အခန်း (၁၂၉၄)

“တခြားဟာဆိုရင်ရော”

ကျောက်ချီယန်က ဟန်မူယဲ့ကို ကြည့်သည်။

နေကြတ်ကျောင်းတော်၏ ကျောင်းသားသစ်နှင့် ကျောင်းအုပ် ....

သူတို့နှစ်ယောက်က နေကြတ်ကျောင်းတော်နှင့် လဲလှယ်နိုင်မည့် ရတနာတစ်ခုအကြောင်းကို ဆွေးနွေးနေကြသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ဖုန်းကျူထျန်း၊ ချူးယွီယန်နှင့် လျန်ချီယွမ်တို့က အိပ်မက် မက်နေသည်ဟု ထင်လိုက်ကြသည်။

လျန်ချီယွမ်က ဟန်မူယဲ့၏ အထောက်အထားကို သိထားသောကြောင့် အနည်းငယ် နားလည်နိုင်သည်။

ဆရာဟန်က နေကြတ်ကျောင်းတော်ကို ဝယ်ယူရန် အရည်အချင်းရှိသည်။

ဖုန်းကျူထျန်းနှင့် ချူးယွီယန်တို့ကတော့ စိတ်အတွေးများ ရှုပ်ထွေးနေကြသည်။

“တခြားဟာလား”

ဟန်မူယဲ့က ရွှေရောင်စက်လုံးကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ခေါင်းခါသည်။

“ကျွန်တော်က ဘာလိုနေလို့လဲ”

“မူလဒင်္ဂါးလား”

“ရတနာလား”

“ဒီပစ္စည်းကို မလိုချင်ဘူးဆိုရင်လည်း ဖြည်းဖြည်းချင်း တစ်စစီဖြုတ်ပြီး လေ့လာကြည့်လိုက်မယ်”

‘တစ်စစီဖြုတ်ပြီး လေ့လာမယ် ....’

‘အဲဒါက တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့ ရတနာတစ်ခုလေ’

ကျောက်ချီယန်က ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြစ်နေသော်လည်း စကားမပြောနိုင်ခဲ့ပေ။

‘ဆရာဟန်မှာ မူလဒင်္ဂါးတွေ လိုအပ်နေလား’

နှစ်စဉ် တီထွင်မှုဆုကြေးအဖြစ် မူလဒင်္ဂါးသန်းတစ်သိန်းကို ထုတ်ပေးနေသော ဆရာဟန်က ကြယ်စင်စုစကြဝဠာ တစ်ခုလုံးတွင် မူလဒင်္ဂါးကို မလိုအပ်ဆုံးလူ ဖြစ်လိမ့်မည်။

‘ဆရာဟန်၊ ရတနာတွေ လိုအပ်နေလား’

မရေမတွက်နိုင်အောင် ကြွယ်ဝသော ဆရာဟန်က ရတနာကို မည်သို့ လိုအပ်နေမည်နည်း။

သူက အသက်ဝိညာဉ် အုတ်မြစ်ဝင်္ကပါကို တစ်စစီဖြုတ်ပြီး လေ့လာရန် ပိုစိတ်ဝင်စားလိမ့်မည်။

ရိုးသားစွာဝန်ခံရလျှင် နတ်ဘုရားအဆင့် ပန်းပဲပညာရှင်ဖြစ်သော ကျောက်ချီယန်ကလည်း တစ်စစီဖြုတ်ချင်မိသည်။

“အဟမ်း၊ နေကြတ်ကျောင်းတော်ကတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး”

ကျောက်ချီယန်က လည်ချောင်းရှင်းလိုက်ပြီး ခေါင်းခါသည်။

“နေကြတ်မြို့က ဒီပစ္စည်းကို လိုအပ်တယ်”

“တခြားလူသာဆိုရင် တစ်ခါတည်း လုယူလိုက်ပြီ”

သူက စက်လုံးကို ကြည့်လိုက်ပြီး အကူအညီမဲ့နေသည်။

“တကယ်လို့ မင်းဆီကနေ လုယူရင်တော့ အရယ်ခံရလိမ့်မယ်”

တစ်ယောက်ယောက်ဆီမှ ပစ္စည်းများကို လုယူလိုက်လျှင် နေကြတ်မြို့က ခွန်အားကောင်းသည်ဟု ပြောနိုင်သည်။

