အခန်း (၁၂၉၃)
Vol. 93 Ch. 1293
“ငါက သူမကို ပြန်ပေးလိုက်ရင်ရော သူမက လုံခြုံအောင် ထားနိုင်လား”
ဟန်မူယဲ့က တည်ငြိမ်နေသည်။
ချူးယွီယန်က ထိုစကားများကြောင့် ကြောင်အသွားသည်။
“မင်းတို့ မလာသင့်ဘူး”
ဟန်မူယဲ့က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာပြောသည်။
“ဖုန်းကျူထျန်းက တကယ်ပဲ ဈေးသွားဝယ်တာလို့ ထင်နေတာလား”
“သူက မြို့သခင်လေးတစ်ယောက်ပဲ။ လိုချင်တာအားလုံး ရနိုင်တယ်”
သူ့စကားအဆုံးတွင် ချူးယွီယန်၊ ကျူးလင်နှင့် ဘေးတွင်ရှိသော အသက်ဆယ်နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးတို့၏ မျက်နှာထားက ပြောင်းလဲသွားသည်။
“အစ်ကိုဟန်၊ ဖုန်းကျူထျန်းပါ။ ဈေးမှာ ပစ္စည်းကောင်းတွေ သိပ်မရှိတာနဲ့ ပြန်လာလိုက်တယ်”
“နေကြတ်မြို့ရဲ့ သေရည်ကောင်းတချို့နဲ့ အမြည်းတွေ ယူလာတယ်။ အထဲကို ဝင်လာလို့ရမလား”
ခြံဝိုင်း၏အပြင်ဘက်တွင် ဖုန်းကျူထျန်း၏စကားသံကို ကြားနိုင်သည်။
ချူးယွီယန်တို့၏ မျက်နှာထားက ပိုမိုဆိုးဝါးလာသည်။
“နင် သူ့ကို ထွက်သွားခိုင်းလိုက်”
အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူ ကျူးလင်၏ မျက်နှာထားက တင်းမာနေပြီး လက်ထဲတွင် ဓားတိုတစ်လက် ကိုင်ထားသည်။ ထို့အပြင် တခြားလက်တွင်လည်း ချပ်ဝတ်သံမဏိပြားကို အသင့်ပြင်ထားသည်။
အဆင့်ကိုး ချပ်ဝတ်သခင် ဖြစ်သည်။
ဟန်မူယဲ့က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ကျယ်လောင်စွာပြောသည်။
“ဝင်လာခဲ့ပါ”
ကျူးလင်၏မျက်နှာထားက မည်းမှောင်သွားသည်။
သူမက ရှေ့တက်သွားပြီး တိုက်ခိုက်တော့မည်အချိန်တွင် ချူးယွီယန်က လက်မြှောက်ပြီး တားဆီးလိုက်သည်။
အပြင်ဘက်တွင် ဖုန်းကျူထျန်းက အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ လျှောက်လာသည်။
“နည်းပြချူးလား။ မတွေ့ရတာ ကြာပြီ”
ဖုန်းကျူထျန်းက ခပ်ဟဟရယ်လိုက်ပြီး ကျူးလင်ကို ကြည့်သည်။
“ဒါက တုမင်မြို့ရဲ့ သခင်မလေးကျူးလင်မဟုတ်လား”
“ဟားဟား၊ အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ငါတို့ ဖုန်းကောမြို့က မင်းတို့ တုမင်မြို့ကို ဖျက်ဆီးဖို့ ဆန္ဒမရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့က အညံ့မခံခဲ့ဘူးလေ ....”
ဖုန်းကျူထျန်း၏ စကားမဆုံးခင် ကျူးလင်က မနေနိုင်တော့ဘဲ လက်ထဲတွင်ရှိသော ဓားတိုဖြင့် လည်ပင်းကို လှမ်းထိုးသည်။
ဖုန်းကျူထျန်းက အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ရှိနေသည်။ ရွှေအလင်းသည် သူ့ရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီး ချိန်းကြိုးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
“ရွှပ် ....”
