အခန်း (၁၂၄၇)
Vol. 90 Ch. 1247
စင်မြင့်အောက်တွင် ကျန်းမိသားစုခေါင်းဆောင် ကျန်းရွှမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ထားပြီး ပြောလိုက်သည်။
“မဟာအကြီးအကဲယု၊ ဒီပြိုင်ပွဲရဲ့ ရလဒ်ကို လက်လျော့လိုက်တာလား”
‘မင်းက ကြွယ်ဝမှုတွေအားလုံး ပုံအပ်ထားတာတောင် ဒီလိုမျိုးပဲ အရှုံးပေးလိုက်တော့မှာလား’
ယုချန်တောက်က စဉ်းစားကြည့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်။ ငါက ဒီချပ်ဝတ်ရဲ့ ဒိုင်းကာကို မဖျက်ဆီးနိုင်ဘူး။ ချပ်ဝတ်ရဲ့ သံမဏိပြားကိုတော့ ချိုးဖျက်နိုင်မလား ကြည့်ချင်တယ်။ ငါအရှုံးပေးတယ်”
ယုချန်တောက်က တိုက်ရိုက် အရှုံးပေးခဲ့သည်။
ယန်တင်းက ကျယ်လောင်စွာရယ်လိုက်ပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းသည်။ ချပ်ဝတ်၏ အလင်းဒိုင်းကာက ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
သူက ထိုသို့ဖြင့် အနိုင်ရသွားခဲ့သည်။
စင်မြင့်အောက်တွင်ရှိသော ပွဲကြည့်ပရိသတ်များက စိတ်ပျက်စွာ ခေါင်းခါလိုက်ကြသည်။
ယုချန်တောက်က ပြိုင်ပွဲမစခင် ကြောက်ရွံ့မှုကို ပြသနေသောကြောင့် ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့သည်။
သူက အဆင့်ခုနစ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရန် ယုံကြည်ချက်မရှိပေ။ စင်မြင့်ပေါ်တွင်လည်း ပုံသွင်းဓားတစ်လက်ကိုသာ ဖန်တီးခဲ့သည်။
ယုချန်တောက်၏ဓားသည် ရွှေအလင်းဖြင့် တောက်ပနေသည်။
သူက ယန်တင်း၏ ချပ်ဝတ်ဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး လက်မြှောက်၍ ပုံသွင်းဓားဖြင့် ခုတ်ချသည်။
“ရွှပ်”
အဖြူရောင်အရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ယန်တင်းက ခေါင်းခါသည်။
ပုံသွင်းဓားသည် ထက်မြိသော်လည်း ချပ်ဝတ်ကို ထိုးဖောက်နိုင်ရန် လိုအပ်နေသေးသည်။
ထိုအချိန်တွင် ယုချန်တောက်၏မျက်နှာထားက အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်။
သူက ဓားကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။
သူက စင်မြင့်ပေါ်မှ ခုန်ချလိုက်ပြီး အနည်းငယ် ယိမ်းထိုးသွားသည်။
တခြားလူများ၏အမြင်တွင် သူက ကြွယ်ဝမှုများအားလုံးကို ဆုံးရှုံးသွားသောကြောင့် စိတ်ထိခိုက်နေသည်။
ဝူဟွားနှင့် မာနဉ်ယွမ်က သူ့ကို လျင်မြန်စွာ ကူညီပေးလိုက်ကြသည်။
ယုချန်တောက်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး လက်ထဲတွင်ရှိသော ပုံသွင်းဓားကို သိမ်းသည်။ ထို့နောက် ခေါင်းခါလျက် တီးတိုးပြောသည်။
“အလုပ်ရုံကို ပြန်သွားကြရအောင်”
ဝူဟွားနှင့် မာနဉ်ယွမ်က နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသော်လည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။
