အခန်း (၁၂၉၇)

ပန်းပဲပညာရှင်များကို လက်ခံပေးသော တောင်ကုန်းများလည်း ရှိကြသည်။ သို့သော် သိပ်မများပေ။

ဟယ်ရန်၏တောင်ကုန်းတွင် ပန်းပဲပညာရှင်များအတွက် သီးသန့်နေရာတစ်ခု ရှိသည်။ သူက ဒါဇင်ချီသော ပန်းပဲပညာရှင်များကို ကာကွယ်ပေးထားသည်။

ဖုန်းကျူထျန်း၏ တောင်ကုန်းတွင် ပိုများသော ပန်းပဲပညာရှင်များ ရှိနေသည်။

သူကိုယ်တိုင်ကလည်း ပန်းပဲပညာရှင်အတန်းတွင် တက်ရောက်နေသောကြောင့် ပန်းပဲပညာရှင် အများအပြားက သူ့နောက်သို့ လိုက်ချင်ကြသည်။

နလန်မိုရန်ကလည်း ပန်းပဲပညာရှင်တချို့ကို ကူညီပေးခဲ့သည်။ သူ့အတွက်တော့ မည်သည့်အရာမှ အရေးမကြီးပေ။ သူက ဆော့ကစားနေရုံသာ ဖြစ်သည်။

ကောင်းကျန်ထိုက်ကဲ့သို့ သန်မာသော ချပ်ဝတ်သခင်နှင့် ရုပ်သေးသခင်များက ပန်းပဲပညာရှင်များကို ငြင်းပယ်ပြီး အဖွဲ့၏ခွန်အားကိုသာ ဖြည့်ဆည်းခဲ့သည်။

“မင်းတို့တွေ နောက်ဆုတ်သွားလို့ရတယ်။ ဟိုနေရာမှာ ခံတပ်တစ်ခု ရှိတယ်မဟုတ်လား”

လူတစ်ယောက်က ရယ်လိုက်ပြီး ရုပ်သေးရုပ်ကို ထိန်းချုပ်၍ ပန်းပဲပညာရှင်များကို တွန်းထုတ်နေသည်။

တောင်ကုန်းနံပတ်ဆယ့်လေး၏ ခံတပ်သည် ကျားသစ်များကို နောက်တွန့်သွားစေသည်။ ဖြူတစ်ကောင်နှင့်တူသော ဆူးချွန်များသည် အလွန်ထင်ရှားနေသည်။

ပန်းပဲပညာရှင်အများစုက တခြားတောင်ကုန်းများကိုသာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့က တောင်ကုန်းနံပတ်ဆယ့်လေးသို့ သွားမည့်အစား တခြားနေရာကိုသာ သွားချင်ကြသည်။

ထိုတောင်ကုန်းသည် စမ်းသပ်ပွဲ၏ အဆုံးအထိ တောင့်မခံနိုင်လောက်ပေ။

သို့သော် ပန်းပဲပညာရှင် ဆယ်ယောက်ကျော်က တောင်ကုန်းနံပတ်ဆယ့်လေးသို့ သွားခဲ့ကြသည်။

“ဘုန်း”

ထွက်ပြေးသွားသော ပန်းပဲပညာရှင်များကြောင့် အနီးအနားတွင်ရှိသော ကျားသစ်နက်တစ်ရာခန့်က တောင်ကုန်းနံပတ် ၁၄သို့ လိုက်သွားကြသည်။

ထို့နောက် တိုက်ခိုက်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

တောင်ကုန်း၏တစ်ဝက်ခန့်သည် ပြိုကျသွားပြီး ထွက်ပြေးနေသော ကြေးခွံနက်ကျားသစ်များကို မြေမြှုပ်ပစ်ခဲ့သည်။

“သူတို့မှာ အရှက်မရှိဘူးလား”

“စမ်းသပ်ပွဲမှာ လှည့်ကွက်တွေလာသုံးနေတယ်”

