အခန်း (၁၂၈၉)

စကြဝဠာအဆင့် ရုပ်သေးရုပ်နှင့် ချပ်ဝတ်များကို ရရှိရန် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းသည် ကိုယ်ပိုင်နာမည်ကို တည်ဆောက်ပြီး ကျောင်းတော်၏စွမ်းအားကို အသုံးပြုခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရေခဲလကျောင်းတော်ကို တည်ဆောက်ရန်အတွက် အလွန်အချိန်ကြာလိမ့်မည်။

ရေခဲလမြို့ကို စီစဉ်ပြီးသောအခါ ဟန်မူယဲ့က တည်နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းဝင်္ကပါနှင့် တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်သွားခဲ့သည်။

ဟယ်ရန်စွန်းနှင့် သဘောတူထားသည့်အတိုင်း နေကြတ်မြို့သို့ သွားရမည်။ ဟန်မူယဲ့အတွက် နေကြတ်ကျောင်းတော်သည် ကြယ်စင်စုစကြဝဠာ၏ ထိပ်တန်းအဆင့်သို့ ဝင်ရောက်ရန် လှေကားထစ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

သူက ကျောင်းတော်တွင် လုံလောက်စွာ တန်ဖိုးထားခံရလျှင် ကမ္ဘာဦးအဆင့် ရုပ်သေးရုပ်များကို ဝယ်ယူနိုင်မည်။ ကိုယ်တိုင်ထိန်းချုပ်ရန်ပင် ဖြစ်နိုင်သည်။

နေကြတ်ကျောင်းတော်တွင် ချပ်ဝတ်နှင့် ပေါင်းစပ်ထားသော ရုပ်သေးရုပ်များကို လေ့လာနေသော နည်းပြတစ်ယောက်လည်း ရှိသည်။ ထိုနည်းပြက ချန်မြောင်နှင့် ရင်းနှီးပြီး ဟန်မူယဲ့နှင့် နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် ဆက်သွယ်ခဲ့သည်။

ဟန်မူယဲ့က ထိုနည်းပြနှင့် တွေ့ဆုံပြီး ချပ်ဝတ်ရုပ်သေးရုပ်များ၏ နောက်ဆုံးအတားအဆီးကို ကျော်လွှားနိုင်အောင် ကြိုးစားမည်။

ထိုအတားအဆီးကို ကျော်ဖြတ်နိုင်လျှင် ချပ်ဝတ်ပေါင်းစပ်ရုပ်သေးရုပ်များက သူတော်စင်အဆင့်ကို ချိုးဖောက်ပြီး နတ်ဘုရားအဆင့်သို့ပင် ရောက်နိုင်လိမ့်မည်။

သူက ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးပြုပြီး ကမ္ဘာဦးအဆင့်၏ အရေးပါမှုကို လျော့ချနိုင်လျှင် ကမ္ဘာဦးရုပ်သေးရုပ်များကို ရနိုင်ရန် အခွင့်အရေးပိုများလာမည်။

ဟန်မူယဲ့၏ အစီအစဉ်အရ ကြယ်စင်စုစကြဝဠာမှ ထွက်သွားလျှင် အနည်းဆုံး ကမ္ဘာဦးအဆင့် ရုပ်သေးရုပ် တစ်ထောင်ခန့်ကို ယူသွားမည်။

ထိုအရေအတွက်သည် မနည်းပေ။

အချိန်တိုအတွင်းရနိုင်ရန် ခက်ခဲသည်။

သို့သော် သူက ကမ္ဘာဦးအဆင့် ရုပ်သေးရုပ်တစ်ထောင်နှင့် မူလစကြဝဠာသို့ ပြန်သွားလျှင် နေရာတိုင်းကို လွှမ်းမိုးပြီး ကောင်းကင်စက်ဝန်းစစ်မြေပြင်သို့ ဝင်ရောက်နိုင်လိမ့်မည်။

သူက နဂါးမိကျောင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကိုလည်း ယူရအုံးမည်။

မင်ကျူမြို့ ....

