မှော်ရွှေချို

ဤအခိုက်အတန့်တွင် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၌ ဒြပ်စင်ငါးပါး ဓားသိုင်း၏ အနှစ်သာရကို နားလည်နိုင်လျှင် သူ၏ ဓားစွမ်းအားသည် 30% တိုးလာကာ ဓားတစ်ချောင်းတည်းဖြင့် ဤလူကို သတ်ပစ်နိုင်သည်။

ယခုမူကား ချန်ဖျင်က မီးနှင့်ရေကို ခံနိုင်ရည်ရှိ၍ အနိုင်ယူရန် ခက်ခဲလှသည်။

မဟုတ်ဘူး။

လုရွှမ် သူ့ဓားနဲ့ ရှေ့ကို ထပ်ခုတ်သည်။ ချန်ဖျင်ကလည်း သူ့လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ချင်ထျန်းဓားကို ထပ်မံ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ အားတစ်ချက်ဖြင့် ပြန်တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ လုရွှမ် နောက်ပြန်မဆုတ်နိုင်တော့ဘဲ ရှေ့ကို လက်သီး တစ်ချက် ထိုးကြည့်လိုက်ရာ တစ်ဖက်လူရဲ့ လက်သီး တစ်ချက်တည်းဖြင့် နောက်ပြန် ဆုတ်သွားရ​ပြန်သည်။

လုရွှမ်သည် သူ့လက်မောင်းအား အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဖိအားပေးတာကြောင့် ကျိုးသွားကြောင်း ကောင်းကောင်း သိလိုက်သည်။ ချန်ဖျင်မှာ ရယ်မောပြီး ကလဲ့စားချေရခြင်း၏ ပျော်ရွှင်မှုကို အပြည့်အဝ ခံစားနေသည်။

"မင်းရဲ့အရိုးတွေကို ငါတစ်ပိုင်းပြီး တစ်ပိုင်း ဖြတ်ပစ်မယ်.... ပြီးတော့ မြန်မြန် ကြီးထွားအောင် ဆေးရည်သုံးပြီးတော့ ပြန်ကျိုမယ်...အရမ်းနာတာနော်... ငါအဲဒါတွေကို ဖြတ်ကျော်လာတာကွ ဟားဟားဟားဟားဟား အကြိမ်တစ်ထောင်လောက် လုပ်လိုက်ရင် မင်းရဲ့ အရိုးတွေ ပိုသန်မာလာလိမ့်မယ်။”

ချန်ဖျင်က ပြုံးပြီး သူ့ကို ထပ်ထိုးလာ၏။ လုရွှမ် သူ့ဓားနှင့် အမြန်တားလိုက်သောအခါ ကျယ်လောင်သော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ချင်ထျန်းဓားက သူ့လက်မှ ပြုတ်ထွက်သွားသည်။ ချင်ထျန်း ဓားကို လွှတ်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ရုတ်တရက် မီးတောက်လာကာ မီးတောက်များက မြန်မြန်ဆန်ဆန် ထွက်လာသည်။

ဝုန်းကနဲ ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ ချန်ဖျင်၏ ရင်ဘတ်ကို ထိမှန်သွားသည်။ ချန်ဖျင် အနည်းငယ် နောက်ပြန်ဆုတ်သွားသော်လည်း ဘာမှမဖြစ်သွားပေ။

"ဟမ့် ဒါက အပြင်လောကကို ဖြန့်ကျက်ထားတဲ့ အရမ်းအစွမ်းထက်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်လား... မင်းရဲ့ နေက ဘယ်မှာလဲ... အဲဒါကို ထုတ်ပြီး ငါ့ကို ကြည့်ခွင့်ပေးလိုက်ပါလား... မင်းရဲ့ နေရောင်လေးက ဘယ်လောက်ထိ လွှမ်းမိုးနေလဲဆိုတာ ငါကြည့်ချင်တယ်"

