ဖူး

ဝမ်ပေါင်လဲ့က တိတ်ဆိတ်နေ၏။ သူက သိသိသာသာ ရှင်းလင်းနေသော်လည်း အသက်ဝင်နေသည့် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူက ခေတ္တမျှ စဉ်းစားကြည့်ပြီးသည့်နောက်တွင် အေးစက်စက် သရော်ပြီး တစ်ဖက်လူ၏ စကားကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်၏။ သူ့ခန္ဓာကိုယ် တစ်ချက်လှုပ်ရှားပြီး ရှေ့တိုးသွားလိုက်သည်။

သူ့အရှိန်က မြန်ဆန်လွန်းလှ၍ အကာအရံကို ချိုးဖောက်လုမတတ်ဖြစ်နေသည်။ သူက ရှေ့တိုးသွားသည်။ သို့သော်လည်း သူက ဆက်လက်ရှေ့တိုးသွားသည့်အခါ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဆူညံသံများက ပိုမိုကျယ်လောင်လာပြီး ကောင်းကင်ယံရှိ အသက်ရှူသံကလည်း ပိုမိုနီးကပ်လာသည်။ သူက အဝေးတစ်နေရာမှ တွားသွားသံများကိုပင် ကြားနေရ၏။

ထိုအရာအားလုံးက သူ့အခြေအနေသည် အင်မတန် အန္တရာယ်ကြီးနေကြောင်း ပြောပြနေသည်။

ခပ်တိုးတိုးအသံက ယခုအခါ စူးစူးရှရှဖြစ်လာပြီး သူ့နားထဲ ဝင်ရောက်လာသည်။

“ညီလေး မင်းဆီမှာ တေးသံစဉ်မရှိဘူးလား။ ဒီလိုဆိုရင် ငါ့ကိုယ်ငါ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘူး။ မင်းကို နောက်ထပ် အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးလိုက်မယ်”

ထိုသူ၏ အသံက တံတွေးမျိုချသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ဝမ်ပေါင်လဲ့က ရွေးချယ်စရာမရှိဘဲ ရပ်တန့်လိုက်ရ၏။

သူက သူ့ရှေ့တွင် ဧရာမသက်ရှိတစ်ကောင်ရှိနေကာ လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားသည်ကို ခံစားမိလိုက်သည်။

ထိုအရာကို မြင်ကာ ဝမ်ပေါင်လဲ့က သက်ပြင်းချလိုက်၏။ သူက တစ်ဖက်လူ၏ အာရုံကို လျစ်လျူမရှုထားနိုင်တော့ပေ။ သူက အာသီသစည်းမျဉ်းဥပဒေသကို ထုတ်ဖော်ပါက အနည်းငယ်သာ ရှိလိမ့်မည်။

သူ့ရှေ့တွင် အန္တရာယ်ကို အောင်အောင်မြင်မြင် ဖြေရှင်းဖို့ရာအတွက် ခက်ခဲမည့်ပုံ မပေါ်ပေ။ သူ့ကို မသက်မသာဖြစ်စေသည့် တစ်ခုတည်းသောအရာက သူ့ပင်မ ဂီတသင်္ကေတသာ ဖြစ်၏။

လက်တွေ့တွင် ပင်မဂီတသင်္ကေတကို ဖွဲ့စည်းပြီးကတည်းက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲ သိမ်းဆည်းထားခဲ့သည်။ သူက နည်းနည်းလေးမှ မထုတ်ခဲ့ပေ။ အကြောင်းအရင်းကမူ သူသာ လုပ်ဆောင်လိုက်သည်နှင့် သူ့စိတ်အခြေအနေအပေါ် သက်ရောက်မှု ရှိသွားနိုင်ကြောင်း ဆိုးဆိုးရွားရွား ခံစားမိနေ၍ ဖြစ်သည်။

