ငါးမျှားခြင်း

သူ့အော်သံပဲ့တင်ထွက်လာသည့်အခါ တောင်ကုန်းသားရဲက စွမ်းအားအပြည့် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ ထူးကဲသည့်စွမ်းအားက ယခုအခါ အပြည့်အဝ ပြသလာခဲ့၏။ ထိုအရာက စိတ်ဆန္ဒပင်လယ်ကို ပိုင်းခြားလိုက်နိုင်သည်။ သို့သော်လည်း လုံလုံလောက်လောက် အားမကောင်းသည့်အတွက် စိတ်ဆန္ဒပင်လယ်ကို ယာယီမျှသာ ရပ်တန့်နိုင်ခဲ့ပြီး ပါးစပ်အစိတ်အပိုင်းများက သွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်သွားလေ၏။

ကျေးဇူးတင်စရာကောင်းလှစွာဖြင့် ထိုအခိုက်အတန့်က ဝမ်ပေါင်လဲ့အတွက် အင်မတန် အရေးကြီးလှသည်။ သူက မြေအောက်မှ ထပ်မံ ထွက်လိုက်နိုင်သည်။ သူ ထွက်လိုက်နိုင်သည့်အခါ ဝမ်ပေါင်လဲ့က သူ့ခန္ဓာကိုယ်၏ အားနည်းမှု၊ ပြင်းထန်သည့် ခေါင်းကိုက်မှုနှင့် သူ့ဝိညာဉ်ကို စုတ်ဖြဲနေသည့် ခံစားချက်တို့ကို အောင့်အီးသည်းခံထားရသည်။ သူက လက်ကိုမြှောက်ကာ တောင်ကုန်းသားရဲကို ဆွဲကိုင်လိုက်၏။ အသံကျယ်ကြီးနှင့်အတူ မြေကြီးမှ ဆွဲယူလိုက်တော့သည်။

တောင်ကုန်းသားရဲက အသိစိတ် မရှိသော်လည်း အကူအညီကြီးကြီးမားမား ဖြစ်ခဲ့၏။ ထိုအတွက်ကြောင့် ဖြစ်စေ သို့မဟုတ် အနာဂတ်အတွက်ဖြစ်စေ ဝမ်ပေါင်လဲ့က ထိုအရာကို ကယ်တင်ရုံမှအပ ရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။

တောင်ကုန်းသားရဲက စိတ်ဆန္ဒပင်လယ်မှ ဆွဲထုတ်ပြီးသည့်နောက်တွင် နာကျင်စွာ အော်ညည်းလိုက်၏။ မြေကြီးမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် ဆူဆူညံညံအသံများကိုပင် ကြားနေရသည်။ ထိုအရာက သက်ရှိအားလုံး၏ အော်သံများ အတူတကွ စုဝေးထားသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

တစ်ချိန်တည်းဆိုသလို မြေကြီးက ဧရာမမျက်နှာကြီးအသွင်အဖြစ် ထွက်ပေါ်လာသည်။ အဝေးမှကြည့်လျှင် မြေကြီးက ဧရာမပိုက်ကွန်သဖွယ် ဖြစ်လာပြီး အထဲတွင် မိစ္ဆာနတ်ဘုရားတစ်ပါးကို ထိန်းချုပ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

မိစ္ဆာနတ်ဘုရားက နိုးထလာပြီး ထိုပိုက်ကွန်မှ ရုန်းထွက်ဖို့ ကြိုးစားနေလေသည်။

သို့သော်လည်း အော်သံများကို နားမထောင်ဘဲ မျက်နှာနှင့် ပါးစပ်ကို အနီးကပ်ကြည့်ပါက ပါးစပ်နှင့် အော်သံများက မတူညီကြောင်း တွေ့ရှိသွားလိမ့်မည်။

ပါးစပ်၏ ပုံသဏ္ဍာန်အရ စကားနှစ်လုံးသာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောနေ၏။

“ငါ့ကို ကယ်ပါ”

လေထုထဲတွင် ဝမ်ပေါင်လဲ့၏ မျက်နှာက ဖြူဖျော့နေလေ၏။ သူက မြေကြီးမှ မျက်နှာကြီးကို ကြည့်ကာ သူ့မျက်ဝန်းအထက် စိတ်ရှုပ်ထွေးသည့် အမူအရာတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် သူ့ခန္ဓာကိုယ်က လျှပ်တစ်ပြက်ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အဝေးတစ်နေရာဆီ ဦးတည်လိုက်၏။