သူတို့က ယုချန်တောက်နှင့်အတူ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် အလုပ်လုပ်လာခဲ့သောကြောင့် သူ့အကြောင်းကို ကောင်းမွန်စွာ နားလည်သည်။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ယုချန်တောက်က အရှက်မဲ့စွာ ထွက်ပြေးလာမည်မဟုတ်ပေ။
‘ဘယ်လိုဖြစ်သွားတာလဲ’
ဘုရားမြို့၏ မဟာအကြီးအကဲသုံးယောက် ထွက်သွားသောအခါတွင် ကျန်းရွှမ်နှင့် တခြားလူများက ပြုံးလိုက်ကြသည်။
‘တကယ့်ကို အံ့အားသင့်စရာပဲ’
မိသားစုကြီး၏ ပန်းပဲပညာရှင်များက ဂုဏ်ယူနေကြသည်။
‘မင်းက အဆင့်ခြောက်ဖြစ်နေရင်တောင် အခု မွဲသွားပြီမဟုတ်လား’
“မင်းတို့သုံးယောက်၊ ငါက ဘုရားမြို့ ပန်းပဲပညာရှင်အစည်းအရုံးရဲ့ ခေါင်းဆောင်ကို ဆက်ပြီး စိန်ခေါ်နေမှာပဲ”
“ငါက ခေါင်းဆောင်အသစ် ဖြစ်လာရင် မင်းတို့ကို နောက်လိုက်အဖြစ် လက်ခံပေးနိုင်တယ်”
ယန်တင်းက လှမ်းပြောလိုက်သည်။
ယုချန်တောက်တို့က ရပ်တန့်သွားသည်။ ဝူဟွားနှင့် မာနဉ်ယွမ်က ပြန်ပြောချင်သော်လည်း ယုချန်တောက်က တားဆီးလိုက်သည်။
“သွားကြရအောင်”
ထိုသို့ဖြင့် သူတို့က တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ထွက်သွားခဲ့သည်။
ယန်တင်းက မျက်လုံးများကို မှေးကျဉ်းလိုက်သည်။
‘သူတို့အတွက် ကောင်းတာကို တကယ်မသိဘူးပဲ’
သူက ကိုယ်တိုင်ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သော်လည်း မဟာအကြီးအကဲသုံးယောက်က လှည့်ကြည့်ရန်ပင် စိတ်မဝင်စားပေ။
‘ငါ့ကို အထင်သေးနေတာလား’
“ခေါင်းဆောင်ကျန်း၊ အဲဒီ ခေါင်းဆောင်ဟန်ကို ဆက်ပြီး စိန်ခေါ်နိုင်ဖို့ ကူညီပေးပါ”
ယန်တင်းက ယုချန်တောက် ရှုံးနိမ့်သွားသော မူလဒင်္ဂါးများကို ကြည့်လိုက်ပြီး တီးတိုးပြောသည်။
“ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ကြီးကြီးမားမား လောင်းကြေးထပ်ရအောင်”
‘ကြီးကြီးမားမား လောင်းကြေးထပ်မှာလား’
ကျန်းရွှမ်နှင့် တခြားလူများက အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြသည်။
ယနေ့တွင် သူတို့က အဆင့်ခုနစ် ပန်းပဲပညာရှင်၏ စွမ်းရည်ကို မြင်ခဲ့ရသည်။ သူက ဘုရားမြို့၏ မဟာအကြီးအကဲတစ်ယောက်ကို ခွေးတစ်ကောင်သဖွယ် မောင်းထုတ်ခဲ့သည်။ လောင်းကြေးတိုးရန် ဖြစ်နိုင်သည်။
“အဲဒါဆိုရင် လောင်းကြေးကို သန်းဆယ်ချီပြီး မြှင့်လိုက်မယ်”
“ငါတို့ ရှဲ့မိသားစုက မူလဒင်္ဂါး ငါးသန်းတန်ဖိုးရှိတဲ့ မိုင်းတွင်းတစ်ခုကို ပေါင်းထည့်မယ်”
လူအိုကြီးတစ်ယောက်က ကျယ်လောင်စွာပြောသည်။
စင်မြင့်အောက်တွင်ရှိသော လူများက ဆူပွက်သွားကြသည်။
အစည်းအရုံးခန်းဆောင်တွင် တာဝန်ကျနေသော ပန်းပဲပညာရှင်များ၏ မျက်နှာထားက ရှုပ်ထွေးနေသည်။
