ပြန်ရောက်ရှိလာခြင်း

ထိုအမျိုးသား၏ စကားက ဝမ်ပေါင်လဲ့အပေါ် သက်ရောက်မှု ကြီးကြီးမားမား ဖြစ်လာစေသည်။ ဝမ်ပေါင်လဲ့၏ စိတ်ထဲက တုန်ယင်သွားပြီး နောက်ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်မိ၏။ ကျေးဇူးတင်ဖို့ကောင်းသည်က သူ့အာသီသစည်းမျဉ်းဥပဒေသနှင့် သူ့တကယ့်ဇစ်မြစ်ကြောင့် ဤနေရာတွင် တောင့်ခံထားနိုင်သည်။

သို့သော်လည်း ထိုသက်ရောက်မှုဖြင့်ပင် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရှိနေသည့် ပြင်းထန်သော စိတ်ဆန္ဒပင်လယ်ကြောင့် သူ့မျက်ဝန်းက သွေးနီရောင် ပြောင်းလာသည်။

ဝမ်ပေါင်လဲ့က ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“သေချာကြည့်။ ငါက အဲဒီနတ်ဧကရာဇ်လား”

လေထဲတွင် မျောလွင့်နေသည့် ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကလည်း အနီရောင်မျက်ဝန်း ဖြစ်နေသည်။ သူက ဝမ်ပေါင်လဲ့ကို နာကျင်နေသည့် အမူအရာဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်၏။ သို့သော်လည်း သူ့မျက်နှာအထက် ရှင်းလင်းမှုတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ ခဏအကြာတွင် သူက ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်၏။

“မင်းက မဟုတ်ဘူးပဲ။ ဟား ဟား ဟား စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းလိုက်တာ”

“သေသေချာချာပြော” ဝမ်ပေါင်လဲ့က ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။

“အနီးလာခဲ့။ မင်းကို ပြောပြမယ်” ထိုပုဂ္ဂိုလ်က ဝမ်ပေါင်လဲ့ကို ကြည့်ရင်း သူ့အမူအရာက အပြုံးတစ်ပွင့် အတင်းညှစ်ထုတ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ဝမ်ပေါင်လဲ့က ခေါင်းကိုက်လာမိ၏။ ထို့နောက် သူက သူ့ဘေးတွင်ရှိနေသည့် ပုဂ္ဂိုလ်ကို သေသေချာချာကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက အေးစက်စက်သရော်ကာ လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ သူက ထွက်သွားတော့မည် ဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း သူထွက်သွားတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် သူ့အနောက်ဘက်တွင် ရှိနေသည့်ပုံရိပ်ကိုက ရုတ်တရက်ဆိုသလို အော်ဟစ်ကာ ဝမ်ပေါင်လဲ့နောက် ပြေးလာသည်။ သို့သော်လည်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ဤနေရာတွင် ချုပ်နှောင်ခံထားရသည့်အတွက် ပေအနည်းငယ်မျှအထိသာ ပြေးထွက်လာနိုင်ပြီး သံကြိုးတစ်ခုက သူ့အား ဆက်လက်တိုးမသွားအောင် တားဆီးထားသကဲ့သို့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ လက်တံများက တောင့်တင်းသွားလေသည်။ သူက ရုန်းကန်နေရင်း အော်သံတစ်ခု ထုတ်လွှတ်လာသည်။

“အရှက် မရှိဘူး”

ဝမ်ပေါင်လဲ့က လမ်းတွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူက ရုတ်တရက် ခေါင်းလှည့်ကာ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကို အေးစက်စက် ကြည့်လိုက်၏။ သူက ဤနေရာ၏ အောက်တွင် ဤကဲ့သို့‌သော လှိုဏ်ဂူမျိုး ဆယ်ချီ၊ ရာချီရှိနေကြောင်း ခံစားမိလိုက်သည်။ သူက အနည်းနှင့်အများ စိတ်ဆုံးဖြတ်ထားပြီးသား ဖြစ်၏။ လက်တွေ့တွင်မူ သူတို့၏ အခြေအနေနှင့်ပတ်သက်ပြီး အကဲဖြတ်ထားပြီးသား ဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် ထိုပုဂ္ဂိုလ်အား အေးစက်စက်သာ ကြည့်ပြီး ခေါင်းပြန်မလှည့်သေးပေ။ ထို့နောက် သူက အေးစက်စွာဖြင့်လှည့်ထွက်သွားပြီး မြေကြီးထဲ ဦးတည်လိုက်၏။ သူက ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်လာသည့်အခါ သူ့အသိစိတ်ပင်လယ်က ဖြည်းဖြည်းချင်း အားလျော့သွားလေသည်။

