အခန်း (၁၂၉၅)

“ဒါနဲ့ ဟန်မူ၊ မင်းရဲ့ ပန်းပဲပညာအဆင့်က ဘယ်လောက်လဲ”

အဆင့်ခုနစ်တံဆိပ်ပြားနှင့် ပန်းပဲပညာဌာန၏ ကျောင်းသားတစ်ယောက်က ဟန်မူယဲ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး တီးတိုးပြောသည်။

ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ တခြားလူများကလည်း ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဤအုပ်စုထဲတွင် အဆင့်ခုနစ်က အမြင့်ဆုံးဖြစ်သည်။ တခြားလူများက အဆင့်ခြောက်သာ ဖြစ်ကြသည်။

နေကြတ်ကျောင်းတော်က အဆင့်ခြောက်ကျောင်းသားများကိုသာ လက်ခံသည်။

သူတို့အားလုံးက ဆွေးနွေးထားကြသည်။ အဆင့်အမြင့်ဆုံးလူက အုပ်စုခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

ကောင်းထျန်ကျင်းဟုခေါ်သော ကျောင်းသား၏မေးခွန်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါတွင် ဟန်မူယဲ့က ပန်းပဲပညာရှင်တံဆိပ်ပြားကို ထုတ်ယူသည်။

“အဆင့်ကိုး”

ပတ်ဝန်းကျင်တွင်ရှိသော လူတိုင်းက ကြောင်အသွားကြသည်။

‘အဆင့်ကိုးပန်းပဲပညာရှင်လား’

‘ဒီလိုကျွမ်းကျင်သူကို လောင်ကျွမ်းနေမင်းအတန်းနဲ့ ဆည်းဆာနေမင်းအတန်းမှာပဲ ရှာတွေ့နိုင်တာလေ’

‘အရုဏ်နေမင်းအတန်းမှာ အဆင့်ကိုးတွေ ဘယ်နှယောက်ရှိလို့လဲ’

ကျောင်းသားသစ်များကြားတွင် အဆင့်ကိုးသည် ထိပ်တန်းအဆင့် ဖြစ်ပြီး လူတိုင်းကို လွှမ်းမိုးထားနိုင်သည်။

“အရုဏ်နေမင်းအတန်းမှာ အဆင့်ကိုးအဖွဲ့ဝင်တွေနဲ့ အဖွဲ့ရှစ်ဖွဲ့ပဲ ရှိတယ်”

ရုပ်‌သေးသခင် လူငယ်တစ်ယောက်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“အစ်ကိုဟန်၊ ခေါင်းဆောင်လုပ်လိုက်ပါ”

“ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ကျွန်တော်တို့က အစ်ကိုဟန်ကို အားကိုးရမှာပဲ”

“ဟားဟား၊ အစ်ကိုဟန်က လျှို့ဝှက်ထားမယ်လို့ မထင်ခဲ့ဘူး”

သူတို့က အလွန်ပျော်ရွှင်နေကြသည်။

အစပိုင်းတွင် သူတို့က တန်ဖိုးမထားခံရသော စွန့်ပစ်ခံလူတန်းစားများ ဖြစ်ကြသည်။

စမ်းသပ်ပွဲ၏ စည်းကမ်းများအရ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ထုတ်ပယ်ခံရမည့် ကျောင်းသားသုံးယောက်သည် သူတို့ထဲမှ ဖြစ်လိမ့်မည်။

အစပိုင်းတွင် သူတို့က လက်လျော့ထားခဲ့သည်။

သို့သော် နောက်ဆုံးအချိန်တွင် ရောက်လာသောလူက အဆင့်ကိုးဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားမည်နည်း။

အဆင့်ကိုးကျွမ်းကျင်သူက သူတို့ကို ထောက်ပံ့ပေးမည်ဖြစ်သောကြောင့် သူတို့အဖွဲ့က အောက်ဆုံးတွင် မရှိနိုင်တော့ပေ။

