အခန်း (၁၃၀၃)
Vol. 94 Ch. 1303
“ဆရာလျန်၊ သူက ဘယ်သူလဲ”
အဖြူရောင်မုတ်ဆိတ်နှင့် လူအိုကြီးတစ်ယောက်က လျန်ချီယွမ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး မေးသည်။
တခြားလူများကလည်း လျန်ချီယွမ်ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ယခုအချိန်တွင် သူတို့က တောင်ကုန်းနံပတ် ၁၄အား ကာကွယ်နေသော လျန်ချီယွမ်၏အပြုအမူကို နားလည်သွားခဲ့သည်။
ထိုအရာသည် မျက်နှာသာပေးနေခြင်း မဟုတ်ပေ။
ထိုကျွမ်းကျင်သူ၏ရှေ့တွင် မည်သူက မည်သူ့ကို မျက်နှာသာပေးနေသည်လဲ ပြောရခက်သည်။
‘အဲဒီလူက ကာကွယ်ပေးတာကို လိုနေလို့လား’
“သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ အရေးမကြီးပါဘူး”
လျန်ချီယွမ်က လူတိုင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများက နက်ရှိုင်းသော နတ်ဘုရားအလင်းကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး လက်မြှောက်သည်။ ရွှေအလင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။
“နောက်တစ်ကြိမ် သားရဲလှိုင်း ပေါ်ထွက်လာသည်အထိ ဒီခန်းဆောင်ထဲကနေ ဘယ်သူမှ ထွက်မသွားရဘူး”
“အပြင်ဘက်ကို ဆက်သွယ်ရဲတဲ့လူက ခြွင်းချက်မရှိ အသတ်ခံရမယ်”
လျန်ချီယွမ်က သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး ရုပ်သေးရုပ်တစ်ရုပ်ကို ဆင့်ခေါ်သည်။
သူလွှတ်လိုက်သော ရွှေအလင်းသည် ခန်းဆောင်ကို လွှမ်းခြုံပြီး ချိပ်ပိတ်လိုက်သည်။
‘ဒါက ဘာလဲ’
ယခင်ကဆိုလျှင် ထိုအပြုအမူကို လူတိုင်းက ကန့်ကွက်ကြလိမ့်မည်။
သို့သော် ယခုအချိန်တွင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။
စမ်းသပ်ပွဲသည် ထူးဆန်းသော ဦးတည်ချက်သို့ ပြောင်းလဲနေသည်။
‘တစ်ခုခုဖြစ်နေတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်’
လူတိုင်းက အလင်းလွှာကို ကြည့်လိုက်သည်။ ကျောင်းသားများက ရုပ်သေးရုပ်ကို တည်ဆောက်ပြီး အစီအရင်ကို ပြုပြင်နေကြသည်။
“ဒီနည်းလမ်းတွေနဲ့ဆိုရင် အစွမ်းကုန်ထုတ်သုံးနိုင်လိမ့်မယ်”
လူတစ်ယောက်က ပြောသည်။
“သူတော်စင်အဆင့်ဆိုရင်တောင် သူတို့ရဲ့အကာအကွယ်ကို ချိုးဖောက်ဖို့ ခက်လိမ့်မယ်”
နောက်တစ်ယောက်က အစီအရင်စွမ်းအားနှင့် ရုပ်သေးရုပ်များ၏ပေါင်းစပ်မှုကို သတိထားမိပြီး ပြောလိုက်သည်။
“သူက ဘာကိုခုခံဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ”
ခန်းဆောင်ထဲတွင် အသံများကို ကြားရသည်။
