်ပန်းမန်များက ချက်ချင်းဆိုသလို ခြောက်သွေ့ရာမှ ပြန်လည်အသက်ဝင်လှုပ်ရှားလာသည်။

ပျော်ရွှင်မှုသည် အပြုံးမှ ဖြစ်တည်လာသလို စိတ်နှလုံးသားထဲမှ ဖြစ်တည်လာပြီး အဖက်ဖက်သို့ ပျံ့နှံ့သွားလေ၏။

ဤသည်က ပျော်ရွှင်မှု၊ လွတ်လပ်မှု၊ ရိုးရှင်းမှုဖြစ်ပေသည်။

ရိုးရှင်းမှုဆိုသည်က အားလုံးတွင် ရှိနေ၍ဖြစ်ပြီး ရှုပ်ထွေးမှုဆိုတာက အားလုံးတွင် ပိုင်ဆိုင်ထားကြသော်လည်း အချိန်ကြာလာပြီး အတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက်လာသည်နှင့် ပျော်ရွှင်မှုက ဖြည်းဖြည်းချင်း လျော့ကျသွား၍ ဖြစ်သည်။

အနှစ်ချုပ်အားဖြင့် ကလေးဘဝတွင် အပြုံးက အတောက်ပဆုံး ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထိုစဉ် ဝမ်ပေါင်လဲ့က သီချင်းကို နားထောင်နေသည့် ကလေးငယ်တစ်ယောက်နှင့် တူသည်။ ပျော်ရွှင်မှုတို့ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

ဤသို့ဖြင့် အစိမ်းဝတ်အမျိုးသမီးက ဖြည်းဖြည်းချင်း ရပ်တန့်သွား၏။ သူမက ဝမ်ပေါင်လဲ့နှင့် ပေရာချီအကွာတွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ ရှည်လျားနေသည့် သူမ၏ ပုံရိပ်က ထပ်မံ ရှေ့တိုးနိုင်တော့ဟန်မပေါ်ပေ။ သူမ အနက်ရောင်ဆံပင်အောက်ရှိ မျက်နှာက ပျက်ယွင်းသွားလေ၏။ ကြည့်ရသည်မှာ သူမက ရုန်းကန်နေရဟန်ပေါ်သည်။

ထင်းယွိမြို့မှ တခြားသော ကျင့်ကြံသူများအတွက်မူ သူတို့က အကောင်းဆုံး ကြိုးစားကာ ခုခံကြသော်လည်း ဝမ်ပေါင်လဲ့၏ အပြုံးနှင့် ပျော်ရွှင်မှုကြောင့် သက်ရောက်ခံလိုက်ရသည်။ ဖြည်းဖြည်းချင်းဖြင့် သူတို့၏ ပုံရိပ်များက ဂီတသင်္ကေတမှ ပြန်ပုံပြောင်းလာကာ ပြုံးလိုက်ကြသည်။ သူတို့ပြုံးလိုက်သည်နှင့် သူတို့၏ စွမ်းအား ဆုံးရှုံးကာ လေထဲမှ ပြုတ်ကျလာသည်။

မြေကြီးပေါ်ပြုတ်ကျသွားသော်လည်း သူတို့၏ ကဏ္ဍများက ကျေနပ်စွာ အပြုံးဖြင့် ပြည့်နှက်နေဆဲသာ ဖြစ်၏။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်ကာ ဝမ်ပေါင်လဲ့က အတွေးနက်နေမိသည်။

အဝေးမှကြည့်လျှင် မိုးမြေကြားရှိ မြင်ကွင်းက အလွန်တရာ ထူးဆန်းနေလိမ့်မည်။ စင်မြင့်က နှစ်ပိုင်း ကွဲထွက်သွား၏။ အစိမ်းဝတ်အမျိုးသမီးနှင့် ဝမ်ပေါင်လဲ့တို့က ထိုအစိတ်အပိုင်းနှစ်ခု၏ ဗဟိုချက် ဖြစ်ပေသည်။

သူတို့၏ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ပျက်ယွင်းသွားစေ၏။ သို့သော် အစိမ်းဝတ်အမျိုးသမီး၏ သီဆိုမှုက ထူးဆန်းသော်လည်း ဝမ်ပေါင်လဲ့၏ နောက်တွင် နောက်ကောက်ကျကျန်နေမှန်း သိသာလှသည်။