လေဟာနယ်မြို့တစ်မြို့ ဖြစ်သည်။

ဟန်မူယဲ့က တည်နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းဝင်္ကပါကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ အသုံးပြုပြီး နေကြတ်မြို့နှင့် အနီးဆုံးဖြစ်သော မင်ကျူမြို့သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

သူက နေကြတ်မြို့သို့ သွားရန်အတွက် တည်နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းဝင်္ကပါကို နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် အသုံးပြုရမည်။

သို့သော် မင်ကျူမြို့သို့ ရောက်သောအခါ တည်နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းဝင်္ကပါကို ပိတ်ထားသည်။

သင်္ဘောပျံဖြင့်သာ ထွက်သွားနိုင်မည်။

ဟန်မူယဲ့က မြို့ထဲသို့ ရောက်လာသောအခါတွင် နေကြတ်မြို့သို့သွားမည့် ကျင့်ကြံသူများကို မြင်လိုက်ရသည်။

“ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ဖုန်းကောမြို့ရဲ့ ရုပ်သေးရုပ်သုံးထောင်က တူမင်မြို့ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့တယ်။ တူမင်မြို့ရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်က ပျက်စီးသွားတယ်လို့ ပြောကြတယ်”

“ဟုတ်တယ်။ တူမင်မြို့ရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်က ရှားပါးတဲ့ ဖူထျန်းနတ်ဘုရားဆင်သားရဲပဲ”

“ဖုန်းကောမြို့ရဲ့ ကျွမ်းကျင်သူတွေက တူမင်မြို့ရဲ့လူတွေကို လိုက်ဖမ်းနေကြတယ်။ လူတစ်ယောက်က နတ်ဘုရားဆင်သားရဲရဲ့ အသက်ဝိညာဉ်နဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို ယူသွားတယ်လို့ ပြောကြတယ်”

‘သူတို့က မင်ကျူမြို့ရဲ့ တည်နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းဝင်္ကပါကို အဲဒါကြောင့် ပိတ်ထားတာလား’

မြို့အား သယ်ဆောင်ထားသော နတ်ဘုရားသားရဲ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အသက်ဝိညာဉ် အခြေခံအုတ်မြစ် အစီအရင်ဖြင့် ထောက်ပံ့ပေးရမည်။

ထိုအစီအရင် မရှိလျှင် နတ်ဘုရားသားရဲ၏ ခန္ဓာကိုယ်က သာမန်သာဖြစ်ပြီး မြို့ကြီးတစ်မြို့ကို သယ်ထားနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ဖုန်းကောမြို့သည် ဤပတ်ဝန်းကျင်တွင် အသန်မာဆုံးဖြစ်ပြီး နတ်ဘုရားအဆင့်၏ ကမ္ဘာဦးအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူကိုးယောက် ရှိနေသည်။

ကုန်းမြေနှင့်နီးလေ လေဟာနယ်မြို့များက အားနည်းလေ ဖြစ်သည်။

နတ်ဘုရားအဆင့်၏ ကမ္ဘာဦးအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူကိုးယောက်သည် ဤပတ်ဝန်းကျင်တွင် အသန်မာဆုံး ဖြစ်ကြသည်။

ဟန်မူယဲ့က သူတို့ကို အာရုံမစိုက်ခဲ့ပေ။

သူက လမ်းတစ်လျှောက်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော တိုက်ပွဲများကို မြင်ခဲ့ရသည်။

သူက လေဟာနယ်ထဲမှ ထွက်လာသောအခါတွင် ဖူထျန်းဆင်ကို မြင်ခဲ့ရသည်။

ထောင်ချီသော ရုပ်သေးရုပ်များက ဧရာမဆင်ဖြူတစ်ကောင်ကို ဆွဲခေါ်သွားသည်။

မူလစကြဝဠာ၏ နတ်ဘုရားသားရဲများသည် ယခုအချိန်တွင် သက်မဲ့ပစ္စည်းတစ်ခုသာ ဖြစ်နေသည်။

သူတို့တွင် ဂုဏ်သိက္ခာ မရှိတော့ပေ။

“ဖူထျန်းဆင်က ငါတို့ မူလစကြဝဠာရဲ့ နတ်ဘုရားသားရဲတစ်ကောင် ဖြစ်လိမ့်မယ်”

မဟာနေမင်းရွှေကျီးကန်းက တီးတိုးပြောသည်။

ကျန်လူများက တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။

ဟန်မူယဲ့က နေရာတွင် ရပ်နေပြီး မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။

သူက ကြယ်စင်စုစကြဝဠာတွင် ရှိနေ‌သော နတ်ဘုရားသားရဲများ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်ယူသွားရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။

