ရှေ့ဆက်ရမည့် ခရီးရှည်ကြီး
Vol. 88 Ch. 1226
နာရီအနည်းငယ်ကြာမြင့်ပြီးသည့်နောက်တွင် ဝမ်ဝေ့က ထိုအမျိုးသမီးများ၏ အစားအစာကို စားကြည့်လိုက်သည်။ သူက မျှော်လင့်ချက်ဟူ၍ မထားပေ။ သူက သူတို့အား စိတ်သက်သာရာရအောင် တာဝန်ပေးလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်၏။ သူက သူတို့ကို အပြီးတိုင် လျစ်လျူရှုထားလျှင် အသုံးမဝင်ကြောင်း ခံစားရမည်ဖြစ်ကြောင်း သိနေလေ၏။ ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် နေရာမျိုး၌ အသုံးမဝင်ပါက သတ်ဖြတ်ခံရခြင်း၊ လျစ်လျူရှုခံရခြင်း သို့မဟုတ် ပို၍အရေးကြီးသည်က တခြားတစ်ယောက်အတွက် ကုန်ပစ္စည်းအတွက် လဲလှယ်ခံရခြင်းတို့ ဆိုလိုနေသည်။
“ဟမ်” ဝမ်ဝေ့က ဟင်းပွဲတစ်ခုကို မြည်းစမ်းပြီးသည့်နောက်တွင် ရေရွတ်လိုက်မိ၏။ သူက အာရုံစိုက်ကာ ပိုမိုစားကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါက ငါ့စံနှုန်းနဲ့ဆိုရင်တောင် အရသာရှိနေတာပဲ”
သူက အသားကို ထမင်းပေါ် တင်ကာ တစ်လုတ် စားလိုက်သည်။
“သူတို့က ပြီးပြည့်စုံစွာ ပေါင်းစပ်ထားတာပဲ။ အရသာက အချင်းချင်း လိုက်ဖက်ညီတယ်။”
သူက ဟင်းချိုကို သောက်ကာ အကြည့်များတောက်ပလာ၏။
“ဒီလိုမျိုး ပေါင်းစည်းမှုသုံးခုက တကယ်ကို ကောင်းတယ်”
ဝမ်ဝေ့က အစားအစာကို အလျင်အမြန် အဆုံးသတ်လိုက်ပြီး ချက်ထားသည့် အမျိုးသမီးကို ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။ ကြီးမားသည့် မျက်လုံးများ ရှိထားသည့် ပိန်ပါးပါး အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်၏။ သူမက ပုခုံးလောက် အနက်ရောင်ဆံပင် ရှိထားပြီး မျက်လုံးအောက်တွင် မှဲ့လေးရှိလေသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ဆေးနံ့တို့ ထွက်ပေါ်နေပြီး သူမက အလှလေးတစ်ဦး ဖြစ်၏။
“မင်းနာမည်က ဘယ်လိုခေါ်လဲ”
“ချန်ကျစ်လန်ပါ” သူမက သူမ၏ အစိမ်းရောင် ဝတ်စုံထောင့်ကို တိတ်တဆိတ် ကိုင်ထားရင်း ဖြေလိုက်သည်။
“မင်းက ဒီချက်ပြုတ်နည်းကို ဘယ်မှာသင်ခဲ့တာလဲ”
“ကျွန်မက အစားအစာတာအိုကို ကျင့်ကြံတာပါ”
ဝမ်ဝေ့က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။
“မင်းက ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်းအဆင့်ပဲ ရှိသေးတယ်။ ဒီလိုထူးကဲတဲ့ တာအိုနဲ့ဆိုရင်တောင် မင်းက ပြိုင်ဘက်ကင်းပါရမီရှင် မဟုတ်သရွေ့ ဒီလိုမျိုးအနေအထားထိ မချက်နိုင်ဘူး။ မင်းက ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင်လား”
