ဆရာကိုရွေးချယ်ပါ (၁)

နေကိုးစင်းဂိုဏ်းသည် အုံ့ဆိုင်းနေပြီး မင်္ဂလာရှိသော မြေကဲ့သို့ သာယာနေသည်။

ခန်းမထဲတွင် ထောင်နှင့်ချီသော တိမ်တိုက်များ ရှိနေပြီး ကြည်လင်သော ရောင်ဝါများ တည်ရှိနေသည်။ ကျောက်စိမ်းတုံးပေါ်မှာ လူသုံးယောက် ထိုင်နေကြသည်။

လူတိုင်း၏ အသွင်အပြင်မှာ မှုန်ဝါးနေခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် အလင်းနှင့် အမှောင်ကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး တစ်ချိန်တည်းတွင် အစစ်နှင့် ထင်ယောင်ထင်မှားလို ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့ သူတို့အားလုံးဟာ ကိုယ်ပွားတွေလို့ ပြောနိုင်သည်။

အလယ်မှာထိုင်နေတဲ့  ဟော်အန်ရုန်က တခြားနှစ်ယောက်ကို ငေးကြည့်ရင်း "တာအိုသခင်လီ၊ တာအိုသခင်ယု လင်းရှန်အကြောင်း မင်းတို့နှစ်ယောက် ကြားပြီးပြီမလား” ဟု  ပြောလိုက်သည်။

လက်ဝဲဘက်ရှိ ဆရာလီသည် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြကာ ပြုံးပြီး  “ ကြားတယ်။ နေကိုးစင်းဂိုဏ်းရဲ့ ပထမတန်း ဝိညာဉ်မဏ္ဍိုင်သွေးကြောကိုရရှိတဲ့ ပထမဆုံး ကျင့်ကြံသူသခင်က ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးမှာ တောမီးလို ပျံ့နှံ့နေပြီလေ။  ဘယ်လို မသိဘဲနေမလဲ"

ညာဘက်တွင်ရှိသော ဆရာယုလည်း အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်သည်။

ဟန်အန်ရုန်က စဉ်းစားပြီး ပြောသည် " သူက ပထမတန်း ဝိညာဉ်မဏ္ဍိုင်သွေးကြောပညာရှင် ဖြစ်လာပြီ။  ငါတို့ဂိုဏ်းဆရာကြီးတောင် အဲဒီတုန်းက အောင်မြင်ပါခဲ့တယ်။ ပိုအရေးကြီးတာက ဒီကလေးက နောက်ခံမရှိသလို အခုရောက်နေတဲ့နေရာကို ရောက်ဖို့ သူ့ကိုယ်သူ အားကိုးရတယ်။ သူ့ရဲ့ အရည်အချင်း ဒါမှမဟုတ် စိတ်နေစိတ်ထားပဲ ဖြစ်ဖြစ် ဒါက တကယ့်ကို ရင်သပ်ရှုမောစရာပဲ”

“ဒီကလေးက သူ့ရှေ့မှာ တောက်ပတဲ့ အနာဂတ်ရှိတယ်၊ သူနဲ့ ဆရာ တပည့် ဆက်ဆံရေးထူထောင်သင့်တယ်။ ကျွန်တော့်အမြင်အရတော့ သူ့ကို တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး ခေါ်လိုက်တာ အကောင်းဆုံးပါပဲ။ မင်းဘယ်လိုထင်လဲ"

သခင်လီက သူ့မုတ်ဆိတ်မွေးတွေကို ပွတ်သပ်ပြီး ပြုံးလိုက်သည် "ကောင်းတယ်။ ဂိုဏ်းသုံးခုပြိုင်ပွဲကို မကြာမီကျင်းပတော့ရမှာ အကယ်၍ ငါတို့ မျိုးရိုးမှာ အခြားပါရမီရှင်တစ်ဦးရှိနိုင်ရင် ပိုတောင့်တင်းနိုင်တယ်”

“ကျွန်မမှာ ကန့်ကွက်စရာ မရှိပါဘူး” သခင်ယု ဖြည်းညှင်းစွာပြောသည်။

အသံသည် နွေဦး၏အသံကဲ့သို့ မထင်မှတ်ဘဲ ငြိမ့်ညောင်းနေသည်။ သခင်ယုသည် အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက ကန့်ကွက်စရာမရှိတာကို တွေ့လိုက်ရတော့ ဟော်အန်ရုန်က ပြုံးပြီး အဆောတလျင် ပြောလိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင် ငါတို့ထဲက တစ်ယောက်က  လင်းရှန်ကို တပည့်အဖြစ် ခေါ်လိုက်”

သခင်လီ စကားပြောခါနီးမှာ သခင်ယု

“လင်းရှန်ကို ကျွန်မတပည့်အဖြစ် ခေါ်မယ်”

