အခန်း (၁၃၁၀)

နေကြတ်မြို့၏ မြို့သခင်ယန်နှင့် ကျောင်းအုပ်ကျောက်က တိုက်ပွဲဖြစ်လာမည်ဟု မျှော်လင့်ထားသည်။

ထို့ကြောင့် လေလံပွဲကို အသုံးပြု၍ သူတို့က ငါးစာချခဲ့သည်။

“ဝီ”

မှိန်ဖျော့သော ရွှေအလင်းတန်းသည် နေကြတ်မြို့၏ အပြင်ဘက်တွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။

အလင်းတိုင်ဆယ့်ရှစ်ခုက သွယ်ယှက်နေပြီး တည်နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း ဝင်္ကပါတစ်ခုအဖြစ် ဖွဲ့စည်းသည်။

ရာချီသော ကျင့်ကြံသူများသည် ဝင်္ကပါထဲတွင် ပေါ်လာကြသည်။

ထိုလူများ၏ခေါင်းဆောင်က ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်မွေးများ ဖြူစွတ်နေသော လူအိုကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သူက နက်ရှိုင်းသော အငွေ့အသက်ကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

ရေခဲလမြို့၏ အကြီးအကဲ နတ်ဘုရားအဆင့်ကျွမ်းကျင်သူ ကျင်းဟွေ ဖြစ်သည်။

သူ့နောက်တွင် ရေခဲလမြို့၏ နတ်ဘုရားအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများနှင့် ကုန်သွယ်ရေးခန်းဆောင်မှတစ်ဆင့် သိမ်းသွင်းထားသော ကျွမ်းကျင်သူများ ပါလာကြသည်။

ဟန်မူယဲ့၏ လူများ ဖြစ်ကြသည်။

“မြို့သခင်ကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်”

“မြို့သခင်”

“ဆရာဟန်”

ကျင်းဟွေနှင့် တခြားလူများက ဟန်မူယဲ့ဆီသို့ ရောက်လာပြီး လေးစားစွာ ဦးညွတ်ကြသည်။

ဟန်မူယဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ကြည့်သည်။

ထိုနေရာတွင် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ရွှေအလင်းများက လေဟာနယ်ကို အက်ကွဲနေစေသည်။

ထိုနေရာမျိုးတွင် မည်သူက သွားလာရဲမည်နည်း။

“လျန်ရှုမြိုရဲ့လူတွေကလည်း ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားတယ်။ သူတို့က လေဟာနယ်ကို တမင်သက်သက် ရှုပ်ထွေးသွားအောင် လုပ်နေတာပဲ”

ယန်ယွီရှန်း၏ မျက်လုံးများက အေးစက်နေပြီး ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

လျန်ရှုမြို့၏ ကျွမ်းကျင်သူများက ဖုန်းကောမြို့၏ ကျွမ်းကျင်သူများဆီမှ လုယက်ရန် ရောက်လာသည်ဟု ထင်ရသည်။

အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။

သို့သော် တစ်ဖက်တွင် သူတို့က နေကြတ်မြို့၏ အပြင်ဘက်တွင် တည်နေရာကို ရှုပ်ထွေးသွားအောင် ပြုလုပ်ပြီး လေဟာနယ်သို့ မတက်ရောက်နိုင်အောင် တားဆီးနေသည်။

အလွန်ပါးနပ်သော အကြံအစည် ဖြစ်သည်။

ယန်ယွီရှန်းက အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းသည်။

သူ့နောက်တွင်ရှိသော နေကြတ်မြို့က တုန်ခါလာသည်။

ရွှေရောင်မီးတောက်တချို့ကို မြင်ရသည်။

ရွှေကျီးကန်းမီးတောက် ဖြစ်သည်။

နေကြတ်မြို့က ရွှေကျီးကန်းမီးတောက်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

ရွှေကျီးကန်းမီးတောက်သည် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖိနှိပ်လိုက်သည်။

“ဒီနေ့မှာ နေကြတ်မြို့က လေဟာနယ်ကို တက်ရောက်မယ်။ အောင်မြင်သွားရင် လေဟာနယ်မြို့တစ်မြို့ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်”