ဒိုင်လူကြီးများက မကျေမနပ်ဖြစ်နေပြီး ပြောလိုက်ကြသည်။

သူတို့၏အမြင်တွင် တောင်ကုန်းနံပတ် ၁၄၏ အဖွဲ့သားများက အရည်အချင်းမပြည့်မီပေ။

သူတို့က တိုက်ခိုက်ရန် သတ္တိမရှိဘဲ ပုန်းအောင်းနေကြသည်။

“ဟန်မူဆိုတဲ့ကျောင်းသားက မြို့လေးတစ်မြို့ကနေ ရောက်လာခဲ့တာလေ။ တာဝန်ယူဖို့ သတ္တိမရှိဘူး”

“သူက အဆင့်ကိုးပန်းပဲပညာရှင် ဖြစ်နေတာတောင် သားရဲတွေကို မတိုက်ခိုက်နိုင်ဘူးလား”

လူတစ်ယောက်က တီးတိုးပြောလိုက်ပြီး ဆရာလျန်ကို လှည့်ကြည့်သည်။

ဆရာလျန်၏မျက်နှာထားကြောင့် သူက အံ့အားသင့်သွားသည်။

လျန်ချီယွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ထားပြီး အလင်းလွှာကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

“ဆရာလျန်က တောင်ကုန်းနံပတ်ဆယ့်လေးကို မကျေနပ်တော့ဘူးထင်တယ်”

“ဟားဟား၊ ဆရာလျန်က ဘက်လိုက်တတ်တဲ့လူမျိုး မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါသိတယ်”

လူအများအပြားက ကျေနပ်သွားကြသည်။

“အဲဒီ ကြေးခွံနက်ကျားသစ်တွေက မသေသေးဘူး”

ထိုအချိန်တွင် လျန်ချီယွမ်က ရုတ်တရက် စကားပြောလိုက်သည်။

သူ့စကားကြောင့် လူတိုင်းက ကြောင်အသွားခဲ့သည်။

လူတိုင်းက တောင်ကုန်းနံပတ် ၁၄၏ ခံတပ်ထဲမှ ပြေးထွက်လာသော ကျောင်းသားများကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့က လက်ထဲတွင် ရွှေရောင်အင်းကွက်များကို သယ်ဆောင်ထားပြီး ကြေးခွံနက်ကျားသစ်များဆီသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။

အင်းကွက်များက ကျားသစ်များ၏ဦးခေါင်းပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားသည်။

ကျားသစ်များက ရုန်းကန်လိုက်ပြီး ဟိန်းဟောက်နေသော်လည်း အဆုံးတွင် ဦးညွတ်လိုက်ကြသည်။

ထိန်းချုပ်ခံလိုက်ရသည်။

ထိုသားရဲများက စာချုပ်သားရဲ ဖြစ်လာသည်။

ကြယ်စင်စုစကြဝဠာတွင် စာချုပ်သားရဲများ သိပ်မရှိပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရုပ်သေးရုပ်များ ရှိနေသောကြောင့် လူအများစုက သားရဲများကို မလိုအပ်ပေ။

ထိုသို့ ဖြစ်သော်လည်း စာချုပ်သားရဲများ ရှိနေသည်။

ကြယ်စင်စုစကြဝဠာ၏ ကျွမ်းကျင်သူ အများအပြားသည် သားရဲများနှင့် စာချုပ် ချုပ်ထားကြသည်။

ဥပမာအနေဖြင့် နတ်ဘုရားသားရဲများ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုဖြစ်ရပ်မျိုးက အလွန်ရှားပါးသည်။

“အဲဒီအင်းကွက်တွေကို စာကြည့်တိုက်မှာ မြင်ဖူးသလိုပဲ”

လူတစ်ယောက်က အညံ့ခံလိုက်သော ကြေးခွံနက်ကျားသစ်များကို ကြည့်လိုက်ပြီး တီးတိုးပြောသည်။

“ဆရာလျန်၊ သူတို့က စည်းကမ်းချိုးဖောက် ....”