ချန်ကျစ်လန်က ခေါင်းငုံ့ထားသည်။
“ငါ့ကို အမှန်အတိုင်းပြော။ မင်းရဲ့ ရှေ့လူနဲ့ မတူဘဲ ငါက အားနည်းတဲ့လူကို အခွင့်ကောင်းယူဖို့ ဆန္ဒမရှိဘူး” ဝမ်ဝေ့က ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်မတို့ကို စွန့်ပစ်တော့မှာလား” ချန်ကျစ်လန်က မေးလိုက်သည်။ ထိုသို့သော ကံကြမ္မာမျိုးက သူတို့အတွက် ပိုမိုဆိုးရွားသွားနိုင်၏။ ယခင်ပိုင်ရှင်က ခွေးကောင်တစ်ကောင် ဖြစ်သော်လည်း သူက သူ့နတ်ဆိုးဆန်ဆန် စိတ်ဆန္ဒများကို ဖြည့်စည်းဖို့ အသုံးချသည့် တစ်ယောက်တည်းသောသူ မဟုတ်ပေ။
“မဟုတ်ဘူး။ မင်းတို့အားလုံးအတွက် ပိုမိုကောင်းမွန်ပြီး ငြိမ်းအေးတဲ့ ဘဝကို ရှာပေးမယ်။” ဝမ်ဝေ့က ဖျောင်းဖျလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ တကယ်လို့ ပါရမီတို့ စွမ်းဆောင်ရည်တို့ ရှိတယ်ဆိုရင်တော့ … ဒီနေရာက ငါ ထွက်သွားတဲ့အခါ မင်းအတွက် ပိုပြီးလွယ်ကူသွားမှာပါ။”
ချန်ကျစ်လန်က ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးသည့်နောက်တွင် ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်မ နားလည်ပါပြီ”
“အခု ငါ့မေးခွန်းကို ဖြေလို့ ရပြီလား”
သူမက အမှန်အတိုင်း မပြောခင်တုံ့ဆိုင်းနေလေ၏။
“ကျွန်မက ပြိုင်ဘက်ကင်းပါရမီရှင်ဖြစ်တဲ့ ဆရာတစ်ယောက် ရှိတာပါ။ သူ့ရဲ့ အစားအစာတာအိုနဲ့ သူက ထာဝရကောင်းကင်ဘုံအဆင့် ဖြစ်လာတယ်။ သူက စံပြတွေအတွက်တောင် အကျိုးရှိနိုင်တဲ့ အစားအစာမျိုးကို လုပ်နိုင်တဲ့ အနေအထားထိ ရောက်ရှိခဲ့တယ်လေ။”
ချန်ကျစ်လန်က မျက်ရည်များ ဝဲလာလေ၏။
“ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာက သူ့အတွက်တော့ မကြင်နာဘူး ထင်ပါတယ်” ဝမ်ဝေ့က လက်ကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး သူမအတွက် လက်ကိုင်ပဝါတစ်ခုကို ထုတ်ကာ ပေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်” သူမက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။
“လမင်းတွေက သူ့အကြောင်းကို ကြားပြီး သူ့ဆီ ရောက်လာကြတယ်လေ။ တချို့က သူ့ကို သုတ်သင်ပစ်ချင်ကြပြီးတော့ တချို့ကကျတော့ သူနဲ့ လက်ဆောင်မွန်ကို အသုံးချချင်ကြတာ။ အဆုံးသတ်တော့ သွေးနဂါးက သူ့ကို ခေါ်ဆောင်သွားတယ်။ အဲဒီကတည်းက ဘာသတင်းမှ မကြားရတော့ဘူး။”
