အခန်း (၁၁၉၅)

ဟန်မူယဲ့က အသစ်လုပ်ထားသော ရုပ်သေးရုပ်ကို သိမ်းလိုက်ပြီး ငွေရောင်သံမဏိပြားကို ထုတ်ယူသည်။

ကောင်းကင်အဆင့်နှင့် တစ်ဆင့်သာကွာသော အဆင့်ကိုးချပ်ဝတ်၏ ဗဟိုချက်အစိတ်အပိုင်း ဖြစ်သည်။ နတ်ဘုရားသတ်ဖြတ်ခြင်းရုပ်သေးရုပ်ထက် အနည်းငယ်သာ နိမ့်ကျသည်။

ဟန်မူယဲ့က ချပ်ဝတ်ကို လက်ဝါးဖြင့် ဖိလိုက်ပြီး မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။

သူက ချပ်ဝတ်သန့်စင်သော လုပ်ငန်းစဉ်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ဝိညာဉ်သတ္တုများကို ရွေးချယ်ခြင်း၊ ပုံသွင်းခြင်း၊ အင်းကွက်ထွင်းထုခြင်း ....

ဤအခန်းထဲတွင် ချပ်ဝတ်သန့်စင်ရန် ဝိညာဉ်သတ္တုများ မရှိပေ။

သို့သော် ဟန်မူယဲ့တွင် ရှိနေသည်။

သူက မရေမတွက်နိုင်သော ဝိညာဉ်သတ္တများနှင့် ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ သူ့မှာ သောင်းချီသော အင်မော်တယ်ရတနာများပင် ရှိနေသည်။

သူက ဝိညာဉ်သတ္တုများကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီး အနီရောင်မီးတောက်ကို ထုတ်လွှတ်သည်။

သုံးရက်အကြာတွင် ဟန်မူယဲ့သည် ပန်းပဲဖိုမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

“ဆရာဟန်၊ သခင်လေးက ဧည့်သည်တွေနဲ့ စကားပြောနေပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ခဏလောက်‌စောင့်ပေးပါ”

အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်တစ်ယောက်က ဦးညွတ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။

ဤခြံဝိုင်းသည် ဟယ်မိသားစု၏ အိမ်တော်အဟောင်း ဖြစ်သည်။ ခြံဝိုင်းတွင်ရှိသော မျိုးဆက်များက ဟယ်မိသားစု၏ မျိုးဆက်သစ်များ ဖြစ်ကြသည်။

ဟယ်မိသားစုက ကျဆင်းသွားသော်လည်း အိမ်တော်အဟောင်းက သခင်လေးဖြစ်သော ဟယ်ရန်စွန်းကို တတ်နိုင်သမျှ ပံ့ပိုးနေသည်။

ဟန်မူယဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ခြံဝိုင်းထဲတွင် စောင့်နေသည်။

“ဆရာဟန်”

ခဏအကြာတွင် မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့် အသက်လေးဆယ်အရွယ် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က လမ်းလျှောက်လာပြီးဟန်မူယဲ့ကို အနည်းငယ် ဦးညွတ်လိုက်သည်။

သူမက ဟယ်ရန်စွန်း၏မိခင်၊ ဟယ်မိသားစုခေါင်းဆောင် ဟယ်ကျူ၏ဇနီး ဖြစ်သည်။

“သခင်မ”

ဟန်မူယဲ့က မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်သည်။

ကြယ်စင်စုစကြဝဠာတွင် သူက လှည့်ပတ်သွားလာနေသော ပန်းပဲပညာရှင်တစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။

“ဆရာဟန်၊ ရန်စွန်းရဲ့ ရုပ်သေးရုပ်ကို ပြင်ပြီးသွားပြီလား”

ဟယ်ရန်စွန်း၏မိခင်က ဟန်မူယဲ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာ မေးသည်။

ဟန်မူယဲ့က ခေါင်းညိတ်သည်။

“ပြင်ပြီးပါပြီ”

သူ့စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါတွင် ဟယ်ရန်စွန်း၏မိခင်က ကြောင်အသွားသည်။