သူက စကားကို အဆုံးထိမပြောဘဲ ရပ်တန့်လိုက်သည်။

‘စည်းကမ်းချိုးဖောက်တာလား’

မဟုတ်ပေ။ သားရဲများကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဟု စည်းကမ်းသတ်မှတ်မထားပေ။

“ကြေးခွံနက်ကျားသစ်တွေက အားမနည်းဘူး။ သားရဲတွေကြောင့် တောင်ကုန်းနံပတ်ဆယ့်လေးက အနည်းဆုံး နှစ်ဆလောက် ပိုအားကောင်းလာလိမ့်မယ်”

လူအိုကြီးတစ်ယောက်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို မှေးကျဉ်းသည်။

ခွန်အားနှစ်ဆ တိုးလာမည်။

တောင်ကုန်းနံပတ် ၁၄က သားရဲများကို ထိန်းချုပ်ထားသောကြောင့် ပြိုင်ဘက်ကင်းနေသည်ဟု ပြောနိုင်သည်။

ထိုဖြစ်ရပ်သည် စမ်းသပ်မှုအတွက် မမျှတပေ။

စမ်းသပ်မှုသည် လက်ရွေးစင်များကို ရွေးချယ်ရန်အတွက် ဖြစ်သည်။ ကျောင်းသားများ၏ အစစ်အမှန်စွမ်းရည်အပေါ်တွင် မူတည်သည်။

လှည့်ကွက်များကို အသုံးပြုပြီး အဆုံးအထိ ရှိနေလျှင်လည်း အသုံးမဝင်ပေ။

ခန်းဆောင်ထဲတွင် ဒိုင်လူကြီးများအားလုံးက ဆရာလျန်ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

လျန်ချီယွမ်က တည်ငြိမ်နေပြီး လက်ကိုဝှေ့ယမ်းလျက် ပြောသည်။

“ဘာမှပြုပြင်နေစရာမလိုဘူး”

‘မျှတတာလား’

‘ဆရာဟန်ရဲ့ရှေ့မှာ မျှတတယ်ဆိုတာမျိုး ရှိလို့လား’

‘ဒီမှာရှိတဲ့လူတွေက သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ရေခဲလမြို့ကို ရောက်သွားလောက်တယ်’

‘အဲဒီတော့ ဘာလုပ်နေရအုံးမှာလဲ’

လျန်ချီယွမ်၏စကားကြောင့် လူတိုင်းက စိတ်ပျက်သွားကြသည်။

လူတချို့က အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ထားသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများက ကောက်ကျစ်မှုနှင့်အတူ တောက်ပနေသည်။

သူတို့က လျန်ချီယွမ်၏အကျင့်စရိုက်ကို နားလည်ကြသည်။

‘အဲဒီအဖွဲ့က ဘာထူးခြားနေတာလဲ’

တောင်ကုန်းနံပတ် ၁၄တွင် စာချုပ်သားရဲများကြောင့် လူတိုင်းက ပိုမိုရဲတင်းလာကြသည်။

ချပ်ဝတ်သခင်နှင့် ရုပ်‌သေးသခင်များကလည်း စမ်းကြည့်ရန် တက်ကြွနေကြသည်။

သူတို့က ခံတပ်ထဲမှထွက်ပြီး အပြင်ဘက်တွင် တိုက်ခိုက်နိုင်သည်။

“စစ်မြေပြင်ကို ရှင်းလင်းလိုက်ပါ”

ဟန်မူယဲ့က ပြောသည်။

“သံရိုင်းတွေကို ဆက်တူးမယ်”

“ခံတပ်ကို ပြုပြင်မယ်”

လူတိုင်းက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

“နားလည်ပါပြီ”

“အလုပ်လုပ်မယ်”

သူတို့က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ရုပ်သေးရုပ်နှင့် သားရဲများကို ထိန်းချုပ်၍ ထုံးကျောက်နှင့် သံရိုင်းများကို သယ်ယူနေကြသည်။

အဝေးတစ်နေရာတွင် တိုက်ပွဲများ ဆက်ဖြစ်နေသည်။ သို့‌သော် မည်သူမှ အာရုံမစိုက်နိုင်ကြပေ။

ညနေအချိန်တွင် ကြေးခွံနက်ကျားသစ်များအားလုံး နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် အဖွဲ့တစ်ရာခန့်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