လူတိုင်းက တောင်ကုန်းနံပတ် ၁၄တွင် ဆက်တိုက်တိုးပွားလာသော ရုပ်သေးရုပ်များနှင့် စွမ်းအင်အလင်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး သိချင်နေကြသည်။
“ဝီ”
ခန်းဆောင်ထဲတွင် ညင်သာသောအသံကို ကြားရသည်။
လျန်ချီယွမ်က လက်မြှောက်ပြီး ရွှေအလင်းတစ်ခုကို ဖျက်ဆီးသည်။
“ကျီယု၊ မင်းပဲ”
လျန်ချီယွမ်၏ အော်ဟစ်သံက ခန်းဆောင်ကို တိတ်ဆိတ်သွားစေသည်။ သူ့ဘေးတွင်ရှိသော ရုပ်သေးရုပ်က ထိုင်ခုံတွင်ရှိနေသော ရုပ်သေးသခင်တစ်ယောက်ကို ခုန်အုပ်သည်။
အသက်လေးဆယ်အရွယ်ခန့်ဟု ထင်ရသော ရုပ်သေးသခင်က ခပ်ဟဟရယ်လိုက်ပြီး နောက်ဆုတ်သည်။
အနက်ရောင်ရုပ်သေးရုပ်သည် သူ့ရှေ့တွင် ပေါ်ထွက်လာပြီး လျန်ချီယွမ်၏ ရုပ်သေးရုပ်ကို တားဆီးသည်။
“ဘန်း”
ကျီယု၏ ရုပ်သေးရုပ်က လွင့်ထွက်သွားသည်။
သို့သော် သူက တည်ငြိမ်နေပြီး လက်ထဲတွင် သွေးအလင်းကို စုစည်းသည်။
“မင်းက ဘာလုပ်နေတာလဲ”
“သွေးမျိုးဆက်ဖျက်ဆီးခြင်းကို ထုတ်သုံးရအောင် ရူးသွားပြီလား”
လျန်ချီယွမ်က အော်ဟစ်သည်။
“မင်းက သစ္စာဖောက်ပဲ”
ပတ်ဝန်းကျင်တွင်ရှိသော လူများက လျင်မြန်စွာ ရှောင်တိမ်းလိုက်ကြသည်။
သို့သော် နောက်ကျသွားသည်။
“ဘုန်း”
ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် ခန်းဆောင်က ဖရိုဖရဲဖြစ်သွားသည်။
ဒါဇင်ချီသော နည်းပြများက ထိခိုက်သွားကြသည်။
“ဝှစ်”
သွေးအလင်းသည် ကောင်းကင်ပေါ်သို့ ပျံတက်သွားသည်။
လျန်ချီယွမ်က အေးစက်စွာ နှာမှုတ်သည်။ သူ၏ ရုပ်သေးရုပ်က ပျံသန်းလာပြီး သွေးအလင်းကို ဖျက်ဆီးရန် ကြိုးစားသည်။
သို့သော် နောက်ကျသွားခဲ့သည်။
သွေးအလင်းသည် ကောင်းကင်ကို ထိုးခွဲသွားသည်။
ကောင်းကင်က တုန်ခါနေပြီး အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
“သားရဲအုပ်တွေ ရောက်လာတော့မှာလား”
“မဟုတ်သေးဘူး။ အငွေ့အသက်က အရမ်းသန်မာလွန်းနေတယ်”
“သူတော်စင်အဆင့် ....”
“နတ်ဘုရားအဆင့်”
“ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အားကောင်းတဲ့ နတ်ဘုရားအဆင့်သားရဲတွေ ရှိနေတာလဲ”
ဒိုင်လူကြီးများ၏ မျက်နှာထားက ပြောင်းလဲသွားသည်။
“ဆရာလျန်၊ ကျောင်းအုပ်ကို အကူအညီတောင်းလိုက်ပါ”
“တပည့်တွေကို ထွက်သွားခိုင်းလိုက်တော့”
ဒိုင်လူကြီးနှင့် နည်းပြများအားလုံးက ဖရိုဖရဲဖြစ်နေကြသည်။
လျန်ချီယွမ်က တည်ငြိမ်နေပြီး အခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းထားသည်။
“ကျောင်းအုပ်နဲ့ အကြီးအကဲတွေက လေဟာနယ်ထဲမှာ ရန်သူတွေနဲ့ တိုက်ခိုက်နေကြတယ်”
“ကျောင်းတော်ရဲ့ လေဟာနယ်စွမ်းအားကို ဖြတ်တောက်ထားတယ်။ တည်နေရာရွှေ့ပြောင်းလို့ မရတော့ဘူး”
