ခြောက်ကပ်ခြင်း

“ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းရဲ့ တာအိုကလေးငယ်တွေနဲ့ ထူးချွန်တပည့်တွေကိုတောင် ရူးသွပ်သွားစေနိုင်လောက်တဲ့ စစ်ဆေးမှုပဲ” ပျော်ရွှင်မှုမြို့သခင်က တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ပြောလိုက်သည်။

“အိုး” ဝမ်ပေါင်လဲ့က များများစားစား မပြောဘဲ ထပ်လည်း မမေးပေ။

ပျော်ရွှင်မှုမြို့သခင်က အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ဆိုင်းနေလေ၏။ သူမက ဝမ်ပေါင်လဲ့သည် ငါးရိုးအပေါ် ထိုင်နေပြီး သိချင်စိတ်မရှိကြောင်း မြင်သည့်အခါ မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

“အဲဒီစစ်ဆေးမှုအကြောင်းနဲ့ ရည်ရွယ်ချက်အကြောင်း မသိချင်ဘူးလား”

“မသိချင်ပါဘူး” ဝမ်ပေါင်လဲ့က ခေါင်းငုံ့ထားပြီး ငါးရိုးကို ခေါက်လိုက်သည်။ သူက ထိုအရာမှ ထွက်ပေါ်နေသည့် အသံကို နားထောင်နေရင်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲ နောက်ထပ်ဂီတသင်္ကေတစ်ခု ဖွဲ့စည်းလာသည်ကို ခံစားမိလိုက်သည်။

ပျော်ရွှင်မှုမြို့သခင်က တိတ်ဆိတ်သွားလေ၏။ ခေတ္တမျှကြာမြင့်ပြီးသည့်နောက်တွင် ဝမ်ပေါင်လဲ့က ငါးရိုးကို ခေါက်ကာ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ရွေ့လျားသွားသည်ကို မြင်သည့်အခါ သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူက ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ လှုံ့ဆော်မှုတချို့ကို လိုက်ရှာနေသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

“ထင်းယွိမြို့သခင်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်အကြောင်းကိုရော မသိချင်ဘူးလား”

“တကယ်လို့ ပြောချင်တယ်ဆိုရင်လည်း ပြောလိုက်။ တကယ်လို့ မပြောချင်ဘူးဆိုရင်လည်း ကျုပ်ကို လာပြီးတော့ ဆွဲဆောင်မနေနဲ့တော့” ဝမ်ပေါင်လဲ့က ဖားနှင့်တူသည့် ထူးထူးဆန်းဆန်းအရာတစ်ခုကို လက်ဖြင့် ရိုက်ထုတ်ကာ ဖမ်းလိုက်သည်။

သူက ထိုအရာကို ဖြစ်ညှစ်လိုက်သည့်အခါ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

ပျော်ရွှင်မှုမြို့သခင်က သူ့မာနနှင့်သူ ရှိလေသည်။ ဝမ်ပေါင်လဲ့၏ သဘောထားကိုမြင်ကာ သူမက တိတ်ဆိတ်သွားပြီး မပြောတော့ပေ။ ဝမ်ပေါင်လဲ့ကလည်း မမေးပေ။ ဤသို့ဖြင့် အချိန်က ကုန်ဆုံးသွားလေ၏။

ညကုန်ဆုံးဖို့ တစ်နာရီမျှ လိုတော့မည့်အချိန် ပျော်ရွှင်မှုမြို့သခင်က ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြောလာခဲ့သည်။

“ပျော်ရွှင်မှုမြို့သခင်က တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး။ တကယ်တမ်းတော့ သူမက ကိုယ်ပွားသုံးယောက်နဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတာ။ အဲဒီကိုယ်ပွားသုံးယောက်က ဘယ်သူတွေလဲဆိုတာ သိလား”

ကြည့်ရသည်မှာ ပျော်ရွှင်မှုမြို့သခင်က တခြားသူ မေးခွန်းများ မေးလာစေဖို့ ဆွဲဆောင်ကြိုးစားနေဟန်ပေါ်သည်။ သူမက ဝမ်ပေါင်လဲ့နှင့် တွေ့ဆုံသွားသည်မှာ နှမြောဖို့ ကောင်းလှ၏။ ပျော်ရွှင်မှုမြို့သခင်က ဝမ်ပေါင်လဲ့၏ အလေ့အကျင့်ကို နားလည်ထားပြီး ဝမ်ပေါင်လဲ့၏ တုံ့ပြန်မှုကို မစောင့်ဘဲ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“မင်း သိချင်နေမှာပါ။ သူတို့က …”