ချိန်းကြိုးက ကျူးလင်၏ရင်ဘတ်ကို ရိုက်ချလိုက်ပြီး စံအိမ်ထဲမှ ခြံဝိုင်းထဲသို့ လွင့်ထွက်သွားစေသည်။
ကျူးလင်က သွေးအန်လိုက်ရသည်။
ချူးယွီယန်၏ ဘေးတွင်ရှိသော မိန်းကလေးက လျင်မြန်စွာ ပြေးထွက်သွားပြီး ကျူးလင်ကို ကူညီပေးလိုက်သည်။
“ဝီ”
ဖုန်းကျူထျန်းက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ရွှေအလင်းလွှာက စံအိမ်နှင့် ခြံဝိုင်းကို ပိုင်းခြားခဲ့သည်။ သူက တစ်ဖက်သို့လှည့်ပြီး အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ ပြောသည်။
“အခုတော့ တိတ်သွားပြီ”
“အစ်ကိုဟန်၊ နည်းပြချူး အခု စကားပြောလို့ရပြီမဟုတ်လား”
ဖုန်းကျူထျန်းက ထိုင်ချလိုက်သည်။ သို့သော် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ဖျတ်ခနဲလှုပ်ရှားလိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်သည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ....
ရွှေစက်လုံးတစ်ခုသည် သူတို့၏ရှေ့တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ လွင့်မျောနေသည်။
အသက်ဝိညာဉ် အုတ်မြစ်ဝင်္ကပါ ဖြစ်သည်။
သူ ဖုန်းကျူထျန်းက ထိုပစ္စည်းကို ရှာဖွေရန်အတွက် နေကြတ်ကျောင်းတော်သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။
ချူးယွီယန်က လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး စက်လုံးကို လှမ်းယူသည်။
ဖုန်းကျူထျန်းက သူ့ထက် ပိုမြန်ပြီး ရှေ့တိုးသည်။
သို့သော် သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက ချက်ချင်း အေးခဲသွားကြသည်။
သူတို့၏ရှေ့တွင် အနက်ရောင်ချပ်ဝတ်နှင့် နတ်ဘုရားသတ်ဖြတ်ခြင်းရုပ်သေးရုပ် ရပ်နေသည်။
ထိုရုပ်သေးရုပ်က အငွေ့အသက်ကို ထုတ်လွှတ်မထားသော်လည်း သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။
ကမ္ဘာဦးအဆင့် ....
‘ဒါက ကမ္ဘာဦးအဆင့် ရုပ်သေးရုပ်ပဲ’
ဟန်မူယဲ့က နတ်ဘုရားသတ်ဖြတ်ခြင်းရုပ်သေးရုပ်၏ အစိတ်အပိုင်းများကို အစားထိုးထားသောကြောင့် ကမ္ဘာဦးအဆင့် ရုပ်သေးရုပ် ဖြစ်နေသည်။
ထို့အပြင် နတ်ဘုရားသတ်ဖြတ်ခြင်းရုပ်သေးရုပ်က ကိုယ်ပိုင်အသိစိတ်ကို ပိုင်ဆိုင်ပြီး ဝိညာဉ်ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှားနိုင်သည်။
သူ၏ စွမ်းအင်ဗဟိုချက်ကလည်း ကြယ်စင်စုစကြဝဠာ၏ အမွေအနှစ်နှင့် မတူညီပေ။
ထိန်းချုပ်စရာမလိုသော ကမ္ဘာဦးအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်သည်။
ထိုခွန်အားကြောင့် ကမ္ဘာဦးအဆင့် ရုပ်သေးရုပ်ကို ထိန်းချုပ်ထားသော နတ်ဘုရားအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများက သူနှင့် မယှဉ်နိုင်ကြပေ။
တခြားရုပ်သေးရုပ်များသည် ဝိညာဉ်မရှိပေ။
“အစ်ကိုဟန်၊ ဈေးပြောလိုက်ပါ”
ဖုန်းကျူထျန်း၏ မျက်နှာထားက လေးနက်နေပြီး တီးတိုးပြောသည်။
“ဟန်မူ၊ ဒီရတနာကို ပေးလိုက်လို့မဖြစ်ဘူး”
ချူးယွီယန်က ပြောသည်။
“နေကြတ်မြို့က ဒီပစ္စည်းကို လိုအပ်တယ်”
“ငါ့ကို ပေးပါ။ မင်းလိုချင်တာကို ငါပေးနိုင်တယ်”
နေကြတ်မြို့သည် လေဟာနယ်မြို့တစ်မြို့ ဖြစ်လာရန် ထိုစက်လုံးကို လိုအပ်နေသည်။
