သူမကို သေတဲ့အထိ မီးမြှိုက်လိုက်

“ဒီမိန်းမတော့” ပေထင်းဟွမ်သည် ကူကယ်ရာမဲ့စွာနှင့် ဆေးပုံပေါ် လာတော့မည်ကို ကြည့်နေသည်။ သူမသာ အနည်းငယ် စိတ်အတက်အကျဖြစ် သွားလျှင် ဆေးကို ပေါက်ကွဲသွားစေနိုင်သည်။

သို့သော် သူမဆီသို့ အတိုအစများ သူမဆီသို့ပျံလာသည်မှာ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ၎င်းကို သယ်သွားရမည်လား။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ပေထင်းဟွမ်သည် ကိုးရောင်မီးတောက်နှင့် ဆေးကိုရစ်ပတ်လေသည်။ မီးတောက်၏ တခြားတစ်ဖက်သည် စတင်တောက် နေကာ ပေထင်းဟွမ်အားဝန်းပတ်လေသည်။ ကခုန်နေသော ကိုးရောင် မီးတောက်သည် စင်ကို ဝန်းပတ်နေသည်ကိုသာ အားလုံးမြင်နေရသည်။ ၎င်း သည် စက်ဝိုင်းပုံသဏ္ဍာန်ဖြစ်ပေါ်လာရာ ပေထင်းဟွမ် မည်သို့လုပ်ဆောင်နေ သည်ကို မည်သူမှမမြင်ရတော့ပေ။ မိုးပေါ်တွင် ပေထင်းဟွမ်ဆီသို့ ပစ်လိုက် သော အကျိုးအပဲ့များနှင့် ဆေးပစ္စည်းများသည် မီးတောက်နှင့် ထိသည်နှင့် ပြာဖြစ်သွားလေသည်။

ကိုးရောင်မီးတောက်နိဗ္ဗာန်မီး၏ ကြီးမားသောဧရိယာပြန့်ကျဲလာရာ စင် ပေါ်မှ လူများသည် တညီတညာတည်း နောက်ဆုတ်ကြလေသည်။ ဒုတိယ အထပ်၊ ပဉ္စမအထပ်နှင့် အနည်းငယ်နီးကပ်ရှိနေသည့် မိန်းကလေးကျားရွေ့ တစ်ယောက်သာ မီးပွားဟပ်ရာ ရုတ်တရက် သူမ၏နောက်ကျောပြင်ကို မီးစွဲ လေသည်။

“အား”

စူးရှသောအော်သံတစ်ခု ရုတ်တရက်ထွက်ပေါ်လာရာ စိတ်လှုပ်ရှား၍ ထခုန်မတတ်ဖြစ်နေသောလူများသည် မိန်းကလေးကျားရွေ့ နောက်ကျောတွင် မီးစွဲနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမသည် စင်အနောက်သို့လာပြီး ခုန်ပေါက် ကာဖြင့် အကဲဖြတ်စင်မြင့်ဆီသို့သွားလေသည်။

“ချောင်ထိုင် ကျွန်မကို ကယ်ပါဦး ချောင်ထိုင် ကယ်ပါဦး”

ထိုအချိန်တွင် အားလုံးသည် ပျာယာခတ်သွားကာ ကျားရွေ့အနားမှလူ များသည် အဝတ်များကောက်ယူကာ ကျားရွေ့၏ကျောပြင်ကို ရိုက်ကြလေ၏။ မီးတောက်များသည် ပို၍ခတ်လေလေ မီးပြင်းလေဖြစ်သည်။ သို့သော် သည် မီးတောက်သည် ပို၍ပင်ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နှင့် လောင်ကျွမ်းလေသည်။

ဒီနတ်ဆိုးကြီး။

ပိုဆိုးသည်မှာ မီးတောက်သည် ထိလိုက်သည့်နေရာတိုင်းကို လောင်ကျွမ်း လေသည်။ ကျားရွေ့အား မီးငြှိမ်းပေးရန် အပြေးလာသော ချောင်ထိုင်သည် ထိုအရာကိုမြင်ပြီးနောက် နောက်သို့ဆုတ်လေသည်။

