"အမြစ်တွယ်ခြင်း"

Vol. 53 Ch. 816

တကယ်တန်းတွင် ဖှေးသည် အန်ဂျယ်လာအားအထင်သေးနေခဲ့မိခြင်းသာဖြစ်သည်။

ကိုယ်ခံပညာမတတ်ပဲ အယ်လီနာထက်ပို၍အားနည်းသည့်ကောင်မလေးသည် ဤနေရာတွင် တစ်မူထူးခြားသည်ဟုဆိုရရမည်ဖြစ်သည်။ သူမသည် အားနည်းသောလည်း အယ်လီနာထက်ပင်ပို၍ခံနိုင်ရည်ရှိ၏။

အန်ဂျယ်လာ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ခံစားလွယ်ပုံရပြီး ဖှေးအနည်းငယ်စရုံဖြင့်ပင် အဖြူရောင်အသားရေသည် ပန်းရောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

"အား.."

ကောင်မလေးသည် ရုတ်တရက်ငြီးညူကာ တစ်ဖက်သို့လှည့်လိုက်ပြီး ဖှေးအားတင်းကြပ်စွာဖက်လိုက်သည်။

သူ၏မခေါင်းသည် ဖှေး၏ရင်ဘက်ပေါ်သို့မှီထားပြီး သူမ၏မျက်လုံးများသည် မှိတ်ထားဆဲပင်။ အလွန်ရှက်ရွံ့နေသည့်အတွက်ကြောင့် သူမ၏နူးညံ့သည့်ခန္ဓာကိုယ်သည် အနည်းငယ်တုန်ခါနေ၏။

သို့သော် ကောင်မလေးသည် သူ့အားတင်းကြပ်စွာဖက်ထားသည့်အတွက်ကြောင့် အန်ဂျယ်လာဆုံးဖြတ်ချက်ခိုင်မာသည်ကို ဘုရင်ပြောနိုင်၏။ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်အား ကစားနေသည့်အချိန်တွင် သူမသည် တစ်ခါတစ်ရံအသက်ပြင်းထန်စွာရှူရင်းဖြင့် ဖှေးနှင့်အတူ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နေ၏။

တိုက်ပွဲအတွက် လေ့ကျင့်ထားသည့်အတွက်ကြောင့် ပျော့ပျောင်းသည့်အယ်လီနာ၏ခန္ဓာကိုယ်နှင့်မတူသည်မှာ အန်ဂျယ်လာ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် အရိုးရှိသည်ဟုမထင်ရအောင်ပင်နူးညံ့နေ၏။ တိမ်တိုက်များကိုဖက်နေရသကဲ့သို့ ဖော်ပြရန်ခက်ခဲသည့်ခံစားချက်တစ်ခုပင်။

သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်များသည် အခြင်းခြင်းပွတ်သပ်နေရင်းဖြင့် အန်ဂျယ်လာ၏ ညင်သာသည့် အော်ဟစ်ငြီးညူသံများသည် ဖှေး၏စိတ်ကိုအရည်ပျော်စေနိုင်၏။

ဖှေးပထမဆုံးအထဲသို့ ထည့်လိုက်သည့်အချိန်တွင် အန်ဂျယ်လာထံမှ စူးရှကာစွဲမက်ဖွယ်အော်သံတစ်ခုထွက်ပေါ်လာ၏။

သူမ၏ သွယ်လျသောလက်ချောင်းလေးများသည် ဖှေး၏လက်မောင်းများကိုဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူတို့နှစ်ယောက်သည် အလွန်နီးကပ်နေ၏။ သူမ၏ ရင်သားများသည် ဖှေး၏ခန္ဓာကိုယ်နှင့်ထိနေပြီး ဘုရင်သည် တစ်ခါမှမခံစားခဲ့ဖူးသေးသည့် ခံစားချက်တစ်ခုကို ခံစားနေရသည်။