ဘုရားမြို့မှ ပြန်ထွက်လာသော ယုချန်တောက်က အလွန်လျင်မြန်နေသည်။
တခြားနှစ်ယောက်က ကြိုးစားပြီး သူနှင့်အမီ လိုက်နေရသည်။
သူတို့က အလုပ်ရုံသို့ ရောက်လာသောအခါတွင် ယုချန်တောက်က ဟန်မူယဲ့ဆီသို့ တိုက်ရိုက်သွားခဲ့သည်။
“ခေါင်းဆောင်ဟန်၊ ကျွန်တော်က တစ်ခုခုပြချင်တယ်”
ယုချန်တောက်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ လက်ဖြန့်ပြသည်။
ခြောက်လက်မခန့်ရှိသော ပုံသွင်းဓားသည် သူ့လက်ထဲတွင် ရှိနေသည်။ ဓားသည် ချီစွမ်းအင်အလင်းဖြင့် တောက်ပနေခဲ့သည်။
နောက်မှလိုက်လာသော ဝူဟွားနှင့် မာနဉ်ယွမ်က သူ့လက်ထဲတွင်ရှိသော ဓားကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ဟန်မူယဲ့က ဓားကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး သေချာစစ်ဆေးကြည့်သည်။
ဓားတွင် အသုံးပြုထားသော ဝိညာဉ်သတ္တုများက တန်ဖိုးသိပ်မရှိပေ။
ဝိညာဉ်အင်းကွက်များကလည်း ရိုးရှင်းသည်။
ထိုဓားသည် ရုပ်သေးရုပ်များ၏ တည်ဆောက်ပုံကို မှီခိုထားသည်။ မူလကျောက်တုံးကို အသုံးပြုပြီး အင်းကွက်ကို အသက်သွင်းနိုင်သည်။
“အရမ်းတိကျတယ်။ အင်းကွက်ရဲ့ စွမ်းအားကလည်း ခိုင်မာတယ်”
“ဒီပုံသွင်းဓားက ....”
ဟန်မူယဲ့က ပြုံးလိုက်ပြီး စိုးရိမ်နေသော ယုချန်တောက်ကို ကြည့်သည်။
“ဒါက အဏုကြည့်မျက်လုံးနဲ့ တွဲသုံးဖို့လား”
‘အဏုကြည့်မျက်လုံးနဲ့ တွဲသုံးဖို့ ....’
ဝူဟွားနှင့် မာနဉ်ယွမ်က မျက်လုံးပြူးသွားသည်။
အဏုကြည့်မျက်လုံးနှင့် တွဲသုံးရန် ပစ္စည်းတစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်လျှင် မူပိုင်ခွင့်အား မကျော်ဖြတ်နိုင်လျှင်လည်း ဆုကြေးပေးမည်ဟု ခေါင်းဆောင်ဟန်က ပြောခဲ့သည်။
ယုချန်တောက်က ကြွယ်ဝမှုကို စွန့်လွှတ်ခဲ့သည့်အတွက် အံ့အားသင့်နေရန် မလိုတော့ပေ။ သူက အခွင့်အရေးတစ်ခုကို မြင်ခဲ့သည်။
“ဟုတ်တယ်။ ဒီပုံသွင်းဓားက အဆင့်တစ်၊ အဆင့်နှစ် ပန်းပဲပညာရှင်တွေကို ကူညီပေးနိုင်လိမ့်မယ်”
ယုချန်တောက်က ဟန်မူယဲ့ကို စိုးရိမ်စွာ ကြည့်သည်။
“ခေါင်းဆောင်ဟန်၊ ဒါက ဖြစ်နိုင်လား”
ဟန်မူယဲ့က ခေါင်းခါသည်။
ယုချန်တောက်က စိတ်ပျက်သွားသည်။
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါကို အရင်ဆုံး မူပိုင်ခွင့်လျှောက်ကြည့်ရအောင်”
“အလုပ်ရုံမှာရှိတဲ့ ပန်းပဲပညာရှင်တွေအားလုံးကို ဆင့်ခေါ်ပြီး ယုချန်တောက်ရဲ့ မူပိုင်ခွင့်လျှောက်ထားတာကို ကြည့်ခိုင်းလိုက်မယ်”
ယုချန်တောက်၏ မူပိုင်ခွင့်လျှောက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ဝူဟွားနှင့် မာနဉ်ယွမ်က သတိမဝင်သေးသော ယုချန်တောက်ကို အားကျစွာ ကြည့်သည်။
“လူအိုကြီးယု၊ မင်းကတော့ ချမ်းသာတော့မယ်”