ဧရာမမျက်နှာကြီးကလည်း အချိန်အတော်ကြာ ဆက်တိုက်အော်ဟစ်နေပြီးသည့်နောက်တွင် ငြိမ်ကျသွားလေသည်။ ထို့နောက် ထိုအရာက မြေကြီးထဲ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားပြီး အားလုံးက ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်သွား၏။

အချိန်အတော်ကြာမြင့်ပြီးသည့်နောက်တွင် ကောင်းကင်အထက် ဝဲပျံနေသည့် ဝမ်ပေါင်လဲ့က တောင်ကုန်းသားရဲကို လွှတ်ပေးလိုက်၏။ သို့သော်လည်း သူက သူ့အမှတ်အသားကို ချန်ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဒဏ်ရာများကို ကုစားဖို့ အာသီသမြို့တော်မှ အစားအစာတချို့ကို ထုတ်ယူလိုက်၏။ သူက ညှိုးနွမ်းနေသည့် သစ်ပင်ကြီးထိပ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ အလျင်အမြန် ကုစားလိုက်သည်။

နှစ်နာရီကြာမြင့်ပြီးသည့်နောက် ဝမ်ပေါင်လဲ့က မျက်လုံးဖွင့်လာသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်၏ ဒဏ်ရာများက မပြောပလောက်ပေ။ သို့သော်လည်း သူ့ဝိညာဉ်က ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး သူ့ကို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ ပင်ပန်းသွားစေသည်။ ပို၍အရေးကြီးသည်က သူ့အာသီသစည်းမျဉ်းဥပဒေသသည် အပြင်းအထန် လိုအပ်နေလေ၏။

မီးစာကုန်တော့မည့် ဖယောင်းတိုင်အလား မှေးမှိန်လာလေသည်။

ဝမ်ပေါင်လဲ့က ကိုယ်ပိုင်အခြေအနေကို စစ်ဆေးကြည့်ပြီးသည့်နောက်တွင် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်၏။

“အရှုံးလား အမြတ်လားတောင် မသိတော့ဘူး” ဝမ်ပေါင်လဲ့က သက်ပြင်းချပြီးသည့်နောက်တွင် သိပ်မကြာခင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သိပ်မကြာခင် သူ့မျက်ဝန်းအထက် စိတ်ရှုပ်ထွေးသည့် အရိပ်အယောင်မျိုး ပေါ်ထွက်လာ၏။ သူက မြေကြီးထဲ ပေ ၂ သောင်း ၆ ထောင်နီးပါးအနက်ကို ရောက်ပြီးသည့်နောက်တွင် သူက အသိစိတ်အမျှင်တစ်ခုကို ထိန်းထားနိုင်ပြီး ထိုနေရာကို ကြည့်ရှုခဲ့နိုင်သည်။ သို့သော်လည်း ထိုအကြည့်က သူ့အား ထူးထူးဆန်းဆန်း အရာများစွာကို မြင်တွေ့ခွင့်ပြုခဲ့၏။

သူက မြေအောက်လှိုဏ်ခေါင်းအတွင်း ဂူတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုဂူအတွင်း လူတစ်ယောက် ရှိနေ၏။

သူက ထိုသူ၏ မျက်နှာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရသလို အမျိုးသားလား၊ အမျိုးသမီးလားပင် မသိပေ။ သို့သော်လည်း တစ်ဖက်လူဆီမှ ထွက်ပေါ်နေသည့် အရှိန်အဝါအရ သူ့ကိုယ်ပိုင်ခန္ဓာကိုယ်နှင့် အဆင့်တူနီးပါးရှိကြောင်း ပြောနိုင်လေ၏။

တခြားနည်းဖြင့် ပြောရမည်ဆိုလျှင် သူ မြင်လိုက်သည့်သူက ပဉ္စမအဆင့် စွမ်းအားကြီးပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်လိမ့်မည်။

ထိုသူက တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဂူထဲတွင် မြောလွင့်နေခြင်း ဖြစ်၏။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် လက်တံရာချီ ရှိနေပြီး ထိုလက်တံအားလုံးက အနက်ရောင် ဖြစ်နေသည်။ ထိုအရောင်ကလွဲ၍ သူတို့အားလုံးက အာသီသမြို့တော်အတွင်းရှိသည့် ရွှေရောင်လက်တံများနှင့် အတော်လေး ဆင်တူသည်။