သူမက မသေမျိုး မဟုတ်ဘူးဆိုတော့ သူမရဲ့ သက်တမ်းက ကန့်သတ်ချက်ရှိတယ်။ အဲဒါဆိုတော့ လတ်တလောလေးမှ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာပဲ။ အနည်းဆုံးတော့ နှစ်တစ်သန်းကနေ နှစ်သန်းတစ်ထောင်ကြား ရှိရုံပဲ…
ဝမ်ဝေ့က နောက်တစ်ခုကို ပိုမိုအရေးသာမိသည်။ အကြောင်းအရင်းကမူ ယခင်နှစ်တစ်သန်းအတွင်းက ဖြစ်ပျက်များက ဒိုင်မေးရှင်းအနိမ့် ပါဝင်ပတ်သက်နေလေ့ရှိ၏။ အကယ်၍ ယခင်ကဖြစ်ပါက သူ့အစောင့်များတွင် မှတ်တမ်းရှိလိမ့်မည်။
“အဲဒီနောက် ဘယ်လိုဖြစ်သွားတာလဲ”
“ဆရာရဲ့ တပည့်အများစုက သေသွားတာမျိုး ဒါမှမဟုတ် အကုန်လုံးက ဝေးကွာသွားကြတာ” ချန်ကျစ်လန်က ရှင်းပြလိုက်သည်။
“ကျွန်မက ကံကောင်းပြီး လွတ်လာခဲ့တာလေ”
သူမက မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်၏။
“အဲဒီနောက်ပိုင်းတော့ ဘဝက ခက်ခဲခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ချက်ပြုတ်ရေးနဲ့ဆိုရင် ပုန်းအောင်းနေရင်းနဲ့တောင် ဘဝမှာ နေထိုင်နိုင်တယ်။ ကံဆိုးတာက ကျွန်ကုန်သည်ဆီမှာ အဖမ်းခံလိုက်ရပြီး ဒီနေရာဆီ ခေါ်လာခံလိုက်ရတာ…”
“ငါ သိပြီ” ဝမ်ဝေ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။
“ကောင်းပြီလေ။ အဲဒီအကြောင်း စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ဘူး။ ငါ မင်းဆရာကို ရှာပေးမယ်”
“ကမ်းလှမ်းမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ အသက်ရှင်နေပါ့မလားပဲ”
သူမက သိပ်ဉာဏ်မကောင်းလောက်ဘူးမလား…
ဝမ်ဝေ့က တွေးလိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ဆရာက ထာဝရကောင်းကင်ဘုံအဆင့်လို့ ပြောလိုက်တယ်မလား”
“ဟုတ်ပါတယ်”
“ဒီလိုဆိုရင် သူ သေချာပေါက် အသက်ရှင်နေလိမ့်မယ်။ မင်းက သူ့ကို မှတ်မိနေသေးတယ် မဟုတ်ဘူးလား” ဝမ်ဝေ့က ရှင်းပြလိုက်သည်။
ချန်ကျစ်လန်က သူ့ကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်လိုက်၏။
“ဟုတ်သားပဲ။ ကျွန်မ ဒါကို ဘယ်လိုလုပ် မေ့နေပါလိမ့်” ထို့နောက် သူမက ကြမ်းပြင်ပေါ် ထိုင်ကာ ဆက်လက်ငိုကြွေးတော့သည်။
“ဘာလဲ” ဝမ်ဝေ့က သူ့ကို ထူပေးရင်း မေးလိုက်၏။
“ကျွန်မက သူ့အတွက် နှစ်များစွာ ပူဆွေးဝမ်းနည်းနေခဲ့တာ” သူမက မျက်ရည်များဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ကျွန်မက သူ့အတွက် အထိမ်းအမှတ် မှတ်တိုင်တောင် လုပ်ပေးထားတာ။ သူက သူမကို ဒေါသထွက်မယ်လို့ ထင်လား”
“သူ နားလည်မှာပါ” ဝမ်ဝေ့က ဖျောင်းဖျလိုက်သည်။