“မသိရလည်း ကိစ္စမရှိဘူး” ဝမ်ပေါင်လဲ့က ပြန်ဖြေလိုက်စဉ် ပျော်ရွှင်မှုမြို့သခင်က သူ့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။

“သူတို့က ထင်းယွိမြို့  ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်တွေပဲ”

သူက ထိုသို့လုပ်လိုက်စဉ် ဝမ်ပေါင်လဲ့က နှလုံးခုန်တစ်ချက် မြန်သွားမိ၏။ သို့သော်လည်း သူက အပေါ်ယံ၌ မထူးမခြားနား အမူအရာမျိုးကို ပန်ဆင်ထားဆဲဖြစ်ကာ အိုးဟုသာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ထင်းယွိမြို့သခင်က ဝမ်ပေါင်လဲ့၏ သဘောထားကို လျစ်လျူရှုထားပြီး ဆက်ပြောနေသည်။

“ထင်းယွိမြို့ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်သုံးယောက်က ထင်းယွိမြို့သခင်ရဲ့ ကိုယ်ပွားတွေပဲ။ ထင်းယွိမြို့သခင်မှာ တကယ့်ခန္ဓာကိုယ်အစစ်အမှန် မရှိဘူး။ သူတို့တွေကို ပေါင်းစည်းလိုက်မှသာ သူမရဲ့ တကယ့်ခန္ဓာကိုယ် ဖြစ်လာမှာ။ ဒါပေမဲ့ အတိတ်တုန်းက ကျိန်စာနဲ့ အတားအဆီးတွေကြောင့် သူမရဲ့ ကိုယ်ပွားက တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ဘယ်တော့မှ ပေါင်းစပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။” သူမက ပြောရင်း ခဏမျှ ရပ်တန့်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ဝမ်ပေါင်လဲ့၏ စကားကို မကြားချင်သည့်အလား သူမ၏ အလေ့အကျင့်ကို ပြောင်းလဲကာ အလျင်အမြန် ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အတားအဆီးနဲ့ ကျိန်စာကြောင့်ပဲ။ သူမရဲ့ တကယ့်ခန္ဓာကိုယ်က ပေါ်ထွက်မလာပေမဲ့ ကိုယ်ပွားတွေကတော့ မသေမျိုးတည်ရှိမှုလို့တောင် ခေါ်လို့ရတယ်။ အဲဒါက သူမရဲ့ ကိုယ်ပွားမှာ ပြန်လည်ဝင်စားခြင်းလို့ ခေါ်တဲ့ စွမ်းရည်တစ်ခုရှိလို့ပဲ။ အဲဒါက  ပူးကပ်ခြင်းနဲ့တူတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပူးကပ်ခြင်းထက်ပိုပြီးတော့ လွှမ်းမိုးမှုအားကြီးတယ်”

“အဲဒါဆိုတော့ …” ဝမ်ပေါင်လဲ့က အတွေးနက်နေရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူ ပြောလိုက်သည့်အခါ နောင်တရသွားမိ၏။ သို့သော်လည်း တစ်ဖက်သူ၏ သတင်းက သူ့ကို အံ့အားသင့်စေကြောင်း ဝန်ခံရပေမည်။

သူ့နောင်တတရားက မှန်ကန်နေခဲ့၏။ အကြောင်းအရင်းကမူ ပျော်ရွှင်မှုမြို့သခင်သည် ဝမ်ပေါင်လဲ့၏ စကားကိုကြားပြီးသည့်နောက်တွင် စကားပြောရပ်တန့်သွား၍ ဖြစ်သည်။ ညက ကုန်လွန်သွားပြီး ဝမ်ပေါင်လဲ့ ထွက်ခွာသွားသည့်အချိန်ပင် အသံတစ်သံမှ ထွက်မလာခဲ့ပေ။