ဒါကိုပြောပြီးတာနဲ့ ဟော်အန်ရုန်နဲ့  သခင်လီက အံ့ဩသွားပုံရသည်။

သခင်ယုသည် ဆရာ-တပည့်မျိုးရိုး၏ ခန်းမဆောင် သုံးခုအနက်မှ တစ်ဦးဖြစ်

သော်လည်း သူမသည် များသောအားဖြင့် ကျင့်ကြံမှုတွင် စွဲစွဲမြဲမြဲ လုပ်ကိုင်လေ့ရှိပြီး ပြင်ပကိစ္စများကို ဂရုစိုက်လေ့မရှိပေ။ ဤကဲ့သို့သောအစည်းအဝေးတွင် သူမပါဝင်လာသော်လည်း ဂိုဏ်း၏အရေးကိစ္စများကို သူမပြောခဲသည်။ အများအားဖြင့်တော့ သူတို့နှစ်ဦး က ဆွေးနွေးပြီး ဆုံးဖြတ်ချက်ချကြသူတွေပင်။

ဤသည်မှာ သူမတာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ရန် ပထမဦးဆုံးအကြိမ် စတင်လုပ်ဆောင်ခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် ဒုတိယအတွေးအရ ဟော်အန်ရုန်နှင့် သခင်လီက သက်သာရာရသွားသည်။

လင်းရှန်သည် ပထမတန်း ဝိညာဉ်မဏ္ဍိုင်သွေးကြောရှိသည့် ပညာရှင်ဖြစ်ပြီး  တောက်ပသော အနာဂတ်ကို ပိုင်ဆိုငထားသည်။ သခင်ယု သွေးဆောင်ခံရသည်မှာ အံ့သြစရာမဟုတ်ပေ။

ဟောအန်ရုန်နှင့် သခင်လီ နှစ်ဦးစလုံးတွင် တပည့်များစွာရှိသည်။ တစ်ဖက်တွင်မူ သခင်ယုသည် သူမ၏လက်အောက်တွင် အမာခံတပည့်တစ်ဦးသာရှိသည်။

ထိုကမ်းလှမ်းမှုသည် သူမအတွက် ရှားပါးသောကြောင့် ဟော်အန်ရုန်နှင့်

ဆရာလီသည် သူမနှင့် မယှဉ်တော့ပေ။

နှစ်ယောက်သား တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်ကြည့်ကာ တွေးပြီး သဘောတူလိုက်ကြသည်။

"ဒါဆို ငါတို့က သူ့ကို သခင်ယုဆီကို ထားလိုက်မယ်”

အရှေ့ခရိုင်တွင် နှစ်ရက်နေထိုင်ပြီးနောက်  လင်းရှန်သည် အိုက်အား နှုတ်ဆက်ပြီး နေကိုးစင်းကျောင်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ခြံဝင်းထဲကို ဝင်လိုက်တာနဲ့ စက္ကူကြိုးကြာတစ်ကောင်က သူ့ဆီ ပျံသန်းလာနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လင်းရှန်က ယူပြီး ဖွင့်လိုက်သည်။ ကျောင်းကို ကိုပြန်ရောက်တာနဲ့ သူ့ကိုလာတွေ့ဖို့  စစ်ယွမ်ဖေ ဆီက ပို့သည့်စာတစ်စောင်ပင်။

“အဲဒါကို ပြောရရင် ကျောင်းရဲ့တပည့်တစ်ယောက်က  ကျင့်ကြံသူသခင်အဖြစ် အဆင့် တိုးလာတဲ့အခါ ကျောင်းကနေ အလိုလို ဘွဲ့ရသွားတော့မှာပဲ”

 လင်းရှန်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သူသည် ကျောင်းတွင် နှစ်နှစ်ခန့်သာ ရှိသေးသည်။ သူ၏အချိန်အများစုကို လေ့ကျင့်ရေး သို့မဟုတ် တိတ်တဆိတ် တရားထိုင်ခြင်းတွင် ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။ သူသည် ကျောင်းတွင် အချိန်၏ ငါးပုံတစ်ပုံအောက်သာ ကုန်ဆုံးခဲ့ရသည်။

မြန်မြန်ဆန်ဆန် ကျင့်ကြံသူသခင်ဖြစ်ဖို့တောင် မျှော်လင့်မထားပေ။

သို့သော်  လင်းရှန်သည် သူ့ဘာသာ တွေးလိုက်သည်။

အနာဂတ်ကို ပြန်ကြည့်မယ်ဆိုရင် နိုင်ယန်းကျောင်းသည် သူ့၏ ကျင့်ကြံမှုခရီးတွင် သူတက်ခဲ့သမျှ မရေတွက်နိုင်သော ခြေကုပ်စခန်းတွေထဲက တစ်ခုသာ ဖြစ်မည်ပင်။ ဒါကို  ငြီးတွားနေစရာ မလိုပေ။

ဆရာစစ်နေထိုင်သော ဝင်းထဲသို့ သူရောက်သောအခါ ရှီကျင့်ရှန်သည် တံခါးဝတွင် စောင့်နေပြီဖြစ်သည်။

လင်းရှန်ကိုမြင်သောအခါ ချက်ချင်းပြုံးလိုက်သည်။

“စီ…ဂျူ…ဆရာလင်း…”