“အရမ်းမြန်တာပဲ”

အမှန်တကယ်ပင် မြန်ဆန်သည်။

သူမက မသိနားမလည်သော လူတစ်ယောက်မဟုတ်ပေ။ သားဖြစ်သူ၏ ရုပ်သေးရုပ်က အပြင်းအထန် ထိခိုက်သွားသောကြောင့် အပြည့်အဝ ပြုပြင်ရန်အတွက် အနည်းဆုံး လဝက်ခန့် အချိန်ယူရမည်။

ဟန်မူယဲ့က လျင်မြန်စွာ ပြီးဆုံးသွားမည်ဟု မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။

‘ဒီလူက အစစ်အမှန် ပန်းပဲပညာရှင်တစ်ယောက်လား’

သူတို့က ဟန်မူယဲ့ကို ဆရာဟု ခေါ်နေသော်လည်း အမည်နာမတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ အမှန်တကယ် အလေးမထားပေ။

“အဟမ်း၊ ဆရာဟန် ဒါက ဒီလိုရှိပါတယ်ရှင်”

သူမက လည်ချောင်းရှင်းလိုက်ပြီး ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ခုကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။

“ရုပ်သေးရုပ်ကို ပြင်လို့မရတော့ဘူးလို့ ပြောပေးစေချင်ပါတယ်”

‘ပြင်မရတော့ဘူးလို့ ပြောရမှာလား’

ဟန်မူယဲ့က ခေါင်းမော့ကြည့်သည်။

“ကျွန်မရဲ့ခင်ပွန်းက အဆင့်ငါးချပ်ဝတ်သခင်ပါ။ ကျွန်မတို့ ဟယ်မိသားစုက ဂုဏ်သရေရှိတဲ့ ချပ်ဝတ်သခင်မိသားစု ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်”

“ရန်စွန်းက စိတ်အားထက်သန်ပြီး အောင်မြင်ဖို့ အလျင်လိုနေတယ်။ အဲဒါကြောင့် သူက ချပ်ဝတ်နဲ့ ရုပ်သေးကို တစ်ပြိုင်နက် လေ့ကျင့်ခဲ့တာပါ”

“အခု သူက ရုပ်သေးရုပ်ကို လက်လွှတ်ပြီး ချပ်ဝတ်မှာ အာရုံစိုက်ထားနိုင်မယ်လို့ ကျွန်မက မျှော်လင့်မိတယ်”

သူမက ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး တီးတိုးပြောသည်။

“ဒီကျောက်စိမ်းပြားထဲမှာ မူလဒင်္ဂါးတစ်ထောင် ရှိပါတယ်။ ဆရာဟန်က ကျွန်မကို ကူညီပေးမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”

ချပ်ဝတ်နှင့် ရုပ်သေးရုပ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်သော ကျွမ်းကျင်သူများ ရှိနေသည်။

သို့သော် လူတိုင်းက ထိုကဲ့သို့ ဖြစ်မလာနိုင်ပေ။

တစ်ခုတည်းတွင် အာရုံစိုက်ထားလျှင် ပိုကောင်းသည်။

“ဒီရုပ်သေးရုပ်ကို ပြုပြင်ရတာက ဘာမှမခက်ပါဘူး”

ဟန်မူယဲ့က အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

သူက ဤစကြဝဠာတွင် ပန်းပဲပညာရှင်တစ်ယောက်အဖြစ် စတင်မည်ဟု အစီအစဉ်ချထားသည်။

‘ငါ့ခြေလှမ်းက ပျက်စီးသွားတော့မှာလား’

“ဆရာဟန် ....”