အကယ်၍ ဝမ်ပေါင်လဲ့က ပြင်ပစည်းမျဉ်းကို အသုံးမပြုလျှင် သို့မဟုတ် အတိအကျပြောရမည်ဆိုလျှင် သူ့ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားကို မသုံးဘဲ လပိုင်းခန့်သာ လေ့ကျင့်ထားရသည့် ပျော်ရွှင်မှုကိုသာ အသုံးပြုမည်ဆိုလျှင်ပင် ထိုအမျိုးသမီးကို လွယ်လွယ်ကူကူ သတ်နိုင်လိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် ရလဒ်မှ အကဲဖြတ်ရမည်ဆိုလျှင် ထင်းယွိမြို့တော်မှ ကျင့်ကြံသူများက ပြုံးလျက် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သေဆုံးသွားကြသည်။ သို့သော် ဝမ်ပေါင်လဲ့အနောက်ရှိ ရွာက စတင်ပြောင်းရွှေ့နေပြီ ဖြစ်၏။ ယခင် သက်ရောက်ခံလိုက်ရသည့် ပုံရိပ်များကလည်း စတင်ဝေဝါးလာသည်။

ကူးသန်းပြောင်းရွှေ့မှု အဆုံးသတ်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင် အစိမ်းဝတ်အမျိုးသမီးက ရုတ်ချည်းဆိုသလို သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ထိုသက်ပြင်းချမှုနှင့်အတူ သီချင်း၏ စာသားသာမကဘဲ တေးသံပါ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ယခင်အငြိုးတရားအားလုံးက ရုတ်ချည်းဆိုသလို မြင့်တက်သွားလေ၏။

“လာသင့်တဲ့သူတွေက မလာခဲ့ဘူး။ ဒီနေရာမှာ ရှိသင့်တဲ့သူတွေက မရှိခဲ့ဘူး။ ငါ ချစ်သင့်တဲ့သူကို မချစ်ခဲ့ဘူး…

ထိုအငြိုးတရား ရုတ်ချည်း ပေါက်ထွက်လာမှုက စင်မြင့်အား ပုံရိပ်ယောင်မှ အစစ်အမှန် ဖြစ်လာစေသည်။ ထိုအမျိုးသမီး၏ ဝန်းကျင်တွင်ရှိနေသည့် ပုံရိပ်ယောင်ပုံရိပ်များကလည်း ပေါ်ထွက်လာသည်။ အစိမ်းဝတ်အမျိုးသမီးက ဝမ်ပေါင်လဲ့ဆီ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလာ၏။

ထိုအရာက ထူးဆန်းကာ ကြက်သီးထဖို့ ကောင်း၏။

ထိုအရာ ဖြတ်သန်းသွားသည့်အချိန်တိုင်း ကောင်းကင်က အရောင်မဲ့သွားကာ မြေကြီးက ညှိုးနွမ်းခြောက်သွေ့သွားသည်။

ထိုအရာကို ကြားလိုက်သည့်အချိန်တိုင်း စိတ်ထဲ ဖရိုဖရဲဖြစ်သွားကာ အသက်ဓာတ်က လွင့်ပြယ်သွားလိမ့်မည်။

တောင်ထိပ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေသည့် ဝမ်ပေါင်လဲ့က သူ့ဝန်းကျင်ရှိ ပျော်ရွှင်မှု ပျောက်ကွယ်သွားကြောင်း ခံစားမိလိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာအထက်ရှိ အပြုံးက ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိသော်လည်း သူ့စိတ်နှလုံးသားထဲ တူညီစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ့စိတ်ထဲ၌ မင်္ဂလာဝတ်စုံတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရ၏။