ချန်ဖျင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ညစ်ညမ်းသော အရာများကို ကြည့်ရုံဖြင့် လုရွှမ်လည်း ဒီအယုတ်တမာက သူ့နတ်ခန္ဓာကိုယ်ကို ထုတ်လာအောင် တမင်စီစဉ်နေကြောင်း သိလိုက်သည်။ ယနေ့ နတ်ခန္ဓာကိုယ်က သေးငယ်သော အောင်မြင်မှု မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် လုရွှမ် ၎င်းကို သဘာဝအတိုင်း ထုတ်​ပြပြီး ရန်သူအား လည်ပင်းညှစ်သတ်မည် မဟုတ်။

'ကျီးဖိုးဖိုး.... ဘာလုပ်ရမလဲ'

ရွှေကျီးကန်းကလည်း သူ့အတွေးထဲကနေ တိတ်တိတ်လေး ကျိန်ဆဲခဲ့သည်။

"တစ်မိနစ်လောက် အိပ်လိုက်တာနဲ့ ဘီလူးတစ်ကောင်က ဘယ်လိုလုပ် ပေါ်လာတာလဲ မင်းကိုငါ မကူညီနိုင်ဘူး"

လုရွှမ် အေးစက်စွာ ဟစ်အော်လိုက်ပြီး နတ်ဓားကို လက်ဖဝါးဖြင့် ပြန်စုပ်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆွဲထုတ်သော်လည်း ယခင်ကျက်သရေရှိမှု သဲလွန်စ မရှိ​တော့ပေ။

သူ့မှာ ချန်ဖျင်ကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် နည်းလမ်း မရှိတော့ပါ။ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးမှ မီး​တောက်သည် အသုံးမဝင်ကြောင်း၊ နတ်မိုးခြိမ်းသံသည်လည်း အသုံးမဝင်တော့ကြောင်း၊ သူ့အတွက် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမှာ နတ်ဓားဖြစ်သည်။ ဒါပေမဲ့ သူမသုံးနိုင်ဘူး။

တခြားအချိန်များတွင် သူသည် သဘာဝအတိုင်း ထွက်ခွာသွားနိုင်သော်လည်း ယခုတွင် ဤနေရာမှာတော့ ချန်ဖျင်ကို ထားခဲ့လို့မဖြစ်။ ချန်ဖျင်၏ တိုက်ခိုက်ရေး နည်းလမ်းသည် အလွန်ရိုးရှင်းပြီး တိုက်ရိုက်ဆန်သည်။ အလွန်ကြမ်းတမ်းသော်လည်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်နှင့် အတူ ပြေးလွှားနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

လုရွှမ်ဘက်က အဆက်မပြတ် ရှောင်တိမ်းနေသည်။ ဒါ့အပြင် ချန်ဖျင်၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို ဆက်တိုက်ခုခံရန် ချင်ထျန်းဓားကိုသာ အသုံးပြုခဲ့သည်။

ချန်ဖျင်: "မင်းက ပါရမီရှင် မဟုတ်ဘူးလား.... မင်းကို ငါ အခု နှိပ်စက်တော့မှာ ဟားဟား... ငါ မင်းကို အမှိုက်၊ အညစ်အကြေးတွေထဲ ပစ်ထည့်လိုက်မယ်..."

"ဦးလေး ကျေးဇူးပြုပြီး အစ်ကိုကြီးလုရွှမ်ကို မြန်မြန် ကူညီပေးပါဦး"

ကျောက်ထောင်း အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်လိုက်သည်။ ကျောက်ချန်ယန် ရှိုက်ကြီးတငင် ပြုံးလိုက်ပြီး။

"သူ့ကို ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ် ကူညီနိုင်မလဲ သူကတောင် တခြားသူတွေ လုံးဝ လိုက်မမှီနိုင်သူလေ..."