အဖွဲ့အများအပြားသည် ပျက်စီးသွားကြသည်။

အားကောင်းသောအဖွဲ့များက ထိုအချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး သန်မာသောလူများကို စုစည်းထားကြသည်။

ထို့ကြောင့် အသန်မာဆုံးအဖွဲ့များတွင် အဆင့်ကိုးကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက်၊ နှစ်ယောက်နှင့် ဒါဇင်ချီသော အဆင့်ရှစ်၊ အဆင့်ခုနစ် ကျွမ်းကျင်သူများ ရှိနေကြသည်။

သန်မာသောအဖွဲ့က ပိုမိုသန်မာလာသည်။

စမ်းသပ်ပွဲကို ထိုသို့ ရွေးချယ်ခြင်း ဖြစ်လိမ့်မည်။

“ငါထွက်တယ်”

နေဝင်ချိန် ရောက်လာသောအခါ တောင်ကုန်းတစ်ခုတွင်ရှိသော ကျောင်းသားတစ်ယောက်က မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး အော်ပြောသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် ဒိုင်လူကြီးတစ်ယောက်က ရောက်လာပြီး နှုတ်ထွက်ချင်သော တပည့်များကို ခေါ်သွားခဲ့သည်။

ထွက်သွားသော လူအများစုက ပန်းပဲပညာရှင်များ ဖြစ်ကြသည်။ ပန်းပဲပညာရှင် နှစ်ရာကျော်က စမ်းသပ်ပွဲမှ ထွက်သွားခဲ့သည်။

သူတို့က တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းမကောင်းပေ။ သားရဲအုပ်နှစ်ခုနှင့် ကြုံတွေ့လိုက်ရပြီး အကန့်အသတ်သို့ ရောက်နေသည်။

ယခင်က မြို့ထဲတွင်ဖြစ်စေ၊ တောအုပ်တွင်ဖြစ်စေ ထိုသားရဲအုပ်မျိုးနှင့် မကြုံဖူးပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ယခုအချိန်အထိ တောင့်ခံထားနိုင်သည်အတွက် လုံလောက်အောင် ကောင်းမွန်သည်ဟု ပြောနိုင်သည်။

ကံမကောင်းသော တပည့်အများအပြားက သားရဲအုပ်ထဲတွင် သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

သို့သော် အားလုံး ထွက်သွားခြင်းမဟုတ်ပေ။ ကျန်ရှိနေသော လူများက တောင်ကုန်းများတွင် မှီခိုနိုင်မည့်လူကို ရှာဖွေနေကြသည်။

တချို့က နေရာဟောင်းသို့ ပြန်သွားပြီး တောင်ကုန်းနံပတ် ၁၄အတိုင်း ခံတပ်တည်ဆောက်နေကြသည်။

တောင်ကုန်းနံပတ် ၁၄က ယခုအချိန်အထိ အကောင်းအတိုင်းရှိနေသောကြောင့် သူတို့က မျှော်လင့်နေမိကြသည်။

ခြောက်ရက်မြောက်နေ့တွင် တောင်ကုန်းတိုင်းတွင်ရှိသော ကျောင်းသားများအားလုံးက အကောင်းဆုံးကြိုးစားပြီး ခံတပ်ကို တည်ဆောက်နေကြသည်။

သို့သော် တောင်ကုန်းနံပတ် ၁၄တွင် လှုပ်ရှားမှုသိပ်မရှိပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မြင့်မားသော တံတိုင်းက အပြင်လူများ၏ အမြင်အာရုံကို ပိတ်ဆို့ထားသည်။

အတွင်းပိုင်းပုံစံကို ဘယ်သူမှ မမြင်နိုင်တော့ပေ။

သို့သော် မကြာခဏ ပေါ်ထွက်လာသော မီးခိုးနှင့် မီးတောက်များကိုကြည့်၍ တစ်ခုခု ကြံစည်နေကြောင်း ခန့်မှန်းနိုင်သည်။

အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် တောင်ကုန်းနံပတ် ၁၄၌ ပန်းပဲပညာရှင် ၃၁ယောက် ရှိနေသည်။ သူတို့အားလုံး၏ရှေ့တွင် သံရိုင်းများကို ပုံထားသည်။

“ငါတို့မှာ ဝိညာဉ်သတ္တုတွေ ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ စမ်းသပ်ပွဲမှာ မသုံးနိုင်ဘူး။ အဲဒီလိုလုပ်လိုက်ရင် စည်းကမ်းဖောက်ဖျက်သလိုမျိုး ဖြစ်နေလိမ့်မယ်”

အဆင့်ကိုးတံဆိပ်ပြားနှင့် ဟန်မူယဲ့က လူတိုင်းကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်သည်။

ဤနေရာတွင်ရှိသော ပန်းပဲပညာရှင်အများစုသည် ဝိညာဉ်သတ္တုများကို သယ်ထားကြသည်။ သို့သော် စည်းကမ်းကြောင့် မသုံးနိုင်ပေ။

“ငါတို့သုံးနိုင်တာ ဒါပဲရှိတယ်”

ဟန်မူယဲ့က ညွှန်ပြသည်။

“သံရိုင်း၊ ထုံးကျောက်နဲ့ သားရဲအစိတ်အပိုင်းတွေ ရှိနေတယ်”

ဟန်မူယဲ့၏စကားကြောင့် လူတိုင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

သူတို့က ထိုကုန်ကြမ်းများကို မြင်ခဲ့ရသည်။

ဟန်မူယဲ့က သူတို့၏ မျက်နှာထားကို ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းခါသည်။

“အမှန်အတိုင်းပြောရရင် မင်းတို့ အထင်မှားနေပြီ”

“ငါတို့မှာ အသုံးပြုနိုင်တဲ့ ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းတွေ အများကြီးရှိတယ်”

‘အများကြီးရှိတာလား’

ပန်းပဲပညာရှင်များက နားမလည်နိုင်ကြပေ။

ပတ်ဝန်းကျင်တွင်ရှိသော ချပ်ဝတ်သခင်နှင့် ရုပ်သေးသခင်များက ဟန်မူယဲ့ကို လှည့်ကြည့်ကြသည်။

အဆင့်ကိုးပန်းပဲပညာရှင်ဖြစ်သော အစ်ကိုဟန်မူက ဤနေရာတွင် အလုံးစုံအာဏာရှိသည်။

သို့သော် အစ်ကိုဟန်မူက ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းများကို မည်သို့ ရှာဖွေမည်နည်း။

‘ဒီတောင်ကုန်းမှာ သတ္တုကြောတစ်ခု ရှိနေတာလား’

“ငါတို့က အခြေအနေကိုလိုက်ပြီး ပြောင်းလဲရမယ်”

ဟန်မူယဲ့က လူတိုင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ငါတို့က ဆယ်ရက်ကြာသည်အထိ နေနိုင်ရင် စမ်းသပ်ပွဲကို အောင်မြင်လိမ့်မယ်”

“အဲဒါကြောင့် ငါတို့ သန့်စင်ထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေက ကိုးရက်မြောက်နေ့အဆုံးအထိ ဒါမှမဟုတ် နောက်တစ်ကြိမ် သားရဲအုပ်ပြီးတဲ့အချိန်အထိပဲ ရှိနေဖို့ လိုအပ်တယ်”

လူအများအပြားက အတွေးနက်နေပြီး ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဟန်မူယဲ့က လက်မြှောက်သည်။ ထုံးကျောက်အပိုင်းအစများက သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လည်ပတ်နေသည်။ ထို့နောက် ချီစွမ်းအင်အမျှင်တန်းတစ်ခုက ဝိညာဉ်အင်းကွက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ထိုအင်းကွက်က ရုပ်သေးရုပ်၏ လက်မောင်း၊ ရင်ဘတ်နှင့် ဦးခေါင်းကို ဖြစ်ပေါ်လာစေသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကျောက်တုံးရုပ်သေးရုပ်ကို မြင်လိုက်ရသည်။