ယန်ယွီရှန်း၏အသံက နေကြတ်မြို့တွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

“တကယ်လို့ ကျရှုံးသွားရင်တော့ နေကြတ်မြို့က နောက်တစ်ကြိမ် ကြိုးစားဖို့ အခွင့်အရေးမရှိတော့ဘူး”

“ဒီနေ့မှာ နေကြတ်မြို့ရဲ့ လူတိုင်းက အစွမ်းကုန်ကြိုးစားပေးမယ်လို့ မျှော်လင့်တယ်”

ထို့နောက် ယန်ယွီရှန်းက အသက်ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ဟန်မူယဲ့နှင့် ကျောက်ချီယန်ကို ဦးညွတ်သည်။

“ကျေးဇူးပြုပြီး”

ဟန်မူယဲ့နှင့် ကျောက်ချီယန်က လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး လေးနက်စွာ ရှိနေသည်။

ယန်ယွီရှန်းက အဆုံးမရှိသော ရွှေအလင်းကို ထုတ်လွှတ်ပြီး ရွှေကျီးကန်းမီးတောက်နှင့် ဆက်သွယ်သည်။

သူက ကောင်းကင်ပေါ်သို့ ပျံတက်သွားသည်။

သူ၏ လမ်းညွှန်မှုကြောင့် နေကြတ်မြို့က တုန်ခါလာသည်။

ထို့နောက် ကုန်းမြေမှ ကြွတက်လာခဲ့သည်။

“ဝီ”

အဝေးတစ်နေရာတွင် ရွှေရောင်အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ဆင်တစ်ကောင်သည် ထိုအက်ကွဲကြောင်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

ဖူထျန်းဆင်သားရဲ ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ဖူထျန်းဆင်သားရဲက ခန္ဓာကိုယ်သက်သက် မဟုတ်တော့ဘဲ ကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှားနေသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော ထိတ်လန့်နေသည့်အသံများသည် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။

အဝေးတစ်နေရာတွင်ရှိသော တိုက်ပွဲကပင် အရှိန်လျော့သွားသည်။

“ဖူထျန်းဆင်သားရဲက အသက်ဝိညာဉ်ဝင်္ကပါနဲ့ ပေါင်းစပ်သွားပြီပဲ”

“ငါတို့က အရူးလုပ်ခံလိုက်ရပြီ။ ဖုန်းကောမြို့နဲ့ နေကြတ်မြို့က အစကတည်းက အလဲအလှယ်လုပ်ပြီးပြီ”

လေလံပွဲသည် အတုအယောင်သာ ဖြစ်သည်။

ဖုန်းကောမြို့နှင့် နေကြတ်မြို့က အလဲအလှယ် လုပ်ခဲ့သည်။ ဖူထျန်းဆင်သားရဲက အသက်ဝိညာဉ်ဝင်္ကပါနှင့် ပေါင်းစပ်သွားပြီး နေကြတ်မြို့ ပေါ်ထွက်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်နေသည်။ ဖူထျန်းဆင်သားရဲအတွက် ပေးဆပ်ခဲ့ရသော တန်ဖိုးကိုတော့ တခြားလူများက သိနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

“လျန်ရှုမြို့နဲ့ ကျင်းဟောင်မြို့က တာအိုရောင်းရင်းတို့ နေကြတ်မြို့ရဲ့ လေဟာနယ်တက်ရောက်ပွဲကို လာရောက်အားပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

ယန်ယွီရှန်း၏အသံသည် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

လျန်ရှုမြို့အပြင် ကျင်းဟောင်မြို့လည်း ရှိနေခဲ့သည်။

ဖုန်း‌ကောမြို့၏ ကျွမ်းကျင်သူများကို မြို့တစ်မြို့တည်းက တိုက်ခိုက်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။

ယန်ယွီရှန်းက ထုတ်ပြောလိုက်သောကြောင့် အဝေးတစ်နေရာတွင် ပုံရိပ်များ ပေါ်ထွက်လာကြသည်။

“ယန်ယွီရှန်း၊ လေဟာနယ်ကို တက်ရောက်ဖို့ ဒီလောက်လွယ်မယ် ထင်နေတာလား”