သို့သော် ဆရာဟန်အတွက် မတူပေ။

သူက ကျောက်ချီယန်က ဆရာဟန်ကို ဆန့်ကျင်ရန် မတတ်နိုင်ပေ။

တစ်သိန်းချမ်းသာသော လူတစ်ယောက်ဆီမှ သောင်းချီသောငွေများကို ခိုးယူလိုက်လျှင် ထိုလူကို ဖျက်ဆီးနိုင်လိမ့်မည်။

သို့သော် သိန်းသန်းချီသော လူတစ်ယောက်ဆီမှ သောင်းချီသောငွေကို ခိုးယူလိုက်လျှင် အလကားသာ ဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်လူက ရယ်နေလိမ့်မည်။

သူတို့က ဟန်မူယဲ့ကို ရတနာများ ပေးချင်သည်။ သို့သော် ပေးချေရန် မတတ်နိုင်ပေ။

“ဒီလိုဆိုရင်ရော ဘယ်လိုလဲ။ နည်းပြတစ်ဝက်ကို လိုချင်တယ်။ တခြားအရာတွေကိုတော့ မယူတော့ဘူး”

ဟန်မူယဲ့က ပြောလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ ကမ္ဘာဦးအဆင့် ရုပ်သေးရုပ် ငါးဆယ်ကို လိုချင်တယ်”

ကမ္ဘာဦးအဆင့် ရုပ်သေးရုပ် ငါးဆယ် ....

ထိုအရေအတွက်ကြောင့် ကျောက်ချီယန်က တုန်ခါသွားသည်။

“ငါးဆယ်က အရမ်းများလွန်းတယ်”

ကျောက်ချီယန်က ခေါင်းခါသည်။

“အဲဒါဆိုရင်လည်း တစ်ဝက်ပေါ့”

ဟန်မူယဲ့က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ ပြောသည်။

“ဒါပေမဲ့ ကျောင်းအုပ်ကျန်းကို ရေခဲလကျောင်းတော်ဆီ ပြောင်းလာစေချင်တယ်”

....

ဖုန်းကျူထျန်းက ဟန်မူယဲ့၏ခြံဝိုင်းမှ မည်သို့ ပြန်ထွက်လာခဲ့ကြောင်း မသိတော့ပေ။

ချူးယွီယန်ကလည်း အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

ကျူးလင်တို့ ညီအစ်မက အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေပြီး ဖြစ်ပျက်သွားသော အရာများကို မသိလိုက်ပေ။

လျန်ချီယွမ်က အပြင်ဘက်သို့ ရောက်လာသောအခါ မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

“ကျောင်းအုပ်က တကယ်ပဲ ရေခဲလမြို့ကို သွားမှာလား”

‘ကျောင်းအုပ်က ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ နေကြတ်ကျောင်းတော်ကို စွန့်ပစ်သွားတော့မှာလား’

ထိုစကားကို ကြားရသောအခါတွင် ကျောက်ချီယန်က ပေါ့ပါးစွာ ရယ်သည်။ သူ့လက်ထဲတွင်ရှိသော ရွှေရောင်စက်လုံးက အနည်းငယ် တုန်ခါနေသည်။

“ငါတို့က ဒီစက်လုံးကို ယူခဲ့ပြီမဟုတ်လား”

“ပြီးတော့”

သူက အဝေးတစ်နေရာသို့ ကြည့်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ပြောသည်။

“ရေခဲလမြို့က ကျဆင်းနေရင်တောင် လေဟာနယ်မြို့ ဖြစ်နေတုန်းပဲလေ”

ထိုစကားကြောင့် လျန်ချီယွမ်က ကြောင်အသွားသည်။

နေကြတ်မြို့က မည်မျှပင် သန်မာပါစေ ကုန်းမြေတွင်ရှိသော မြို့တစ်မြို့သာ ဖြစ်သည်။

ရေခဲလမြို့က အားနည်းနိုင်သော်လည်း လေဟာနယ်တွင် တည်ရှိသည်။

ကျောက်ချီယန်က ကျင့်ကြံခြင်းတွင် ဆက်လက်တိုးတက်ရန် ခက်ခဲနေသည်။

သူက နေကြတ်မြို့တွင် ဆက်ရှိနေလျှင်ပင် အများအပြား တိုးတက်လာမည်မဟုတ်ပေ။

တစ်ဖက်တွင် ရေခဲလမြို့သို့ သွားရောက်ပြီး နှစ်ပေါင်းမရေမတွက်နိုင်အောင် ကြာမြင့်နေသော အလားအလာကောင်းမွန်သည့် မြို့တစ်မြို့ကို စီမံပေးခြင်းသည် သူ့အတွက် အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည်။