သနားဖို့ကောင်းတဲ့ ကောင်မလေး။ ဒီစိတ်ဒဏ်ရာတွေအကုန်လုံးက သူမရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်အပေါ်မှာ သက်ရောက်မှုရှိလာတာပဲ…
သူ့စိတ်မှ ထူးကဲသည့် လှုံ့ဆော်မှုတစ်ခု ထုတ်လွှတ်ကာ ချန်ကျစ်လန်အား မေ့မြောသွားစေသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က သူမ၏ အခန်းထဲ ပျံသန်းကာ ရောက်ရှိသွားလေ၏။
“ထူးဆန်းတဲ့ ကောင်မလေးပဲ” ဝမ်ဝေ့က ခေါင်းယမ်းကာ သူ့အခန်းအတွင်း ဝင်သွားလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူက ရုတ်ချည်းရပ်တန့်လိုက်၏။
ငါက ဒီတိုင်း တစ်စုံတစ်ခုကို လုပ်လိုက်တာ ရှားပါးတဲ့ အစားအစာတာအိုကျင့်ကြံတဲ့ ဆရာတပည့်နှစ်ယောက်ကို တွေ့တယ်တဲ့လား။ ငါ့ကံကောင်းမှုက အဲ့လောက်တောင် ကောင်းနေတာလား…
သူ့အဆီအနှစ်ပန်းပွင့် စွမ်းရည်က အရသာရှိသည့် အစားအစာများကို စားသုံးဖို့ လိုအပ်၏။ သို့သော်လည်း ဝမ်ဝေ့က တစ်စုံတစ်ခု သံသယဖြစ်ဖို့ကောင်းသည်ကို ခံစားမိသည်။
သူ့ကံကောင်းမှုက ကောင်းမွန်သော်လည်း ကိစ္စများစွာ လတ်တလောမှ ဖြစ်ပျက်လာသည့်အတွက် တည်ငြိမ်နေသင့်သည့် အချိန် ဖြစ်၏။
ကံကြမ္မာက ငါ့ရဲ့ အနာဂတ်ဇနီးရဲ့ အစားအစာတွေကို မမြည်းစမ်းခင် ယာယီအစားထိုးအနေနဲ့များ ပို့လိုက်တာလား…
ဝမ်ဝေ့က တွေးပြီးသည့်နောက်တွင် ခေါင်းအသာယမ်းလိုက်သည်။
အဲဒါက ငါ့ကို သဘောကျတယ်ဆိုပေမဲ့ ဒီလောက်အနေအထားထိတော့ မဟုတ်သေးဘူး…
သူက ငြိမ်းချမ်းစွာ အိပ်ပျော်နေသည့် ချန်ကျစ်လန်ကို ကြည့်ကာ သူ့အကြည့်က ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။
ဟမ် သူမက ရှုကျင်းယောင်နဲ့ သက်ဆိုင်နေတာလား…
ဝမ်ဝေ့က နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ချိုးသွားလေ၏။ သူက ရှုကျင်းယောင်နှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာကံကြမ္မာ ဆက်စပ်မှုရှိနေသည့်အတွက် သူတို့က စိတ်ခံစားချက် အနှောင်အဖွဲ့များဖြင့် တည်ဆောက်ဖို့ ဖြစ်ရပ်များစွာကို တွေ့ကြုံရမည်ဟု ဆိုလိုနေသည်။ ချန်ကျစ်လန်နှင့် သူ့ဆရာတို့က ဤဖြစ်ရပ်များထဲမှ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်၏။
ဝမ်ဝေ့က သက်ပြင်းအသာချလိုက်၏။
“သေချာတွေးကြည့်ရင်တော့ ကြောက်ဖို့ကောင်းတာပဲ”
သူ့ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် ပတ်သက်သည့် ဖြစ်ရပ်အတွက် ကံကြမ္မာက ကောင်းကင်ဘုံအဆင့် သုံးယောက်နှင့် စံပြတစ်ယောက်တို့ကို အဓိကပါဝင်သူအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည်။ ပါဝင်သူများက အရေးအကြီးဆုံး မဟုတ်သေးဘဲ ကံကြမ္မာ၏ လုပ်ဆောင်ပုံက အရေးကြီးလှသည်။