နက်ရောင်ချပ်ဝတ်နှင့် လူအိုကြီးတစ်ယောက်က ‌ပေါ့ပါးစွာ လျှောက်လာပြီး ဖူထျန်းဆင်သားရဲနှင့် ယန်ယွီရှန်းကို ကြည့်သည်။

“ငါတို့ ကျင်းဟောင်မြို့က နှစ်ပေါင်းမရေမတွက်နိုင်အောင် ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ ကျရှုံးခဲ့တယ်။ မင်းတို့နေကြတ်မြို့က အောင်မြင်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား”

လူအိုကြီး၏အသံသည် အငြိုးအတေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ယခင်က ကျင်းဟောင်မြို့သည် နေကြတ်မြို့ထက် ပိုအားကောင်းသော ကုန်းမြေမြို့ကြီး ဖြစ်ခဲ့သည်။

သူတို့က လေဟာနယ်သို့ တက်ရောက်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

သို့သော် အဆုံးတွင် ကျရှုံးသွားပြီး အပြင်းအထန် ထိခိုက်ခဲ့ရသည်။

နောက်ကွယ်တွင်ရှိသော အလှည့်အပြောင်းများက အလွန်ရှုပ်ထွေးသည်။

“မြို့သခင်ကျင်းကျန်ရွှမ်း၊ နေကြတ်မြို့က လေဟာနယ်ကို ရောက်သွားမှာ။ မင်းကြည့်နေလိုက်ပါ”

ယန်ယွီရှန်း၏ အကြည့်များက ပြတ်သားနေပြီး ကျယ်လောင်စွာပြောသည်။

သူ့စကားအဆုံတွင် နေကြတ်မြို့က ကောင်းကင်ထက်သို့ လွင့်မျောလာခဲ့သည်။

အဆုံးမရှိသော နတ်ဘုရားမီးတောက်များသည် တစ်မြို့လုံးကို လွှမ်းခြုံထားသည်။

ဖူထျန်းဆင်သားရဲ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ကြီးထွားလာပြီး နေကြတ်မြို့ကို ထမ်းရွက်လိုက်သည်။

နေကြတ်မြို့က ဆင်သားရဲ၏ကျောပေါ်သို့ ရောက်သွားပြီး လေဟာနယ်သို့ ဦးတည်ခဲ့သည်။

“ထွက်သွားချင်တာလား”

ကျင်းဟောင်မြို့၏ ကျွမ်းကျင်သူများက နေကြတ်မြို့ဆီသို့ ပြေးဝင်လာကြသည်။

မြို့တံတိုင်းတွင်ရှိသော ဟန်မူယဲ့က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းသည်။

ရေခဲလမြို့၏ ကျွမ်းကျင်သူများက ပြေးထွက်လာကြသည်။

သူတို့ကို အကူအညီပေးရန် ဆင့်ခေါ်ထားသောကြောင့် လှုပ်ရှားရမည်။

သူတို့အပြင် တခြားလူများကလည်း လှုပ်ရှားလိုက်ကြသည်။

အစိမ်းရောင်မီးတောက်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

ဖုန်းကောမြို့၏ ကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်ကြသည်။

သူတို့က ကမ္ဘာဦးအဆင့် ရုပ်သေးရုပ်နှင့် ချပ်ဝတ်များကို ထုတ်သုံးထားကြသည်။

ရုတ်တရက် စီစဉ်လိုက်ခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူတို့က အချိန်ကြာမြင့်စွာ ကြိုတင်စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

ရေခဲလမြို့နှင့် ဖုန်းကောမြို့၏ ကျွမ်းကျင်သူများက တစ်ဖက်စီတွင် နေရာယူပြီး နေကြတ်မြို့ကို ကာကွယ်ပေးနေသည်။ ဖူထျန်းဆင်သားရဲက လေဟာနယ်ဆီသို့ တည်ငြိမ်စွာ ဆက်သွားနေခဲ့သည်။

ဆင်သားရဲက လေဟာနယ်သို့ ခြေချလိုက်လျှင် မည်သူမှ တားနိုင်တော့မည်မဟုတ်ပေ။

လေဟာနယ်တွင် ခြေတစ်လှမ်းသည် မိုင်ထောင်ချီကွာဝေးသည်။ နီးကပ်သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း လေဟာနယ်အလွှာများဖြင့် ကာရံထားသည်။