အန်ဂျယ်လာ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် တွန့်လိမ်နေပြီး ဖှေးနှင့်ပို၍နီးကပ်နိုင်ရန်အတွက်ကြိုးစားနေသလိုပင်။ သူမ၏ တုန့်ပြန်မှုကြောင့် ဖှေးအံ့သြသွားခဲ့သည်။ အရှက်ကြောင်ကြီးမားသည့် အန်ဂျယ်လာသည် အယ်လီနာထက်ပင် ပို၍ရူးသွပ်လိမ့်မည်ဟုထင်မထားသည့်အတွက်ပင်။

ယခုအချိန်တွင် ဤကောင်မလေးသည် ကြောင်ရိုင်းတစ်ကောင်အဖြစ်သို့ ကူးပြောင်းသွားသလိုပင်။ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် မီးတောက်တစ်ခုတောက်ပသွားသလိုပင်။ တက်ကြွပွင့်လင်းနေပြီး သူမ၏ ပုံမှန်အတိုင်းတည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နေတတ်သည့်အမူယာနှင့်လုံး၀ကွာခြားလှ၏။

သူမ၏ခံစားချက်များကို ထိန်းချုပ်ထားခြင်းမရှိပဲ သူမ၏ကျယ်လောင်သည့် အော်သံများသည် အိပ်ခန်းထဲတွင်ပြည့်နှက်နေပြီး ပဲ့တင်သံများကိုပင် ဖန်တီးပေးနေလျှက်ရှိသည်။

သာယာမှုအား ထိန်းချုပ်၍ ကျယ်လောင်စွာအော်ခြင်းမရှိသည့် အယ်လီနာနှင့်မတူပဲ အန်ဂျယ်လာသည် ရှက်ရွံ့ခြင်းမရှိတော့ပဲ အော်ဟစ်နေ၏။ သူမ၏အလှတရားများကို ထိန်းချုပ်ထားခြင်းမရှိပဲ ဖှေးအားအတိုင်းသားပြသနေလျှက်ရှိသည်။

အန်ဂျယ်လာ၏ ကျယ်လောင်သောအော်သံများသည် ဖှေးအားပို၍ စိတ်ထလာစေသည်။

ယခုအချိန်တွင် အန်ဂျယ်လာသည် အရှုံးမပေးလိုသည် စစ်နတ်သမီးတစ်ပါးလိုဖြစ်နေပြီး အယ်လီနာသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့သည့်လူတစ်ယောက်လိုဖြစ်နေ၏။ ဤအချက်သည် ဖှေးအားအံ့သြစေသည်။

ခနတာကြာသည့်အချိန်တွင် ဖှေးသည်လည်းအော်ဟစ်ကာ သူ၏အင်အားများကိုထုတ်လိုက်တော့သည်။

ရေဘ၀ဲတစ်ကောင်လိုပင် အန်ဂျယ်လာ၏ ခြေထောက်များနှင့်လက်များသည်လည်း ဖှေးအားတင်းတင်းကြပ်ကြပ်ပွေ့ဖက်ကွာ ကျယ်လောင်သည့်အော်သံတစ်ခုထွက်ပေါ်လာပြီး သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း ထိန်းချုပ်၍မရလောက်အောင်တုန်ခါသွားတော့သည်။

နှိုင်းယှဥ်ကြည့်ပါက အန်ဂျယ်လာသည် အယ်လီနာထက်ပင် ပို၍တက်ကြွ၏။

အခန်းထဲတွင်ဖြစ်ပျက်နေသည့်အရာများသည်လည်း အဆုံးသက်သွားပြီဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် အယ်လီနာသည်လည်း အိပ်ပျော်နေပြီဖြစ်သောကြောင့် လက်တလောဖြစ်ပျက်သွားသည့်အရာများကိုမြင်လိုက်ရသည့်ပုံမပေါ်ပေ။

ဖှေးသည် အိပ်ယာပေါ်တွင်ထိုင်နေရင်းဖြင့် စိတ်အေးချမ်းနေလျှက်ရှိသည်။ တိုက်ပွဲများမှရရှိခဲ့သည့် စိတ်ပင်ပန်း၊ လူပင်ပန်းမှုများပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူသည် အသစ်ပြန်လည်မွေးဖွားလာသလိုခံစားလိုက်ရသည်။