ထို့အပြင် သူတို့က စမ်းသပ်မှုကို ကျော်ဖြတ်ပြီး အခွင့်အရေးများကို ပိုရနိုင်သည်။

“ကောင်းတယ်”

ဟန်မူယဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ လူတိုင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင် ငါတို့က စမ်းသပ်မှုကို ချောချောမွေ့မွေ့ ကျော်ဖြတ်ဖို့ပဲ ကျန်တော့တယ်”

ထိုစကားကြောင့် လူတိုင်းက ပြုံးလိုက်ကြသည်။

သူတို့က ဟန်မူယဲ့ကို ခေါင်းဆောင်တင်ပြီး အုပ်စုဖွဲ့လိုက်ကြသည်။

လူဆယ့်ငါးယောက် ရှိနေသည်။ ပန်းပဲပညာရှင် ငါးယောက်၊ ချပ်ဝတ်သခင် လေးယောက်နှင့် ရုပ်သေးသခင် ခြောက်ယောက်တို့ ဖြစ်ကြသည်။

ရုပ်သေးသခင်များက ရှေ့ဆုံးတွင် ရှိနေပြီး ချပ်ဝတ်သခင်များက နောက်ဆုံးတွင် ရှိကြသည်။ ပန်းပဲပညာရှင်များက အလယ်တွင်ဖြစ်သည်။

ပန်းပဲပညာရှင်များက အားနည်းသော်လည်း တိုက်ခိုက်နိုင်သည်။

သူတို့က မီးတောက်၊ ရုပ်သေးရုပ်နှင့် ချပ်ဝတ်များကို ထုတ်ဖော်ထားကြသည်။

သို့သော် ချပ်ဝတ်သခင်၊ ရုပ်သေးသခင်များနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် သူတို့၏ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းက အားနည်းသည်။

ဟန်မူယဲ့တို့အဖွဲ့က စမ်းသပ်ရေးခန်းဆောင်မှတစ်ဆင့် တောရိုင်းထဲသို့ ရောက်လာပြီး တောင်ကုန်းတစ်ခုတွင် အခြေချလိုက်ကြသည်။

“မင်းတို့က ဒီနေရာကို ဆယ်ရက်ကြာအောင် စောင့်ကြပ်ရမယ်”

“အဲဒီအချိန်အတွင်း သုံးရက်၊ ငါးရက်၊ ခုနစ်ရက်နဲ့ ကိုးရက်မြောက်တွေမှာ သားရဲအုပ်နဲ့ ကြုံတွေ့ရမယ်”

“မင်းတို့တွေ မခုခံနိုင်ရင် အကူအညီတောင်းလို့ရတယ်”

ဒိုင်လူကြီးသုံးယောက်က သူတော်စင်အဆင့် ချပ်ဝတ်သခင်နှင့် ရုပ်သေးသခင်များ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့က စမ်းသပ်ပွဲ၏ စည်းကမ်းများကို ရှင်းပြပြီး ထွက်သွားကြသည်။

ဟန်မူယဲ့က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အဝေးတစ်နေရာသို့ ကြည့်သည်။

ထိုနေရာတွင် အရုဏ်ဦးအတန်း၏ ကျောင်းသားသစ်များက တောင်ကုန်းများပေါ်တွင် ရှိနေကြသည်။

“ဆယ်ရက်အတွင်းမှာ သားရဲအုပ်က တစ်ကြိမ်ပြီးတစ်ကြိမ် အားကောင်းလာမယ်လို့ ကျွန်တော်ထင်တယ်”

“အရင်တုန်းက အဖွဲ့သုံးဖွဲ့၊ လေးဖွဲ့လောက်ကပဲ ဆယ်ရက်ကြာသည်အထိ ခုခံနိုင်ကြတယ်”

“ဒါပေမဲ့ အဆုံးမှာတော့ သန်မာတဲ့အဖွဲ့တွေက ပူးပေါင်းလိုက်ကြတာပဲ”