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ပန်းပဲပညာရှင်များက အလုပ်ရုံဆီသို့ ရောက်လာကြသည်။
သူတို့က ကျိန်ဆိုထားပြီးသား ဖြစ်သောကြောင့် အလုပ်ရုံနှင့် ပတ်သတ်သော အကြောင်းအရာများကို ထုတ်ပြောရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။
သူတို့က အလုပ်ရုံ၏ အဓိကလူများ ဖြစ်ကြသည်။
သူတို့က ဆင့်ခေါ်ခံလိုက်ရသောကြောင့် ခေါင်းဆောင်ဟန်က အစီအစဉ်ကြီးတစ်ခုကို ကြေညာတော့မည်ဟု ထင်လိုက်သည်။
သို့သော် ဝင်္ကပါထဲတွင် ရပ်နေသော ယုချန်တောက်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
‘မဟာအကြီးအကဲယုလား’
“အကြီးအကဲယုက ငါတို့အတွက် သရုပ်ပြပေးတော့မှာလား”
လူတစ်ယောက်က ယုချန်တောက်ကို စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်သည်။
ယနေ့အချိန်တွင် ခေါင်းဆောင်ဟန် ရှိနေသောကြောင့် အဆင့်ခြောက်ပန်းပဲပညာရှင်များကို အကြီးအကဲဟုသာ ခေါ်ဆိုကြသည်။
“အကြီးအကဲယုကလည်း ကျွမ်းကျင်မှုရှိတယ်။ ခေါင်းဆောင်ဟန်ကပဲ အမြဲတမ်းသရုပ်ပြနေလို့ မဖြစ်ဘူးလေ”
အဆင့်ခြောက်ပန်းပဲပညာရှင်ဖြစ်သော ယုချန်တောက်က အဆင့်သုံးနှင့် အဆင့်လေး ပန်းပဲပညာရှင်များကို သင်ပြပေးရန် အရည်အချင်းပြည့်မီသည်။
“ဝီ”
ဝင်္ကပါက အသက်ဝင်လာသည်။
လူတိုင်းက မျက်လုံးပြူးသွားကြသည်။
‘ဒါက သရုပ်ပြဖို့ မဟုတ်ဘူးလား’
ဝင်္ကပါထဲတွင်ရှိသော ယုချန်တောက်က စိတ်ရှုပ်ထွေးနေပုံရသည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများက အနည်းငယ် ထိန်းချုပ်မှုကင်းလွတ်နေသည်။
ခဏအကြာတွင် ပုံရိပ်ငါးခုသည် ဝင်္ကပါထဲတွင် ပေါ်လာသည်။
လူတိုင်းက ထိုပုံရိပ်များနှင့် ရင်းနှီးနေကြသည်။ သူတော်စင်အဆင့် ပန်းပဲပညာရှင် ထန်ယွမ်နှင့် အဆင့်ကိုးပန်းပဲပညာရှင် လေးယောက် ဖြစ်ကြသည်။ ဟန်မူယဲ့က မူပိုင်ခွင့်လျှောက်ထားသောအချိန်တွင်လည်း ပေါ်လာခဲ့သည်။
အစည်းအရုံး၏ စည်းကမ်းများအရ မူပိုင်ခွင့်လျှောက်ထားခြင်းကို ပန်းပဲပညာရှင်တချို့က နှစ်အနည်းငယ်ကြာသည်အထိ တာဝန်ယူပေးရသည်။
“ခေါင်းဆောင်ဟန်၊ မူပိုင်ခွင့် ထပ်လျှောက်မလို့လား”
ရင်းနှီးသောပတ်ဝန်းကျင်နှင့် ရင်းနှီးသောလူများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထန်ယွမ်က အပြုံးများနှင့်အတူ မေးသည်။
သူက တူညီသောသင်ခန်းစာကို မလိုအပ်ပေ။
သူနှင့် အဆင့်ကိုးပန်းပဲပညာရှင် လေးယောက်က ကျူကျင်းကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့သို့ လာရောက်ရမည်ဖြစ်သော်လည်း သူက ခေါင်းဆောင်ဟန်နှင့် ပထမဆုံးစတွေ့သောအချိန်တွင် ထင်မြင်ချက်မကောင်းခဲ့ပေ။
သူက အနာဂတ်တွင် ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်အောင် ကြိုးစားရမည်။