ထို့အပြင် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်ဖြစ်သော ကျောက်ချီယန်က သတင်းတချို့ ရထားသည်။

စကြဝဠာနယ်မြေ၏ ကျွမ်းကျင်သူများက ရေခဲလမြို့ကို စိတ်ဝင်စားနေကြသည်။ အထူးသဖြင့် ဆရာဟန်၏ ပေါင်းစပ်ရုပ်သေးရုပ် နည်းစနစ် ဖြစ်သည်။

ရေခဲလမြို့သည် မကြာခင် ထင်ပေါ်လာလိမ့်မည်။

“ချီယွမ်၊ ဖြစ်နိုင်ရင် မင်းကလည်း ရေခဲလမြို့ကို လိုက်လာတာ အကောင်းဆုံးပဲ”

ကျောက်ချီယန်က လျန်ချီယွမ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်းက လေဟာနယ်မြို့ကြီးကို မရောက်ဖူးရင် အဲဒီကအခြေအနေကို ဘယ်တော့မှ သိနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး”

ထိုစကားကို ကြားရသောအခါတွင် လျန်ချီယွမ်က တုံ့ဆိုင်းနေပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ခြံဝိုင်းထဲတွင် ဟန်မူယဲ့က အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ ထွက်သွားသောလူများကို ကြည့်နေခဲ့သည်။

“အသက်ဝိညာဉ် အုတ်မြစ်ဝင်္ကပါကို နေကြတ်ကျောင်းတော်ရဲ့ တစ်ဝက်အပြင် ကမ္ဘာဦးအဆင့် ရုပ်သေးရုပ်တွေနဲ့ လဲလှယ်လိုက်တာ မဆိုးပါဘူး”

ရွှေရောင်ငှက်က တောင်ပံခတ်လိုက်ပြီး ဟန်မူယဲ့၏ ပခုံးပေါ်သို့ ရောက်လာသည်။

အသက်ဝိညာဉ် အုတ်မြစ်ဝင်္ကပါဖြစ်စေ၊ နတ်ဘုရားသားရဲ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖြစ်စေ အလွန်တန်ဖိုးရှိသည်။ နေကြတ်ကျောင်းတော်၏ တစ်ဝက်နှင့် ထိုက်တန်သည်။

ဟန်မူယဲ့နှင့် ကျောက်ချီယန်၏ အလဲအလှယ်သည် နှစ်ဖက်လုံးကို အကျိုးအမြတ် ရှိစေသည်။

ရေခဲလမြို့နှင့် နေကြတ်မြို့က လိုအပ်နေသောအရာကို ရသွားသည်။

ထိုဖြစ်ရပ်တွင် ဖုန်းကျူထျန်းနှင့် ချူးယွီယန်က တိုက်ဆိုင်မှု မဟုတ်ပေ။ သူတို့ကို တမင်သက်သက် စီစဉ်ထားခဲ့သည်။

ဖုန်းကျူထျန်း မရှိလျှင် နေကြတ်မြို့က အသက်ဝိညာဉ် အုတ်မြစ်ဝင်္ကပါကို ရသွားကြောင်း မည်သူက အတည်ပြုပေးမည်နည်း။

ဖုန်းကျူထျန်းက အလဲအလှယ်ကို မတွေ့ခဲ့လျှင် ထိုပစ္စည်း၏ တန်ဖိုးကို မည်သို့ ပြောနိုင်မည်နည်း။

ချူးယွီယန်ကတော့ ကျူးလင်တို့ညီအစ်မကို ဤဖြစ်ရပ်မှ ကယ်ထုတ်သွားချင်သည်။

ကျူးလင်က အရာအားလုံးကို ထိန်းချုပ်ထားသည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း နားလည်မှုလွဲသွားသည်။ ချူးယွီယန်ကြောင့်သာမဟုတ်လျှင် သူမက အသတ်ခံရလိမ့်မည်။

ဟန်မူယဲ့က အသက်ဝိညာဉ် အုတ်မြစ်ဝင်္ကပါကို နေကြတ်ကျောင်းတော်၏တစ်ဝက်နှင့် လဲနိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ကျူးလင်ကတော့ ထိုပစ္စည်းကို ကိုင်ထားလျှင် သေဆုံးသွားလိမ့်မည်။