ဤသည်က စားသောက်ဆိုင်ဆီ ပြန်ရောက်လာသည့် ဝမ်ပေါင်လဲ့က အနည်းငယ် ကူကယ်ရာမဲ့ ခံစားမိစေသည်။ သူက ပျော်ရွှင်မှုမြို့သခင်နှင့် ပတ်သက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခု လွဲမှားနေသလို ခံစားမိ၏။ သူက သူမကို အာရုံစိုက်လေလေ သူမက ပိုမိုမာနကြီးလာလေလေ ဖြစ်သည်။

ဒီလိုလူမျိုးနဲ့ ရင်ဆိုင်ဖို့ဆိုရင် ဂရုမစိုက်သလို ဟန်ဆောင်မှရမယ်…

သူမကို အာရုံမစိုက်ဘဲနဲ့ နေရင်ဘယ်လိုဖြစ်မလဲဆိုတာ ကြည့်ရတာပေါ့…

ဝမ်ပေါင်လဲ့က ခေတ္တမျှ တွေးပြီးသည့်နောက်တွင် အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်သည်။ သူက သူ့ပင်မခန္ဓာကိုယ်သည် ငယ်ရွယ်စဉ်အခါက ဤကဲ့သို့ လုပ်လိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်း တွေးမိ၏။

ဝမ်ပေါင်လဲ့က ထိုအကြောင်းကို ထပ်မတွေးတော့ပေ။ ထိုအစား သူက ဂီတတေးသွားများကို ထုတ်ကာ ညနက်သည်အထိ နားလည်အောင် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူက တောင်ဂိတ်ပေါက်ဆီ မသွားသလို စားသောက်ဆိုင်မှ ထွက်ခွာသွားခြင်း မရှိပေ။ သူက ထင်းယွိကမ္ဘာထဲ မဝင်ရောက်ခဲ့ပေ။

ဝမ်ပေါင်လဲ့အနေဖြင့် ထင်းယွိကမ္ဘာထဲ မဝင်ရောက်ခဲ့သည့် ပထမဦးဆုံးအကြိမ်က တစ်လကျော် ဖြစ်လေသည်။ ပထမအကြိမ်ရှိလျှင် ဒုတိယအကြိမ်ပါ ရှိလာမည်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဒုတိယနေ့၊ တတိယနေ့၊ စတုတ္ထနေ့မှ ရှစ်ရက်မြောက်နေ့အထိ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။ ထိုရှစ်ရက်အတွင်း ဝမ်ပေါင်လဲ့က ထင်းယွိကမ္ဘာအတွင်း ဝင်ရောက်ခြင်း မရှိပေ။ သူက တေးသွားများကို အာရုံစိုက်ထားလေ၏။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ဂီတသင်္ကေတအရေအတွက်ကလည်း ဖြည်းဖြည်းချင်း နှစ်သောင်းကို ကျော်လွန်ကာ သုံးသောင်းနီးပါးအထိ ရောက်ရှိလာသည်။ ရှစ်ရက်မြောက်ညတွင် ဝမ်ပေါင်လဲ့က မျက်လုံးကိုဖွင့်လိုက်၏။ သူက ပျင်းတိပျင်းရွဲ့ဖြင့် လျှောက်လှမ်းလာကာ ထူးထူးဆန်းဆန်းအရာအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး ထင်းယွိကမ္ဘာအတွင်း ဝင်ရောက်လိုက်သည်။ သူ ထင်းယွိကမ္ဘာထဲ ဝင်ရောက်လိုက်သည်နှင့် နတ်ဘုရားအသိစိတ်တစ်ခုက နေရာအနှံ့မှ စုဝေးလာသည်။

