သခင်ပေါင်တန့်၊ ယွမ်လီ၏ပြောင်းလဲမှု

ပေထင်းဟွမ်သည် ဒယ်စောက်လေးကို ပြန်ယူပြီးနောက် စာမေးပွဲခုံဆီသို့ ပြန်ချလိုက်သည်။ လက်ဖျောက်တီးလိုက်သည်နှင့် ပေထင်းဟွမ်၏ လက်ချောင်းများအကြားတွင် မီးတောက် တောက်လာက လက်ချောင်းငါး ချောင်းဆန့်ထုတ်လိုက်သည်နှင့် မီးတောက်များကို အတွေးနှင့်ထိန်းချုပ်လိုက် ရာ မီးစွဲသွားလေသည်။ သူ၏လက်ဖဝါးပေါ်တွင် ဒယ်စောက်၏မီးတောက် ထွက်ရာအစိတ်အပိုင်းကို ခပ်ပေါ့ပေါ့ဖိထားရာ မီးတောက်သည် ဒယ်စောက် အတွင်းသို့ကျသွားပြီး ဒယ်စောက်ဖင်ကို လောင်ကျွမ်းလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ပေထင်းဟွမ်၏အမူအရာသည် ခံ့ညားလျက်ရှိပြီး လူနှင့် သဘာဝကြားမှ ဟန်ချက်ညီမှုကို အမှန်အကန်ပြသလေသည်။ အပြင်ကမ္ဘာမှ မည်သူကမှ သူ့ကိုမနှောင့်ယှက်နိုင်ပေ။ ဝိညာဉ်စွမ်းအားသည် ဒယ်စောက်တွင် အခြေခိုင်နေသည်။ ပေထင်းဟွမ်၏ဝိညာဉ်စွမ်းအားထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ခက်ထန်သောကိုးရောင်နိဗ္ဗာန်မီးသည် တောက်လောင်လျက်ရှိသည်။ သူမ သည် မိန်းမငယ်လေးသဖွယ် ကျိုးနွံလျက်ရှိသည်။

ဒယ်စောက်နွေးလာသည်ကိုခံစားမိပြီး ပေထင်းဟွမ်သည် ပထမဆုံး အနေနှင့် ဒယ်စောက်ထဲသို့ အစမရှိနွယ်ပင်၏သစ်ရွက်ကို ပစ်ထည့်လိုက်ကာ ၎င်းထဲမှ ဝိညာဉ်အရည်နှင့် နူးညံ့စွာကြိုချက်နိုင်ရန် ကိုးရောင်နိဗ္ဗာန်မီးကို ကျွမ်းကျင်စွာ ကိုင်တွယ်လေသည်။ သာမန်ဆေးဖိုသာဆိုလျှင် အစမရှိနွယ်ပင် ၏ သစ်ရွက်ကဲ့သို့ တန်ဖိုးအရှိဆုံးဆေးပင်ထည့်လိုက်ပါက ဝိညာဉ်ရနံ့လျှံထွက် လာမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် အဖြိုက်နက်ရွှေသားရဲလေးကောင် သုံးချောင်း ထောက်ကဲ့သို့ ကမ္ဘာ့နံပါတ် ၁ ရတနာကိုတော့ စိုးရိမ်ရန်မလိုပေ။

ကြိုချက်ပြီးခါနီးတွင် ဝိညာဉ်အရည်အားလုံးထွက်လာပြီး မီးတောက် တစ် ခုသည် သုံးချောင်းထောက်အောက်ခြေမှ ထွက်လာကာ အကြွင်းအကျန် အားလုံးကို ဝါးမျိုလေသည်။ ထိုအခိုက်တန့်တွင် အဖြိုက်နက်ရွှေသားရဲလေး ကောင်ဒယ်စောက်သည် လန်းဆန်းသောအသံတစ်ခုထုတ်ပြီး နောက်လုပ်ငန်း စဉ်ကို လုပ်ဆောင်ရန် ပေထင်းဟွမ်အား သတိပေးနေသည်။

၎င်းသည် အသိဉာဏ်ရှိသော ဒယ်စောက်ပင်ဖြစ်သည်။ နူးညံ့သော အသံ ကိုကြားပြီးနောက် ရင်ပြင်ထဲမှ အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်များအားလုံးသည် လောဘ တက်သောမျက်လုံးများဖြစ်လာ၏။ အဖြိုက်နက်ရွှေသားရဲလေးကောင် ဒယ်စောက်သည် အမှန်တကယ်ပင် သခင်ပေထင်းဟွမ်အား သခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုနေသည်မှာ ရင်ကွဲစရာပင်ဖြစ်သည်။ တစ်ကမ္ဘာလုံးမှလိုချင်နေ သည့် ၂၈ နှစ်အရွယ် အလှပဂေးတစ်ယောက်ကို တစ်စုံတစ်ယောက်မှ သိမ်းပိုက် သွားရာ ဝမ်းမနည်းသူ မည်သူရှိမည်နည်း။