ထိုအရာသည် အမှန်တရားပင် ဖြစ်သည်။

သန်မာသူများကသာ အလဲအလှယ်လုပ်ရန် အရည်အချင်းရှိသည်။

နေကြတ်မြို့က တုမင်မြို့၏ အသက်ဝိညာဉ် အုတ်မြစ်ဝင်္ကပါကို ရရှိသွားသော သတင်းသည် သုံးရက်အတွင်း ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။

ထိုသတင်းကို မည်သူက ဖြန့်ခဲ့သနည်း။

ဖုန်းကျူထျန်းက ကြောင်အနေခဲ့သည်။

သူက ထိုသတင်းကို ဖုန်းကောမြို့သို့ ပေးပို့ခဲ့သော်လည်း နေကြတ်မြို့တွင် မပြောခဲ့ပေ။

သူက မတုံးအပေ။ သေချာတွေးကြည့်လိုက်ပြီး နောက်ကွယ်တွင် နေကြတ်မြို့ရှိနေကြောင်း နားလည်သွားသည်။

သူတို့၏ ဖုန်းကောမြို့က ကြိုးစားပြီး တုမင်မြို့ကို ဖျက်ဆီးခဲ့သော်လည်း နေကြတ်မြို့က အသက်ဝိညာဉ် အုတ်မြစ်ဝင်္ကပါကို ရသွားခဲ့သည်။

ထိုဖြစ်ရပ်၏နောက်ကွယ်တွင် နေကြတ်မြို့မရှိဟု ပြောခဲ့လျှင် မည်သူမှ ယုံမည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ထိုကိစ္စတွင် အရေးကြီးသောလူတစ်ယောက် ရှိနေသည်။

‘ငါ့အိမ်ဘေးမှာရှိတဲ့ ဟန်မူက ဘယ်သူလဲ’

‘သူက ဘယ်အချိန်မှာ နေကြတ်မြို့နဲ့ ပူးပေါင်းလိုက်တာလဲ’

‘အရင်က သင်္ဘောပျံပေါ်မှာ အန္တရာယ်ကို အာရုံခံမိတယ်။ အဲဒါက ဟန်မူလား’

ဟန်မူယဲ့ကို ထပ်မြင်ရသောအခါတွင် ဖုန်းကျူထျန်းက ခေါင်းမော့မကြည့်ရဲတော့ပေ။

သင်္ဘောပျံတွင် ခံစားခဲ့ရ‌သော အန္တရာယ်အာရုံသည် သူ့ကို ခြောက်လှန့်နေသည်။

ထိုဖြစ်ရပ်ကြောင့် သူ့နောက်လိုက်များက နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေကြသည်။

‘ဖုန်းကောမြို့သခင်လေးက ကျောင်းသားဟန်မူကို ကြောက်နေတာလား’

‘ဟန်မူယဲ့ သခင်လေးကို ကြောက်နေတာ မဖြစ်သင့်ဘူးလား’

ဟန်မူယဲ့က ထိုကိစ္စကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူက နေ့စဉ် စာကြည့်တိုက်သို့သွားပြီး စာအုပ်များကို ဖတ်ခဲ့သည်။ သင်ခန်းစာသုံးခုနှင့် ပတ်သတ်သော ဆရာသုံးယောက်၏ သင်ကြားမှုကိုလည်း နားထောင်ခဲ့သည်။

ထိုသင်ခန်းစာများသည် သူ့အတွက် အရေးမပါပေ။ သို့သော် သူက အတန်းတက်နေရသော ဖြစ်ရပ်ကို နှစ်သက်သည်။ သူ့စိတ်အခြေအနေက တည်ငြိမ်လာသည်ဟု ခံစားရသည်။

သို့သော် သူက အတန်းသားများနှင့် မဆက်သွယ်ပေ။ ကျောင်းသားအများအပြားက ဟန်မူဆိုသော ကျောင်းသားကို မသိကြပေ။

ထိုသို့ဖြင့် နှစ်ဝက် ကုန်ဆုံးသွားသည်။

နေကြတ်မြို့က အသက်ဝိညာဉ် အုတ်မြစ်ဝင်္ကပါကို ရရှိသွားသောကြောင့် မြို့ကြီးတချို့က စိတ်ဝင်စားနေခဲ့သည်။ ထိုမြို့များထဲတွင် ဖုန်းကောမြို့က ထိုပစ္စည်းကို ရယူရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။