သူက ပြောလိုက်သည်။
“ငါတို့က ဒီနေရာကို ကာကွယ်ဖို့ပဲ တတ်နိုင်မယ်”
“ငါတို့က မသေချင်ရင် သားရဲတွေကို မောင်းထုတ်ရမယ်”
လျန်ချီယွမ်က အသက်ရှူသွင်းလိုက်ပြီး လူတိုင်းကို ကြည့်သည်။
“အားလုံးပဲ ငါက မင်းတို့ကို စိတ်ပျက်စေခဲ့ပြီ”
“ကျောင်းအုပ်က ရန်သူတွေကို သတိမပေးချင်တဲ့အတွက် စမ်းသပ်ပွဲကို ဒီအတိုင်းပဲ ဆက်ရှိစေခဲ့တယ်”
သူက ရှင်းပြလိုက်သည်။
“တိုက်ပွဲမှာ ကျဆုံးသွားတဲ့ ပထမဆုံးလူက ငါပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်”
လျန်ချီယွမ်က စကားပြောလိုက်ပြီး ပျံသန်းသွားသည်။ ရုပ်သေးရုပ်ကလည်း သူ့နောက်မှ လိုက်လာသည်။ တခြားလူများက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။
လျန်ချီယွမ်နှင့် ကျောင်းအုပ်ကျောက်က ဤနေရာတွင် တစ်ခုခုဖြစ်လာနိုင်ကြောင်း သိနေသည်။
သို့သော် ရန်သူကို မခြောက်လှန့်မိစေရန်အတွက် ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည်။
ဤနေရာကို စောင့်ကြပ်ထားမှသာ နေကြတ်မြို့ကို ကာကွယ်နိုင်မည်။
သူတို့က တိုက်ပွဲတွင် အသက်ပေးရလျှင်ပင် ထိုက်တန်သည်။
သူတို့အားလုံးက နေကြတ်ကျောင်းတော်၏ နည်းပြများ ဖြစ်သောကြောင့် နေကြတ်မြို့တွင် ထူးခြားသောအဆင့်အတန်းနှင့် စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် တခြားလူများ မလုပ်နိုင်သော စတေးမှုကို လုပ်ရမည်။
“ငါမှတ်မိပြီ။ အဲဒါက ဟန်မူရဲ့ သတိပေးစာပဲ”
လူတစ်ယောက်က ကျောက်ကျစ်ကျင်းကို လှည့်ကြည့်သည်။
ဟန်မူက အခြေအနေပြောင်းလဲမှုကို သတိထားမိသောကြောင့် စာပို့ခဲ့သည်။
ကျောက်ကျစ်ကျင်းက ဖြူဖျော့သွားသည်။
သူလုပ်ခဲ့သောကိစ္စကို စိတ်ကူးမကြည့်နိုင်ပေ။
အကယ်၍ သူက ကျောင်းအုပ်ကို ဆင့်မခေါ်ခဲ့လျှင် နေကြတ်မြို့က ဒုက္ခရောက်သွားလိမ့်မည်။
“ရှင်သန်ဖို့အတွက် တိုက်ခိုက်ရမှာပဲ”
နည်းပြတစ်ယောက်က ပြောလိုက်ပြီး ချပ်ဝတ်ကို အသက်သွင်း၍ ပျံသန်းသွားသည်။
တခြားလူများကလည်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ပြီး လှုပ်ရှားကြသည်။
ယနေ့တွင် တိုက်ပွဲနှင့် ရင်ဆိုင်ရန် ကံပါလာသည်။ ထို့ကြောင့် အဆုံးအထိ တိုက်ခိုက်ရမည်။
“ငါတို့က တပည့်တွေကို ကာကွယ်ရမယ်”
“သူတို့က ဒီနေရာမှာ မသေသင့်ဘူး”
နတ်ဘုရားအဆင့် ချပ်ဝတ်သခင်တစ်ယောက်က တောင်ကုန်းနံပတ် ၁၄ဆီသို့ ပျံသန်းသွားသည်။
တခြားလူများကလည်း လိုက်သွားကြသည်။
ထိုအချိန်တွင် တောင်ကုန်းနံပတ် ၁၄၏ ကျောင်းသားများကလည်း ကောင်းကင်၏ ပြောင်းလဲမှုကို သတိထားမိသည်။
