အခန်း (၁၂၄၃)

“ကျွန်တော်က တစ်နှစ်ကို အဏုကြည့်မျက်လုံး သန်းခုနစ်ဆယ်ပဲ ထုတ်လုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ်”

‘သန်းခုနစ်ဆယ်လား’

ဟန်ချူက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာပြောသည်။

“သန်းသုံးဆယ် လျော့ထုတ်မှာလား”

“အကျိုးအမြတ်နည်းသွားလိမ့်မယ်”

မူလဒင်္ဂါး သန်းတစ်သိန်းခန့် လျော့နည်းသွားမည်။

ဟန်မူယဲ့က ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောသည်။

“ပထမဆုံးနှစ်မှာ ပစ္စည်းလျော့ထုတ်ရင် အစည်းအရုံးအတွက် ပိုပြီး ချောချောမွေ့မွေ့ ဖြစ်သွားတာပေါ့။ ပြီးတော့ ဈေးမြှင့်ပြီး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့ သင့်တော်မယ့် မြို့ကြီးတွေနဲ့ ညှိနှိုင်းရခက်တဲ့ မြို့ကြီးတွေကိုလည်း ရွေးထုတ်ရမယ်”

ဟန်မူယဲ့၏စကားကြောင့် ဟန်ချူက ဆွံ့အသွားသည်။ သူက အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ ခေါင်းခါသည်။

“မင်းက အရာအားလုံးကို တွက်ချက်ထားတာပဲ”

သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး နောင်တများနှင့်အတူ ပြောသည်။

“မင်းလိုလူက ဘာဖြစ်လို့ မြို့လေးတစ်မြို့မှာ ခေါင်းဆောင်လုပ်ချင်ရတာလဲ”

“မင်းသဘောတူရင် ငါက ချက်ချင်းရောက်လာပြီး တည်နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းဝင်္ကပါကို တည်ဆောက်ပေးမယ်။ မင်းကို ဌာနချုပ်ဆီ ခေါ်သွားလို့ရတယ်”

ပန်းပဲပညာရှင်အစည်းအရုံး၏ ဌာနချုပ် ....

ပန်းပဲပညာရှင်တိုင်း၏ ရည်မှန်းချက် ဖြစ်သည်။

ယုချန်တောက်နှင့် တခြားလူများက စိုးရိမ်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။

ခေါင်းဆောင်ဟန်က ဖိတ်ခေါ်ခံရသောကြောင့် သူတို့က စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ သို့သော် ခေါင်းဆောင်ဟန်က လက်ခံလိုက်မည်စိုးသောကြောင့် စိုးရိမ်နေသည်။

သူတို့က ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်ကို လက်လွှတ်ရလိမ့်မည်။

ထန်ယွမ်၏မျက်လုံးများက အံ့အားသင့်မှုကြောင့် တောက်ပသွားပြီး လျင်မြန်စွာ ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်သည်။

အကယ်၍ ဟန်မူယဲ့က ဌာနချုပ်သို့ ရောက်သွားလျှင် စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်အောင် တိုးတက်လာလိမ့်မည်။

သူက ထိုလူမျိုးကို လှောင်ပြောင်ခဲ့သည်။

‘ငါက အရူးပဲ’

“အကြီးအကဲ၊ ကျွန်တော်က အခုလောလောဆယ်တော့ ဌာနချုပ်ကိုသွားဖို့ အစီအစဉ်မရှိသေးပါဘူး”

ဟန်မူယဲ့က ခေါင်းခါသည်။

“မြို့ကြီးတွေရဲ့ ဖိတ်ခေါ်မှုကိုလည်း လက်မခံသေးပါဘူး”

ဟန်မူယဲ့က ဟန်ချူ၏ အကူအညီမဲ့နေသော မျက်နှာထားကို ကြည့်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာပြောသည်။

“ဘုရားမြို့မှာ တောင်ပံခတ်လိုက်တဲ့ လိပ်ပြာတစ်ကောင်က အစည်းအရုံးရဲ့ ဌာနချုပ်ကိုတောင် မုန်တိုင်းထန်သွားစေနိုင်တယ်”

“ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိပ်ပြာက ဌာနချုပ်ကို ရောက်သွားရင် အရမ်းသန်မာတဲ့စွမ်းအားကြောင့် တောင်ပံကျိုးသွားလိမ့်မယ်”

ထိုစကားကြောင့် ဟန်ချူက ဆက်ပြီး မဆွဲဆောင်တော့ဘဲ အကူအညီမဲ့စွာ ရယ်သည်။

သူက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းသည်။

“ငါက မင်းကို နိုင်အောင်မပြောနိုင်ပါဘူး”

ထို့နောက် သူက တစ်ဖက်သို့လှည့်ပြီး သူတော်စင်အဆင့် ပန်းပဲပညာရှင် ထန်ယွမ်ကို ကြည့်သည်။

“မင်းက ဒီမူပိုင်ခွင့်စစ်ဆေးမှုရဲ့ တာဝန်ခံပဲ။ အစည်းအရုံးက မင်းကို အမြန်ဆုံး ဆုချီးမြှင့်ပေးလိမ့်မယ်”

‘ဆုချီးမြှင့်မှာလား’

ထန်ယွမ်က ပြုံးနေသော ဟန်မူယဲ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး မတုံ့ပြန်နိုင်တော့ပေ။

ဤစမ်းသပ်မှု၏ ဆုလာဘ်သည် ရက်ရောနေလိမ့်မည်။

သို့သော် သူက မည်သို့ ရယူနိုင်မည်နည်း။

သူက မူပိုင်ခွင့်ပန်းပဲပညာရှင်အသစ်ကို စိတ်ကျေနပ်အောင် လှောင်ပြောင်ခဲ့သည်။

သူက ကိုင်တွယ်ရမလွယ်ပေ။ မူပိုင်ခွင့်လျှောက်ထားရန် အခွင့်အရေးနှစ်ခုကို ပယ်ဖျက်ပြီး သူတော်စင်အဆင့် ပန်းပဲပညာရှင်ဖြစ်သော သူနှင့် ကစားခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင် ဆုကြေးကို ယူရန်အတွက် ဟန်မူယဲ့၏ ထောက်ခံချက်ကို လိုအပ်သည်။

‘ဒါက ဖြစ်နိုင်ရဲ့လား’

သူက တွေးမိသည်။

ထန်ယွမ်၏ရှေ့တွင်ရှိသော ဟန်မူယဲ့၏အပြုံးက ပိုမိုပီပြင်လာသည်။

“ဆရာထန်၊ ကျူကျင်းကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့က အခုမှစတာဆိုတော့ ကျွမ်းကျင်သူတွေ လိုအပ်နေတယ်။ ဒီကိုလာပြီး အလုပ်ရုံကို စီမံပေးမလား”

ဟန်မူယဲ့က ပြောသည်။

ထန်ယွမ်က ကြောင်အသွားသည်။

တခြားပန်းပဲပညာရှင်များကလည်း ဟန်မူယဲ့ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

‘အလုပ်ရုံကို စီမံပေးဖို့ သူတော်စင်အဆင့် ပန်းပဲပညာရှင်ကို ဖိတ်ခေါ်နေတာလား’

‘အဆင့်ခုနစ်က သူတော်စင်အဆင့်ကို အလုပ်ခန့်နေတာလား’

‘ပြီးတော့ အဲဒီ သူတော်စင်အဆင့် ပန်းပဲပညာရှင်နဲ့ ရန်ဖြစ်ခဲ့သေးတယ်မဟုတ်လား’

‘အဲဒါကိုတောင် အလုပ်ခန့်ရဲသေးတာလား’

“အဲဒီနေရာကို ငါက စီမံပေးရမှာလား”

ထန်ယွမ်က နှလုံးသားထဲတွင်ရှိသော ဒေါသများကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။

သေးငယ်သော ဘုရားမြို့တွင် အဆင့်အမြင့်ဆုံးသည် အဆင့်ခုနစ်သာ ဖြစ်သည်။

သူက ထိုမြို့တွင် နေထိုင်ပြီး အဆင့်ခုနစ် ပန်းပဲပညာရှင်၏အမိန့်ကို နာခံရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

သူတော်စင်အဆင့်ဖြစ်သော ဂုဏ်သိက္ခာကြီးမားသည့် သူက ထိုစော်ကားမှုကို မည်သို့ သည်းခံနိုင်မည်နည်း။

“ငါ ....”