နေကြတ်ကျောင်းတော်က ထိုကိစ္စများကြောင့် အနှောင့်အယှက်မဖြစ်ခဲ့ပေ။

အရုဏ်ဦးအတန်း၏ ပထမဆုံးစာမေးပွဲကို စတင်တော့မည်ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သောခြောက်လတွင် သူတို့၏ သင်ယူမှုကို စစ်ဆေးလိမ့်မည်။ ကျောင်းသားများ၏ လုပ်ဆောင်ချက်က ကောင်းမွန်လျှင် ကျောင်းတော်၏ ကျွမ်းကျင်သူများက တန်ဖိုးထားမည်။

မဟုတ်လျှင်တော့ သူတို့ကို ကျောင်းထုတ်ခံရမည့်စာရင်းတွင် နာမည်မှတ်ထားလိမ့်မည်။

ထိုစမ်းသပ်မှုက ရိုးရှင်းပြီး ပွင့်လင်းသည်။

ရုပ်သေးရုပ်နှင့် ချပ်ဝတ်များကို သန့်စင်ခြင်းဖြစ်စေ၊ ထိန်းချုပ်ခြင်းဖြစ်စေ လွတ်လပ်စွာ အဖွဲ့ဖွဲ့ပြီး သတ်မှတ်ထားသော နေရာတွင် လေဟာနယ်သားရဲများနှင့် တိုက်ခိုက်ရမည်။

ထိုလေဟာနယ်သားရဲများကို စမ်းသပ်မှုအတွက် ရည်ရွယ်၍ နေကြတ်ကျောင်းတော်က သားဖောက်ထားသည်။

ထိုသားရဲများသည် အားနည်းသည်။ အသန်မာဆုံးသားရဲသည် ကျောင်းသားသစ်များနှင့် ခွန်အားတူသော အဆင့်ခုနစ်တွင်သာ ရှိသည်။

သို့သော် ပန်းပဲပညာရှင်များက တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း အားနည်း‌သောကြောင့် ရုပ်သေးသခင်ဌာန၊ ချပ်ဝတ်သခင်ဌာန၏ ကျောင်းသားများနှင့် အဖွဲ့ဖွဲ့ခွင့် ပေးထားသည်။

အစပိုင်းတွင် ဖုန်းကျူထျန်းက ဟန်မူယဲ့နှင့် အဖွဲ့ဖွဲ့ရန် စီစဉ်ထားသည်။ သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် အဓိပ္ပာယ်မရှိဟု ခံစားလိုက်ရသောကြောင့် လက်လျော့ခဲ့သည်။

ဟယ်ရန်စွန်းနှင့် နလန်မိုရန်ကလည်း ဟန်မူယဲ့နှင့် အဖွဲ့မဖွဲ့ခဲ့ပေ။

‘ဆရာဟန်က တခြားလူတွေရဲ့ ကာကွယ်မှုကို လိုနေလို့လား’

ထို့ကြောင့် ဟန်မူယဲ့က ရင်ပြင်သို့ ရောက်လာသောအခါ ရုပ်သေးဌာနနှင့် ချပ်ဝတ်ဌာနမှ ကျောင်းသား ခုနစ်ယောက်၊ ရှစ်ယောက်နှင့် ပန်းပဲဌာနမှ ကျောင်းသား ငါးယောက်၊ ခြောက်ယောက်ခန့်သာ ရှိနေခဲ့သည်။

“ကြည့်နေစရာမလိုဘူး။ ငါတို့ကို ဘယ်သူမှ မလိုချင်ကြဘူး”

ပန်းပဲပညာရှင်တစ်ယောက်က ဟန်မူယဲ့ကို မြင်ရသောအခါတွင် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောသည်။

“ငါက မင်းကို သိပါတယ်။ မင်းရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်က ဟန်မဟုတ်လား။ ငါမင်းကို မြင်ဖူးတယ်”

ဟန်မူယဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး နှုတ်ဆက်သည်။

“အတန်းကိုးက ကျောင်းသားသစ် ဟန်မူယဲ့ပါ”

တချို့က သူ့ကို ပြန်နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး တချို့က ခါးသီးစွာ ပြုံးပြသည်။

အရုဏ်ဦးအတန်း၏ တပည့်များစုသည် ပထမဆုံးစာမေးပွဲကို ဂရုစိုက်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် လက်ရွေးစင်များက အလိုလျောက် အဖွဲ့ဖွဲ့ခဲ့သည်။

ထိုသို့ဖြင့် လူတချို့က ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။

သူတို့အားလုံးက လုံလောက်စွာ မသန်မာကြပေ။ ထို့ကြောင့် ရင်ပြင်တွင် အားအနည်းဆုံးအသင်းကို ဖွဲ့စည်းရန်အတွက် စောင့်ဆိုင်းနေရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။