ပင်မခန္ဓာကိုယ်က သူ့ကို တမင်ပေးလိုက်တာဟုပင် သံသယရှိမိ၏။

သို့သော်လည်း သူက ယခုမထုတ်လျှင် အခြေအနေ မကောင်းတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် ဝမ်ပေါင်လဲ့က တိတ်ဆိတ်နေပြီးသည့်နောက်တွင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ ထင်းယွိစည်းမျဉ်းဥပဒေသကို အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်၏။ ထိုအရာကို လှည့်ပတ်ရင်းဖြင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ကြီးကျယ်ကာ လှပသည့် ဂီတသင်္ကေတက ပဲ့တင်ထွက်လာပြီး အသံတစ်သံ ထွက်လာသည်။ ထိုအသံက ဝမ်ပေါင်လဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြတ်သန်းပြီး ပြင်ပလောကထံထွက်ပြီး အသံတစ်သံအဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။

“ဖူး”

ထိုအသံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ဝမ်ပေါင်လဲ့၏ အမူအရာက ပျက်ယွင်းသွားကာ သူ့မသက်မသာဖြစ်မှုကို ချုပ်တည်းထားလိုက်ရသည်။

သူ့ဝန်းကျင်တွင်ရှိနေသည့် မြောက်များစွာသော သက်ရှိများက ကြောင်အမ်းသွားကြ၏။

“ဒါက ဘယ်လို ဂီတသံစဉ်လဲ” သူ့နားထဲ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

ယခုနှင့် ယှဉ်ပါက ထိုအသံသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

“ငါ သေသေချာချာ မကြားလိုက်ရလို့ ထပ်ပြီးတော့ တီးပြနိုင်ဦးမလား”

ဝမ်ပေါင်လဲ့၏ အမူအရာက ပိုမိုပင်ပျက်ယွင်းသွား၏။ ခေတ္တမျှတိတ်ဆိတ်နေပြီးသည့်နောက်တွင် သူက ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ပင်မဂီတသင်္ကေတကို လှုံ့ဆော်ကာ ထပ်မံ တီးခတ်လိုက်သည်။

“ဖူး”

ပတ်ဝန်းကျင်က ထပ်မံ တိတ်ဆိတ်သွားလေ၏။ ထိုတိတ်ဆိတ်မှုက ထူးဆန်းသည့်လေထုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထင်းယွိဥပဒေသစည်းမျဉ်းဖြင့် ခံစားခဲ့ရသည့် ကမ္ဘာတွင်ရှိနေသည့် သက်ရှိအားလုံးက တိတ်ဆိတ်သွားကြခြင်း ဖြစ်၏။

“ထပ်ပြီး တီးခတ်ပြပါဦး” ထိုအသံက ဆက်လက်တောင်းဆိုနေသည်။

ဝမ်ပေါင်လဲ့၏ နဖူးအထက်ရှိ သွေးကြောများက ထင်းထွက်လာ၏။ သူ့စိတ်မရှည်မှုက ကန့်သတ်ချက်သို့ ရောက်ရှိလာ ပြီဖြစ်သည်။ သူက ပင်မဂီတသင်္ကေတကို နှစ်ကြိမ်နှစ်ခါ ထုတ်လွှတ်ပြီး မသက်မသာဖြစ်မှုကို တောင့်ခံထားရပြီဖြစ်ကာ တစ်ဖက်လူက အဆုံးမဲ့တောင်းဆိုနေသည့်အတွက် ထိုအရာက ဝမ်ပေါင်လဲ့အား သူ့ကိုယ်ပိုင်နိယာမကိုပင် ချိုးဖောက်စေလုနီးပါးဖြစ်သွားစေသည်။

သူက ပင်မခန္ဓာကိုယ်နှင့် ကွဲပြားကြောင်း တွေးထားခဲ့၏။ ပင်မခန္ဓာကိုယ်သည် အကျိုးအကြောင်းမဲ့ သွေးဆာကာ စိတ်ကြီးဝင်လေ့ရှိသည်။

သူက ဘာမှားနေတာလဲ…

သူက အချိန်တိုင်းဆိုသလို အလိုအလျောက် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရုံသာ ရှိ၏။