သူမက စကားပြောတော့မည့်အချိန်တွင် အိမ်တော်အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

“သခင်မ၊ တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ။ သခင်လေးက တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ တိုက်ခိုက်တော့မယ်”

မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့် အကြီးအကဲတစ်ယောက်က ပြေးဝင်လာပြီး လျင်မြန်စွာ ပြောလိုက်သည်။

‘တိုက်ခိုက်မှာလား’

သခင်မ၏မျက်နှာက ရုတ်ချည်းပြောင်းလဲပြီး အပြင်ဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ ထွက်သွားသည်။

သူမ၏ အမြန်နှုန်းက အထင်ကြီးစရာကောင်းပြီး ကမ္ဘာမြေအဆင့် ကျင့်ကြံသူထက် မနိမ့်ကျပေ။

သူမက အရည်အချင်းရှိသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

“သူ့ခြေလှမ်းတွေအရဆိုရင် ချပ်ဝတ်သခင်မ ဖြစ်လိမ့်မယ်”

ဟန်မူယဲ့၏ ဘေးတွင်ရှိသော ရွှေရောင်ငှက်က တကျီကျီအော်လိုက်သည်။

“အဆင့်သုံးပဲ”

ခေးအော့ပုတီးစေ့က အတည်ပြုသည်။

ဟန်မူယဲ့က သူတို့ကို လျစ်လျူရှုထားပြီး အပြင်ဘက်သို့ လျင်မြန်စွာထွက်သွားသည်။ သူက ဘဲဥပုံ သံမဏိလုံးတစ်ခုကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသည်။

သူက ခန်းဆောင်ကို ကျော်ဖြတ်လာသောအခါတွင် အော်ဟစ်သံနှင့် တိုက်ခိုက်သံများကို ကြားရသည်။

ပေတစ်ရာကျယ်ဝန်းသော ကွင်းပြင်တွင် လူနှစ်ယောက် ရှိနေသည်။

အစိမ်းရောင်ချပ်ဝတ်နှင့် ဟယ်ရန်စွန်းက ဓားတိုတစ်လက်ကို ကိုင်ထားသည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများက တည်ငြိမ်သည်။

ပုဆိန်တစ်လက်နှင့် လူသန်ကြီးတစ်ယောက်သည် သူနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ရှိနေသည်။ ထိုလူက ပုဆိန်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ဟယ်ရန်စွန်း၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ကြိုးစားခုခံနေသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် တံခါးဝသို့ရောက်လာသော ဟယ်သခင်မက စိတ်သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူများသည် ကွင်းပြင်၏ တစ်ဖက်တွင် လေးနက်သောမျက်နှာထားဖြင့် ရှိနေကြသည်။

ဟယ်ရန်စွန်း၏ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းသည် သူတို့၏ ခန့်မှန်းချက်ထက် ကျော်လွန်နေသည်။

‘သူက မြို့ထဲမှာ တစ်ပွဲမှအနိုင်မရဘဲ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းအားနည်းတယ်လို့ ပြောကြတယ်မဟုတ်လား။ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်သန်မာနေတာလဲ’

ယခုအချိန်တွင် ဟယ်ရန်စွန်းက အဆင့်တစ်ချပ်ဝတ်သခင်အောက် မနိမ့်ကျသော ခွန်အားကို ပြနေသည်။

“ခလွမ်”

ဓားတိုသည် ပုဆိန်လက်ကိုင်နှင့် ထိတွေ့သွားသည်။ လူသန်ကြီးက ပုဆိန်ကို ကိုင်မထားနိုင်တော့ဘဲ လွှတ်ချလိုက်ရသည်။

ဟယ်ရန်စွန်း၏ ဓားတိုက လူသန်ကြီး၏ ရင်ဘတ်ချပ်ဝတ်ကို ခုတ်ချလိုက်သည်။

“ရွှပ်”

မီးပွားများ ပေါ်ထွက်လာပြီး သုံးလက်မနက်ရှိုင်းသော ဒဏ်ရာတစ်ခုသည် ချပ်ဝတ်ပေါ်တွင် ကျန်နေခဲ့သည်။

ဟယ်ရန်စွန်း၏ ဓားတိုသည် ရှားပါးသော ရတနာတစ်ပါးဖြစ်သည်။

သူက မိသားစုကြီးတစ်ခုမှ ဖြစ်သည်။ သူတို့က ယခုအချိန်တွင် ကျဆင်းနေသော်လည်း သူတို့၏ အမွေအနှစ်ကို မြို့ပြင်တွင်ရှိသော လူများက မယှဉ်နိုင်ပေ။