ဘေးတွင်အိပ်ပျော်နေကြသည့် မိဘုရားနှစ်ပါးကိုကြည့်ရင်းဖြင့် သူသည် ကံကောင်းသလိုခံစားလိုက်ရ၏။

သူသည် လက်ရှိအခိုက်တန့်မှစ၍ ဤကစဥ့်ကလျားလောကထဲတွင် အမြစ်တွယ်သွားသည်ကို သိလိုက်ရသည်။ သူသည် လာရောက်လည်ပတ်သူတစ်ယောက်သာမဟုတ်တော့ပေ။ မိန်းမလှလေးနှစ်ယောက်လုံးသည် သူနှင့်သာ ဘ၀အဆုံးသက်ထိနေထိုင်မည်ဖြစ်ပြီး ပြသနာမှန်သမျှကိုအတူတကွရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းသွားမည်ဖြစ်သည်။ သူတို့၏အသက်၀ိဉာဥ်များသည် အခြင်းခြင်းရစ်နှောင်သွားကြပြီဖြစ်၏။

ဖှေး သူ၏အိပ်ပျော်နေသောဇနီးနှစ်ယောက်အား စောင်ခြုံပေးလိုက်ပြီး ၀တ်ရုံတစ်ခုကို၀တ်ကာ အိပ်ယာပေါ်မှထလာခဲ့သည်။ မျက်နှာပေါ်တွင် တောက်ပသည့်အပြုံးတစ်ခုရှိနေသည်ကို သူကိုယ်တိုင်ပင်သိလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

ပြတင်းပေါက်ဖွင့်ပြီး အပြင်ကိုကြည့်ရာတစ်နေ့တာပင် ကုန်ဆုံးတော့မည်ကိုတွေ့လိုက်ရသည်။ ကောင်းကင်ပေါ်တွင်ရှိနေသည့် နေမင်း၏အလင်းရောင်သည် ကောင်းကင်မြို့တော်နှင့် ပတ်ပတ်လည်တွင်ရှိသောအစိမ်းရောင်တောင်တန်းများကိုလွှမ်းခြုံထား၏။

အပြင်လောကသည် ပန်းချီကားတစ်ချပ်လို လှပနေလေ၏။

"ဒီအချိန်ဆိုရင် ချမ်းဘော့ဒ်မြို့တော်လဲအတော်လေး အလုပ်များနေလောက်တယ်.." ဖှေးတွေးလိုက်မိသည်။

မနေ့ညကဖြစ်ပွားခဲ့သည့်တိုက်ပွဲသည် ဖြစ်ပေါ်လာမည့်စစ်ပွဲများ၏ အရိပ်ယောင်ကိုပြသနေ၏။

အော်မွန်းအင်ပါယာ၏ မင်းသားတစ်ပါးသည် ချမ်းဘော့ဒ်တိုင်းပြည်တွင်သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး ပီဒစ်၏အမည်ရသည့်ခေါင်းဆောင်လွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်မှာလည်းတစ်ရက်ခန့်ပင်ကြာပြီဖြစ်သည်။ လက်ရှိတွင် အရာအားလုံးတည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဟုထင်ရသော်လည်း လေထုသည် တင်းမာနေ၏။ ဒေါသဖြစ်နေသည့်အော်မွန်းသားများ အချိန်မရွေးလာရောက်တိုက်ခိုက်နိုင်သောကြောင့်ပင်။

ထို့ကြောင့် ရန်သူများမရောက်လာမှီ ချမ်းဘော့ဒ်တိုင်းပြည်သည် စစ်ပွဲအတွက်အသင့်ပြင်ထားရမည်ဖြစ်သည်။

ဖှေးသည် ဘုရင်တစ်ပါးအနေဖြင့် တိုင်းပြည်ထဲသို့သွားကာ စိုးရိမ်ပူပန်နေကြသည့်မြို့သူမြို့သားများကို နှစ်သိမ့်ပေးရမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် အိပ်ပျော်နေကြသည့် ဇနီးနှစ်ယောက်ကို မြင်သည့်အချိန်တွင် ဖှေးအိပ်ခန်းထဲမှအပြင်ထွက်လိုခြင်းမရှိပေ။