သူက စကားမပြောနိုင်ခင် ဟန်ချူက ပြောလိုက်သည်။

“သူတစ်ယောက်တည်းဆို လုံလောက်မှာမဟုတ်ဘူး။ ဒီလိုဆိုရင်ရော ဘယ်လိုလဲ။ ငါ့တပည့်နှစ်ယောက်ကို လွှတ်လိုက်မယ်။ သူတို့က ကျောင်းတော်မှာ လေ့ကျင့်ထားတဲ့ သူတော်စင်အဆင့် ပန်းပဲပညာရှင်တွေပဲ”

“ပြီးတော့ အစောင့်အကြပ်တွေကိုလည်း အားဖြည့်ပေးရမယ်။ အနည်းဆုံး သူတော်စင်အဆင့် ချပ်ဝတ်သခင်နဲ့ ရုပ်သေးသခင်တွေကို လိုအပ်တယ်”

“စိတ်မပူပါနဲ့။ သူတို့ရဲ့ လစာကိုတော့ အစည်းအရုံးကနေ ပေးမှာပါ”

ဟန်ချူက ထန်ယွမ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။

“မင်းက ဘုရားမြို့ကို ချက်ချင်းလာရမယ်။ ငြင်းစရာရှိလား”

ထန်ယွမ်က စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည်။

‘အလုပ်ရုံကို စီမံပေးရတာက ကိစ္စကောင်းတစ်ခုလား’

“မရှိပါဘူး”

သူက မည်သို့ ငြင်းဆန်နိုင်မည်နည်း။

တစ်ဖက်လူက နတ်ဘုရားအဆင့် ပန်းပဲပညာရှင် အစည်းအရုံး၏ အကြီးအကဲတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

သူက ခေါင်းမော့ကြည့်ပြီး ဟန်မူယဲ့၏အပြုံးကို မြင်လိုက်ရသောကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားသည်။

‘မဟုတ်သေးပါဘူး။ ငါက သူတော်စင်အဆင့်ပဲ။ သူက အဆင့်ခုနစ်မှာပဲ ရှိတယ်။ ငါက ဘာဖြစ်လို့ ကြောက်နေရမှာလဲ’

....

ဘုရားမြို့တွင်ရှိသော မိသားစုကြီးများက ဟယ်မိသားစုအား ဖျက်ဆီးလိုက်သော စွန်းပင်း၏သတင်းကို မကြားရပေ။

သို့သော် မေပယ်တောအုပ်မြို့၏ နံပတ်တစ်ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်သော စွန်းပင်းသည် ဟယ်မိသားစု၏ အလုပ်ရုံတွင် အလုပ်လျှောက်ပြီး အစောင့်တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာသည်ဟု ကြားလိုက်ရသည်။

ထိုသတင်းကို ဟယ်မိသားစု၏ အလုပ်ရုံတွင် အလုပ်လုပ်နေသော မိသားစုကြီးများ၏ တပည့်နှစ်ယောက်က ပြောပြခဲ့သည်။

ညနေပိုင်းတွင် အသစ်ဖွဲ့စည်းထားသော အစောင့်တပ်ဖွဲ့က အလုပ်ရုံအား ဝင်ထွက်နေသော လူများကို သေချာစစ်ဆေးနေခဲ့သည်။

မူပိုင်ခွင့်စစ်ဆေးမှုအား မြင်တွေ့ခဲ့ရသော လူများသည် သတင်းမဖြန့်ရန် ကျိန်ဆိုလိုက်ရသည်။

အကယ်၍ ကျိန်ဆိုမှုမရှိလျှင်ပင် သူတို့က လျှောက်ပြောမည်မဟုတ်ပေ။

နတ်ဘုရားအဆင့် ပန်းပဲပညာရှင် ဟန်ချူ ထွက်သွားသောအခါ ဟန်မူယဲ့က အစည်းအရုံးနှင့် သဘောတူညီချက်ကို ဖုံးကွယ်မထားခဲ့ပေ။