ရင်ဘတ်ချပ်ဝတ်ကို အခုတ်ခံလိုက်ရသောကြောင့် လူသန်ကြီးက ထိတ်လန့်နေပြီး နောက်ဆုတ်သည်။

“ဒီတိုက်ပွဲက ပြီးသွားပြီ”

ဟယ်ရန်စွန်းက လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ သူက တစ်ဖက်တွင်ရှိသော အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူများကို ကြည့်သည်။

“ဝမ်မိသားရဲ့ ဦးလေးတွေက လောင်းကြေးထပ်ထားတဲ့ မြေဧကသုံးရာကို ဟယ်မိသားစုဆီ လွှဲပြောင်းပေးရပါမယ်”

တစ်ဖက်တွင်ရှိသော လူတချို့က အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်သည်။ တချို့ကတော့ အကြည့်လွှဲလိုက်ကြသည်။

ရှေ့ဆုံးတွင်ရပ်နေသော ရွှေရောင်သရဖူနှင့် အကြီးအကဲတစ်ယောက်က မျက်လုံးများကို မှေးကျဉ်းလိုက်ပြီး အော်ပြောသည်။

“ဝမ်စန်းခွေ့က မရှုံးသေးဘူး”

‘မရှုံးသေးဘူးတဲ့လား’

ဟယ်ရန်စွန်းက နှာမှုတ်သည်။

အကယ်၍ သူက ညှာတာမှုမပြခဲ့လျှင် ဝမ်စန်းခွေ့က ဒဏ်ရာရပြီး မြေပေါ်တွင် လှဲနေရလိမ့်မည်။

ဝမ်စန်းခွေ့၏မျက်နှာက ဖြူဖျော့သွားသည်။ သူက အံကြိတ်ထားပြီး ရှေ့တက်လာသည်။

သူက ဟယ်ရန်စွန်းနှင့် မယှဉ်နိုင်ပေ။

သို့သော် မိသားစုခေါင်းဆောင်က သူ့ကို အရှုံးပေးခွင့် မပြုသောကြောင့် သေဆုံးသည်အထိ တိုက်ခိုက်ရတော့မည်။

“ဝမ်စန်းခွေ့၊ မင်းရဲ့ ရုပ်သေးရုပ်ကို ထုတ်ပေးလိုက်မယ်”

ဝမ်စန်းခွေ့၏အဖေက လက်မြှောက်ပြီး ကိုးပေမြင့်မားသော ရုပ်သေးရုပ်ကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

‘ရုပ်သေးရုပ်လား’

ဝမ်စန်းခွေ့က ကြောင်အနေသည်။

သူက ချပ်ဝတ်သခင်ဖြစ်သည်။ ရုပ်သေးသခင် မဟုတ်ပေ။

“ငါတို့ဟယ်မိသားစုမှာ လူမရှိဘူးဆိုပြီး အနိုင်ကျင့်ချင်တာလား”

ဟယ်သခင်မက ပြောလိုက်သည်။ သူမက အစိမ်းရောင်သံမဏိပြားကို ကိုင်ထားသည်။ ထိုသံမဏိပြားက အစိမ်းရောင်ချပ်ဝတ်အဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို လွှမ်းခြုံလိုက်သည်။

သူမ၏နောက်ကျောတွင် ရှစ်ပေရှည်လျားသော လှံတစ်ချောင်းရှိနေသည်။

သူမက လှံကို ဆွဲထုတ်ပြီး အရှိန်အဝါနှင့်အတူ ရှေ့တက်လာသည်။

အဆင့်သုံးချပ်ဝတ်သခင် ဖြစ်သည်။

ထိုအဆင့်ကို အားနည်းသည်ဟု မပြောနိုင်ပေ။

“ဟယ်သခင်မပဲ”

ဝမ်မိသားစုခေါင်းဆောင် ဝမ်ကျန်းရီက မျက်နှာထားပြောင်းလဲသွားပြီး နှာမှုတ်လိုက်သည်။

“ဟယ်မိသားစုရဲ့ သခင်လေးက ချပ်ဝတ်နဲ့ ရုပ်သေးရုပ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်တယ်မဟုတ်လား။ ငါတို့မိသားစုရဲ့ စန်းခွေ့ကလည်း အတူတူပဲ”

