အခန်း (၁၂၅၄)

“တီထွင်မှုစာတမ်းအတွက် ပါဝင်ခဲ့တဲ့ကျောင်းသားတွေအားလုံးကို အသိပေးလိုက်။ ဆုကြေးကို ခွဲပေးမယ်”

ကျောင်းအုပ်က ရုတ်တရက် ပြောသည်။

‘သန်းတစ်သောင်းလုံးကို ပေးလိုက်မှာလား’

‘သန်းတစ်သောင်းလေ’

“ကျောင်းအုပ်၊ နည်းနည်းလောက် သိမ်းမထားတော့ဘူးလား”

အဖြူရောင်မုတ်ဆိတ်နှင့် အကြီးအကဲတစ်ယောက်က တွန့်ဆုတ်စွာပြောသည်။

“သိမ်းမထားဘူး။ အစည်းအရုံးက သန်းတစ်သောင်းပေးလိုက်တယ်ဆိုမှတော့ ငါတို့က အကုန်လုံး သုံးပေးရမယ်”

“ဒီပိုက်ဆံကို သိမ်းထားရင် ကောင်းမှာမဟုတ်ဘူး”

ကျောင်းအုပ်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ညင်သာစွာပြောသည်။

“အစည်းအရုံးက ငါတို့ကို ဘာဆက်လုပ်ခိုင်းမလဲ မသိနိုင်ဘူး”

သူ့စကားကြောင့် ခန်းဆောင်ထဲတွင်ရှိသော လူတိုင်းက လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

ခဏအကြာတွင် စာတမ်းတင်ရာတွင် ပါဝင်ခဲ့သော ကျောင်းသားများက မျှော်လင့်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် စုစည်းလာကြသည်။

သူတို့က ဆုကြေးကို ခွဲပေးမည်ဟု ကြားခဲ့ရသည်။

“ကျန်းချန်၊ နင်က စာတမ်းတင်တဲ့နေရာမှာ အဆင့်ကိုးပဲ။ အနည်းဆုံး မူလဒင်္ဂါး တစ်သိန်းလောက်တော့ ရမှာမဟုတ်လား။ ဘယ်လိုသုံးဖို့ စီစဉ်ထားလဲ”

အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူက ဘေးတွင်ရှိသော အရပ်ရှည်သည့် တပည့်တစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ပြောသည်။

သူတို့အားလုံးက အဆင့်ခြောက် ပန်းပဲပညာရှင်တံဆိပ်ပြားကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။

ယခင်က စာတမ်းတင်ရာတွင် အဆင့်တစ်ကသာ ဆုကြေးတစ်သန်းရပြီး တခြားလူများက သိပ်မရကြပေ။

တန်ဖိုးမရှိသော ဂုဏ်ပြုစာရွက်များကိုသာ ရခဲ့ကြသည်။

“မင်းအတွက် ဝိညာဉ်သတ္တုတွေ ဝယ်ပေးမှာပေါ့”

ကျန်းချန်ဟုခေါ်သော လူငယ်က အလိုလိုက်ချင်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောသည်။

သူ့စကားကြောင့် ဘေးတွင်ရှိသော အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူက ရှက်သွားသည်။

“ဟမ့်၊ မင်းက တောသားတစ်ယောက်ပဲ။ မူလဒင်္ဂါးတစ်သိန်းကိုတောင် စိတ်ဝင်စားနေတယ်”

သိပ်မဝေးသောနေရာတွင် ချပ်ဝတ်ကိုင်ထားသော လူငယ်တစ်ယောက်က နှာမှုတ်လိုက်သည်။

“ငါက ချပ်ဝတ်တစ်ခုကို သန့်စင်လိုက်ရင် မူလဒင်္ဂါးတစ်သိန်းကို လွယ်လွယ်လေး ရနိုင်တယ်”

သူ့ရင်ဘတ်တွင် အဆင့်ခုနစ် ပန်းပဲပညာရှင်တံဆိပ်ပြား ရှိနေသည်။

“သွားကြစို့။ တောသားတွေကပဲ အစည်းအရုံးရဲ့ဆုကြေးကို ဂရုစိုက်တာ”