ရှီကျင့်ရှန်က သူ့အား ဘယ်လိုပြန်ပြောရမလဲ မသိတာကို မြင်တော့  လင်းရှန်က ပြုံးပြီး "စီနီယာ အစ်ကို၊ အရင်အတိုင်းပဲ ကျွန်တော် ခေါ်လိုက်ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှီကျင့်ရှန်က ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ညီလေးလင်း"

သူစကားပြောနေစဉ် ရှီကျင့်ရှန်သည် စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

လွန်ခဲ့သည့်တစ်နှစ်က သူသည် ကျားမျိုးနွယ်ကို သိမ်းပိုက်စဉ်က လင်းရှန်နှင့် ပထမဆုံး တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် လင်းရှန်သည် အောက်အိမ်တော်၏ ထင်ရှားကျော်ကြားသော တပည့်တစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်သည်။

တစ်နှစ်မပြည့်ခင်မှာ လင်းရှန်က ကျင့်ကြံသူသခင် ဖြစ်လာမည်ဟုဘယ်သူထင်မှာလဲ။

မယုံနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။  ဒါက အိပ်မက်မက်နေတာလို့ ထင်နေမိသည်။

ရှီကျင့်ရှန်သည် ဝိညာဉ်မဏ္ဍိုင်သွေးကြောကို ပေါင်းစပ်ဖို့နေနေ သာသာ၊ တောက်ပသောဝင်ပေါက်နဝမအဆင့်သို့ပင် မရောက်ရှိခဲ့ပေ။

ဒါကိုတွေးကြည့်တော့  ရှီကျင့်ရှန်က ပဋိပက္ခတွေ မဖြစ်အောင် ထိန်းခဲ့သည်။ 

ကံကောင်းထောက်မစွာပဲ သူ့ဘာသာ အမြန်ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး လမ်းကို ဦးဆောင်ဖို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“သွားရအောင် အစ်ကိုကြီးလင်း။ ဆရာကြီး မင်းကို အထဲမှာ စောင့်နေတယ်”

နှစ်ယောက်သား ဘေးချင်းကပ်လျက် လျှောက်သွားကြသည်။

ရှေးရိုးဆန်ပြီး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သော လက်ဖက်ရည်သောက်ခန်းသည် ယခင်ကနဲ့ အတူတူပင်။

ရှီကျင့်ရှန်သည် လင်းရှန်ကို လက်ဖက်ရည် တံခါးဆီသို့ ပို့ပေးသွားကာ လှည့်ထွက်သွားသည်။

လင်းရှန်က တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး ဝင်လိုက်သည်။

လက်ဖက်ရည်ခန်း၏ အပြင်အဆင်သည် ပုံမှန်မဟုတ်ပေ။ စားပွဲတစ်လုံးနှင့် ကူရှင်နှစ်ခုမှလွဲ၍ အခြားဘာမျှမရှိပေ။

စစ်ယွမ်ဖေသည် တံခါးနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် စားပွဲနောက်တွင် ထိုင်နေသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်က ယခင်လင်းရှန်ကိုတွေ့သောအခါကလို ငြိမ်သက်စွာ မထိုင်တော့ပေ။အဲဒီအစား မတ်တပ်ရပ်ပြီး ဦးညွှတ်သည်။

"မင်္ဂလာပါတာအိုသခင်လင်း”

လင်းရှန် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် နှုတ်ခွန်းဆက်စကား ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ဤအနည်းငယ် အမူအရာ ပြောင်းလဲမှုသည် စစ်ယွမ်ဖေမျက်လုံးများမှ မလွတ်ကင်းပေ။ သူက ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးပြီး ပြောသည် ။

“ကျင့်ကြံသူသခင်ဖြစ်ပြီလို့ ဆိုလိုတာက မင်းက ငါတို့ထဲက တစ်ယောက်ပဲ။  ငါတို့

နှစ်ယောက်လုံးက ဝိညာဉ်ပျိုးထောင်ရေးအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေဖြစ်လို့ အနာဂတ်မှာ တန်းတူညီတူ ပေါင်းသင်းသင့်တယ်။” ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး အခြားတစ်ခုခုကို ပြောလိုက်သည်။

"မင်းနဲ့ ကျင့်ရှန် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ခေါ်ရမဲ့နာမည်ကဆတာ့ မင်းအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်။"

လင်းရှန်နဲ့ ကျင့်ရှန်တို့၏ အပြင်မှ စကားဝိုင်းကို ကြားခဲ့ရတာ ထင်ရှားသည်။

လင်းရှန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ကျင့်ကြံသူသခင်များသည် ဂိုဏ်းတစ်ခု၏ ကျောရိုးဖြစ်သည်။

ကျင့်ကြံသူသခင်အဖြစ် ရာထူးတိုးမြှင့်ခံရခြင်းမှာ သာမာန်တပည့်များ၏ ရာထူးနဲ့ ကွဲထွက်ပြီး အထက်တန်းစားအဆင့်သို့ စတင်ဝင်ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။