မင်ဟွမ် တန်ရာတန်ကြေးပေး

“ရှီရှောင်မို ဒီကိစ္စက မင်းနဲ့ဘာမှမဆိုင်ဘူး၊ ဒီမြို့ကို ဘယ်သူပိုင်မှန်း တောင် မင်းမသိဘူးထင်တယ်၊ ပေထင်းဟွမ်က ဟွမ်ချန်းရဲ့မြို့စားဆိုပေမဲ့ သူက မင်းရဲ့ညီအစ်ကိုဖြစ်ဖို့ အရည်အချင်းမမှီဘူး” မင်ဟွမ်သည် ရှီရှောင်မို၏မျက်လုံး များကိုကြည့်လေသည်။ တချို့လူများသည် သံမှသံမဏိမလုပ်နိုင်သည်ကို မုန်းတီးကြသည်။ သို့သော် သူမသည် နတ်ဘုရားအဆင့်ပင်မရောက်သေးသည့် အမှိုက်ကို ညီအစ်ကိုအဖြစ်အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည်။

ပြီးနောက် သူမ တစ်နေကုန် မည်သူနှင့် အချိန်ကုန်နေသနည်း။ ရှန်ကျန်လင်းမှ အသုံးမကျသောညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်သည် သူမနောက် တစ် နေကုန်လိုက်နေကာ သူမသည် ထိုအရာကိုမပျာပေ။ မင်ဟွမ်၏ ရွှေရောင် မျက်အိမ်များသည် ချီဖေးတို့ညီအစ်ကိုဆီသို့ အထင်သေးစွာရောက်သွားလေ သည်။

မင်ဟွမ်၏အသံနေအသံထားသည် အနည်းငယ် သင်ခန်းစာပေးသလို ဖြစ်နေသည်။ ရှီရှောင်မို ထိုအရာကို မည်သို့လက်ခံနိုင်မည်နည်း။ ကမ္ဘာပေါ် တွင် သူမ၏မိခင် စူးမိုမှလွဲပြီး သူမကို အလွန်အလိုလိုက်သည့် ဖခင်ရှီချန်းမို၊ ဦးလေးလုယောင်ဖုန်း၊ ဒေါ်လေးလုဟန်ရှောင်တို့အပြင် မည်သူမှ သူမကို ထိုအသံနှင့်မပြောရဲပေ။

ရှီရှောင်မိုသည် နှာမှုတ်လေသည်။ တစ်ဖက်လူ၏ သရုပ်မှန်ကိုဂရုမစိုက် ဘဲ တဲ့တိုးပြောလေသည် “မင်ဟွမ် မင်းကဘာလဲ ငါ ဘယ်သူ့ကို ညီအစ်ကို လုပ်မလဲဆိုတာ ထိန်းချုပ်ချင်တာလား၊ အခု ငါလုပ်ချင်တာ အကုန်လုပ်မှာပဲ တန်ရာတန်ကြေးပေးလိုက်တော့”

ရှီရှောင်မို၏လက်မှ လက်သည်း စတင်ပြီး ထူးဆန်းသောအနီရင့်ရောင် အလင်းလက်သည်ကိုကြည့်ပြီး ထိုအချိန်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားနေသောစိတ်သည် စတင် တင်းကြပ်လာသည်။ ၃၃ ကောင်းကင်ဘုံတွင် ရှီရှောင်မို၏လက်ကို မကြောက်သည့် လူငယ်မျိုးဆက်ဟူ၍မရှိပေ။ သူသည် တည်ငြိမ်စွာပင် နောက် ဆုတ်ကာ လက်သည်းအပေါ်မှ နတ်အလင်းကိုရှောင်ပြီး အေးစက်စွာနှာမှုတ် လေသည် “တန်ရာတန်ကြေးဟုတ်လား၊ ဒီနေ့ငါလုပ်သမျှက ပေထင်းဟွမ် သန့်စင်သောမြို့ကို လုပ်ခဲ့သလို ပြန်လုပ်တာပဲ တရားမျှတမှုကို လာရှာတာ”

ရှီရှောင်မို၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အနည်းငယ်အေးစက်သွားသည်။ ပြီးနောက် သူမသည် ထေ့ငေါ့စွာနှင့် ပြုံးလေသည် “သန့်စင်သောမြို့က သန့်စင်သောမြို့ မဟုတ်လို့လေ၊ အဲဒီ ဦးနှောက်ဆေးခံရတဲ့ တုံးအတဲ့ဝက်တွေက ငါ့ညီအစ်ကိုက မြို့သားတွေနဲ့ယှဉ်လို့ရမလား၊ လာနောက်မနေနဲ့ ငါ့ညီအစ်ကိုက သန့်စင်သော မြို့ကို မီးရှို့ခဲ့ရင်တောင် အဲလိုလုပ်ရတဲ့အကြောင်းအရင်းရှိမှာပဲ အဲဒါကို ဂုဏ်တောင်ယူရဦးမယ်”