ဤသို့ဖြင့် အချိန်အနည်းငယ်ကြာမြင့်ပြီးသည့်နောက်တွင် တတိယကမ္ဘာရှိမြေအောက်မှ ဆူဆူညံညံအသံကြီးတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာလေ၏။ ဝမ်ပေါင်လဲ့က မြေအောက်မှ ပြေးထွက်လာသည်။ ထို့နောက် သူက လေထဲတွင်ရပ်ရင်း မြေကြီးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။ သူ့အကြည့်များက တောက်ပနေသည်။

“နတ်ဧကရာဇ်က ငါ့ပုံစံနဲ့ တစ်ပုံစံတည်း တူနေတဲ့ပုံပဲ။ အဲဒီသူက ငါ့ကို နတ်ဧကရာဇ်လို့ ပြောတယ်။ စိတ်ဝင်စားစရာပဲ”

ဒီအရူးရဲ့စကားတွေကို အခုစဉ်းစားလို့တော့ မဖြစ်သေးဘူး။ ဒီလူရဲ့ အခြေအနေက သူ့ဆီမှာ အကျိုးအကြောင်းဆင်ခြင်စိတ် မရှိတော့ဘူးဆိုတာကို ပြနေတာပဲ။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အာဟာရအရင်းအမြစ်အနေနဲ့ ချိတ်ပိတ်ခံထားရတာ…

ဝမ်ပေါင်လဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် ပြည်ထောင်စုထဲမှ အသုံးအနှုန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

အားဖြည့်ဘက်ထရီ

ဝမ်ပေါင်လဲ့၏ အမြင်တွင် ထိုအရူးက ဘက်ထရီတစ်လုံးသာ ဖြစ်၏။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ လက်တံများက ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အာဟာရများကို ဆက်တိုက်စုပ်ယူနေသည်။ အကယ်၍ ဤသို့သာဆိုပါက သူ့ကဲ့သို့သော တခြားအင်အားကြီးပုဂ္ဂိုလ်များလည်း ရှိနေလိမ့်မည်။

သူတို့အတွက်မူ သူတို့ကလည်း ဘက်ထရီ ဖြစ်လာဖို့ ဖြစ်နိုင်ချေများ၏။

အာဟာရအရင်းအမြစ်အတွက်မူ နတ်ဧကရာဇ် ဖြစ်ကြောင်း မှန်းဆဖို့ရာ မခက်ခဲပေ။

သူက သူ့အုပ်ချုပ်မှုအောက်မှာရှိတဲ့ စွမ်းအားကြီးပုဂ္ဂိုလ်တွေကို ချိတ်ပိတ်ပြီးတော့ ဘက်ထရီအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး သူ့ကိုယ်သူ ပြန်လည်ကုစားခဲ့တာပဲ။ အဲဒါကြောင့် မူလစကြဝဠာတာအိုက ဒီလိုဖြစ်လာခဲ့ရတာ…

အဲ့လိုဆိုရင် ငါသာ ဒီဆက်နွယ်မှုကို ဖြတ်တောက်နိုင်မယ်ဆိုရင် နတ်ဧကရာဇ်ရဲ့ ပြန်လည်ကောင်းမွန်မှုကိုရော ဖြတ်တောက်နိုင်မှာလား…

ဝမ်ပေါင်လဲ့က အတွေးနက်နေမိသည်။ အဆုံးသတ်တွင် သူက ဤအစီအစဉ်ကို ခေတ္တယာယီ တုံ့ဆိုင်းထားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်ပြီး မသေချာမှုနှစ်ခု ရှိနေသည်။ ပထမတစ်ခုက ထိုအကြောင်းအရာကြောင့် နတ်ဧကရာဇ်သည် စောစောစီးစီး နိုးထလာနိုင်ချေ ရှိ၏။ ဒုတိယတစ်ခုကမူ ထိုအရူး၏ သူ့အပေါ် သဘောထား ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအရူးကသာ ဤကဲ့သို့ဖြစ်နေလျှင် အဆင်ပြေသော်လည်း ဝမ်ပေါင်လဲ့က တခြားသော ချိတ်ပိတ်ခံထားရသည့် ပုဂ္ဂိုလ်များသည်လည်း ဤကဲ့သို့ဖြစ်နေမည်ကို စိုးရိမ်နေမိသည်။ ထို့ကြောင့် သူကိုယ်တိုင်ပင် ထိုအရာကို မသေချာပေ။