ယခုအတွက်မူ သူသည်လည်း ပြန်လည်တုံ့ပြန်ဖို့ အချိန်ဟု ခံစားမိနေသည်။

“မင်းအစ်မသာ ထပ်ပြီး တီးခိုင်းလိုက်” ဝမ်ပေါင်လဲ့က ဒေါသထွက်လာ၏။ နောက်အခိုက်အတန့်လေး၌ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အာသီသစည်းမျဉ်းဥပဒေသက အသက်ဝင်လာခဲ့သည်။ နောက်အခိုက်အတန့်လေး၌ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး ပေ၆ထောင် ကြီးမားလာသည်။ ခက်ထန်သည့်အရှိန်အဝါနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ် ဖိအားတို့က တစ်ပြိုင်နက်ဆိုသလို မြေကြီးအထက် ပျံ့နှံ့သွားလေ၏။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ပိုမိုကြီးမားလာသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ အာသီသစည်းမျဉ်းဥပဒေသ ပေါက်ထွက်လာသည်နှင့် သူ့ဧရာမလက်ကြီးကို မြှောက်ကာ သူ့ညာဖက်ရှိ လေဟာနယ်ကို ဆွဲယူလိုက်သည်။ သူက တစ်စုံတစ်ခုကို ဆွဲယူကာ မြေကြီးအပေါ် ဖိကပ်လိုက်သလိုမျိုး ဖြစ်၏။

မြေကြီး၌ တွင်းနက်ကြီး ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူက ဒေါသကို မဖြေဖျောက်ရသေးပေ။

ဝမ်ပေါင်လဲ့က လက်ကို မြှောက်ပြီး လက်သီးအသွင်ပြောင်းကာ မြေကြီးကို ထိုးချလိုက်သည်။ မြေကြီးက ချက်ချင်းဆိုသလို ကွဲကြေသွားပြီး တွင်းနက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာလေ၏။ ထိုအခါမှသာ သူက ရပ်တန့်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းဆိုသလို အလျင်အမြန် ဝါးမျိုခြင်းခံရသည့် ထင်းယွိစွမ်းအားကလည်း ပြန်လည်အသက်ဝင်လာသည်။ ဝမ်ပေါင်လဲ့က ထိုဖြစ်စဉ်အတွင်း နောက်ဆုတ်နေသည့် အသံများစွာကို ကြားလိုက်ရသည်။

နဂို ဤနေရာဝန်းကျင်တွင် ရှိနေသည့်သူများက ဝမ်ပေါင်လဲ့၏ အာသီသစည်းမျဉ်းဥပဒေသမှ အစားကြူးနတ်ဘုရားအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်သည့်အခါ ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်ဖြင့် ထွက်ပြေးသွားကြခြင်း ဖြစ်၏။ ဝမ်ပေါင်လဲ့၏ အမူအရာက ပျက်ယွင်းသွားပြီး အာသီသစည်းမျဉ်းဥပဒေသကို ထပ်မံ ချိတ်ပိတ်လိုက်သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က သာမန်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ့မျက်နှာက ယခင်ပုံပြောင်းခဲ့သည့် လူငယ်လေးအသွင် ပြန်ပြောင်းသွားလေသည်။

သို့သော်လည်း သူ့စိတ်နှလုံးသားကို နာကျင်စေသည်က သူ့ထင်းယွိစည်းမျဉ်းဥပဒေသမှ ဖွဲ့စည်းထားသည့် ပင်မဂီတသင်္ကေတဆီ ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း ဆုံးရှုံးလိုက်ရ၍ ဖြစ်သည်။ ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း ဆုံးရှုံးလိုက်ရခြင်းက အသံကို ပြောင်းလဲသွားစေသည်လား မသိပေ။

သို့သော်လည်း အဆုံးသတ်၌ မသက်မသာဖြစ်မှုကို ခံစားမိနေဆဲ ဖြစ်၏။ သူက မသက်မသာဖြစ်မှုကို တောင့်ခံနေသည့်အချိန် တစ်ဖက်သူက မကျေနပ်ဘဲ ဆက်လက်တောင်းဆိုနေသည့်အတွက် ဝမ်ပေါင်လဲ့၏ ဒေါသက ထပ်မံမြင့်တက်လာရခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအနေဖြင့် သူတွေးနိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသောအရာက နဂိုခန္ဓာက သူ့ကို ဟာသလုပ်ခြင်းက ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း  သူ ထင်းယွိစည်းမျဉ်းဥပဒေသမှ ခံစားမိသည့် ကမ္ဘာအတွင်း အမည်မသိ လူတစ်ယောက်က သူ့ကို အမှန်တကယ် လှောင်ပြောင်နေကြောင်း ခံစားမိသည်။ သူက ထိုအရာကို မသက်မသာဖြစ်ပြီး စောစောလေးက မြေတွင်းဆီ သွားကာ အနည်းငယ် တက်နင်းပြီးသည့်နောက်မှသာ စိတ်သက်သာရာရသွားလေ၏။