ကျောက်ထောင်းနဲ့ ယွမ်ရှင်းတို့ နှစ်ယောက်စလုံး သူတို့ရဲ့ ဦးလေးပြောတာ မှန်ကန်ကြောင်းကို သိကြသည်။ ကူညီရမယ် ဆိုရင်တောင် အဲဒါက ဒုက္ခတစ်ခုပဲ ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

"ဟာဟား... လုရွှမ် ငါ မင်းကို ဒုက္ခပေးမယ် ပြီးရင်တော့ မင်း​နေရာမှာ ဟန်ဆောင်မယ် မင်းကို ဂရုစိုက်တဲ့ မိန်းမတွေ အားလုံးနဲ့ အိပ်မယ် အဲဒီမိန်းကလေး ရှဲ့ဖေးဖေးကနေ စတာကောင်းမယ်... ဖေ့ယိုးယွီလည်း ကောင်းတယ် ညီမလေးယွမ်ရှင်း ဒီရက်ပိုင်း မင်းအကြောင်း သတင်းတွေလည်း တောင်းထားတယ်နော် ဟားဟားဟား...."

"သေချင်နေတဲ့ကောင်!"

လုရွှမ် အော်လိုက်ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ရောင်ဝါတွေ ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာ၏။ မြေပြင်ပေါ်ကျသွားတဲ့ ချင်ထျန်းဓားကလည်း ပျံတက်လာကာ တစ်ဖန် အောက်သို့ ပျံဆင်းသွားကာ ချန်ဖျင်ကို ထပ်မံတိုက်ခိုက်သည်။

"ဟားဟား... တကယ် ရူးတော့မယ်....ငါက အဲ့လိုရလဒ်မျိုး လိုချင်တာ..."

တီးတိုးသံနှင့်အတူ ချင်ထျန်းဓားက ချန်ဖျင်၏ လက်မောင်းကို ခုတ်ချလိုက်သည်။ နောက်အခိုက်အတန့်တွင် အော်ဟစ်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ချန်ဖျင်တစ်ယောက် လုရွှမ်ကြောင့် သူ၏ငွေကြေး ပြတ်တောက်သွား၏။

"ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

ချန်ဖျင် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ အနီးနားရှိလူများလည်း ပို၍ပင် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ ဒီဓားက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရက်စက်သွားရတာလဲ။

လုရွှမ်၏ မျက်လုံးများသည် အေးစက်သော မြှားအလင်းများဖြင့် ပြည့်နေပြီး သူ့ကိုယ်ပိုင် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အပြောင်းအလဲများကို မမြင်နိုင်​တော့ပေ။ ချင်ထျန်းဓားက သူ့လက်ဖဝါးထဲမှာ ဟောက်နေ၏။ ဓား လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို ချောမွေ့စွာ အသုံးပြုပုံက အလွန်ရိုးရှင်းပေမယ့် အလွန်မြန်တာကြောင့် လူတွေကို ဓားကိုယ်ထည်က ဓားသိုင်းသမားလို ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေသည်။

အလွန်ရှုပ်ထွေးတာကြောင့် ခေတ္တမျှ စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ခွန်အားမပြည့်မီသော ကျင့်ကြံသူတချို့ အန်ထွက်ကာ မျက်လုံးများလည်း မူးဝေလာသည်။

"ဒြပ်စင်ငါးပါး ဓားသိုင်း?"

ချန်ဖျင်သည် မီးထွက်တောင်ထွတ်က တပည့်ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တုန်းက သူသည် ဒြပ်စင်ငါးပါး ဓားသိုင်းကို လေ့ကျင့်ရန် အရည်အချင်း မပြည့်မီသော်လည်း သခင်လေးချန်ရှီးက အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်နေတုန်း သူတွေ့ခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦး၏ ဓားရွေ့လျားမှုမှာ လုံးဝ ကွဲပြားသော်လည်း ခံစားချက်က သူ့အား ဒြပ်စင်ငါးပါး ဓားသိုင်း ဟူသော ခံစားချက်ဖြင့် ရင်းနှီးသွားစေသည်။

ချန်ရှီးက ဒြပ်စင်ငါးပါး မဟာဂိုဏ်း၏ ထိပ်တန်းဓားသိုင်းသမား ဖြစ်ကြောင်း သိထားသော်လည်း လုရွှမ်ကတော့ ၎င်းအား လေ့ကျင့်ရန် အရည်အချင်း ပြည့်မီသည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပေ။

"ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ် မင်းငါ့သူငယ်ချင်းတွေကို မခြိမ်းခြောက်သင့်ဘူး... ငါက အဝေးတစ်နေရာက လာတာ ငါ့သူငယ်ချင်းတွေက ငါ့ရဲ့အရာအားလုံးပဲ..."