ထိုလက်တံများက ထိုလူ၏ အပိုင် မဟုတ်ဘဲ အပြင်ဘက်မှ ဖြစ်လာဟန်ပေါ်သည်။ သို့သော် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့ကို အတင်းအကြပ် ထားခဲ့ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ အဆုံးတစ်ဖက်က ထိုသူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိနေပြီး တခြားတစ်ဖက်ကမူ မြေကြီးထဲ ရောက်နေကာ အဆုံးသတ်ကိုမူ မသိရပေ။

သူတို့က လှုပ်ရှားမှုကင်းမဲ့နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ကြိမ်ရေတချို့ဖြင့် အနည်းငယ် ဝှေ့ယမ်းနေသည်။ သူတို့က တစ်စုံတစ်ခုကို စုပ်ယူနေသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ သူတို့၏ လှုပ်ရှားရာကို ကြည့်လိုက်လျှင် သူတို့က ထိုစွမ်းအားကြီးပုဂ္ဂိုလ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ တစ်စုံတစ်ခုကို စုပ်ယူကာ အမည်မသိနေရာထံ ပို့ဆောင်ပေးနေသည်။

ဝမ်ပေါင်လဲ့၏ အသိစိတ်အမျှင်က သူ့မြင်ကွင်းရှေ့မှ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း စွမ်းအားကြီးပုဂ္ဂိုလ်၏ ဝေဝေဝါးဝါးမျက်နှာအထက် မျက်ဝန်းတစ်စုံ ရုတ်ချည်း ပွင့်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထို့နောက် ပါးစပ်ဟလာပြီး အမျိုးသားလား၊ အမျိုးသမီးလား မသဲကွဲသည့် အသံတစ်သံသာ ထွက်ပေါ်လာ၏။

“ငါ့ကို ကယ်ပါ” ဝမ်ပေါင်လဲ့က မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်သည်။ တစ်ဖက်လူ၏ အသံက သူ့စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထွက်နေဆဲ ဖြစ်၏။ ထိုအရာက သူ့နတ်ဘုရားဆန္ဒ ပြိုလဲသွားဖို့  ပိုမြန်ဆန်သွားစေသည့် အသံလည်း ဖြစ်ပေသည်။

“ငါ့ရဲ့ နဂိုခန္ဓာ ဒီမှာ မရှိတာ နှမြောစရာပဲ” ခဏကြာမြင့်ပြီးသည့်နောက်တွင် ဝမ်ပေါင်လဲ့က မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်၏။ သူက သူ မြင်တွေ့ခဲ့သမျှနှင့်ပတ်သက်ပြီး မှန်းဆချက်များစွာ ရှိသော်လည်း တိတိကျကျ အကဲမဖြတ်ပေ။

အကယ်၍ သူသာ အဖြေကို သိလိုပါက…

“ငါ ထပ်ပြီး စစ်ဆေးကြည့်ဖို့ လိုတယ်” ဝမ်ပေါင်လဲ့၏ မျက်ဝန်းက လျှပ်တစ်ပြက် တောက်ပလာသည်။ သူက ခေါင်းငုံ့ထားပြီး ခေတ္တမျှ အတွေးနက်နေမိ၏။ သူက ခေါင်းမော့လာသည့်အခါ သူ့မျက်နှာအထက် ခက်ထန်သည့် အရိပ်အယောင်မျိုး ရှိလာသည်။

“ငါ့ရဲ့ အာသီသစည်းမျဉ်းဥပဒေသကို တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန်အားဖြည့်ဖို့ လိုတယ်။ ဒီစည်းမျဉ်းဥပဒေသက မြေအောက်မှာရှိတဲ့ စိတ်ဆန္ဒကို ခုခံရမှာ အတော်လေး သက်ရောက်မှုရှိတယ်” ဝမ်ပေါင်လဲ့က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီးသည့်နောက်တွင် တူတူပုန်းတမ်းကစားရတာ ကြိုက်သည့် ချန်လင်းကျစ်အကြောင်း တွေးမိသွား၏။

ထိုချန်လင်းကျစ်က အင်မတန် ငယ်ရွယ်ပြီး ဝဲကတော့ထဲ မလွတ်မြောက်သွားခင်အထိ ဝမ်ပေါင်လဲ့က သူ့ခန္ဓာကိုယ်အပေါ် တိတ်တဆိတ် အမှတ်အသားချန်ထားခဲ့ကြောင်း မသိခဲ့ပေ။