သို့သော် သခင်ပေထင်းဟွမ်၏လက်ထဲသို့ ရတနာရောက်သွားသည်နှင့် စဉ်းစားစရာပင်မလိုတော့သည်ကို အားလုံးသိကြသည်။ ကလေးသည်တော် သော်လည်း ပျော်မွေ့ရန်အတွက် အသက်ရှင်သွားရဦးမည်ဖြစ်သည်။ ဤ အဖြိုက်နက်ရွှေသားရဲလေးကောင်ဒယ်စောက်သည် နှစ်ပေါင်းသောင်းချီ ပိုင်ရှင် ကို အသိအမှတ်မပြုခဲ့ပေ။ ထိုဒယ်စောက်ကိုရခဲ့သည့် အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်များ သည် နှစ်သက်ခြင်းကိုမခံခဲ့ရပေ။ သူတို့သည် အံ့ဩစရာကောင်းသောလူများ ပင်ဖြစ်သည်။

ထို့နောက်တွင် ပေထင်းဟွမ်သည် ဝိညာဉ်ပြန်ခေါ်ဆေးပင်နှင့် ဇာမဏီ အမြီးပန်းတို့ကို ဒယ်စောက်ထဲသို့ တစ်ချိန်တည်းပစ်ထည့်လိုက်သည်။ ကိုးရောင်နိဗ္ဗာန်မီးသည် ဆေးပင်နှစ်ခုကို နူးညံ့စွာရစ်ပတ်ကာ တဖြည်းဖြည်း နှင့် ကင်လေသည်။ ထို့နောက် ၎င်းတို့ထဲမှ အဆီအနှစ်နှင့်အရည်ကို လုံးလုံးလျားလျားစုပ်ယူလေသည်။

နောက်ထပ်မီးတောက်တစ်ခုသည် ဒယ်စောက်ကို ရိုက်ခတ်လာပြန်ကာ နောက်ဆုံးကျန်သည့်အနှစ်အားလုံးကို ဝါးမျိုလေသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဝိညာဉ် အရည် သုံးစက်သာ ဒယ်စောက်ထဲတွင် လှိမ့်နေလေသည်။

ပေထင်းဟွမ်သည် ဂရုတစိုက်နှင့် မီးတောက်များကို ထိန်းချုပ်ကာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ကစဥ့်ကလျားနတ်အရင်းအမြစ်မှ ရောင်ဝါနှစ်ခုကို ထုတ် လွှတ်လေသည်။ ထိုရောင်ဝါနှစ်ခုသည် ဒယ်စောက်ထဲသို့ဝင်သည်နှင့် ပေထင်းဟွမ်သည် ထိုအစက်သုံးစက်ကို ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် ထိန်းချုပ်လေ သည်။ နှစ်ပိုင်းအဖြစ်ပိုင်းခြားပြီး တစ်ခုချင်းစီကို ကစဥ့်ကလျားနတ်အရင်း အမြစ်၏ အောက်ခြေတွင် စုပ်ယူလေသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လျှပ်စီး စွမ်းအားဖြင့် ရစ်ပတ်ထားသော ဒြပ်စင်နှစ်ခုအင်အားစုသည် မီးတောက်၏ အထောက်အကူနှင့် ဝိညာဉ်အရည်အဖြစ် စတင်သန့်စင်တော့သည်။

ထိုလုပ်ငန်းစဉ်သည် ခွန်အားစမ်းသပ်မှုဖြစ်သည်။ ပေထင်းဟွမ်သာ နတ်ဘုရားအဆင့်ဖြစ်ပါက ပိုလွယ်ကူမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤအချိန်တွင် သူမသည် နတ်ဘုရားအဆင့်တစ်ပိုင်းဖြစ်သော်လည်း သူမ၏သွေးကြောထဲတွင် ရွှေရောင်အမြုတေမရှိပေ။ ကောင်းကင်၏ခွန်အားနှင့်အတူ သခင်ကြီးအဆင့် ကို သန့်စင်ရန် အလွန်ခက်ခဲလေသည်။

ယွမ်လီကို ပိုက်ဆံမရှိဘဲ ထုတ်နိုင်သည်။ သွေးကြောသည် စတင် လစ်ဟာလာပြီး စွမ်းအားမရှိသည့်ခံစားချက်မျိုးရောက်လာသည်။ ပေထင်းဟွမ် မထင်မှတ်ထားသည်မှာ ဤအချိန်တွင် သူမ၏သွေးကြောထဲမှ တောက်ပသော ပုလဲသည် စွမ်းအင်များကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ သို့သော် ထိုစွမ်းအင်ကို ပေထင်းဟွမ်ဆီသို့ မပို့ပေ။ ၎င်းကို ဆေးသန့်စင်ရာတွင်သုံးသော်လည်း ပေထင်းဟွမ်၏ စွမ်းအင်စောင့်ဆိုင်းနေသည့်နေရာတွင်သာ စတင်လှည့်ပတ် နေကာ ပိုးအိမ်ကဲ့သို့အရာတစ်ခုဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။