လျန်ရှုမြို့နှင့် ကျင်းဟောင်မြို့၏ ကျွမ်းကျင်သူများက အစွမ်းကုန်ထုတ်သုံးပြီး ဆင်သားရဲကို လေဟာနယ်သို့ ရောက်မသွားအောင် တားဆီးနေကြသည်။

“အားလုံးပဲ မင်းတို့က ဘာစောင့်နေတာလဲ”

ကျင်းဟောင်မြို့သခင်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဒါဇင်ချီသော နတ်ဘုရားအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများ ပေါ်ထွက်လာကြသည်။

တချို့က အငွေ့အသက်နှင့် ပုံစံကို ဖုံးကွယ်ထားသည်။ တချို့ကတော့ ချပ်ဝတ်ဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံးကို လွှမ်းခြုံထားခဲ့သည်။

တချို့က ကမ္ဘာဦးအဆင့် ရုပ်သေးရုပ်များကို ထိန်းချုပ်ပြီး နေကြတ်မြို့ကို တိုက်ခိုက်သည်။

တချို့က ချပ်ဝတ်ကို အသက်သွင်းပြီး လေဟာနယ်စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ ဆင်သားရဲကို တားဆီးသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်က တုန်ခါနေသည်။ ဖူထျန်းဆင်သားရဲ၏ ခြေလှမ်းများက နှေးကွေးသွားသည်။

“ဟားဟား၊ ဒါက နှစ်ပေါင်းသုံးသိန်းအတွင်း လေဟာနယ်ကို တက်လှမ်းမယ့် ခမ်းနားတဲ့ပွဲလား”

ခပ်ဟဟရယ်သံကို ကြားရသည်။

နှစ်ပေါင်းသုံးသိန်းအတွင်း လေဟာနယ်သို့ တက်လှမ်းသွားနိုင်သော မြို့များ မရှိခဲ့ပေ။

သူတို့က အခြေခံအုတ်မြစ်ခိုင်မာသော ရေခဲလမြို့နှင့် မတူပေ။

လေဟာနယ်သို့ တက်လှမ်းရန် ကြိုးစားသော မြို့များက အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် ပျက်စီးသွားခဲ့ကြသည်။

ယနေ့တွင် မြို့ကြီးနှစ်မြို့အပြင် ရာချီသော ကျွမ်းကျင်သူများက နေကြတ်မြို့ကို တားဆီးနေသည်။ ထိုတိုက်ပွဲမျိုးသည် နှစ်သောင်းချီအတွင်း တစ်ကြိမ်မှ မဖြစ်ဖူးပေ။

တိုက်ပွဲကို စောင့်ကြည့်နေသော ကျွမ်းကျင်သူများလည်း ရှိကြသည်။

ထိုလူများက နေကြတ်မြို့၊ လျန်ရှုမြို့၊ ကျင်းဟောင်မြို့တို့နှင့် မပတ်သတ်ပေ။ သူတို့က ပွဲကြည့်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် နေကြတ်မြို့က ကျရှုံးသွားလျှင် သူတို့က အခွင့်ကောင်းယူရန် တွန့်ဆုတ်နေမည်မဟုတ်ပေ။

“ယန်ယွီရှန်း၊ ဒါက မင်းတို့နေကြတ်မြို့ရဲ့ အစွမ်းကုန်ပဲဆိုရင် လေဟာနယ်ကိုတက်လှမ်းဖို့ မေ့ထားလိုက်တော့”

လျန်ရှုမြို့၏ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်က ရယ်မောသည်။

ဖူထျန်းဆင်သားရဲ၏ စွမ်းအားသည် အကန့်အသတ်သို့ ရောက်နေသည်။ ကျွမ်းကျင်သူများ၏ တားဆီးမှုကြောင့် ရှေ့ဆက်မသွားနိုင်တော့ပေ။

ဖူထျန်းဆင်သားရဲက မြို့ကြီးတစ်မြို့ကို သယ်ဆောင်ပြီး လေဟာနယ်အက်ကွဲကြောင်းကို ထိန်းသိမ်းထားရသည်။