ကောင်းထျန်ကျင်းက သေချာလေ့လာထားပုံရပြီး လျင်မြန်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သူတို့က အဖွဲ့များကြားတွင် ထင်ပေါ်စေရန်အတွက် ထူးခြားသောစွမ်းရည်ကို ပြသရမည်။

အားကောင်းသောစွမ်းရည် မရှိလျှင် ဆယ်ရက်ကြာသည်အထိ ခုခံနိုင်မည်မဟုတ်‌ပေ။

ကောင်းထျန်ကျင်း၏စကားကို ကြားရသောအခါတွင် လူတိုင်းက ဟန်မူယဲ့ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

အဆင့်ကိုးပန်းပဲပညာရှင်သည် အဓိကအဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် တခြားတောင်ကုန်းတွင်ရှိသော အဖွဲ့များက ခုခံမှုနှင့် တိုက်ခိုက်မှုကို လေ့ကျင့်နေကြောင်း မြင်ရသည်။

သူတို့အားလုံးက အသစ်ဖွဲ့စည်းထားသော လူများ ဖြစ်ကြသည်။ ကောင်းမွန်စွာ လေ့ကျင့်မထားလျှင် လုံလောက်သော တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းကို ရရှိမည်မဟုတ်ပေ။

ဟန်မူယဲ့တို့အုပ်စုတွင် အဆင့်ကိုးပန်းပဲပညာရှင်တစ်ယောက် ရှိနေသော်လည်း သူတို့၏ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းက အောက်ဆုံးအဆင့်တွင် ဖြစ်နိုင်သည်။

သူတို့က သန်မာလာချင်လျှင် လျင်မြန်စွာ လေ့ကျင့်ရမည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် သူတို့ကြားတွင် ဦးဆောင်ပေးမည့် အဆင့်ကိုးပန်းပဲပညာရှင် ရှိနေသည်။

သူတို့၏ခေါင်းဆောင်က ဆုံးဖြတ်ချက်‌ကောင်းမွန်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ရမည်။

“ဟိုနေရာမှာရှိနေတာ သံရိုင်းသတ္တုတွေလား”

“ပြီးတော့ အဲဒါက အရမ်းမာကျောတဲ့ ထုံးကျောက်တွေထင်တယ်”

ဟန်မူယဲ့က တောင်ကုန်း၏အောက်ခြေသို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။

‘သံရိုင်းလား’

‘ထုံးကျောက်လား’

ကောင်းထျန်ကျင်းနှင့် တခြားလူများက နားမလည်နိုင်ကြပေ။

“ထောင်ကွမ်း၊ ပန်းပဲပညာရှင်တွေအားလုံးကို ခေါ်သွားပြီး သံရိုင်းတွေကို သန့်စင်လိုက်ပါ”

“ကျိုးမင်ကျီ၊ ချပ်ဝတ်သခင်တွေကို ခေါ်သွားပြီး ထုံး‌ကျောက်တွေကို စုစည်းလိုက်ပါ”

ဟန်မူယဲ့က ကောင်းထန်ကျင်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ညွှန်ပြသည်။

“ဒီနေရာကို ဗဟိုချက်ထားပြီး ပေငါးရာပတ်ဝန်းကျင်မှာ တံတိုင်းတစ်ခု တည်ဆောက်မယ်”

“အရင်ဆုံး မြေပြင်ကို ညှိလိုက်ပါ”

ထို့နောက် သူက လူတိုင်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။

“ပြဿနာရှိလား”

ပြဿနာရှိသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ဘယ်သူမှ အရင်ဆုံးမပြောရဲကြပေ။

သုံးရက်အကြာတွင် သားရဲအုပ် ရောက်လာလိမ့်မည်။ ပူးပေါင်းလေ့ကျင့်မှုကို မပြုလုပ်ဘဲ တံတိုင်းတည်ဆောက်နေလျှင် အသုံးမဝင်ပေ။

သို့သော် ဟန်မူယဲ့က အဆင့်ကိုးပန်းပဲပညာရှင်ဖြစ်ပြီး သူတို့ကို ဦးဆောင်ထားသည်။ ဟန်မူယဲ့၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို လိုက်နာရမည်။