“သားရဲအုပ်က ကိုးရက်မြောက်နေ့မှ ရောက်လာမှာမဟုတ်ဘူးလား”
“အခုမှ ရှစ်ရက်မြောက်နေ့ ညနေပိုင်းပဲ ရှိသေးတယ်လေ”
“အဲဒီအငွေ့အသက်က ဘာလဲ။ အရမ်းအားကောင်းလွန်းတယ်”
“မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး နတ်ဘုရားအဆင့် သားရဲတွေ ရှိနေမှာလဲ”
ကျောင်းသားများက ထိတ်လန့်နေကြသည်။
သားရဲများက အလွန်သန်မာသည်။
“ကူယွမ်နဂါးပျံ၊ အဆင့်ကိုး”
“လေဟာနယ်လင်းနို့၊ သူတော်စင်အဆင့်”
“ဝိညာဉ်သုံးပါးစာကလေး၊ နတ်ဘုရားအဆင့်”
ဖုန်းကျူထျန်း၏မျက်နှာက ဖြူဖျော့နေပြီး အံကြိတ်ထားလျက် ပြောသည်။
အစ်ကိုဟန်က လူတိုင်းကို စုစည်းပြီး ချပ်ဝတ်နှင့် ရုပ်သေးရုပ်များအား အသုံးပြုခဲ့သော အကြောင်းအရင်းကို သူက နားလည်သွားသည်။
သူတို့က ထိုသို့ အားကောင်းသော သားရဲများကို ခုခံရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။
“ဘုန်း”
နတ်ဘုရားအဆင့် ချပ်ဝတ်သခင်တစ်ယောက်က ပျံသန်းလာပြီး ဓားမော့ဖြင့် သားရဲတစ်ကောင်ကို တားဆီးသည်။ သူ၏ ဓားချက်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တုန်ခါသွားစေသည်။
“မင်းတို့က ဘာကိုစောင့်နေတာလ”
“ခုခံဖို့ပြင်ထားတော့”
နတ်ဘုရားအဆင့် ချပ်ဝတ်သခင်က အော်ပြောလိုက်သည်။
ကြောင်အနေသော ကျောင်းသားများအားလုံးက ခံတပ်ထဲတွင်ရှိသော ဟန်မူယဲ့ကို လှည့်ကြည့်သည်။
ယခုအချိန်တွင် ဟန်မူယဲ့ကသာ အမိန့်ပေးနိုင်မည်။
လူတိုင်းက တုန်လှုပ်နေကြသည်။
“ဖုန်းကျူထျန်း၊ ချပ်ဝတ်သခင်တွေကို ဦးဆောင်ပြီး ဘယ်တောင်ပံကို ကာကွယ်ပါ”
“ဟယ်ရန်၊ ရုပ်သေးသခင်တွေကို ဦးဆောင်ပြီး ညာတောင်ပံကို ကာကွယ်ပါ”
“ပန်းပဲပညာရှင်တွေအားလုံးက အစိတ်အပိုင်းတွေကို ဆက်ပြီး သန့်စင်မယ်”
ဟန်မူယဲ့က အဝေးတစ်နေရာတွင်ရှိသော တောင်တန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် အဆင့်ရှစ်ပန်းပဲပညာရှင်များက အစီအရင်စွမ်းအားကို ထုတ်ယူရန် ကြိုးစားနေကြသည်။
“ငါက သူတို့ကို သွားခေါ်လာမယ်”
ထိုသို့ဖြင့် သူက ပျံထွက်သွားသည်။
နတ်ဘုရားသတ်ဖြတ်ခြင်း ရုပ်သေးရုပ်က သူ့နောက်မှ နီးကပ်စွာ လိုက်လာသည်။ ထို့အပြင် ချပ်ဝတ်တစ်ခုလည်း ရှိနေပုံရသည်။
‘ရုပ်သေးသခင်၊ ချပ်ဝတ်သခင်လား’
လူတိုင်းက မသိစိတ်အလျောက် ဟယ်ရန်စွန်းကို လှည့်ကြည့်မိကြသည်။
‘သူနဲ့ အစ်ကိုဟန်က ဘယ်လိုပတ်သတ်နေတာလဲ’
“ကြိုးစားခုခံပြီး အစ်ကိုဟန်ပြန်လာတာကို စောင့်နေရမယ်”
ဟယ်ရန်စွန်းက အော်ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ဓားကိုင်ထားပြီး ခံတပ်တွင် ရပ်နေသည်။