သူက ထိုသို့ပြောလိုက်သော်လည်း ယုံကြည်ချက်မရှိပေ။

ဟယ်သခင်မက သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး လှံရှည်ဖြင့် ညွှန်ပြသည်။

“ဝမ်ကျန်းရီ၊ နင်က ငါတို့ဟယ်မိသားစုကို ဘာထင်နေတာလဲ”

ဝမ်ကျန်းရီက အံကြိတ်ထားပြီး နက်ရှိုင်းသောအသံဖြင့် ပြောသည်။

“ဟယ်သခင်မက ဟယ်မိသားစုကို ထိန်းချုပ်ထားတာလား”

သူ့စကားကြောင့် ဟယ်ရန်စွန်း၏ မျက်နှာက အေးစက်သွားသည်။

“ဟမ့်၊ ငါ့အမေက လှုပ်ရှားနေဖို့ မလိုဘူး”

သူက ဓားတိုကို ကိုင်ထားပြီး ရှေ့တက်လိုက်သည်။

ဝမ်စန်းခွေ့က နောက်ဆုတ်သည်။ သို့သော် သူ့နောက်တွင်ရှိသော ရုပ်သေးရုပ်က ပြေးထွက်လာပြီး ဟယ်ရန်စွန်း၏ရင်ဘတ်ကို လက်သီးဖြင့် ထိုးချသည်။

ဟယ်ရန်စွန်းက အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး ဓားတိုဖြင့် လက်သီးချက်ကို ကာကွယ်သည်။

လက်သီးချက်သည် ဓားတိုနှင့် ထိတွေ့သွားသည်။ ဟယ်ရန်စွန်း၏ မျက်နှာက ဖြူဖျော့နေပြီး နောက်ဆုတ်လိုက်ရသည်။

ဝမ်စန်းခွေ့က ရှက်သွားသည်။ သို့သော် သူက နေရာတွင် ရပ်ပြီး ရုပ်သေးရုပ်ကို ထိန်းချုပ်နေသကဲ့သို့ ခြေလက်များကို လှုပ်ရှားနေလိုက်သည်။

ရုပ်သေးရုပ်ကို တခြားတစ်ယောက်က ထိန်းချုပ်နေကြောင်း လူတိုင်းမြင်နိုင်သည်။

“ကျား”

ဟယ်ရန်စွန်းက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ရွှေအလင်းသည် သူ့ချပ်ဝတ်ပေါ်တွင် ဖြတ်ပြေးသွားပြီး အလင်းပိုက်ကွန်အဖြစ် ပြောင်းလဲ၍ ရုပ်သေးရုပ်ကို လွှမ်းခြုံသည်။

ရုပ်သေးရုပ်က ရပ်တန့်သွားသည်။

ဟယ်ရန်စွန်းက ရှေ့တက်လာပြီး လက်သီးဖြင့် ထိုးချသည်။

“ဘန်း”

လက်သီးချက်က ရုပ်သေးရုပ်၏ရင်ဘတ်ကို ထိမှန်ပြီး နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်းဆုတ်သွားစေသည်။

သို့သော် ထိုလက်သီးချက်အပြီးတွင် ရုပ်သေးရုပ်က ပိုက်ကွန်မှ လွတ်မြောက်လာပြီး လက်ကိုဝှေ့ယမ်း၍ ကြာပွတ်တစ်ခုဖြင့် ရိုက်ချသည်။

ကြာပွတ်က ဟယ်ရန်စွန်း၏ပခုံးနှင့် ထိတွေ့ပြီး ပေသုံးဆယ်အကွာအထိ လွင့်ထွက်သွားစေသည်။ သူ၏ ချပ်ဝတ်က အက်ကွဲနေပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျသွားသည်။

“ဟားဟား၊ ဟယ်မိသားစုရဲ့ သခင်လေးက ဒီလောက်ပဲလား”

ဝမ်ကျန်းရီက နှာမှုတ်လိုက်ပြီး ကျယ်လောင်စွာပြောသည်။