သူက ကိုယ်ပိုင်နည်းလမ်းများဖြင့် ဟန်မူယဲ့၏ အလုပ်ရုံမှ အကျိုးအမြတ်ရနိုင်မည်လား စဉ်းစားမိသည်။
ထိုအလုပ်ရုံသည် အဆုံးမရှိသော အခွင့်အရေးနှင့် အကျိုးအမြတ်ကို သယ်ဆောင်ထားသည်။ သူက သေချာမထိန်းချုပ်နိုင်လျှင် ဒုက္ခရောက်လိမ့်မည်။
သူက တွေးကြည့်လေ ထိတ်လန့်လေ ဖြစ်နေသည်။
အလုပ်ရုံကို ကောင်းမွန်စွာ မထိန်းချုပ်နိုင်လျှင် ခေါင်းဆောင်ဟန်ကို မကျေမနပ် ဖြစ်စေလိမ့်မည်။
ယခုအချိန်တွင် သူက ဟန်မူယဲ့ကို ခေါင်းမော့ကြည့်ရန်ပင် ထိတ်လန့်နေမိသည်။
တခြားအဆင့်ကိုးပညာရှင် လေးယောက်ကလည်း ဟန်မူယဲ့ကို လေးစားစွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။
သူတို့က အဆင့်ကိုးဖြစ်နေလျှင်ပင် အရေးမကြီးပေ။
တစ်ဖက်လူကို နတ်ဘုရားအဆင့် အကြီးအကဲကပင် မျက်နှာချိုသွေးချင်နေသည်။
သူတို့က အနာဂတ်တွင် ဟန်မူယဲ့ကို မှီခိုရမည်။
ထန်ယွမ်၏စကားကို ကြားရသောအခါတွင် ဟန်မူယဲ့က ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“မူပိုင်ခွင့်လျှောက်မှာက ကျွန်တော်မဟုတ်ဘူး”
‘သူမဟုတ်ဘူးလား’
‘အဲဒါဆိုရင် ဘာဖြစ်လို့ ဝင်္ကပါကို အသက်သွင်းလိုက်တာလဲ’
အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ဝင်္ကပါကို အသက်သွင်းလိုက်လျှင် အခွင့်အရေးတစ်ခုကို ဖြုန်းတီးမိသွားလိမ့်မည်။ အစည်းအရုံး၏ စည်းကမ်းများကို လွယ်ကူစွာ မပြောင်းလဲနိုင်ပေ။
“မူပိုင်ခွင့်စစ်ဆေးမှု မဟုတ်ရင်လည်း ပြဿနာမရှိပါဘူး။ အလုပ်ရုံနဲ့ပတ်သတ်ပြီး ပြဿနာရှိနေရင် ကူညီပေးနိုင်ပါတယ်။ ငါတို့က ဘုရားမြို့ကိုရောက်လာဖို့ အချိန်ယူရအုံးမှာလေ”
ထန်ယွမ်က တခြားလေးယောက်ကို အချက်ပြလိုက်သည်။
အများပိုင်ပစ္စည်းကို ကိုယ်ပိုင်အတွက် အသုံးပြုခဲ့သည်။
မူပိုင်ခွင့်ဝင်္ကပါကို ဆက်သွယ်ရန်အတွက် အသက်သွင်းခဲ့သည်။
ထိုအပြုအမူသည် အလွန်ရဲတင်းသည်။
“ဟုတ်တယ်။ တစ်ခုခုမေးစရာရှိရင် ဖြေပေးနိုင်ပါတယ်”
အဆင့်ကိုးပန်းပဲပညာရှင်တစ်ယောက်က အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ ပြောသည်။
“မူပိုင်ခွင့်လျှောက်ထားဖို့ အခွင့်အရေးတွေ ရှိပါသေးတယ်။ ဒီတစ်ခါ ဖြုန်းတီးလိုက်ရင်လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး”
တခြားတစ်ယောက်ကလည်း ပြောလိုက်သည်။
“အားလုံးပဲ မူပိုင်ခွင့်စစ်ဆေးမှုက အရေးကြီးကိစ္စပါ”
ဟန်မူယဲ့က ပြောလိုက်သောကြောင့် ထန်ယွမ်တို့က ကြောင်အသွားသည်။
သူက ဝင်္ကပါ၏အလယ်တွင် ရပ်နေသော ယုချန်တောက်ကို ညွှန်ပြသည်။
“ဒီနေ့မှာ ဘုရားမြို့ရဲ့ အကြီးအကဲ ယုချန်တောက်က မူပိုင်ခွင့်လျှောက်ထားလိမ့်မယ်”
‘မူပိုင်ခွင့်လျှောက်ထားမှာလား’
‘ယုချန်တောက်လား’
ထန်ယွမ်က စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။