အခန်း (၁၃၂၀)

ထိုအချိန်တွင် ဟန်မူယဲ့က တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားပြီး ခေါင်းမော့ကြည့်သည်။

အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူတစ်ယောက်က ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသည်။ ချိုနှစ်ချောင်းနှင့် ဆိတ်တစ်ကောင်သည် သူ့ဘေးတွင် ရှိနေသည်။

ထိုဆိတ်သည် ခွေးတစ်ကောင်၏အရွယ်အစားသာ ရှိသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်မှ ထုတ်လွှတ်နေသော စွမ်းအင်ကို ကြည့်လိုက်လျှင် နတ်ဘုရားသားရဲဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်သည်။

“လေမိုးကြိုးဆိတ်”

ဟန်မူယဲ့က တီးတိုးရေရွတ်လိုက်ပြီး အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူကို ကြည့်သည်။

ထိုလူကလည်း ဟန်မူယဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်းက အတော်လေး သန်မာတာပဲ”

ထိုလူက မောက်မာသောမျက်နှာထားဖြင့် ဟန်မူယဲ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပေါ့ပါးစွာပြောသည်။

“ငါက အကူအညီတစ်ယောက် လိုနေတယ်”

သူ့စကားကို ငြင်းပယ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ဖိအားတစ်ခုသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

အလွန်သန်မာသည်။

စည်းမျဉ်းနှင့် ပတ်သတ်နေသော စွမ်းအားတစ်မျိုး ဖြစ်သည်။

ဟန်မူယဲ့နှင့် နတ်ဘုရားသတ်ဖြတ်ခြင်း ရုပ်သေးရုပ်က ကောင်းကင်ထက်မှ ဆင်းသက်လာသော ဖိအားကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သိပ်မဝေးသောနေရာတွင် ရှိနေသော ကျွမ်းကျင်သူများကလည်း ဖိနှိပ်ခံလိုက်ရသည်။ သူတို့၏ သွေးနှင့်ချီက ရပ်တန့်သွားသည်။

“စကြဝဠာအဆင့် ....”

ဆံပင်ဖြူနေသော လူအိုကြီးတစ်ယောက်က တစ်ကိုယ်လုံးတုန်ခါနေပြီး အလိုလျောက် ရေရွတ်မိသည်။

‘စကြဝဠာအဆင့်လား’

ဟန်မူယဲ့က မျက်လုံးများကို မှေးကျဉ်းလိုက်သည်။

မဟုတ်သေးပေ။

သူက စကြဝဠာအဆင့်ကို သိသည်။

သူ့ရှေ့တွင်ရှိနေသော လူက စကြဝဠာအဆင့်နှင့် အလွန်နီးကပ်နေသည်။

စကြဝဠာတစ်ဝက်အဆင့် ဖြစ်သည်။

“စကြဝဠာနယ်မြေလား”

ဟန်မူယဲ့က ထိုလူကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။

သူက လက်ဝါးဖြင့် ဖိချလိုက်သည်။ လျှပ်စီးကြောင်းများ၏ လွှမ်းခြုံခြင်းကို ခံထားရသော ကောင်းကင်ထမ်းဟိုက နှစ်ပေရှည်လျားသော ချိုတစ်ချောင်းသားရဲလေးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

အလွန်ချစ်စရာကောင်းသည်။

ကောင်းကင်ထမ်းဟို၏ ပုံစံကြောင့် နတ်ဘုရားသတ်ဖြတ်ခြင်း ရုပ်သေးရုပ်၏ ပခုံးပေါ်တွင်ရှိနေသော ရွှေကျီးကန်းက တောင်ပံခတ်လိုက်သည်။

“မင်းက အများကြီးသိထားတဲ့ပုံပဲ”

ဟန်မူယဲ့၏စကားကို ကြားရသောအခါတွင် ထိုလူက ခပ်ဟဟရယ်သည်။

“သွားကြစို့”

ထိုလူက ဟန်မူယဲ့၏စကားကို စောင့်မနေဘဲ အက်ကွဲကြောင်းများကို ကျော်ဖြတ်၍ လှည့်ထွက်သွားသည်။

ဟန်မူယဲ့က ဘေးတွင်ရှိသော နတ်ဘုရားသတ်ဖြတ်ခြင်းရုပ်သေးရုပ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး တီးတိုးပြောသည်။