ဝမ်ဝေ့၊ ရှုကျင်းယောင်၊ ချန်ကျစ်လန်၏ ဆရာနှင့် သွေးနဂါးတို့က ဤအဆုံးမဲ့ကမ္ဘာကြီးနှင့်ပင် ပုဂ္ဂိုလ်လေးယောက် ဖြစ်၏။ ကံကြမ္မာက ဤကမ္ဘာ၏ သေမျိုးများအပေါ် အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်မှုရှိပြီး ကျင့်ကြံသူများကြား၌ပင် လွှမ်းမိုးမှုကို ဖြန့်ကျက်ထားသည်။ ထို့အပြင် အဆုံးမဲ့တက်လှမ်းခြင်းကမ္ဘာက ဟွင်သွမ်းစကြဝဠာအတွင်း အဆုံးမဲ့ကမ္ဘာများထဲမှ တစ်ခုတည်းသောကမ္ဘာ ဖြစ်၏။
ဝမ်ဝေ့က သူသည် မည်မျှ သေးငယ်ကြောင်း ရုတ်ချည်း သဘောပေါက်သွား၏။ သူ့ကံကြမ္မာလှုံ့ဆော်မှုက ကံကြမ္မာစီရင်သူ သို့မဟုတ် ကံကြမ္မာမြစ်ကြောင်းနှင့် ယှဉ်လိုက်ပါက ဟာသပြက်လုံး တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။
ငါ့ကိုယ်ငါ စိတ်ဓာတ်ကျနေဖို့ မလိုဘူး…
သူက တွေးကာ အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ စိတ်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်သည်။
ဆိုလိုတာက ငါ့အတွက် လွတ်လပ်ခွင့်ကို ရဖို့ ရှေ့ဆက်ရမဲ့ လမ်းအရှည်ကြီး ကျန်နေသေးတယ်ဆိုတာပဲ…
နောက်တစ်ရက်၌ ချန်ကျစ်လန်က လန်းလန်းဆန်းဆန်းဖြင့် နိုးထလာသည်။ သူမ ဆရာပျောက်ကွယ်သွားကတည်းက ပထမဆုံး ကောင်းမွန်စွာ အိပ်စက်ရခြင်း ဖြစ်၏။ သူမက ဝမ်ဝေ့ထံ အလျင်အမြန် သွားကာ မနေ့က အဖြစ်အပျက်အတွက် တောင်းပန်ခဲ့သည်။ ထိုသူက သူ့မကို ဖျောင်းဖျခဲ့၏။
မနက်စာစားပြီးသည့်နောက်တွင် ဝမ်ဝေ့က ချန်ကျစ်လန်အပေါ် တိတ်တဆိတ် မနာလိုစိတ်ဖြစ်နေသည့် တခြားသောအမျိုးသမီးများကို သတိပေးပြီးသည့်နောက် အပြင်ထွက်ကာ ဆက်လက်စိန်ခေါ်ခဲ့သည်။
စည်းမျဉ်းများအရ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက သူတို့အိမ်မှ ထွက်လာသည်နှင့် သူတို့က အနည်းဆုံးတိုက်ပွဲ ငါးခု အများဆုံး တိုက်ပွဲတစ်ထောင်ကို တွေ့ကြုံရလိမ့်မည်။ ဝမ်ဝေ့က ကောင်းကင်ဘုံအဆင့်များကို စိန်ခေါ်ခဲ့ပြီး သူတို့က ၂၁၀သာ ရှိ၏။ အများစုက မျှော်နန်းဆောင်အတွင်း ဝင်ရောက်သွားသည့်အတွက် အံ့အားသင့်စရာ မရှိပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူက ပြိုင်ပွဲအများစုကို လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် အနိုင်ရရှိခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူက ပိုမိုလွယ်ကူကာ လျင်မြန်သည့် တာအိုအုပ်ချုပ်သူများကို စိန်ခေါ်ခဲ့၏။