“ဟားဟား၊ အစည်းအရုံးက ဆုချီးမြှင့်ရင်တောင် အိတ်စိုက်ပြီး ဝိညာဉ်သတ္တုတွေကို ဝယ်ရတာပဲ။ တုံးအလိုက်တာ”

ကျောင်းတော်တွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ နေထိုင်ခဲ့သော ကျောင်းသားများက အစည်းအရုံး၏ ဆုကြေးကို စိတ်မဝင်စားတော့ပေ။

သူတို့အားလုံးက ဆုကြေးယူရန် တက်ကြွစွာရောက်လာသော တပည့်များကို အထင်သေးစွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

“ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ဆုကြေးက အများကြီးရှိနေတယ်။ ထိပ်ဆုံးတစ်ရာနဲ့ စလိုက်ရအောင်”

“အဆုံးအထိ လုပ်ခဲ့တာ ၈၅ယောက်ပဲ ရှိတာလား”

တောင်စကားကျောင်းတော်၏ ကျောင်းအုပ်က လက်ထဲတွင်ရှိသော နာမည်စာရင်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး စဉ်းစားနေသည်။

“အဲဒါဆိုရင် ၈၅ယောက်ကနေ စလိုက်ရ‌အောင်။ လူတိုင်းကို ဆုချီးမြှင့်မယ်”

ဆုကြေးအကြောင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ စောင့်ဆိုင်းနေသော တပည့်များက ပြုံးလိုက်ကြသည်။

သို့သော် စောင့်ကြည့်နေသော တခြားတပည့်များက ရယ်လိုက်ကြသည်။

“အားလုံးက ဆုရမှာလား”

“အဲဒါဆိုရင် ဘယ်သူမှ အစစ်အမှန်ဆုကြေးကို မရတော့ဘူးပေါ့”

ရယ်သံများကြားတွင် ကျောင်းအုပ်က လက်မြှောက်ပြီး အစိမ်းရောင်ကတ်ပြားကို ကိုင်ထားခဲ့သည်။

“တောင်စကားကျောင်းတော်ရဲ့ လက်နက်သန့်စင်ခြင်း တီထွင်မှုစာတမ်းမှာ အဆင့် ၈၅ဖြစ်တဲ့ ကျူးယွီရှန်းကို မူလဒင်္ဂါး သန်းသုံးဆယ် ချီးမြှင့်မယ်”

‘မူလဒင်္ဂါး သန်းသုံးဆယ်လား’

ဆူပွက်နေသော ရင်ပြင်က ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

သန်းသုံးဆယ် ....

ကျူးယွီရှန်းဟုခေါ်သော လူငယ်က နေရာတွင် ကြောင်အစွာ ရပ်နေသည်။

“ကျူးယွီရှန်း၊ ရှေ့တက်လာပြီး မူလဒင်္ဂါးသန်းသုံးဆယ်ကို လက်ခံပါ”

ကျောင်းအုပ်က အော်ပြောလိုက်သည်။

ကျူးယွီရှန်းက ငေးမောစွာ ရှေ့တက်သွားသည်။ သူက ကိုယ်ပိုင် မူလဒင်္ဂါးကတ်ပြားကို ထုတ်ယူပြီး ကျောင်းအုပ်ဆီမှ လွှဲပြောင်းပေးသော ဆုကြေးကို လက်ခံလိုက်သည်။

သူက မူလနေရာသို့ ပြန်ရောက်လာသည်အထိ ငေးမောနေဆဲဖြစ်သည်။

‘သန်းသုံးဆယ်လား’

‘အခု ငါ့ကတ်ပြားထဲကို ရောက်လာပြီပေါ့’

“အဆင့် ၈၄ ချန်ကျွမ်း၊ ၃၂သန်း”

“အဆင့်ခြောက်ဆယ်၊ ဝူတောက်၊ သန်းငါးဆယ်”

“အဆင့်တစ်ဆယ်၊ စုထန့်၊ ၉၈သန်း”

“အဆင့်ကိုး၊ ကျန်းချန်၊ သန်းတစ်ရာ”

“အဆင့်တစ်၊ ဟယ်ကျူးယန်၊ သန်းသုံးရာ”