နတ်ဧကရာဇ်နဲ့ ငါ့ကြားက ဆက်နွယ်မှုက ဘာလဲ။ ငါက နတ်ဧကရာဇ်လား…

ဝမ်ပေါင်လဲ့က တိတ်ဆိတ်နေမိသည်။ သူက မည်သို့ပင်အကဲဖြတ်စေကာမူ ထိုအရာက မဖြစ်နိုင်ကြောင်း ခံစားမိ၏။

အမဲလိုက်ပွဲအတွင်း သူက သဲလွန်စများစွာ ရှိဟန်ပေါ်သော်လည်း တစ်ချိန်တည်းဆိုသလို သံသယများစွာ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

အချိန်အတော်ကြာမြင့်ပြီးသည့်နောက်တွင် ဝမ်ပေါင်လဲ့က ခေါင်းအသာယမ်းလိုက်၏။ သူက အရာအားလုံးကို ဆက်နွယ်ပြီး အဖြေတစ်ခု ရဖို့ သဲလွန်စများစွာ လိုအပ်နေသေးသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်၌ စိတ်ထဲတွင် အတွေးအားလုံးကို မြှုပ်နှံထားပြီးသည့်နောက်တွင် ဝမ်ပေါင်လဲ့က ကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က လျှပ်တစ်ပြက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အဝေးတစ်နေရာရှိ လေဟာနယ်ထဲ ဦးတည်လိုက်၏။

သိပ်မကြာခင် သူက ချန်လင်းကျစ်နှင့် တခြားသူများကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လက်ချောင်းမှ လွတ်မြောက်လာပြီးသည့်နောက်တွင် ဝမ်ပေါင်လဲ့က ထိုအရာကို ရှာဖွေလိုသော်လည်း သူ့လက်ချောင်းပေါ်တွင် ချန်ထားခဲ့သည့် အမှတ်အသားက လက်ဝါးနှင့် ပေါင်းစည်းပြီးသည့်နောက်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ထိုအရာက ကောက်ရိုးပုံထဲ အပ်ပျောက်ရှာနေသလို ဖြစ်ကာ သူ့အနေဖြင့် အချိန်အတော်ကြာမြင့်လိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ဝမ်ပေါင်လဲ့က လက်လျှော့ရုံသာ တတ်နိုင်၏။ ချန်လင်းကျစ်နှင့် တခြားသူများနှင့် ပြန်လည်ဆုံစည်းပြီးသည့်နောက်တွင် သူက အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ အာသီသစည်းမျဉ်းဥပဒေသကို ထုတ်လွှတ်ကာ ကောင်းကင်အထက် ပြေးထွက်လာသည့် စိတ်ဆန္ဒတစ်ခုအသွင် စုဝေးလာသည်။

ဤသည်က တတိယကမ္ဘာမှ ထွက်သွားပြီး အာသီသမြို့တော်အတွင်း ရောက်နိုင်မည့် နည်းလမ်း ဖြစ်၏။ အစားကြူးတမန်တော်များက ထိုအရာကို ကျွမ်းကျင်သော်လည်း အစားကြူးနတ်ဘုရားအဆင့် ရောက်ရှိပြီးသည့်နောက်မှသာ အသုံးပြုနိုင်သည်။

မဟုတ်ပါက သူတို့သည် အာသီသမြို့သခင်သည် သူကိုယ်တိုင် ဖွင့်မည့်အချိန်ထိ စောင့်ဆိုင်းနေရလိမ့်မည်။

ထိုစဉ် ဝမ်ပေါင်လဲ့၏ အာသီသစည်းမျဉ်းဥပဒေသ စုဝေးပြီး ပျံ့နှံ့လာသည်နှင့် ကောင်းကင်ယံရှိ မြူခိုးများက စတင်လှုပ်ခတ်လာသည်။ ဖြည်းဖြည်းချင်းဖြင့် ဆူဆူညံညံအသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာလေ၏။ ထိုဆူဆူညံညံအသံအလယ်တွင် မြူခိုးများက ဖြည်းဖြည်းချင်း လည်ပတ်လာပြီး ဝဲကတော့ကြီးအသွင် ပြောင်းလဲလာသည်။

အဆုံးသတ်၌ အာသီသမြို့တော်၏ ဝေဝေဝါးဝါးမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့နေရပြီ ဖြစ်၏။