ညဘက်သို့ရောက်သည့်အချိန်တွင် အန်ဂျယ်လာနှင့် အယ်လီနာတို့သည် အိပ်ပျော်နေရာမှ နိုးလာကြ၏။ သူတို့နှစ်ယောက်တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက်ကြည့်လိုက်မိသည့်အချိန်တွင် အယ်လီနာသည် တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြစ်သော်လည်း အန်ဂျယ်လာမှာမူ အတူနေခဲ့စဥ်က သူမ၏ ရူးသွပ်သည့်ပုံစံကို ပြန်စဥ်းစားမိသည့်အတွက်ကြောင့် ချက်ခြင်းပင်ရှက်သွေးဖြာသွား၏။ သူမသည်သာ အယ်လီနာနှင့် နက်ရှိုင်းသောဆက်ဆံရေးမရှိပါက သူမသည် အယ်လီနာကိုပင် မျက်နှာခြင်းဆိုင်ရဲလောက်တော့မည်မဟုတ်ပေ။

"ဟားဟား မင်းတို့နှစ်ယောက်နိုးလာပြီလား။ ငါမင်းတို့အတွက် ရေနွေးပြင်ထားတယ်..ရေချိုးလိုက်ကြပေါ့။ ပြီးရင် ငါတို့ညစာအတူတူစားကြမယ်...မင်းတို့ ယောက်ျားရဲ့လက်ရာကို မြည်းကြည့်ကြလေ...ဟားဟား.."

ဖှေးသည် တံခါး၀တွင်ရပ်ရင်း အပြုံးဖြင့်ပြောလိုက်သည်။

ဖှေး၏အပြုံးနှင့်အတူ မွှေးကြိုင်နေသည့်အစားသောက်အနံ့များကြောင့် ကောင်မလေးနှစ်ယောက်တို့ ငိုလုနီးနီးပင်။

ဤကဲ့သို့သော ခံစားချက်သည် ကောင်းမွန်လှ၏။

ဖှေးချမ်းဘော့ဒ်တိုင်းပြည်သို့ ပြန်ရောက်သည့်အချိန်တွင် ညသန်းခေါင်အချိန်သို့ပင်ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် မြို့တော်သည် အလင်းရောင်များဖြင့် လင်းထိန်နေလျှက်ရှိသည်။

ချမ်းဘော့ဒ်မြို့သူမြို့သားအားလုံးလိုလို အလုပ်များနေကြ၏။ ဌာနအသီးသီးမှ အရာရှိများ ချမ်းဘော့ဒ်တက္ကသိုလ်မှ ကျောင်းသားကျောင်းသူများသည် အလုပ်လုပ်ပြင်ဆင်နေကြပြီး အိပ်ရေးပျက်သည့်အတွက်ကြောင့် မျက်လုံးများပင် နီရဲနေ၏။

ဖှေးကြိုတင်စီစဥ်ထားခဲ့သော အစီရင်များ၊ ဗျူဟာများသည်အသုံး၀င်လှသည်။ ဌနာများ၏ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် မြို့သူမြို့သားများကို သူတို့၏အိမ်များမှ နေရာရွေ့ပြောင်းပေးနေကြပြီး သူတို့သည် စိုးရိမ်သည့်ပုံမရှိပေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လျို့၀ှက်သည့်လက်နက်ကြီးများကိုလည်း မြို့တော်၏ ခံတပ်များစွာပေါ်တွင်တပ်ဆင်နေကြလျှက်ရှိသည်။ ချမ်းဘော့ဒ်တိုင်းပြည်သည် ယခုအချိန်တွင် တိုးတက်ဖွံ့ဖြိုးသည့် မြို့တော်တစ်ခုအဖြစ်မှ လက်နက်များအပြည့်တပ်ဆင်ထားသည့် ခံတပ်ကြီးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲနေ၏။