ကျောင်းအုပ်က လူတိုင်းကို ဆုကြေးခွဲပေးပြီး အလင်းလွှာတွင်ရှိသော သတင်းများကို စစ်ဆေးရန်အတွက် ခန်းဆောင်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။

ခန်းဆောင်၏ အပြင်ဘက်တွင်ရှိသော ရင်ပြင်တွင် လူတိုင်းက ကြောင်အနေကြသည်။

‘ငါတို့က အခုလေးတင် သန်းကြွယ်သူဌေးကြီးတွေ ဖြစ်လာကြတာလား’

‘ဒီမူလဒင်္ဂါးတွေက တကယ်လား’

ကျန်းချန်ဟုခေါ်သော လူငယ်က တစ်ဖက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ဘေးတွင်ရှိသော မိန်းကလေး၏ စိုးရိမ်စိတ်ကို ခံစားမိသည်။

သူက မိန်းကလေးကို ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာပြောသည်။

“ယုအာ၊ မင်းအိမ်ကိုသွားပြီး လက်ထပ်ပွဲအတွက် ကမ်းလှမ်းလိုက်မယ်”

မိန်းကလေးက တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါနေပြီး မျက်ရည်ဝဲလာသည်။

“ဟားဟား၊ ကျန်းချန် မင်္ဂလာပွဲအတွက် ငါ့ကိုအပ်ထားလိုက်”

အနီးအနားတွင် ရပ်နေသော လူငယ်တစ်ယောက်က ခပ်ဟဟရယ်သည်။

သူက အဆင့် ၁၅ဖြစ်ပြီး ဆုကြေးသန်းကိုးဆယ် ရခဲ့သည်။

“မင်္ဂလာပွဲမှာ အမူးသောက်ကြမယ်”

ရှေ့တွင်ရပ်နေသော မူလဒင်္ဂါးသန်းသုံးရာကို ရရှိထားသည့် နံပတ်တစ်ဖြစ်သူ ဟယ်ကျူးယန်က ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်သည်။

တခြားလူများကလည်း ဝင်ပါလာပြီး ရယ်မောနေကြသည်။

ဖန်တီးနိုင်စွမ်းကြောင့် ကြွယ်ဝလာသော ငယ်ရွယ်သည့် ပန်းပဲပညာရှင်များက အလိုလျောက် စုစည်းသွားကြသည်။

ရက်ရောသော ဆုကြေးကြောင့် သူတို့၏ အနာဂတ်က အပြည့်အဝ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တွင်ရှိသော တခြားပန်းပဲပညာရှင်များက အားကျနေသော်လည်း ချဉ်းကပ်မလာရဲကြပေ။

သူတို့က အဆင့်မမီတော့ပေ။

စာတမ်းတင်ရာတွင် ပါဝင်ခဲ့သော ပန်းပဲပညာရှင်အများစုက ဆင်းရဲကြသည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူတို့က တခြားလူများထက် အဆပေါင်းများစွာ ချမ်းသာသွားသည်။

ထိုသို့ ဖြစ်လာမည်ဟု မည်သူက ထင်ထားမည်နည်း။

အလင်းလွှာ၏ရှေ့တွင် လူတိုင်းက စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

တောင်စကားကျောင်းတော်က ဆုကြေးကို ခွဲဝေပြီးသောအခါတွင် ဒုတိယမြောက်ဆုကြေး ပေါ်ထွက်လာသည်။

“ချူတင်းမြို့ရဲ့ အဆင့်ရှစ်ပန်းပဲပညာရှင် မာပိုယွမ်က အဆင့်ငါးချပ်ဝတ် အသစ်တစ်ခုကို တီထွင်နိုင်ခဲ့တယ်။ မူလဒင်္ဂါး သန်းနှစ်စ်ထောင် ချီးမြှင့်လိုက်တယ်”

အဆင့်ရှစ်ပန်းပဲပညာရှင် အများစုသည် တစ်သက်လုံး ကြိုးစားလျှင်ပင် မူလဒင်္ဂါး သန်းတစ်ထောင်ကို မရနိုင်ကြပေ။

ယခု သန်းနှစ်ထောင်ကို ဆုချီးမြှင့်ခဲ့သည်။

အဆင့်ရှစ်ပန်းပဲပညာရှင်က ဆုကြေးအဖြစ် မူလဒင်္ဂါးသန်းနှစ်ထောင်ကို အမှန်တကယ်ပင် ရရှိသွားသည်။

‘အစည်းအရုံးက အရမ်းရက်ရောနေတာပဲ’

ချူတင်းမြို့ ....