သို့သော် လုံလောက်သောစွမ်းအား မရှိသေးပေ။

“ဘုန်း”

ရှေ့တွင် ပေါက်ကွဲသံများကို ကြားရသည်။

ပုံရိပ်အများအပြား ပျံသန်းလာသည်။ ရုပ်သေးရုပ်များက တိုက်ခိုက်နေကြသည်။

ဟန်မူယဲ့က လှည့်ထွက်သွားသည်။ သူက တိုက်ပွဲတွင် ဝင်မပါချင်ပေ။

ထိုအချိန်တွင် ဒါဇင်ချီသော အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် ကျင့်ကြံသူများသည် သူ့ဘေးမှ ဖြတ်သွားကြသည်။

တစ်နာရီအကြာတွင် ဒါဇင်ချီသော ရုပ်သေးရုပ်နှင့် ချပ်ဝတ်များက ကောင်းကင်ပေါ်မှ ဆင်းသက်လာသည်။ ခေါင်းဆောင်က အနက်ရောင်ချပ်ဝတ်ကို ဝတ်ထားပြီး မျက်နှာထားက မည်းမှောင်နေသည်။

“မင်းတို့က အသက်ဝိညာဉ်အစီအရင်ကိုတောင် မယူနိုင်ဘူး။ အသုံးမကျလိုက်တာ”

“အစီအရင်ကို တခြားလူက ယူသွားပြီ”

အနက်ရောင်ချပ်ဝတ်က ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် ခံ့ညားသောလူငယ်ကို ဖော်ပြသည်။

“အသက်ဝိညာဉ် အခြေခံအုတ်မြစ် အစီအရင်က ငါတို့ ဖုန်းကောမြို့အတွက် ဘယ်လောက်အရေးကြီးလဲဆိုတာ သိတယ်မဟုတ်လား”

လူငယ်က ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ သူ့နောက်တွင်ရှိသော ရုပ်သေးသခင်နှင့် ချပ်ဝတ်သခင်များက တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။

“သခင်လေး၊ ကျွန်တော်တို့က မင်ကျူမြို့ရဲ့ တည်နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းဝင်္ကပါကို ပိတ်ဆို့ထားပါတယ်။ နေကြတ်မြို့ကိုသွားမယ့် သင်္ဘောပျံတွေပဲ ထွက်သွားကြပါတယ်”

“တွက်ချက်မှုတွေအရဆိုရင် အဲဒီသင်္ဘောပျံတွေကို အမီလိုက်နိုင်ပါတယ်”

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ်လူကြီးက တီးတိုးပြောသည်။

လူငယ်က စဉ်းစားလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်သည်။

“ငါက နေကြတ်မြို့ကို သွားလိုက်မယ်”

ထိုသို့ဖြင့် သူက လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ်လူက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး လက်ကိုဝှေ့ယမ်းသည်။ ထို့နောက် သူကလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဟန်မူယဲ့သည် သင်္ဘောပျံပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။

သင်္ဘောပျံက နေကြတ်မြို့သို့ ဦးတည်နေခဲ့သည်။

လူတစ်ရာကျော်က သင်္ဘောပျံကို စီးနင်းလာခဲ့သည်။

ဟန်မူယဲ့အပြင် နေကြတ်ကျောင်းတော်၏ ပန်းပဲပညာရှင်တံဆိပ်ပြားကို တပ်ဆင်ထားသော ကျင့်ကြံသူအုပ်စုလည်း ရှိနေသည်။

တစ်ဖက်တွင် တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူများ ရှိနေကြသည်။

“ဆရာ၊ ကျွန်တော်တို့ နေကြတ်မြို့ကို ပြန်ရောက်ရင် မူပိုင်ခွင့်ကို လျှောက်ထားလို့ရပြီလား”

လူငယ်ပန်းပဲပညာရှင်တစ်ယောက်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးသည်။

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် ပန်းပဲပညာရှင်က ပျော်ရွှင်စွာ ပြောသည်။

“ဖုန်းကောမြို့က တူမင်မြို့ကို မတိုက်ခိုက်ခင် ပန်းပဲပညာရပ်တွေကို သိမ်းလာနိုင်ခဲ့တာ ကံကောင်းတာပဲ။ မဟုတ်ရင် ....”