“ကောင်းပြီ။ အဲဒါဆိုရင် မင်းတို့ကို နေကြတ်မြို့အကြောင်း ပြလိုက်မယ်”

ယန်ယွီရှန်က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အဆုံးမရှိသော နတ်ဘုရားမီးတောက်ကို ထုတ်လွှတ်သည်။

“နေကြတ်မြို့ရဲ့ အစစ်အမှန်စွမ်းအား ရွှေကျီးကန်းမီးတောက်”

ဟန်မူယဲ့က ရွှေကျီးကန်း၏အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

နေကြတ်မြို့ ....

နေကြတ်မြို့၏ ကောင်းကင်ထက်တွင် ရွှေကျီးကန်းပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ရွှေကျီးကန်း၏ ခန္ဓာကိုယ် ဖြစ်သည်။

နေကြတ်မြို့က ရွှေကျီးကန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းသိမ်းထားသည်။

“အရင်က ပျက်စီးသွားတဲ့ ယွင်ထန့်မြို့က နေကြတ်မြို့နဲ့ ပတ်သတ်နေတဲ့ပုံပဲ”

“ဟမ့်၊ နေကြတ်မြို့က မရိုးရှင်းဘူးဆိုတာ ငါသိနေတယ်”

ရှေ့တွင် မကျေနပ်သော ဟိန်းဟောက်သံကို ကြားရသည်။

စောင့်ကြည့်နေသော လူများက ဆွေးနွေးလိုက်ကြသည်။

“ယွင်ထန့်မြို့က ရွှေကျီးကန်းနတ်ဘုရားသားရဲကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့တယ်။ ယွင်ထန်မြို့က ကုန်းမြေမှာ အကြီးဆုံးမြို့ ဖြစ်ခဲ့တယ်”

“ယွင်ထန့်မြို့လား။ အဲဒီမြို့က ပျက်စီးသွားပြီး မြို့ငယ်လေးတွေအဖြစ် ကွဲထွက်သွားခဲ့တယ်။ နေကြတ်မြို့က ယွင်ထန့်မြို့နဲ့ ပတ်သတ်နေမယ်လို့ ထင်မထားခဲ့ဘူး”

ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အသံများကို ကြားနိုင်သည်။

ရွှေကျီးကန်းပုံရိပ်က မီးတောက်များကို စုပ်ယူပြီး ပိုမိုထင်ရှားလာသည်။ ထို့နောက် နေကြတ်မြို့ကို ခြေသည်းဖြင့် ဆွဲကုတ်ပြီး ပျံသန်းလိုက်သည်။

ရွှေကျီးကန်း၏ အကူအညီကြောင့် ဆင်သားရဲ၏ အမြန်နှုန်းက တိုးတက်လာသည်။

ခြေတစ်လှမ်းဖြင့် မိုင်ထောင်ချီကို ဖြတ်သန်းခဲ့သည်။

“ငါတို့ မတားနိုင်တော့ဘူး”

ကျင်းဟောင်မြို့နှင့် လျန်ရှုမြို့၏ ကျွမ်းကျင်သူများက အကူအညီမဲ့စွာ ရေရွတ်လိုက်ကြသည်။

နတ်ဘုရားသားရဲနှစ်ကောင်၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြုထားသော နေကြတ်မြို့ကို တားဆီးရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

“ဘုန်း”

ထိုအချိန်တွင် ဧရာမလက်ဝါးချက်တစ်ခုက ဖူထျန်းဆင်သားရဲ၏ ဦးခေါင်းကို ရိုက်ချလိုက်သည်။ လက်ဝါးချက်က အဝါရောင်မြူခိုးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဆင်သားရဲကို သက်ရောက်စေသည်။

“တုမင်မြို့ရဲ့ နည်းစနစ်ပဲ”

နေကြတ်မြို့၏အထက်တွင် လွင့်မျောနေသော ယန်ယွီရှန်းက မျက်လုံးပြူးသွားသည်။

ရှေ့တွင် မီးခိုး‌ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူအိုကြီးတစ်ယောက်ကို မြင်ရသည်။