“စိတ်နှလုံးသားက နှလုံးသားထဲက တေးဂီတ။ ဒီသီချင်းရဲ့ နာမည်က မင်္ဂလာဝတ်စုံ ဖြစ်သင့်တယ်။” ဝမ်ပေါင်လဲ့က ခေါင်းအသာယမ်းကာ ထရပ်လိုက်သည်။ သူက ဤနေရာတွင် ကြာကြာနေနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သူ့နောက်တွင် ရှိနေသည့် ကူးသန်းပြောင်းရွှေ့ရေးက အများစု ပြီးဆုံးနေပြီဖြစ်ကာ ပြန်လည်မပြောင်းလဲနိုင်တော့သည့် အနေအထားသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။

သူက ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားကို အသုံးမပြုဘဲ လပိုင်းခန့်သာ ကျင့်ကြံထားသည့် ပျော်ရွှင်မှုစည်းမျဉ်းဥပဒေသကို မှီခိုမည်ဆိုပါက ယခု အငြိုးတရားအပြည့်ဖြင့် သူ့ရှေ့တွင်ရှိနေသည့် အစိမ်းဝတ်အမျိုးသမီးကို ဖိနှိပ်ဖို့ရာ ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

တစ်ဖက်သူ၏ အငြိုးတရားနှင့် အမုန်းတရားများက သီချင်းဖြင့် ပြီးပြည့်စုံစွာ ပေါင်းစည်းသွားပြီး အင်မတန် ထူးဆန်းလာစေသည်။ ထိုအဆင့်အနေအထားကို ရောက်ရှိဖို့ရာအတွက် ထင်းယွိမြို့တော်တွင် ထိုအမျိုးသမီး၏ အဆင့်အတန်းက မြို့သခင်ကလွဲ၍ ဒုတိယမြောက် ဖြစ်နိုင်သည်။

ဝမ်ပေါင်လဲ့က ထိုကျင့်ကြံသူကို ရင်ဆိုင်ဖို့ အချိန်များများစားစား မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် သူက ထရပ်ပြီးသည့်နောက်တွင် အစိမ်းဝတ်အမျိုးသမီးကို မကြည့်တော့ပေ။ သူက အဝေးရှိ ကြယ်တာရာကောင်းကင်ကြီးကို လှမ်းကြည့်ပြီး ထွက်သွားဖို့ ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ ထွက်သွားတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်ဝန်းမှ အမုန်းတရားက ပိုမိုအားကောင်းလာပြီး တေးဂီတက ထပ်မံပြောင်းလဲသွားသည်။ ထိုအရာက အတက်အကျဟူ၍ မရှိတော့ဘဲ သင်္ကေတတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။

ထိုအရာက အော်ဟစ်သံလိုမျိုး ထွက်ပေါ်လာကာ အင်မတန် စူးရှလှသည်။

စင်မြင့်က ထိုအရာကို တောင့်မခံနိုင်တော့ဘဲ ပေါက်ကွဲထွက်သွား၏။

ကခုန်နေသည့် ပုံရိပ်များစွာကလည်း ချက်ချင်းဆိုသလို ပြိုလဲသွားခဲ့သည်။ ထင်းယွိမြို့တော်မှာ ကျန်ရှိနေသည့် ကျင့်ကြံသူတချို့ကလည်း ထိုအရာကို တောင့်မခံနိုင်ကြတော့ပေ။ သူတို့က ဆိုးဆိုးရွားရွား အော်ဟစ်ရင်းဖြင့် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်က အပိုင်းပိုင်းအစစ စုတ်ဖြဲခံလိုက်ရသည်။

ဒါတွေအားလုံးက ထိုအမျိုးသမီးအတွက် အာဟာရအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားဟန်ပေါ်၏။ ထို့ကြောင့် သူမ ထုတ်လွှတ်သည့် စူးစူးရှရှအသံက အကာအရံတစ်ခုကို ချိုးဖောက်လိုက်သလိုမျိုး မိုးမြေကိုပင် မှေးမှိန်သွားစေသည်။

အဝေးထွက်သွားနေပြီဖြစ်သည့် ဝမ်ပေါင်လဲ့က ပထမဦးဆုံးအကြိမ်အနေဖြင့် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သူက ရပ်တန့်ကာ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး  သူ့မျက်ဝန်းထဲ ထူးထူးဆန်းဆန်း အကြည့်တစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။

“ဒါက တာအိုမျိုးစေ့ရဲ့ အငွေ့အသက်လား”