သူတို့ကြား ဆန့်ကျင်ကျင့်ကြံသူတချို့ ရှိသော်လည်း အများစုက သာမန်တာအိုအုပ်ချုပ်သူများသာ ဖြစ်ကြသည်။
တကယ်တော့ သူတို့က ဝမ်ဝေ့နှင့် ကြုံလာသည်နှင့် တိုက်ပွဲကို လက်လျှော့ဖို့ လုပ်ပိုင်ခွင့်ကို သုံးကြသည်။ ဤသည်က သူ့အနိုင်ရရှိမှုအဖြစ် သတ်မှတ်သည့်အတွက် အဆင်ပြေလေ၏။ ငါးရက်အတွင်း ဝမ်ဝေ့က လိုအပ်ချက်နှင့် ကိုက်ညီကာ သူ့အခန်းမှ လူအားလုံးကို ခေါ်ဆောင်၍ မျှော်နန်းဆောင်ထဲ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ သူ ဝင်ရောက်လိုက်သည်နှင့် သူ့ခေါင်းအထက် ရွှေရောင်သရဖူ တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး အားလုံးကို အလန့်တကြား ဖြစ်သွားစေသည်။
ဝမ်ဝေ့က ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ အကြည့်များကို ခံစားမိသော်လည်း တည်ငြိမ်နေဆဲသာ ဖြစ်၏။
“တစ်ယောက်ယောက်က ဂုဏ်ပုဒ်ကို ရသွားပြီလား” ထောင့်တစ်နေရာရှိ ဧကရာဇ်တစ်ဦးက ရေရွတ်လိုက်၏။
“နေစမ်းပါဦး။ သူက ပြိုင်ဘက်ကင်း အနိုင်ရရှိထားတာ”
“ဒါက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ သူက မျှော်စင်ထဲ ဆက်လက်စိန်ခေါ်တဲ့အချိန်မှာ ဒါကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်မလားဆိုတာကိုပဲ သိချင်တယ်”
“အဲဒီအမျိုးသားရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်ဦး။ သူက ဒါကို ထိန်းနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ထင်တယ်”
“အိပ်မက်ဆက်မက်နေလိုက်လေ။ လူတချို့ကပဲ မျှော်စင်ကို တက်ရင်းနဲ့ အရှုံးမရှိ ဂုဏ်ပုဒ်ကို ထိန်းနိုင်တာ။ ဒါပေမဲ့ လူရိုင်းဘုရင်နဲ့ တိုက်ခိုက်ပြီးတဲ့နောက်မှာ သူတို့တွေက ရှုံးသွားတာချည်းပဲ” နောက်ထပ် ဘေးလူတစ်ဦးက ဝင်ပြောလိုက်သည်။
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီတစ်ယောက်နဲ့ပတ်သက်ပြီး စိတ်ခံစားချက် ကောင်းနေတယ်။ ငါ သူ့အပေါ် လောင်းမယ်”
“ မင်း အရင်ကလည်း ပြောတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းရွေးချယ်လိုက်တဲ့သူက တတိယအလွှာမှာ ရှုံးသွားတာလေ”
“ဒါပေမဲ့ ဒီလူက တကယ့်လူဆိုတာကို ငါ့အလိုလိုသိစိတ်က ပြောနေတယ်”
ဝမ်ဝေ့က တိတ်တဆိတ် နားထောင်နေမိသည်။ ထို့နောက် မျှော်နန်းဆောင်မှ စီမံသူတစ်ဦးက သူ့အား ကိုယ်ပိုင်အခန်းဆီ ခေါ်ဆောင်သွားလေ၏။