“အစ်ကိုဟန်က ပန်းပဲပညာစွမ်းရည်ကို ထုတ်ပြချင်တာလား”

ချပ်ဝတ်သခင်များနှင့်အတူ တောင်ကုန်းအောက်သို့ဆင်းလာသော ကျိုးမင်ကျီက တီးတိုးပြောသည်။

ဖြစ်နိုင်သည်။

အဆင့်ကိုးပန်းပဲပညာရှင်သည် စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်သော နည်းလမ်းများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

အကယ်၍ အလွန်ခိုင်မာသော ခံတပ်တစ်ခုကို တည်ဆောက်နိုင်လျှင် သူတို့အတွက် အချိန်ပိုရလိမ့်မည်။

သိပ်မဝေးသောနေရာတွင် တောင်ကုန်းတစ်ခု၏ လူများက ထုံးကျောက်နှင့် သံရိုင်းများအား သယ်ယူနေသော သူတို့ကို မြင်လိုက်ရသည်။

“သူတို့က နောက်ဆုံးမှရောက်လာတဲ့လူတွေ ဖြစ်သင့်ပါတယ်။ သားရဲတွေနဲ့ တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်ရမှာ ကြောက်နေကြတယ်”

လူတစ်ယောက်က လှောင်ပြောင်သည်။

တခြားလူများကလည်း ခပ်ဟဟရယ်လိုက်ကြသည်။

“ခံတပ်တည်ဆောက်ဖို့ ဘယ်သူမှမတွေးမိဘူးလို့ ထင်နေတာလား။ အရင်တုန်းက လူတွေအများကြီး လုပ်ခဲ့ပြီးပြီ။ ဘယ်လိုဖြစ်သွားတယ်ထင်လဲ”

အဆင့်ခုနစ်ချပ်ဝတ်သခင် လူငယ်တစ်ယောက်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။

တခြားလူများက စိတ်ဝင်စားလာသည်။

လူငယ်က သူ့ခေါင်းပေါ်ကို ညွှန်ပြလိုက်ပြီး ညင်သာစွာပြောသည်။

“ဒါက စမ်းသပ်မှုပဲ။ ငါတို့ရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုကို ထုတ်ပြရမယ်”

“ဒါပေမဲ့ ခံတပ်တည်ဆောက်ထားတဲ့လူတွေက များသောအားဖြင့် သားရဲတွေရဲ့ ဝိုင်းရံမှုကို ခံရပြီး အဓိကပစ်မှတ်တွေ ဖြစ်လာကြတယ်”

အဓိကပစ်မှတ် ....

တောင်ကုန်းပေါ်တွင်ရှိသော တပည့်များက ရယ်ချင်စိတ်ကို ထိန်းသိမ်းထားပြီး ထုံး‌ကျောက်နှင့် သံရိုင်းများအားသယ်နေသော နောက်ဆုံးမှရောက်လာသည့်လူများကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

မကြာခင်မှာ သူတို့က အဓိကပစ်မှတ် ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

ထုံး‌ကျောက်နှင့် သံရိုင်းများကို ပုံထားခဲ့သည်။

ကောင်းထျန်ကျင်းတို့က သံရိုင်းများကို လှံရှည်အဖြစ် လျင်မြန်စွာ သန့်စင်လိုက်ကြသည်။

ထိုလှံများကို တောင်စောင်းတွင် စိုက်ထူထားပြီး ဆူးချွန်တံတိုင်းတစ်ခုကို ဖြစ်လာစေသည်။

ထုံးကျောက်များကို သေချာစီထားပြီး သန့်စင်ထားသော သံရိုင်းများဖြင့် ခိုင်မာလာစေသည်။

နှစ်ရက်အတွင်း အားကောင်းသော ခံတပ်တစ်ခုသည် တောင်ကုန်းတွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

“သူတို့ရဲ့ စိတ်အားထက်သန်ပုံကို အထင်သေးလို့မရဘူး”