မင်ဟွမ်သည် ရှီရှောင်မို၏ ဒေါသကို အရင်ကတည်းက ကြုံဖူးပြီးသားဖြစ် သည်။ သူမ ဒေါသထွက်လာလျှင်တောင် စိတ်ထဲမှ ပြင်ဆင်ပြီးသားဖြစ်သည်။ ကဲ့ကျိမင်သည်လည်း သွေးအန်လုနီးပါးဒေါသထွက်လာကာ ရင်ဘတ်သည် လေးလံလာပြီး သူ့မျက်နှာမှာ အားမာန်ပြည့်ဝနေပြီး ဒေါသနှင့်ပြောလေသည် “ငါ ဒါကို နားမလည်ဘူး မင်း ဒီလိုပြောတာ အကျိုးအကြောင်း လုံးဝမသင့်ဘူး သန့်စင်သောမြို့ကလူတွေက နတ်ဘုရားက စောင်မထားတဲ့သူတွေပဲ၊ သူတို့ တွေက နတ်ဘုရားရဲ့ အဖြူစင်ဆုံးလူတွေပဲ...”

“ငါနဲ့ နတ်ဘုရားအကြောင်းတွေ လာမပြောစမ်းပါနဲ့၊ တစ်နေကုန် နတ်ဘုရားတွေ သရဲတွေလို ဟန်ဆောင်ရတာ မပင်ပန်းသေးဘူးလား၊ မဟုတ် တာတွေလာမပြောနဲ့ မင်ဟွမ် ဒီနေ့ မင်းကိုယ်မင်း မသတ်သေရင် ငါ့ညီအစ်ကို ကို လုပ်ခဲ့တဲ့ ရူးသွပ်တဲ့ကိစ္စတွေအတွက် ပြန်ပေးဆပ်ခိုင်းမယ်၊ အဲလိုဆိုရင် ငါ ရိုင်းလို့ဆိုပြီး လာအပြစ်မတင်နဲ့” ရှီရှောင်မိုသည် စူးရှစွာအော်ဟစ်ပြီးနောက် သူမ၏လက်ထဲမှ လက်သည်း မြောက်တက်လာလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် မြို့ထဲတွင်အတူတကွသေဆုံးရန် အသင့်ပြင်ထားသည့်လူ များသည် စိတ်အေးသွားကာ မိုးပေါ်သို့မော့ကြည့်လိုက်ရာ နတ်ဘုရားနှင့်တူ သောလူသုံးယောက်သည် သူတို့၏ဂိုဏ်းထောက်လေးယောက်ရှေ့တွင် ရပ်နေ သည်ကိုမြင်လိုက်ရသည်။ သူတို့သည် ပျော်သွားလေသည်။ သူတို့၏တပ်ကူ ရောက်လာချေပြီလား။

“အနီရောင်ချပ်ဝတ်တန်ဆာဝတ်ထားတဲ့ ကောင်လေး၊ သူမက သခင်ပေထင်းဟွမ်ကို ညီအစ်ကိုလို့ပြောနေတယ်၊ သခင်ပေထင်းဟွမ်ရဲ့ သူငယ်ချင်းက ငါတို့ကို လာကယ်တာပဲ”

“ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ် သခင်ပေထင်းဟွမ်က ငါ့ကို အချိန်မရွေး ကာကွယ်နိုင်တာပဲ သူမရှိတဲ့အချိန်မှာတောင် ငါတို့ကို ကာကွယ်ထားတာ”

“ကောင်းလိုက်တာ ငါတို့ ဘေးကင်းပြီ”

ထိုလူသုံးယောက်သည် မည်သည့်နေရာမှလာသည်ကို မသိသော်လည်း ထိုအချိန်တွင် သူတို့သုံးယောက်သည် ကာကွယ်ပေးနေသဖြင့် အားလုံး၏ မျက်လုံးထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်များလင်းလက်လာသည်။ သူတို့သည် မြို့သို့ထွက်သွားသည့် အမြန်နှုန်းကို မြှင့်လိုက်ကြလေသည်။ စောင့်ကြပ်မှု အောက်တွင် သူတို့သည် ရှင်းဟွမ်မြို့ရှိရာဘက်သို့ ပြေးကြလေသည်။