ထန်ယွမ်နှင့် မျက်မြင်သက်သေအဖြစ် ဆောင်ရွက်ပေးခဲ့သော အဆင့်ကိုးပန်းပဲပညာရှင် လေးယောက်က ဘုရားမြို့သို့လာရန် သဘောတူခဲ့ကြသည်။

အားလုံး ပြီးဆုံးသွားသောအခါ ဟန်မူယဲ့က အဏုကြည့်မျက်လုံးကို ကိုင်ထားပြီး လူတိုင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

တစ်နှစ်လျှင် အဏုကြည့်မျက်လုံးသန်းတစ်ရာ ထုတ်လုပ်ပေးရန်အတွက် ဤနေရာတွင်ရှိသော အလုပ်ရုံ ၁၂ခုက အပြည့်အဝ လည်ပတ်နေရမည်။

လူတစ်ယောက်က တစ်ရက်လျှင် အဏုကြည့်မျက်လုံး ဆယ်ခုကို ပြုလုပ်မည်ဆိုလျှင် အနည်းဆုံး စက်မှုပညာရှင် သုံးသောင်းကို လိုအပ်သည်။

ထောင်ချီသော ပန်းပဲပညာရှင်များကိုလည်း လိုအပ်လိမ့်မည်။ ဘုရားမြို့၏ ပန်းပဲပညာရှင်များအားလုံး ရောက်လာလျှင်ပင် မလုံလောက်ပေ။

“ဒီဟာက ဘယ်လောက်တန်တယ်လို့ ထင်လဲ”

ဟန်မူယဲ့က အဏုကြည့်မျက်လုံးကို ကိုင်ထားပြီး မေးလိုက်သည်။

‘ဘယ်လောက်လဲ’

လူတိုင်းက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်သည်။

မည်သူမှ မပြောရဲကြပေ။

“ခေါင်းဆောင်ဟန်ရဲ့ နည်းလမ်းအတိုင်းဆိုရင် အဏုကြည့်မျက်လုံးကိုလုပ်ဖို့ မခက်ဘူး။ လိုအပ်တဲ့ ဝိညာဉ်သတ္တုတွေကလည်း ဈေးမကြီးဘူး။ အများဆုံး မူလဒင်္ဂါးသုံးပြားပဲ ရှိလိမ့်မယ်”

ရှေ့တွင်ရပ်နေသော ယုချန်တောက်က ပြောသည်။

‘ကုန်ကျစရိတ်က မူလဒင်္ဂါး သုံးပြားဆိုရင် ရောင်းဈေးက လေးပြား၊ ငါးပြားလောက်လား’

‘သန်းတစ်ရာဆိုရင် အမြတ်ဘယ်လောက်ရမှာလဲ’

လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများက တောက်ပသွားသည်။

‘အစည်းအရုံးရဲ့ နတ်ဘုရားအဆင့် ပန်းပဲပညာရှင်က ယဉ်ကျေးနေတာ မထူးဆန်းတော့ပါဘူး။ အလုပ်ရုံဖွင့်ရင် တစ်ရက်ကို အမြတ်သန်းချီပြီး ရလိမ့်မယ်’

“အလုပ်ရုံက အများအပြားထုတ်လုပ်မှာဆိုတော့ ကုန်ကျစရိတ်က တစ်ဝက်လောက် သက်သာသွားလိမ့်မယ်”

ထန်ယွမ်က အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ ပြောသည်။

သူက တချို့ကိစ္စများကို မငြင်းဆန်နိုင်သောကြောင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လိမ်ညာပြီး ပျော်ရွှင်စွာနေရန်သာ တတ်နိုင်မည်။

သူတော်စင်အဆင့် ထန်ယွမ်က ဟန်မူယဲ့၏ လက်အောက်တွင် လျင်မြန်စွာ အသားကျသွားအောင် ကြိုးစားနေသည်။

အလုပ်ရုံ၏ လုပ်ငန်းစဉ်ကြောင့် ကုန်ကျစရိတ်က တစ်ဝက်လျော့ကျသွားမည်။ ထို့ကြောင့် ရောင်းဈေးမတိုးလျှင်ပင် အမြတ်က နှစ်ဆတိုးလာမည်။

