အခန်း (၁၁၄၀)

“ဟင်း”

မီးတောက်ပင်လယ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချသံထွက်ပေါ်လာပြီး ကျားရွေ့ ကိုယ်ပေါ်မှ မီးတောက်အပါအဝင် မီးတောက်များအားလုံးသည် ဆင့်ခေါ်လိုက် သည့်အလား ပဉ္စမအထပ်မှ အနက်ရောင်ဝတ်ထားသော ကောင်လေးဆီသို့ ပြေးသွားလေသည်။ ၎င်းသည် သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ပျော်ရွှင်စွာ ခုန်ပေါက် ပြီး ဝှီးခနဲအသံနှင့်အတူ တူးထွက်သွားလေသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကိုကြည့်ပြီး အားလုံးသည် မှင်တက်ကာ အားကျမိကြလေ သည်။ ၎င်းသည် ဝိညာဉ်အသိပညာရှိသည့် အဆင့်မြင့်မျိုးစိတ်မီး၏ အမြတ် ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့မီးမျိုးသည် အဆင့်တက်လေလေ နောက်ဆုံးတွင် ပုံစံ ပြောင်းသည်ဟု ဆိုကြသည်။

မီးတောက်များပြန်ဆုတ်သွားသော်လည်း ပေထင်းဟွမ်၏ ဆေးခဲမှုသည် မပြီးဆုံးသေးပေ။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဒယ်စောက်ထဲ၌ အက်ကွဲသံများ ထွက် ပေါ်လာကာ ဒယ်စောက်ထဲတွင် ဆေးများ ကခုန်နေလေသည်။ ပုံမှန်ဆေးများ သည် ပုံစံပေါ်ပြီးနောက် ဒယ်စောက်ထဲတွင်နှစ်ကြိမ်မျှသာလှိမ့်ပြီးနောက် အရည်အသွေးကောင်းသော ဆေးများအားလုံးသည် မီးရှူးမီးပန်းများ ဖောက် သကဲ့သို့ အသံထွက်စေသည်။ အားလုံးသည် တညီတည်းခြေလှမ်းကြီးနှစ်လှမ်း လှမ်းကြလေသည်။

ဤဆေးတွင် ပါဝင်သောအားမှာ မည်မျှအားကောင်းလိုက်သနည်း။

ဆေးလက်ခံရရှိပြီဖြစ်သည်။

ပေထင်းဟွမ်သည် ခုန်ကာ မိုးပေါ်သို့ ပျံတက်သွားသော ဆေးကို ဖမ်း လိုက်သည်။ သူမသည် လက်ဖဝါးထဲတွင် ဆေးနှစ်လုံးကိုင်ကာ လေထဲတွင် ရပ်ကာ မြေကြီးပေါ်သို့ ငုံ့ကြည့်ပြီး သူစိမ်းအားကြည့်လိုက်သည်။ မိုလိလည်း လှမ်းကြည့်ရာ မျက်လုံးထဲမှ ပျော်ရွှင်မှုအလွှာကိုကြည့်ပြီး ပေထင်းဟွမ်လည်း ရက်ရောစွာပြုံးပြလေသည်။

အနီရဲရဲနေရောင်ကဲ့သို့ပင် ကောင်းကင်သို့ မြင့်တက်သွားသည်။ ထို အခိုက်အတန့်တွင် လူငယ်၏သွယ်လျသည့် ကိုယ်ဟန်အမူအရာသည် ထိုနေရာ ရှိလူအားလုံး၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ပုံနှိပ်ပြီးသားဖြစ်သွားလေသည်။ ကိုးရောင် နိဗ္ဗာန်မီးဆိုသည့်နာမည်သည် တောမီးသဖွယ် ပျံ့သွားလေသည်။ ရူးသွပ်စေ လောက်သည့် စီးကြောင်းနှင့်အတူ ယဲ့ကျို့ဟုခေါ်သည့် အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်သည် နတ်မီးရှိပြီး ရှေးဟောင်းဒယ်စောက်နှင့် လက်မြှောက်လိုက်သည်နှင့် အဆင့် ၅ ဆေးကို သန့်စင်နိုင်သည်ကို အားလုံးသိသွားကြလေသည်။