မြို့ထဲတွင် အဆင့်ကိုးပန်းပဲပညာရှင် နှစ်ယောက်နှင့် အဆင့်ရှစ်ပန်းပဲပညာရှင် သုံးယောက် ရှိနေသည်။ ယခုအချိန်တွင် ဆုချီးမြှင့်ခံရသော မာပိုယွမ်က အဆင့်ရှစ်ပန်းပဲပညာရှင် သုံးယောက်ထဲမှ ဖြစ်သည်။

ထိုသတင်း ပေါ်ထွက်လာသောအခါ ချူတင်းမြို့ ပန်းပဲပညာရှင်အစည်းအရုံး၏ ခန်းဆောင်တွင်ရှိသော လူတိုင်းက အဖြူရောင်ဆံပင်နှင့် လူအိုကြီးကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သူက အဆင့်ရှစ်ပန်းပဲပညာရှင် မာပိုယွမ် ဖြစ်သည်။

သူက ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ချပ်ဝတ်များကို လေ့လာခဲ့သည်။

ချူတင်းမြို့၏ ပန်းပဲပညာရှင်အစည်းအရုံးတွင်ရှိသော လူတိုင်းက အဆင့်ငါးချပ်ဝတ်များအား လေ့လာနေသော မာပိုယွမ်၏အကြောင်းကို သိကြသည်။

သူတို့အားလုံးက မာပိုယွမ်ကို ရူးသွပ်နေသည်ဟု ပြောကြသည်။

‘တခြားလူတွေအတွက် ချပ်ဝတ်သန့်စင်ပြီး ပိုက်ဆံရှာနေတာ ပိုမကောင်းဘူးလား’

‘ချပ်ဝတ်အသစ်ကို ဘာဖြစ်လို့ လေ့လာနေတာလဲ’

မာပိုယွမ်က ဒါဇင်ချီသော အဆင့်ငါးချပ်ဝတ်များကို နှစ်ပေါင်းရာချီအောင် လေ့လာခဲ့သည်။ သူက ချပ်ဝတ်အသစ်များကို အစည်းအရုံး၏ ဌာနချုပ်သို့ ပေးပို့လိုက်သော်လည်း တုံ့ပြန်ချက်မရခဲ့ပေ။

အစည်းအရုံးက သူ၏ ချပ်ဝတ်များကို တန်ဖိုးမထားဟု ပြောကြသည်။

“အစည်းအရုံးရဲ့ ဆုကြေးလား”

မာပိုယွမ်က တုန်လှုပ်စွာ ထရပ်လိုက်ပြီး အလင်းလွှာဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ သူက မူလဒင်္ဂါးကတ်ပြားကို ထုတ်ယူသည်။

သန်းနှစ်ထောင် ....

သူက ထိုပမာဏကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပေ။

သူက ကတ်ပြားကို ပြန်ယူလိုက်ပြီး စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည်။

“အကြီးအကဲမာ၊ ဘာဆက်လုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ”

အလင်းလွှာ၏ ရှေ့တွင်ရှိသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် ပန်းပဲပညာရှင်တစ်ယောက်က မေးသည်။

ထိုစကားကို ကြားရသောအခါတွင် မာပိုယွမ်က ပြုံးသည်။

“ငါက သန်းနှစ်ထောင်လုံးကို အသုံးပြုပြီး ချပ်ဝတ်တွေကို ဆက်လေ့လာမယ်။ စိတ်ဝင်စားတဲ့လူ ရှိလား”

‘သန်းနှစ်ထောင်ရန်ပုံငွေလား’

အဆင့်ငါး၊ အဆင့်ခြောက်၊ အဆင့်ခုနစ် ပန်းပဲပညာရှင်များက တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကြသည်။

ယခင်က မာပိုယွမ်သည် နာမည်မရှိသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် နာမည်ကြီးနေသည်။