“ကောင်လေး၊ ဂရုစိုက်ပါ”

“သူက စကြဝဠာနယ်မြေကပဲ”

ရွှေကျီးကန်း၊ ခေးအော့နှင့် အဝေးတစ်နေရာတွင်ရှိသော ဓာတ်စင်ငါးပါးမီးပြင်းဖိုတို့၏ မျက်နှာထားက လေးနက်နေသည်။

ယခင်က သူတို့သည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နိုင်‌သောကြောင့် ပေါ့ပါးစွာ ရှိနေခဲ့သည်။

သို့သော် စကြဝဠာနယ်မြေမှ ရောက်လာသော ကျွမ်းကျင်သူနှင့် ရင်ဆိုင်ရာတွင် သတိထားရမည်။

“ကျွန်တော်သိပါတယ်”

ဟန်မူယဲ့က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး နတ်ဘုရားသတ်ဖြတ်ခြင်းရုပ်သေးရုပ်ကို ဟယ်ရန်စွန်းဆီသို့ ပေးလိုက်သည်။

ဟယ်ရန်စွန်းက ဟန်မူယဲ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး စကားမပြောဘဲ ရိုသေစွာ ဦးညွတ်သည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း သူက ဟန်မူယဲ့၏ သဘောထားကို ကောင်းမွန်စွာ နားလည်ထားသည်။ စကားပြောနေရန် မလိုအပ်ပေ။

ဟယ်ရန်စွန်းက တစ်ယောက်တည်းဆိုလျှင် အမဲလိုက်ထားသော နတ်ဘုရားသားရဲကို ကိုင်တွယ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် နတ်ဘုရားသတ်ဖြတ်ခြင်းရုပ်သေးရုပ်နှင့် ရွှေကျီးကန်းတို့ ရှိနေလျှင် အဆင်ပြေသွားလိမ့်မည်။

ဟန်မူယဲ့က အဝေးတစ်နေရာသို့ ရောက်နေသောအချိန်တွင် ဟယ်ရန်စွန်းက အရာအားလုံးကို ဂရုစိုက်ထားလိမ့်မည်။

ဟယ်ရန်စွန်းက အမြဲ ထိုသို့ လုပ်ပေးခဲ့သည်။

ဟန်မူယဲ့က လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ချစ်စရာသားရဲလေးဖြစ်နေသော ကောင်းကင်ထမ်းဟိုက သူ့နောက်မှ လိုက်သွားသည်။

ဟန်မူယဲ့ထွက်သွားသောအခါ ဟယ်ရန်စွန်းက အဝေးတစ်နေရာသို့ လှည့်ကြည့်သည်။

ထိုနေရာတွင် ဟန်မူယဲ့ကြောင့် ဒဏ်ရာရထားသော သွေးကင်းမြီးကောက်က ထွက်ပြေးသွားတော့မည်။

“အားလုံးပဲ ကျွန်တော်တို့က တိုက်ခိုက်လိုက်ပြီဆိုမှတော့ လက်ဗလာနဲ့ ပြန်သွားလို့မဖြစ်ဘူးမဟုတ်လား”

ဟယ်ရန်စွန်းက လက်မြှောက်သည်။ သူ့လက်ထဲတွင်ရှိသော ဓားမော့က ရွှေအလင်းကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

သူ့နောက်တွင်ရှိ‌သော နတ်ဘုရားအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများက ပြေးထွက်သွားကြသည်။

ယနေ့ အမဲလိုက်ပွဲသည် အလွန်ထူးခြားသည်။

ဟန်မူယဲ့ကြောင့်သာမဟုတ်လျှင် သူတို့အားလုံးက သေဆုံးသွားလိမ့်မည်။

နတ်ဘုရားသားရဲများက သူတို့ကို ထောင်ချောက်ဆင်ထားခဲ့သည်။

“သတ်”

အော်ဟစ်သံများ ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူတို့က ဖိနှိပ်ထားသော ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ဒေါသများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ကြသည်။

လူတိုင်းက စိတ်လှုပ်ရှားနေသော်လည်း ဟယ်ရန်စွန်းက တည်ငြိမ်နေသည်။

“ဟားဟား၊ သခင်လေးဟယ် နောက်ကျရင် နလန်မိသားစုကို ကူညီပေးပါအုံး”

နလန်ရှုက ဟယ်ရန်စွန်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ ပြောသည်။

သခင်လေးဟယ် ....