ဟန်မူယဲ့က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ရှေ့တွင်ရှိသော ရွှေရောင်စက်လုံးကို ကြည့်သည်။
“ငါက မင်းတို့ပြောတာကို စိတ်မဝင်စားဘူး”
ဖုန်းကျူထျန်းနှင့် ချူးယွီယန်တို့၏ မျက်နှာထားက အနည်းငယ် မည်းမှောင်သွားသည်။
“အစ်ကိုဟန်၊ ဒီရတနာကို ထိန်းထားနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား”
ဖုန်းကျူထျန်းက အေးစက်စွာ ပြောသည်။
“ဖုန်းကောမြို့ရဲ့ ကျွမ်းကျင်သူတွေ ရောက်လာရင် မင်းကို အခွင့်အရေးပေးမှာမဟုတ်ဘူး”
“ငါ့ကိုပေးပါ။ အဲဒါဆိုရင် နေကြတ်မြို့က မင်းကို ကာကွယ်ပေးလိမ့်မယ်”
ချူးယွီယန်က စိုးရိမ်စွာ ပြောသည်။
ဟန်မူယဲ့က လက်မြှောက်ပြီး စက်လုံးကို ဖိထားလိုက်သည်။
သူက ခြံဝိုင်း၏ တံခါးဝကို ကြည့်သည်။
“မင်းတို့က ငါနဲ့ ဆွေးနွေးဖို့ အဆင့်မမီဘူး”
“အဆင့်မီတဲ့လူ ရောက်လာပြီ”
‘အဆင့်မီတဲ့လူလား’
“ဘယ်သူလဲ”
ဖုန်းကျူထျန်းနှင့် ချူးယွီယန်က လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ထိတ်လန့်သွားသည်။
“ဆရာလျန်”
“ကျောင်းအုပ်”
အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် လျန်ချီယွမ်၏ဘေးတွင် ရွှေသရဖူ၊ ပိုးသားဝတ်စုံနှင့် လူအိုကြီးတစ်ယောက် ရှိနေသည်။
နေကြတ်ကျောင်းတော်၏ ကျောင်းအုပ်၊ နေကြတ်မြို့၏ လက်ထောက်မြို့သခင်၊ နတ်ဘုရားအဆင့် ပန်းပဲပညာရှင်နှင့် ကမ္ဘာဦးအဆင့် ရုပ်သေးရုပ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်သော ကျွမ်းကျင်သူ ....
ကျောင်းအုပ်ကျောက်ချီယန် ....
ထိုကျွမ်းကျင်သူမျိုးသည် အမှန်တကယ် ရောက်လာခဲ့သည်။
“ဟုတ်တယ်။ ဒီကိစ္စကို ဆွေးနွေးနိုင်တာ ငါပဲရှိတယ်”
ကျောင်းအုပ်ကျောက်က ရှေ့တက်လာပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်၍ ဟန်မူယဲ့ကို နှုတ်ဆက်သည်။
“နှစ်အနည်းငယ်ပဲရှိသေးတယ် မင်းက ဒီလိုကိစ္စကြီးကို လုပ်နေပြန်ပြီ”
ကျောက်ချီယန်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဟန်မူယဲ့၏ လက်ထဲတွင်ရှိသော စက်လုံးကို ကြည့်သည်။
“မင်းက ရေခဲလမြို့ကို ယူမသွားရင် ငါတို့က ဒီပစ္စည်းကို ရှာစရာမလိုဘူး”
ကျောက်ချီယန်၏အသံက ညင်သာသည်။ သူက အချိန်အတော်ကြာအောင် မတွေ့ရသော မိတ်ဆွေဟောင်းတစ်ယောက်နှင့် စကားပြောနေပုံရသည်။
အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။ သူက ဟန်မူယဲ့နှင့် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဆက်သွယ်ဖူးသည်။
နေကြတ်ကျောင်းတော်သည် ဘုရားမြို့နှင့် အနီးဆုံးကျောင်းတော် ဖြစ်သည်။
ဘုရားမြို့၏ ကျူကျင်းကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့သည် နေကြတ်ကျောင်းတော်၏ ကျောင်းသားအများစုကို အလုပ်ခန့်ထားသည်။
ဆရာဟန်က နေကြတ်ကျောင်းတော်တွင် အများအပြား ရင်းနှီးမြှုပ်နှံပြီး ဘွဲ့ထူးများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။
သို့သော် ဟန်မူယဲ့က လက်မခံပေ။
ဟန်မူယဲ့နှင့် ကျောက်ချီယန်က ဆက်သွယ်ရေးဝင်္ကပါမှတစ်ဆင့် မကြာခဏ ဆွေးနွေးဖူးသည်။
ထို့ကြောင့် သူတို့က အမှန်ပင် မိတ်ဆွေများ ဖြစ်ကြသည်။