ကျားရွေ့မီးလောင်နေသည်ကိုကြည့်ရာ သူမ၏မည်းနက်ပြီးတောက်ပနေ သော ဆံပင်များလောင်ကျွမ်းနေပြီး မျက်နှာကိုလည်း မီးဟပ်နေကာ ချောမွေ့ သော အသားအရည်ပေါ်မှ အသားနှင့် အသားစများမှာလည်း လောင်ကျွမ်းနေ ရာ ထိုမချမ်းမြေ့ဖွယ်ရာ အသွင်အပြင်ကို မည်သူမှ တည့်တည့်မကြည့်ရဲကြပေ။

၎င်းသည် သခင်၏အမိန့်ကို နာခံသော ဝိညာဉ်အသိစိတ်ရှိသည့် နတ်မီး ဖြစ်သည်။ ပေထင်းဟွမ်၏ အမိန့်မရှိလျှင် စွမ်းအင်မကုန်ခမ်းသရွေ့ ကျားရွေ့ကို မီးရှို့ပြီး သေအောင်သတ်နိုင်သည်။

“အား..”

လောင်ကျွမ်းမှုကြောင့် ရလာသည့်နာကျင်မှုသည် မခံနိုင်လောက်စရာ ပင်။ ထပ်ပြောရလျှင် ခြေလက်များဖြတ်တောက်ရသည့် သူမ၏အနာဂတ်ကို မြင်ရမည့်အရေးကို မတွေးရဲပေ။ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူမ သေလိုက်သည်က ပိုကောင်းမည်။

ဒုန်း

ကျားရွေ့သည် ချောင်ရှန့်နှင့် မိုလိဆီသို့ ဒူးထောက်လေသည် “ဆရာ အစ်ကို ကျေးဇူးပြုပြီး ကူညီပါဦး ကယ်ပါဦး ကျွန်မ မသေချင်ဘူး မသေချင်ဘူး”

မသေချင်လျှင် အသက်ရှင်လျက် အိမ်ထောင်ပြုနိုင်ဦးမည်လား။ ထိုအရာ သည် ကွင်းအပြင်ရှိလူအားလုံး၏ အတွေးများဖြစ်ကြသည်။

“လိအာ ဆရာ့အတွက်...” ချောင်ရှန့်သည် မြေကြီးတွင်လူးလှိမ့်ကာ သေသည်ထက်ပိုဆိုးသည့်အနေအထားနှင့် ပုံပျက်နေသည့် ကျားရွေ့ကိုကြည့် ကာ သက်ပြင်းချကာ မိုလိအား အသနားခံလေသည် “ဆရာက ဒီအသက်ထက် တောင်ပိုတဲ့ အကြွေးတွေတင်မိသွားပြီ”

ချောင်ရှန့်သည် နှစ်ပေါင်းများစွာနေလာခဲ့သည်။ သူကိုယ်တိုင် ကောင်းစွာ သိသည်။ သူသည် ပေထင်းဟွမ်ရှေ့တွင် မျက်နှာမပြရဲသော်လည်း မိုလိသည် မတူပေ။ ပေထင်းဟွမ်သည် ငယ်ရွယ်ပြီး အေးစက်သည်။ မိုလိမှလွဲပြီး မျက်နှာ သာပေးမည်မဟုတ်ပေ။

လူတစ်ယောက် ရက်စက်လေလေ တခြားလူကိုစိတ်ထဲထည့်လိုက်သည် နှင့် သံယောဇဉ်တွယ်တတ်သည်။

“ဆရာ ကျွန်တော့်ကို ဘာမှအကြွေးမတင်ပါဘူး...” မိုလိသည် နှင်းဖြူ ရောင် ဝတ်စုံကိုဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူကိုယ်တိုင်မှာ ဝါးပင်စိမ်းနှင့်တူနေ၏။ သူသည် မီးတောက်များဝန်းရံထားသည့် ပေထင်းဟွမ်ကိုကြည့်ပြီး စိတ်မဝင် စားသလိုပြောလိုက်သည် “ရှောင်ကျို့က ပိုက်ဆံပေးမလားဆိုတာကို အာမမခံ နိုင်ဘူး၊ ဒီအတွက်နဲ့ ကျွန်တော့်ကို အကြွေးတင်တယ်လို့ နောက်ဆိုရင် မပြော ပါနဲ့ တစ်ခုခုဖြစ်လာရင်တောင် အဲဒါတပည့်လုပ်ရမှာပါ”