တခြားလူများကလည်း ခံတပ်ပေါ်သို့ ရောက်လာကြသည်။
ဖုန်းကျူထျန်းက မီးတောက်များကို ထုတ်လွှတ်ထားသည်။
သူက ဟယ်ရန်စွန်းကို ကြည့်သည်။
‘ချပ်ဝတ်နဲ့ ရုပ်သေးရုပ်မရှိရင် သူက ငါနဲ့ ယှဉ်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး’
တောင်တန်းတွင် ဟန်မူယဲ့က ပန်းပဲပညာရှင်နှစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့ထားသည်။
“အစ်ကိုဟန်၊ နည်းနည်းပဲလိုတော့တာ။ လက်လျော့လို့မဖြစ်ဘူး”
ပန်းပဲပညာရှင်၏ မျက်နှာက ဖြူဖျော့နေပြီး အံကြိတ်လျက် ရေရွတ်သည်။
သူက လက်ထဲတွင်ရှိသော ရွှေအလင်းကို ထိန်းချုပ်နေပြီး လျင်မြန်စွာ ပြေးလိုက်သည်။
ပုံရိပ်သုံးခုသည် ကောင်းကင်ထက်မှ ဆင်းသက်လာသည်။
အဆင့်ကိုးသားရဲများ ဖြစ်ကြသည်။
ဟန်မူယဲ့က သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို ထုတ်လွှတ်သည်။
နတ်ဘုရားသတ်ဖြတ်ခြင်း ရုပ်သေးရုပ်က လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ဓားမော့ဖြင့် ခုတ်ချသည်။
“ရွှပ်”
အဆင့်ကိုးသားရဲသုံးကောင်က ပြတ်တောက်သွားခဲ့သည်။
သွေးစက်များ ပေါ်ထွက်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို လွှမ်းခြုံသည်။
“မြန်မြန်လုပ်”
ဟန်မူယဲ့က တည်ငြိမ်စွာပြောသည်။
ပန်းပဲပညာရှင်နှစ်ယောက်က အံ့အားသင့်နေပြီး အလင်းစီးကြောင်းကို တောင်ကုန်းနံပတ် ၁၄ဆီသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။
ဟန်မူယဲ့က ပတ်ဝန်းကျင်တွင်ရှိသော တခြားလူများကို ကြည့်လိုက်သည်။ ပုံရိပ်တစ်ခုက ပန်းပဲပညာရှင်တစ်ယောက်ကို ခုန်အုပ်ရန် ကြိုးစားနေသည်။
သူက ခပ်အုပ်အုပ် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ချပ်ဝတ်မှတစ်ဆင့် လျှပ်စီးကြောင်းကို ထုတ်လွှတ်သည်။
“ဘုန်း”
ပန်းပဲပညာရှင်ကို ခုန်အုပ်ရန်ကြိုးစားနေသော သူတော်စင်အဆင့် အရိပ်ကျားသစ်က လျှပ်စီးကြောင်းများ၏ ရစ်ပတ်မှုကြောင့် ပြာကျသွားသည်။
ပန်းပဲပညာရှင်က ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာထားဖြင့် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ဟန်မူယဲ့ကို မြင်ရသောအခါတွင် သက်ပြင်းချသည်။
“သွားကြစို့”
ဟန်မူယဲ့က လက်မြှောက်ပြီး လက်ဟန်ဖြင့် အစီအရင်၏စွမ်းအားကို ဆွဲယူသည်။ သူက တောင်တန်းတွင် ပတ်သွားပြီး အဆင့်ရှစ်ပန်းပဲပညာရှင်များကို ခေါ်ဆောင်၍ တောင်ကုန်းနံပတ် ၁၄သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။