သို့သော် ဖုန်းကျူထျန်းနှင့် ချူးယွီယန်တို့က ကျောက်ချီယန်၏လေသံကို ဂရုမစိုက်နိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သောစကားကြောင့် အံ့အားသင့်နေကြသည်။
‘ရေခဲလမြို့ကို ယူသွားတယ်ဆိုတာက ဘာပြောချင်တာလဲ’
‘ရေခဲလမြို့က သူ့ဘာသာ လေဟာနယ်ကို ပြန်တက်သွားတာမဟုတ်ဘူးလား’
နေကြတ်မြို့က ရေခဲလမြို့ကို အကွက်ချနေကြောင်း လူတိုင်းသိကြသည်။
သို့သော် ရေခဲလမြို့က ရုတ်တရက် လေဟာနယ်သို့ ပြန်ရောက်သွားပြီး နေကြတ်မြို့၏ အစီအစဉ်ကို ရပ်တန့်သွားစေသည်။
‘ရေခဲလမြို့ကို လူတစ်ယောက်က လုယူသွားခဲ့တာလား’
‘ဘယ်လိုကျွမ်းကျင်သူက အဲဒီမြို့ကြီးကို လုယူနိုင်မှာလဲ’
‘ဟန်မူက ဘယ်သူလဲ’
ဖုန်းကျူထျန်းက ဟန်မူယဲ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ငါက မပြောချင်ပေမဲ့ ပြောရအုံးမှာပဲ”
ကျောက်ချီယန်က ဟန်မူယဲ့၏ လက်ထဲတွင်ရှိသော စက်လုံးကို ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းခါသည်။
“ဈေးပြောပါ”
ရတနာတစ်ခုကို ရှာဖွေရာတွင် နှစ်ဦးနှစ်ဖက်၏ အကျိုးအမြတ် ပါဝင်သည်။
ဖုန်းကျူထျန်းက မတတ်နိုင်ပေ။
ချန်ယွီယန်ကလည်း မတတ်နိုင်ပေ။
သို့သော် ကျောင်းအုပ်ကျောက်ကတော့ တတ်နိုင်သည်။
ဖုန်းကျူထျန်းက မျက်လုံးများကို မှေးကျဉ်းလိုက်သည်။
သူက ဟန်မူ၏ ဈေးနှုန်းကို ကြားချင်သည်။
မြို့သခင်လေးဖြစ်သော သူကပင် မတတ်နိုင်သော ဈေးနှုန်းသည် မည်သို့ ဖြစ်နေမည်နည်း။
“နေကြတ်ကျောင်းတော်ကို လိုချင်တယ်”
ဟန်မူယဲ့က ညင်သာစွာ ပြောသည်။
နေကြတ်ကျောင်းတော် ....
ချူးယွီယန်က လမ်းပျောက်သွားသည်။
သူက ဟန်မူယဲ့၏စကားကို နားမလည်နိုင်ပေ။
‘နေကြတ်ကျောင်းတော်ကို တန်ဖိုးဖြတ်လို့ရလား’
ဖုန်းကျူထျန်းက မျက်လုံးပြူးသွားသည်။
သူက မှားယွင်သွားသောနေရာကို နားလည်ခဲ့သည်။
သူက အမြင်ကျဉ်းလွန်းနေသည်။
ဟန်မူယဲ့က မူလဒင်္ဂါး သန်းထောင်ချီ၊ နတ်ဘုရားအဆင့်၊ ကမ္ဘာဦးအဆင့် ရတနာများကို တောင်းဆိုမည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။
သို့သော် မဟုတ်ပေ။
ရာချီသော နတ်ဘုရားအဆင့် ပညာရှင်၊ အဆင့်အမျိုးမျိုးတွင် ရှိနေသော သောင်းချီသည့် ကျင့်ကြံသူများနှင့် အရေးအကြီးဆုံးအနေဖြင့် တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သော အမွေအနှစ်များနှင့် ကျောင်းတော်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
လျန်ချီယွမ်က အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။
‘ဆရာဟန်က နေကြတ်ကျောင်းတော်ကို ဘာလုပ်ချင်တာလဲ’
ကျောက်ချီယန်၏ မျက်လုံးများက တောက်ပနေသည်။
သူက စဉ်စားကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းခါသည်။
“ဒီစက်လုံးက ရတနာတစ်ခု ဖြစ်ပေမဲ့ နေကြတ်ကျောင်းတော်တစ်ခုလုံးနဲ့ မယှဉ်နိုင်ဘူး”
“ငါက လဲချင်ရင်တောင် မြို့သခင်က သဘောတူမှာမဟုတ်ဘူး”
နေကြတ်ကျောင်းတော်မရှိလျှင် နေကြတ်မြို့က အားနည်းသွားလိမ့်မည်။
မြို့သခင်က အရူးတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။
ရတနာကို ထိန်းချုပ်ရန် ခွန်အားလိုအပ်သည်။
ခွန်အားမရှိလျှင် ရတနာက အသုံးမဝင်ပေ။