လုရွှမ်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူ့ခြေဖဝါးအောက်က လိပ်ပြာလေးတွေ တဖျပ်ဖျပ် ခတ်သွားပြီး နောက်အခိုက်အတန့်မှာတော့ ချန်ဖျင်ရှေ့မှာ ပေါ်လာ၏။

ချန်ဖျင်သည် ဓားကို ထပ်မံ ခုတ်ထစ်ခြင်း မပြုတော့ဘဲ ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ သူ့အမြန်နှုန်းက အခု လုရွှမ်နဲ့ မယှဉ်နိုင်လောက်ပေ။ လုရွှမ် ချန်ဖျင်ရဲ့ခြေထောက်တွေကို ဖြတ်ပစ်လိုက်သည်။

နောက်ထပ် ဆက်တိုက် ထိုးနှက်ချက်ကြောင့် ချန်ဖျင်၏ ခန္ဓာကိုယ်က အပိုင်းအစ တစ်ဒါဇင်ကျော် ပြတ်တောက်သွားပြီ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ဖက်က မသေသေးပါဘူး။ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ ဆက်စပ်နေတဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေဆီကနေ သွေးတွေ ထွက်မလာသေးဘဲ လေနဲ့ ရေလို ပုံစံတူတဲ့ အနက်ရောင် အဖုအထစ်တွေသာ ရှိနေ၏။

အဲဒါတွေကနေ အနံ့အသက်တွေ ထွက်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ် အနံ့ နံရခြင်း အကြောင်းအရင်းလည်း ဟုတ်သည်။

"ဟားဟား... မင်းကငါ့ကို သတ်ချင်တယ်ပေါ့... ဒါပေမဲ့ မင်းမလုပ်နိုင်ပါဘူး... ငါ့ရဲ့အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုရှိနေသရွေ့ ငါရှင်ပြန်ထမြောက်နိုင်တယ်ကွ!!"

ချန်ဖျင်က အော်ဟစ်ဆဲ ဖြစ်သည်။

လုရွှမ် ရုတ်​တရက်​ သူ့လက်​​ချောင်း​တွေ ပူလာသလို ခံစားလိုက်​ရပြီး သူ လန့်​သွား၏။ ဒါ ရှဲ့မိသားစုကနေ ထွက်သွားတော့ သူရလာတဲ့ သေတ္တာပဲ ဖြစ်သည်။ သိုလှောင်လက်စွပ် အတွင်းက တစ်ခုခု ဖြစ်သွားခဲ့လေပြီ။

လုရွှမ် သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သော် အတွင်းမှ ရွှေချိုက လေထုထဲ ပျံသန်းလာ၏။ ထို့နောက် ချန်ပင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

စူးရှသော အသံနှင့်အတူ ချန်ဖျင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အနက်ရောင် အရာများ ရုတ်တရက် လောင်ကျွမ်းသွားတော့သည်။ ချန်ဖျင် ထိတ်လန့်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်ပေမယ့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ဟာ မီးလောင်ပြာကျသွားလို့ ဘာမှတောင် မကျန်တော့ပေ။

လုရွှမ်မှာ ရွှေချိုသည် သေတ္တာထဲသို့ တစ်ဖန် ပြန်ပျံသွားသည်ကို အံ့သြစွာ ကြည့်နေမိ၏။ ၎င်း၏ အလင်းရောင်နှင့် အပူချိန်က မရှိတော့ချေ။ ဒါ့အပြင် အစောကနဲ့ မတူတော့သလိုလည်း ခံစားလိုက်ရသည်။