မူလက ဝမ်ပေါင်လဲ့သည် ထိုသူကို တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန်ရှာဖွေဖို့ ရည်ရွယ်မထားပေ။ သို့သော် ယခုအခါ သူ လိုအပ်လာသည့် အရာကြောင့် တူတူပုန်းတမ်းကစားပွဲကို အဆုံးသတ်ရတော့မည် ဖြစ်၏။

ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသည့်အခါ သစ်ပင်ထက်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေသည့် ဝမ်ပေါင်လဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်က ရုတ်ချည်းဆိုသလို အမှုန့်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

တစ်ချိန်တည်းဆိုသလို တတိယကမ္ဘာအတွင်း ရွှံ့ထသည့် ရေကန်တစ်ခုရှိနေပြီး ရေကန်၏ အနက်ပိုင်းတွင် အလှုပ်အရှားကင်းမဲ့လျက်ရှိသည့် ငါးလေးတစ်ကောင် ရှိနေသည်။

ရေကန်တစ်ခုလုံးတွင် ငါးလေးတစ်ကောင်မျှသာရှိပြီး အသက်ဓာတ်ကို သေသေချာချာ ဖုံးကွယ်ထား၏။ မလှုပ်ရှားသည့်အချက်ကိုပါ ထည့်ပေါင်းလိုက်လျှင် မြင်တွေ့ဖို့ ခက်ခဲလှသည်။

ထိုငါးလေးက ချန်လင်းကျစ် ဖြစ်၏။

ဝမ်ပေါင်လဲ့ကြောင့် ဒဏ်ရာအပြင်းအထန်ရရှိပြီးသည့်နောက်တွင် သူက ဤသင်္ချိုင်းမြေရောက်လာပြီးသည့်နောက်တွင် လျှောက်မသွားရဲတော့ပေ။ ထိုအစား သူက ဤရေကန်လေးကို ရှာတွေ့ကာ အလျင်အမြန် ခုန်ချခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ သူ့သွေးမျိုးဆက်၏ အသွင်ပြောင်းနိုင်စွမ်းကို အသုံးပြုကာ သူက ငါးလေးအသွင် ပြောင်းလဲခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူက ဝမ်ပေါင်လဲ့ကို တိတ်တဆိတ် ကျိန်ဆဲနေလေ၏။

“ခွေးကောင် မင်း စောင့်နေလိုက်။ မင်း အမဲလိုက်ပွဲပြီးသွားတာနဲ့ မင်းကို သေတာထက် ဆိုးအောင် လုပ်ပြမယ်” ချန်လင်းကျစ်၏ ဝမ်ပေါင်လဲ့အပေါ် အမုန်းတရားက ပြင်းထန်လှသည်။ သူက ဝမ်ပေါင်လဲ့ကြောင့်သာ သူ့အနေဖြင့်သာ အစားကြူးနတ်ဘုရားဖြစ်ဖို့ ဆုံးရှုံးသွားရကြောင်း ယုံကြည်ထားလေ၏။

သူက သူ့လက်ရှိ ရန်သူသည် ဝမ်ပေါင်လဲ့မျှသာ မကကြောင်း သိထားသည်။ တခြားသော အစားကြူးတမန်တော်များကလည်း သူ့ရန်သူ ဖြစ်လာနိုင်သည်။ သူ့အဖေက အစားကြူးနတ်ဘုရား ဖြစ်နေလျှင်ပင် သူကမူ အင်မတန် အားနည်းလွန်းနေ၏။ ထို့အပြင် သူက အားကောင်းသည့် စည်းမျဉ်းဥပဒေသရှိသည့်တွက် တခြားသူများက သူ့ကို မြင်တွေ့ပြီးသည့်နောက်တွင် ချုပ်တည်းထားနိုင်လိမ့်မည်ဟု မယုံပေ။

“ပင်းလင်းကျစ် ငါသာ ဒီကပ်ဘေးမှာ အသက်ရှင်နေရင် မင်း လုပ်ခဲ့တဲ့အရာကို အဆရာချီ ထောင်ချီ … ပြန်လည်ပေးဆပ်စေရမယ်။” ချန်လင်းကျစ်က စွမ်းအားအပြည့် ကျိန်ဆဲနေသည်။ ရုတ်ချည်းဆိုသလို သူ့ရှေ့၌ ကြိုးမျှင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

ထိုကြိုးမျှင်က ရေမျက်နှာပြင်အပေါ်မှ သူ့ပါးစပ်အနား ကျရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုမြင်ကွင်းက ငါးလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တောင့်တင်းသွားစေ၏။