“အဏုကြည့်မျက်လုံးကို မူလဒင်္ဂါးသုံးပြားနဲ့ ရောင်းနိုင်ရင် တစ်နှစ်ကို အနည်းဆုံး မူလဒင်္ဂါး သန်းတစ်ရာ အမြတ်ရလိမ့်မယ်”

ယုချန်တောက်၏ဘေးတွင် ရပ်နေသော မာနဉ်ယွမ်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောသည်။

တစ်နှစ်လျှင် မူလဒင်္ဂါး သန်းတစ်ရာ .... ဆယ်နှစ်၊ နှစ်တစ်ရာဆိုလျှင် မည်သို့ ဖြစ်သွားမည်နည်း။ ဤအလုပ်ရုံသည် အဆုံးမရှိသော ငွေအရင်းအမြစ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

အလုပ်ရုံထဲတွင် သက်ပြင်းချသံများကို ကြားနိုင်သည်။

အသားတင်အမြတ် သန်းတစ်ရာရနေသောကြောင့် အလုပ်သမားခအတွက် သုံးပုံတစ်ပုံ ခွဲပေးမည်ဆိုလျှင်ပင် အဆင့်တစ်၊ အဆင့်နှစ် ပန်းပဲပညာရှင်များကပင် မူလဒင်္ဂါး သောင်းချီ၍ရလိမ့်မည်။

လူတိုင်းက အလုပ်ရုံအတွက် နှစ်ရာချီ၊ ထောင်ချီ၍ အလုပ်လုပ်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

ဘုရားမြို့နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်မြို့များသည် ထိုသို့ ရက်ရောသော လုပ်အားခကို မပေးနိုင်ပေ။

ဘုရားမြို့တွင် အဆင့်တစ်ပန်းပဲပညာရှင်သည် တစ်နှစ်လျှင် အများဆုံး မူလဒင်္ဂါးသုံးထောင်ကိုသာ ရနိုင်သည်။

စက်မှုပညာရှင်များသည် အသက်မွေးနိုင်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

အဆင့်လေးနှင့်အထက် ကျွမ်းကျင်သူများကသာ တစ်နှစ်လျှင် မူလဒင်္ဂါးသုံးသောင်းခန့် ရကြသည်။

အလုပ်ရုံသည် အဆင့်လေး ချပ်ဝတ်သခင်နှင့် ရုပ်သေးသခင်များအတွက် တစ်နှစ်လျှင် မူလဒင်္ဂါးတစ်သိန်း ပေးသည်။ ထိုပမာဏသည် စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်လောက်ပေ။

“တစ်နှစ်ကို မူလဒင်္ဂါး သန်းတစ်ရာလား”

တိတ်ဆိတ်နေသော ချန်မြောင်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောသည်။

“ဒါက နောက်ဆုံးပေါ် မူပိုင်ခွင့်လေ။ ရောင်းဈေးက သေချာပေါက် နည်းမှာမဟုတ်ဘူး”

သူက ဟန်မူယဲ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ယုံကြည်ချက်ရှိစွာ ပြောသည်။

“အဏုကြည့်မျက်လုံးတစ်ခုကို အနည်းဆုံး မူလဒင်္ဂါးဆယ်ပြား ဈေးသတ်မှတ်လိမ့်မယ်”

‘မူလဒင်္ဂါးဆယ်ပြား’

‘အဲဒါဆို ဘယ်လောက်ဖြစ်သွားမှာလဲ’

ထန်ယွမ်နှင့် တခြားလူများက အံ့အားသင့်နေကြသည်။

အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။ မူပိုင်ခွင့်ဖြစ်ကြောင်း သူတို့က မေ့သွားသည်။

မူပိုင်ခွင့်ကို သာမန်ပစ္စည်းများနှင့် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်ပေ။

လူတိုင်းက ဟန်မူယဲ့ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဟန်မူယဲ့ ခေါင်းခါပြမည်ကို စိုးရိမ်နေသည်။

သို့သော် သူတို့ စိုးရိမ်နေသောအရာက အမှန်ပင်ဖြစ်လာသည်။

ဟန်မူယဲ့က ခေါင်းခါလိုက်သည်။