တောင်ကုန်းတစ်ခုတွင် လူတစ်ယောက်က ပြောလိုက်သည်။

ထိုခံတပ်သည် ပထမသားရဲအုပ်ကို ခုခံနိုင်လိမ့်မည်။

မိုင်ရာချီအကွာတွင် ဒါဇင်ချီသော ပုံရိပ်များက ခန်းဆောင်တစ်ခုတွင် ရှိနေကြသည်။

“တောင်ကုန်းနံပတ် ၁၄ကို ဘယ်သူက တာဝန်ယူထားတာလဲ”

“သူတို့က ဘာလုပ်နေကြတာလဲ”

ဆံပင်ဖြူနေသော လူအိုကြီးတစ်ယောက်က‌ အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်သည်။ သူက မကျေနပ်ပေ။

တခြားဒိုင်များက ပြုံးလိုက်ကြသည်။

“ဒါက စည်းကမ်းနဲ့ မကိုက်ညီဘူးလေ။ သူတို့က လှည့်စားချင်နေတာလား”

“အရင်အတိုင်းပဲ ဖြစ်သွားမှာပါ”

တခြားလူများက ရယ်လိုက်ကြသည်။

ယခင်က စမ်းသပ်ပွဲ၏ အခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူချင်သော တပည့်များသည် ထိခိုက်သွားကြသည်။

‘ဒီနေရာမှာ လှည့်ကွက်တွေသုံးနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား’

သူတို့က စကားပြောလိုက်ပြီး တစ်ဖက်သို့ကြည့်သည်။

ထိုနေရာတွင် စမ်းသပ်ပွဲကို ဆုံးဖြတ်ပေးနိုင်မည့်လူ ရှိနေသည်။

ဆရာလျန်ချီယွမ် ဖြစ်သည်။

“တောင်ကုန်းနံပတ် ၁၄လား”

လျန်ချီယွမ်က မျက်လုံးများကို မှေးကျဉ်းလိုက်ပြီး ရှေ့တွင်ရှိသော နာမည်စာရင်းစာအုပ်ကို ကြည့်သည်။

“ဘာ ....”

“ဆရာဟန်လား”

လျန်ချီယွမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းသည်။

“ထားလိုက်တော့။ ပုံမှန်အတိုင်းပဲ စမ်းသပ်ပွဲကို စတင်မယ်”

‘ဒီအတိုင်းပဲထားမှာလား’

တခြားဒိုင်များက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

‘ဘက်မလိုက်တဲ့ ဆရာလျန်က ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ဘက်လိုက်နေတာလား’

‘အဲဒီမှာရှိတဲ့ ကျောင်းသားတွေက ဘယ်သူတွေလဲ’

“စမ်းသပ်ပွဲ စတင်မယ်”

ကျယ်လောင်သောအသံ ပေါ်ထွက်လာပြီး ရွှေအလင်းရောင်ကို မြင်ရသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော အလင်းစီးကြောင်းများသည် ဂိတ်တံခါးတစ်ခုအဖြစ် စုစည်းသွားသည်။

ဂိတ်တံခါးက လေဟာနယ်နှင့် ချိတ်ဆက်နေပြီး ထောင်ချီသော သားရဲများကို ဆွဲဆောင်ခဲ့သည်။

သားရဲများက ရေစီးကြောင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပုံရပြီး တောင်ကုန်းပေါ်တွင်ရှိသော တပည့်များဆီသို့ ပြေးဝင်လာကြသည်။

“သူတို့လာနေပြီ”

ကောင်းထျန်ကျင်းက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူက ခံတပ်၏နောက်တွင် ပုန်းနေပြီး သားရဲများကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူ့ဘေးတွင် တခြားတပည့်များက လက်နက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ပြီး ချပ်ဝတ်နှင့် ရုပ်သေးရုပ်များကို အသက်သွင်းထားကြသည်။

ဟန်မူယဲ့က တည်ငြိမ်စွာ ရှိနေပြီး ခံတပ်ထဲတွင် ရပ်နေခဲ့သည်။