ရန်ပုံငွေနှင့် အောင်မြင်မှုကို ဖယ်ထားလျှင်ပင် သူ့နောက်သို့လိုက်ပါရုံဖြင့် တခြားလူများ၏ လေးစားမှုကို ရနိုင်လိမ့်မည်။

အမှန်တရားပင် ဖြစ်သည်။

“မြစ်ဈေးမြို့ရဲ့ ကျောက်စိမ်းအလုပ်ရုံကို ပုံသွင်းနည်းစနစ် တီထွင်မှုအတွက် မူလဒင်္ဂါး သန်း ၁,၈၀၀ ချီးမြှင့်လိုက်တယ်”

“ပိုင်ကျူမြို့ရဲ့ ပိုင်ကျူကျောင်းတော်က နည်းပြလုရှန်ခွန်းကို ချပ်ဝတ်ခုခံမှုနည်းလမ်း တီထွင်နိုင်တဲ့အတွက် သန်းတစ်ထောင် ချီးမြှင့်လိုက်တယ်”

“ဘုရားမြို့ရဲ့ အဆင့်ခုနစ်ပန်းပဲပညာရှင် ယုချန်တောက်ကို မူပိုင်ခွင့်အောင်မြင်သွားတဲ့အတွက် သန်းငါးရာ ချီးမြှင့်လိုက်တယ်”

အလင်းလွှာသည် ဆုကြေးများကို သုံးရက်ကြာအောင် ထုတ်ပြန်ခဲ့သည်။

ထောင်ချီနေသော လူများနှင့် အုပ်စုများသည် ဆုကြေးများကို လက်ခံခဲ့သည်။

အမြင့်ဆုံးဆုကြေးသည် တောင်စကားကျောင်းတော်၏ သန်းတစ်သောင်း ဖြစ်သည်။

အနိမ့်ဆုံးကတော့ ဆယ်သန်းဖြစ်ပြီး အဆင့်တစ်ပန်းပဲပညာရှင်က ရသွားသည်။

အစည်းအရုံးက စုစုပေါင်း သန်းရှစ်သောင်းကို ခွဲဝေပေးခဲ့သည်။

ဆုချီးမြှင့်လိုက်သော ပထမဆုံးနေ့တွင် ကြယ်စင်စုစကြဝဠာတစ်ခုလုံးက တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။

နောက်နှစ်ရက်တွင် နာမည်မရှိသော ကျောင်းတော်၊ ပန်းပဲပညာရှင်နှင့် မြို့များက ထင်ပေါ်လာကြသည်။

ဆုရရှိထားသော လူများက ပျော်ရွှင်နေကြသည်။

သူတို့က မူလဒင်္ဂါးများကြောင့် မူးဝေသွားကြသည်။

ဆုချီးမြှင့်ပြီး တစ်လကျော်ကြာသည်အထိ လူအများက ဆုကြေးအကြောင်းကို ဆက်ပြောနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

သတင်းစုံသော ပန်းပဲပညာရှင်များက နည်းလမ်းအသစ်များကို တီထွင်ရန် ကြိုးစားနေကြသည်။

ကျူကျင်းကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့၏ ဆုကြေးသည် နှစ်စဉ် ရှိနေလိမ့်မည်။

ထို့အပြင် တိုက်ခိုက်ရေးနည်းစနစ်၊ ချပ်ဝတ်နှင့် ရုပ်သေး နည်းစနစ်များကိုလည်း လေ့လာနေကြသည်။

ကျူကျင်းကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့၏ ပန်းပဲပညာရှင်များက အတက်ကြွဆုံးဖြစ်နေသည်။

ယုချန်တောက်၏ သန်းငါးရာ အပါအဝင် အလုပ်ရုံ၏ လူနှင့် အဖွဲ့များက သန်းသုံးထောင်ခန့် ရခဲ့ကြသည်။

ယခင်က ဆုရလာမည်ဟု သူတို့က မတွေးမိကြပေ။

ဆုကြေးများကို လက်ခံပြီး ဒုတိယနေ့တွင် အလုပ်ရုံ၏ ပန်းပဲပညာရှင်များအားလုံးက ပိုမိုကြိုးစားလာကြသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နောက်နှစ်တွင် ဆုကြေးပိုရှိမည်ဟု ‌ခေါင်းဆောင်ဟန်က ပြောခဲ့သည်။