ထိုမြင်ကွင်းက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပိုမိုရှင်းလင်းလာသည်။ စုပ်ယူအားက ဝဲကတော့မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ ဝမ်ပေါင်လဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အာသီသစည်းမျဉ်းဥပဒေသ တောက်ပလာသည်နှင့် ထိုအရာက တခြားသော အစားကြူးတမန်တော်များ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အာသီသစည်းမျဉ်းဥပဒေကိုပါ ဆွဲဆောင်နိုင်သည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် သူတို့က သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်စရာမလိုဘဲ မြေပြင်မှ ပျံသန်းသွားသည်။

သူတို့၏ ကိုယ်ခံစွမ်းအားဖြင့် ၈ယောက်သားက အလင်း ၈ခုအသွင်ပြောင်းကာ ဝဲကတော့အတွင်း ဝင်ရောက်သွားလေ၏။ နောက်အခိုက်အတန့်လေး၌ သူတို့က ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

ဆူဆူညံညံအသံများက ပဲ့တင်ထွက်လာပြီး ဝဲကတော့က ဖြည်းဖြည်းချင်း စတင်ပိတ်သွားလေသည်။ သို့သော်လည်း ထိုအခိုက်အတန့်၌ အနက်ရောင်မြေကြီးက ရုတ်ချည်းဆိုသလို မြင့်လိုက်နိမ့်လိုက် ဖြစ်လာသည်။ ထို့နောက် မျက်နှာများစွာက မြေကြီးအထက် ပေါ်ထွက်လာလေ၏။

သူတို့ ဒါဇင်ချီ ရှိနေသည်။ သူတို့က ဘာစကားမှမပြောဘဲ မြေပြင်အထက် မျောလွင့်နေကြ၏။ သူတို့က ခေါင်းမော့ကာ ပိတ်ဆို့နေသည့် ဝဲကတော့ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ဝဲကတော့က ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် အထဲတွင်ရှိနေသည့် ဝမ်ပေါင်လဲ့က တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားမိဟန်ဖြင့် ခေါင်းငုံ့ကာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့အကြည့်က မြေကြီးအထက် မျောလွင့်နေသည့် မျက်နှာများဖြင့် ဆုံတွေ့သွား၏။

ဝမ်ပေါင်လဲ့က မျက်မှောင်ကြုတ်မိသွားသည်။ သူက သေချာအနီးကပ်ကြည့်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ဝဲကတော့ကြီးက သူ့ကို လွှမ်းခြုံသွားလေ၏။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ဝဲကတော့ထဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

သူ ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာသည့်အခါ ဒုတိယကမ္ဘာရှိ အာသီသမြို့တော်အတွင်း ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်၏။

ဝမ်ပေါင်လဲ့ ပေါ်ထွက်လာသည်နှင့် သူ့ဝန်းကျင်တွင် အစားကြူးနတ်ဘုရားတစ်ယောက်၏ အရှိန်အဝါတို့ ပေါက်ထွက်လာသည်။ တစ်ချိန်တည်းဆိုသလို အစားကြူးနတ်ဘုရားများထက် ပိုမိုပြင်းထန်သည့် အာသီသစည်းမျဉ်းဥပဒေသ အရှိန်အဝါကလည်း ကောင်းကင်အထက် မြင့်တက်လာသည်။

“၉ယောက်မြောက် အစားကြူးနတ်ဘုရား ပြန်လာတာ ကြိုဆိုပါတယ်” မိုးခြိမ်းလုမတတ် အသံကျယ်ကြီးတစ်သံ ပဲ့တင်ထွက်လာ၏။ ဝမ်ပေါင်လဲ့ရှေ့တွင် ရှိနေသည့် ကမ္ဘာကြီးက ပိုမိုရှင်းလင်းလာသည်။ သူက ထို့လင်းကျစ်၏ အမူအရာ ပျက်ယွင်းနေမှု၊ ကျိုးဟော်၏ အံ့အားသင့်နေမှုနှင့် တခြားသူများ၏ အကြည့်များတောက်ပနေမှုကို မြင်လိုက်ရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်ပေါင်လဲ့က အစားကြူးနတ်ဘုရားများ၏ နောက်တွင်ရှိသည့် အာသီသမြို့သခင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

“မြို့သခင်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်” ဝမ်ပေါင်လဲ့က လက်နှစ်ဖက်ယှက်ကာ ဦးညွှတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။