သူ့စကားမဆုံးခင် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင်ထိုင်နေသော အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် အကြီးအကဲက သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် ပန်းပဲပညာရှင်က မသင့်တော်သောစကားကို ပြောမိသွားကြောင်း လျင်မြန်စွာ နားလည်လိုက်ပြီး စကားမပြောတော့ဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်နေသည်။

တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူများက ‌ခေါင်းငုံ့ထားကြသည်။

နေကြတ်ကျောင်းတော်၏ တပည့်များက ထူးချွန်ကြသည်။ သူတို့၏ကိစ္စကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လျှင် အခြေအနေကောင်းမည်မဟုတ်ပေ။

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် ပန်းပဲပညာရှင်၏အကြည့်က ဟန်မူယဲ့ဆီသို့ ရောက်လာသည်။

ဟန်မူယဲ့က ပြုံးလိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ‌ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သောကြောင့် ပန်းပဲပညာရှင်က ကြောင်အသွားသည်။

သင်္ဘောပျံက ရှေ့ဆက်သွားနေသည်။ သို့သော် သင်္ဘောပျံ၏ လေထုက လေးလံနေသည်။

နေ့တစ်ဝက်အကြာတွင် ဟန်မူယဲ့က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

“ဝီ”

သင်္ဘောပျံက ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားပြီး ဖိအားတစ်ခု ကျဆင်းလာသည်။

ဒါဇင်ချီသော အဆင့်ငါးချပ်ဝတ်သခင်နှင့် ရုပ်သေးသခင်များက သွေးအန်ထုတ်လိုက်ရသည်။

သင်္ဘောပျံက အသံပေးနေပြီး ဦးထိပ်တွင် အက်ကွဲကြောင်းများပေါ်လာသည်။

အဆင့်ကိုးနှင့် သူတော်စင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများက အလင်းရောင်ကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး ပေါ်လာကြသည်။

ပုံရိပ်တစ်ခုက သင်္ဘောပျံ၏ အတားအဆီးကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ဆင်းသက်လာသည်။

အနက်ရောင်ချပ်ဝတ်နှင့် လူငယ်တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

“မင်းက ဘယ်သူလဲ။ သေချင်နေတာလား”

သူတော်စင်အဆင့် ချပ်ဝတ်သခင်တစ်ယောက်က ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး လူငယ်ဆီသို့ ပြေးဝင်လာသည်။

သင်္ဘောပျံက လူငယ်ကြောင့် ရပ်တန့်ခံလိုက်ရသည်။ မည်သူက ဒေါသမထွက်ပဲ နေနိုင်မည်နည်း။

လူငယ်က တည်ငြိမ်နေပြီး လက်မြှောက်သည်။

“ဘန်း”

အစိမ်းရောင်မီးတောက်သည် သူ့လက်ဝါးထဲမှ ပေါ်ထွက်လာပြီး ချပ်ဝတ်သခင်ကို လွှမ်းခြုံသည်။

မီးတောက်များက အစိမ်းရောင်မှ အနီရောင်၊ အနက်ရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူတော်စင်အဆင့် ချပ်ဝတ်သခင်က မီးတောက်များကြားတွင် နာကျင်စွာ ညည်းညူနေပြီး ချပ်ဝတ်နှင့်အတူ ပြာကျသွားခဲ့သည်။

သင်္ဘောပျံက ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

အနက်ရောင်ချပ်ဝတ်နှင့် လူငယ်က မီးတောက်များကို ရုတ်သိမ်းသည်။ သူက တည်ငြိမ်နေပြီး ရှေ့ဆက်လျှောက်လာသည်။

ထို့နောက် စကားပြောခဲ့သော နေကြတ်ကျောင်းတော်မှ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် ပန်းပဲပညာရှင်၏ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။

“တူမင်မြို့ကနေ ဘာယူလာတာလဲ”

ထိုစကားကြောင့် နေကြတ်ကျောင်းတော်၏ တပည့်များက ဖြူဖျော့သွားသည်။

လူငယ်တပည့်များက ဘေးသို့ အလိုလျောက် ကြည့်မိကြသည်။

ထိုနေရာတွင် သူတို့၏ဆရာ ထိုင်နေသည်။

အနက်ရောင်ချပ်ဝတ်နှင့် လူငယ်က သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များနှင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ကြည့်သည်။