သူ၏ ခွန်အားနှင့် ကြွယ်ဝမှုကို လူငယ်များက မပိုင်ဆိုင်နိုင်ပေ။

နလန်မိသားစု၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်နေသော နလန်ရှုကပင် ဟယ်ရန်စွန်း၏ရှေ့တွင် အကြီးအကဲတစ်ယောက်သဖွယ် မပြုမူနိုင်ပေ။

“ရတာပေါ့”

ဟယ်ရန်စွန်းက ခေါင်းညိတ်သည်။ သူက မျက်နှာထားရှုပ်ထွေးနေသော ဟယ်ကျူကို လှည့်ကြည့်သည်။ ထို့နောက် စိတ်လှုပ်ရှားနေသော နလန်မိုရန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

....

မူယန်လေဟာနယ်၏ အတွင်းပိုင်းတွင် ဟန်မူယဲ့က အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ထားသော လူငယ်နှင့်အတူ လမ်းလျှောက်လာသည်။

သူတို့၏ဘေးတွင် နတ်ဘုရားသားရဲနှစ်ကောင်က လိမ္မာစွာ လိုက်လာသည်။

လူငယ်က လက်ထဲတွင် ရွှေအလင်းတစ်ခုကို ကိုင်ထားပြီး လမ်းရှာနေသည်။

“နောက်ကွယ်မှာ နတ်ဘုရားသားရဲတစ်ကောင် ပုန်းနေသေးတာကို မင်းသိတယ်မဟုတ်လား”

လူငယ်က ဟန်မူယဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ငါက အဲဒီသားရဲကို တိုက်ခိုက်ပြီး ဒဏ်ရာရသွားအောင် လုပ်လိုက်တယ်”

ဟန်မူယဲ့က တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်သည်။

“အဲဒါက ကောင်းကင်ဆင်သားရဲမဟုတ်လား။ သူ့ရဲ့ စွမ်းအားကို အာရုံခံမိတယ်”

ဟန်မူယဲ့၏စကားကြောင့် လူငယ်၏ မျက်နှာထားက အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ အလင်းတစ်ချက်သည် သူ့မျက်လုံးထဲတွင် ပေါ်လာသည်။

“မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားက တကယ်သန်မာတာပဲ။ မင်းကို ဖိတ်ခေါ်လာတာ မှန်ကန်တဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ”

လူငယ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လေးနက်သောမျက်နှာထားဖြင့် ဟန်မူယဲ့ကို ကြည့်သည်။

“ငါ့နာမည်က လုကျီရှုပါ။ ငါက စကြဝဠာနယ်မြေကပါ”

“မင်းက တချို့အရာတွေကိုတော့ သိထားမှာပါ”

စကြဝဠာနယ်မြေ၏ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက် ....

ဟန်မူယဲ့က သူ့ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းမဟုတ်ပေ။

သို့သော် ပထမဆုံးအကြိမ် လူကိုယ်တိုင် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခင်တစ်ကြိမ်က သူ၏ ပေါင်းစပ်ရုပ်သေးရုပ်ကြောင့် စကြဝဠာနယ်မြေမှ စာပို့လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ့ကို မြင်ခဲ့ရသည်။

“အကြီးအကဲကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်”

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ တစ်ဖက်လူက စကြဝဠာတစ်ဝက်အဆင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အကြီးအကဲဟု ခေါ်ဆိုသင့်သည်။

“ငါ့ကို အစ်ကိုလုလို့ပဲ ခေါ်ပါ။ ငါက မင်းကို ညီလေးဟန်လို့ ခေါ်မယ်”

လုကျီရှုက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ခေါင်းခါသည်။

“ငါ့ကို အကြီးအကဲတစ်ယောက်လို့ မသတ်မှတ်နိုင်ပါဘူး”

“ငါက နှစ်ပေါင်းသုံးသောင်းပဲ လေ့ကျင့်ရသေးတယ်”

နှစ်ပေါင်းသုံးသောင်း လေ့ကျင့်ပြီး စကြဝဠာတစ်ဝက်အဆင့်သို့ ရောက်လာသည်။

ပါရမီရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

“ငါက လမ်းညွှန်အဖြစ် ကောင်းကင်ဆင်ရဲ့ သွေးကို အသုံးပြုထားတယ်။ ရှာတွေ့ဖို့ပဲ လိုတော့တယ်”