ထိုအရာကို ခံစားမိကာ ဝမ်ပေါင်လဲ့က စိတ်ထဲမှ အေးစက်စက် သရော်လိုက်ပြီး သူ သဘောကျရသည့် ငါးရိုးကိုသာ ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။ သိပ်မကြာခင် ငါးရိုးက အလျင်အမြန် ကူးခတ်လာပြီး ဝမ်ပေါင်လဲ့က ထိုင်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းဆိုသလို ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နတ်ဘုရားအသိစိတ်က စတင်လှုပ်ခတ်လာလေ၏။ ခဏအကြာတွင် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“အဲဒါကြောင့် အာသီသမြို့သခင်နဲ့ တိုက်ပွဲအပြီးမှာ ထင်းယွိမြို့သခင်ရဲ့ ဂီတတာအိုကိုယ်ပွားက ဒဏ်ရာအပြင်းအထန်ရရှိသွားပြီးတော့ မကုစားနိုင်ဘူးလေ။ အဲဒါကြောင့် ဒီတစ်ခေါက် သူ ပူးကပ်ရမဲ့သူတွေကို ရွေးချယ်မယ်လို့ ထင်တယ်။ ပစ်မှတ်က ဒီဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းထဲက အထူးချွန်ဆုံး တပည့်ပေါ့။ အဲဒါက ဒီစစ်ဆေးမှုအတွက် ရည်ရွယ်ချက်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းက တပည့်တွေကတော့ အဲဒီအကြောင်းကို မသိကြဘူး”

ဤတစ်ကြိမ် ပျော်ရွှင်မှုမြို့သခင်က သူမ၏ ယခင်ပြောဆိုပုံကို ပြောင်းလဲလာသည်။ သူမက ဝမ်ပေါင်လဲ့အား သူ သိလိုသည့် အဖြေအားလုံးကို တစ်ခါတည်း ပြောပြခဲ့၏။ သူမက ဝမ်ပေါင်လဲ့သည် ထွက်ခွာသွားမည်ကို စိုးထိတ်နေဟန်ပေါ်သည်။

“ထင်ထားသည့်အတိုင်း ပျော်ရွှင်မှုမြို့သခင် ဖြစ်နေရင်တောင် အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ဖြစ်နေသရွေ့ ဒီနည်းလမ်းက အနည်းနဲ့အများတော့ အတူတူပဲ” ဝမ်ပေါင်လဲ့က ချောင်းအသာဟန့်ကာ သူ့ကိုယ်သူ ရေရွတ်လိုက်ပြီး တစ်ဖက်သူ၏ စကားများကို စဉ်းစားနေလေ၏။

သိပ်မကြာခင် သူက ကြားရသည့် စကားသည် ၈၀ရာခိုင်နှုန်းမှ ၉၀ရာခိုင်နှုန်းထိ မှန်နိုင်ခြေရှိကြောင်း ကောက်ချက်ချမိသည်။ အကြောင်းအရင်းကမူ ထင်းယွိမြို့ထဲမှ အဖြူဝတ်အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူကို အမှတ်ရသွား၍ ဖြစ်၏။ ထိုသူတွင် တာအိုမျိုးစေ့ကို ပိုင်ဆိုင်ထားလေသည်။

ဝမ်ပေါင်လဲ့က လေးကြိုးမျဉ်းဂိုဏ်းမှ ယွဲ့လင်းကျစ်ကို တွေ့စဉ်အခါက တာအိုမျိုးစေ့၏ တည်ရှိမှုကို ခံစားမိခဲ့သည်။

ယခုအခါ တွေးကြည့်သည့််အခါမှ ရှစ်လင်းကျစ်အတွက်လည်း အတူတူသာ ဖြစ်ဟန်ပေါ်သည်။

တာအိုမျိုးစေ့က သာမန်မျိုးစေ့ မဟုတ်ပေ။ ပုံမှန်ပြောရမည်ဆိုလျှင် လူများစွာ၌ တည်ရှိနေဖို့ရာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် ထိုအရာ တည်ရှိနေပြီဆိုပါက ပြဿနာတစ်ခုသာ ရှိရမည်။

ဝမ်ပေါင်လဲ့က ထိုမေးခွန်းအတွက် အဖြေကို သိထားပြီးသား ဖြစ်၏။

ပျော်ရွှင်မှုမြို့သခင် ပြောခဲ့သည့်အရာက ဝမ်ပေါင်လဲ့၏ မှန်းဆချက်ကို အတည်ပြုပေးလိုက်သည်။

“ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းရဲ့ တာအိုကလေးငယ်တွေနဲ့ ပါရမီထူးကဲသူတွေက တကယ်တမ်းတော့ ထင်းယွိမြို့သခင်က ရွေးချယ်ခံထားရတဲ့ ကျင့်ကြံရေး မီးပြင်းဖိုတွေပဲ”