သို့သော် လူငယ်က အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

နေကြတ်ကျောင်းတော်၏ ဆရာက အပြာရောင်ဝတ်စုံကို သပ်ရပ်စွာ ဝတ်ထားပြီး အသက်သုံးဆယ်ခန့်သာ ရှိနေသည်ဟု ထင်ရသည်။ သူက ရင်ဘတ်တွင် သူတော်စင်အဆင့် ပန်းပဲပညာရှင် တံဆိပ်ပြားနှင့် မူပိုင်ခွင့် ပန်းပဲပညာရှင် တံဆိပ်ပြားကို တပ်ဆင်ထားသည်။

ဆရာ၏ဘေးတွင် အသက်ဆယ်နှစ်ခန့်ရှိသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်က တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါနေပြီး ခေါင်းငုံ့ထားသည်။

လူငယ်က မိန်းကလေးကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးသည်။ ထို့နောက် ရှေ့တက်လာသည်။

ခေါင်းငုံ့ထားသော မိန်းကလေး၏ မျက်နှာက ဖြူဖျော့နေပြီး ဆရာ၏ အင်္ကျီလက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

ဆရာက မျက်မှောင်ကြုတ်ထားသည်။ သူ့မျက်နှာက တင်းမာပြီး ပြတ်သားသည်။

အနက်ရောင်ချပ်ဝတ်နှင့် လူငယ်က မီးတောက်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

“ဆရာကို ကာကွယ်ကြ”

“ငါတို့ နေကြတ်မြို့က ဖုန်းကောမြို့ကို ကြောက်စရာမလိုဘူး”

“နေကြတ်မြို့ကလည်း လေဟာနယ်မြို့ ဖြစ်လာနိုင်တယ်လို့ ကျောင်းအုပ်က ပြောခဲ့တယ်”

ပန်းပဲပညာရှင်တချို့က ရှေ့တက်လာပြီး ဆရာကို ကာကွယ်ပေးလိုက်သည်။

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူနှစ်ယောက်က အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ပြီး ရှေ့တက်လာသည်။

သူတို့က ရှေ့တွင်ရှိသော လူငယ်ကို သိသည်။

ထိုလူငယ်ကို သူတို့က မတားနိုင်ပေ။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ရှေ့ထွက်လာရမည်။

သူတို့က နေကြတ်ကျောင်းတော်၏ အဖွဲ့ဝင်များဖြစ်ပြီး ပန်းပဲပညာရှင်များကို ကာကွယ်ပေးရန် တာဝန်ယူထားသော ရုပ်သေးသခင်များ ဖြစ်ကြသည်။

“ဖုန်းကျူထျန်း၊ ပြောစရာရှိရင် ငါနဲ့ပဲ တိုက်ရိုက်ပြောပါ”

အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် ဆရာက တီးတိုးပြောလိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်သည်။ သူက မိန်းကလေးကို နောက်ကျောဘက်သို့ ပို့သည်။

“ငါက နေကြတ်ကျောင်းတော်ရဲ့ လက်ထောက်ပန်းပဲဆရာ ချူးယွီယန်ပဲ”

ချူးယွီယန် ....

အနီးအနားတွင် ထိုင်နေသော ဟန်မူယဲ့က ခေါင်းမော့ကြည့်သည်။

သူက နေကြတ်ကျောင်းတော်၏ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ကျောင်းတွင် နည်းပြပြန်လုပ်ရန်အတွက် ကျောင်းအုပ်က ကိုယ်တိုင် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။

ချူးယွီယန်က အရည်အချင်း လိုအပ်နေသည်ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြောခဲ့ပြီး လက်ထောက်နည်းပြအဖြစ်သာ ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သောသုံးနှစ်တွင် ချူးယွီယန်က တီထွင်ဖန်တီးမှုအတွက် မူလဒင်္ဂါးသန်းသုံးရာကို ရခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဟန်မူယဲ့က သူ့နာမည်ကို သိနေသည်။

မူလဒင်္ဂါး သန်းသုံးရာသည် ဟန်မူယဲ့နှင့် ဘုရားမြို့၏ ပန်းပဲပညာရှင်များအတွက် သိပ်မများပေ။

သို့သော် နေကြတ်ကျောင်းတော်အတွက် မူလဒင်္ဂါး သန်းသုံးရာသည် ပမာဏကြီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။