သို့သော်လည်း သူ တက်လှမ်းရသည့်အခါ ဝမ်ပေါင်လဲ့က တီးတိုးရေရွတ်သံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူက ခေါင်းငုံ့ကာ ကြည့်လိုက်သည့်အချိန် အနက်ရောင်ဆံပင်မွေးတစ်မျှင်က ထိုနေရာတွင် စုဝေးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

ထိုအနက်ရောင်ဆံပင်ပေါ်တွင် ထင်းယွိစည်းမျဉ်းဥပဒေသ ရှိနေကြောင်း သိသာလှသည်။ ဝမ်ပေါင်လဲ့၏ စိတ်ထဲ လှုပ်ခတ်သွားလေ၏။ သူက ညာဖက်လက်ဖြင့် ဆွဲယူလိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလို အနက်ရောင်ဆံပင်က ပျံသန်းထွက်လာပြီး သူ့လက်အတွင်း ဝင်ရောက်သွားကာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ဝင်ရောက်သွားလေ၏။ ထိုအရာက သူ့ပင်မဂီတသင်္ကေတဖြင့် ပေါင်းစည်းသွားခဲ့သည်။

ဒါက ထင်းယွိစည်းမျဉ်းဥပဒေသကို ကျင့်ကြံဖို့ နည်းလမ်းလား…

ဝမ်ပေါင်လဲ့က အကြည့်များ တောက်ပလာ၏။ သူက ကောင်းကျိုး၊ ဆိုးကျိုးကို ချင့်ချိန်ပြီးသည့်နောက်တွင် အကျိုးအမြတ်အရ ထိုက်တန်ကြောင်း သိသွားလေသည်။

သို့သော်လည်း ဝမ်ပေါင်လဲ့ ပထမဦးဆုံးလုပ်သည့်အရာက ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ထူးထူးဆန်းဆန်း တည်ရှိနေသည့်အရာအားလုံးကို ပစ်မှတ်ထားလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

ငါ ပေးဆပ်ရတာထက် ပိုပြီးတော့ ရနိုင်တယ်…

ဝမ်ပေါင်လဲ့က ကြိုးစားကြည့်ဖို့ စိတ်အားထက်သန်လာသည်။ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားကြည့်ပြီးသည့်နောက်တွင် သူက အမြန်နှုန်းဖြင့် ရွေ့လျားလိုက်၏။

သူက ထင်းယွိစည်းမျဉ်းဥပဒေသကို အသက်သွင်းပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှ အသံများကို ဂရုတစိုက် နားထောင်လိုက်သည်။ သူက ထိခိုက်နစ်နာနေဟန် သွင်ပြင်ကို အကောင်းဆုံး ထိန်းသိမ်းထား၏။ သူက အမည်မသိကမ္ဘာမှ ထူးထူးဆန်းဆန်းသက်ရှိများအား ဆွဲဆောင်နိုင်သည့် မီးတောက်အဖြစ် ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သည်။

“ထပ်ပြီးတော့”

ဝမ်ပေါင်လဲ့၏ အကြည့်က ပိုမိုတောက်ပလာ၏။ တစ်ချိန်တည်းဆိုသလို သူက ယခင်က အလျင်စလိုဖြစ်ခဲ့သည့်အတွက် နောင်တရနေမိသည်။ တစ်ဖက်သူကို ကြောက်လန့်သွားစေပြီး ထင်းယွိစည်းမျဉ်းဥပဒေသများ ရောက်မလာတော့မည်ကို စိုးရိမ်နေမိသည်။

“သူတို့တွေက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မဆက်သွယ်နိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ရတာပဲ” ဝမ်ပေါင်လဲ့က ရေရွတ်လိုက်၏။ အချိန်ကုန်ဆုံးသွားပြီးသည့်နောက် ညတစ်ဝက်ခန့် ကုန်ဆုံးသွားလေသည်။ ဝမ်ပေါင်လဲ့၏ အကြည့်များက ထပ်မံတောက်ပလာသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူက လေဟာနယ်ထဲမှ သူ့ဆီ ချဉ်းကပ်လာသည့်အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။