ထိုနာမည်ကိုကြားသည်နှင့် ပေထင်းဟွမ်၏ ရိုက်ခြင်းကိုခံခဲ့ရသည့် ဆေး တောင်ကြား၏ကျိုးလင်သည် ဒေါသတကြီး စားပွဲခုံကို ရိုက်ချလေသည် “သွား ရှာချေ ဆေးနတ်ဘုရားလို့ခေါ်တဲ့ ဘယ်ခွေး ဘယ်ကြောင်မဆို သွားခေါ်ချေ၊ ငါ့အဖေ ဧကရာဇ်တောင် အရည်အချင်းမရှိဘူးတဲ့လား”

ဆေးတောင်ကြား၏ ဘဏ္ဍာထိန်းသည် ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တုန်ယင်နေ လေသည်။ ပေထင်းဟွမ် သူ့ကို လှည့်ကွက်သုံးသွားကတည်းကပင် ထိုနတ် ဘုရား၏ စိတ်သည် မိန်းကလေးများ လစဉ်စိတ်နှင့်တူနေလေသည်။ ရာသီဥတု မကောင်းလျှင် ပိုပို၍ ခစားရခက်လာသည်။

“ဟုတ်ကဲ့ ဟုတ်ကဲ့ ဟုတ်ကဲ့” ဘဏ္ဍာထိန်းသည် တုန်ယင်စွာနှင့် နောက်ဆုတ်ကာ စိတ်ထဲမှစောဒကတက်မိလေသည်။ ဒီကောင်ကဘာလဲ။ သူရဲကောင်းလား။

ဒါက အသက်မရှင်ချင်တော့ဘူးလို့ အချက်ပြတာလား။

ထိုအချိန်တွင် အဂ္ဂိရတ်အစည်းအရုံးထဲတွင် ပဉ္စမအထပ်ပြိုင်ပွဲစင်ဘေး တွင် အားလုံးသည် အသက်ကိုကောင်းစွာမရှူနိုင်အောင်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြ လေသည်။ ကျားရွေ့သည် နာကျင်စွာနှင့် အော်ဟစ်ညည်းတွားပြီး မြေကြီးတွင် လူးလှိမ့်နေသော်လည်း မည်သူမှ အာရုံမရကြပေ။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကိုမကြည့် ဘဲ အားလံး၏မျက်လုံးများသည် စင်ပေါ်မှလူငယ်၏ ညာဘက်လက်ကိုသာ မမှိတ်မသုန်ကြည့်နေကြသည်။

သူမ၏လက်ထဲတွင် နူးညံ့စွာနှင့် ပုလဲဖြူရောင်အလင်းထွက်နေသည့် ဆေးနှစ်လုံးသည် ရွှေရောင်ခပ်ဖျော့ဖျော့ အလင်းဖြာနေသည်။

“သခင်ကြီး ဒီအဆင့် ၅ ဆေးကို ကြည့်လို့ရမလား” လူအုပ်ထဲတွင် ချောင်ရှန့်သည် တရိုတသေနှင့်ပြောလေသည်။ သူသည် ၎င်းကို သရုပ်မခွဲတတ် ပေ။ ဤဆေးသည် အဆင့် ၅ ဆေးဆိုသည်ကို တိုက်ရိုက်ပြောနိုင်သည်။ သို့သော် ကွင်းပြင်တွင် လူများလွန်းသော်လည်း မည်သူမှ မေးခွန်းမထုတ်ကြ ပေ။

အဆင့် ၅ ဆေးမှာ ညအရှင်အိမ်တော်မှ တစ်လုံးနှစ်လုံး စိမ့်ထွက်လာဖူး သည်။ အားလုံးသည် ပြည်မကြီးတွင် အုတ်အော်သောင်းတင်းဖြစ်စေခဲ့သည်။

ဤခြင်ဆီအသစ်လောင်းဆေးသည် လူအကန့်အသတ်အတွက်သာ ရနိုင် သော်လည်း ခြေလက်ကျိုးသူများအတွက် ရည်ရွယ်သည်။ သို့သော် အဆင့် ၅ ဆေးသည် သူတို့၏မျက်လုံးကိုပြူးကျယ်စေကာ ဆေး၏တင့်တယ်မှုကို ကြည့် ချင်စေသည်။