လုကျီရှုက ဟန်မူယဲ့ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်းက ကောင်းကင်ဆင်နဲ့ ရင်ဆိုင်ဖို့ပဲလိုတယ်”

“ငါက ကျန်တာကို ဂရုစိုက်ထားလိုက်မယ်”

“အားလုံးပြီးသွားရင် စကြဝဠာနယ်မြေကို ဝင်ချင်တာပဲဖြစ်ဖြစ် တခြားအကျိုးအမြတ်တွေ လိုချင်တာပဲဖြစ်ဖြစ် ပြောလို့ရတယ်”

ကောင်းကင်ဆင်နှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်။

ကောင်းကင်ဆင်က အစစ်အမှန် နတ်ဘုရားသားရဲဖြစ်ပြီး အလွန်အားကောင်းသည်။

ဟန်မူယဲ့က ယနေ့တွင် လုံလောက်သောခွန်အားကို ထုတ်မပြခဲ့လျှင် ဖိတ်ခေါ်ခံရမည်မဟုတ်ပေ။

ဟန်မူယဲ့က တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး စကားမပြောပေ။

သူက နလန်ရှုဆီမှ ချပ်ဝတ်အပိုင်းအစတစ်ခုကို ရခဲ့သည်။ ထိုထဲတွင် ကောင်းကင်ဆင်၏ မှတ်ဉာဏ်များ ပါဝင်နေသည်။

ကောင်းကင်ဆင်က အားကောင်းသော်လည်း နောက်ကွယ်တွင်ရှိသော လျှို့ဝှက်ချက်များက ပိုမိုအံ့အားသင့်စရာကောင်းသည်။

စကြဝဠာအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ၏ တည်နေရာဖြစ်သည်။

ဟန်မူယဲ့က ထိုအကြောင်းကို ထုတ်ပြောမည်မဟုတ်ပေ။

သူက လုကျီရှု၏နောက်မှ လိုက်သွားပြီး ကောင်းကင်ဆင်နှင့် ရင်ဆိုင်ပေးရုံသာ ဖြစ်သည်။

တခြားကိစ္စများက အခြေအနေအပေါ်တွင် မူတည်သည်။

“ငါတို့ရောက်ပြီ”

လုကျီရှု၏စကားသံတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ခံစားကြည့်နိုင်သည်။

ရှေ့တွင် ကျောက်တုံးအလွှာများကို မြင်ရသည်။

ဟန်မူယဲ့၏ မျက်လုံးများက တောက်ပလာသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူ့ရှေ့တွင်ရှိသော လောကသည် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးက ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အမှောင်ထုကြားတွင် တိတ်ဆိတ်နေသော လွင့်မျောတောင်တန်းတစ်ခုကို မြင်ရသည်။

လေဟာနယ်တွင် ထိုသို့ လွင့်မျောနေသော တောင်တန်းများ တည်ရှိသည်။

ယခင်က ထိုတောင်တန်းများသည် မြို့များ၏ အခြေခံအုတ်မြစ် ဖြစ်ခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင် ဟန်မူယဲ့ကလည်း တူညီသော မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။

အစီအရင်တစ်ခု၏ အခြေခံအုတ်မြစ် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ပျက်စီးနေသည်။

‘ပတ်ဝန်းကျင်ကို လွှမ်းခြုံထားတဲ့ မြူခိုးတွေက သဘာဝပုံရိပ်ယောင်ကို ဖြစ်လာစေတာလား’

ဟန်မူယဲ့က အားကောင်းသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားကြောင့် ပုံရိပ်ယောင်ကို ထိုးဖောက်ပြီး မြင်နိုင်ခဲ့သည်။

ဆင်တစ်ကောင်သည် မြေပြင်တွင် လဲလျောင်းနေသည်။ ထိုသားရဲက အလွန်ကြီးမားပြီး တောင်တစ်လုံးနှင့် ဆင်တူသည်။

ဟန်မူယဲ့နှင့် လုကျီရှုကို အာရုံခံမိသောအခါ ဆင်က မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။

“ဘုန်း”

ပတ်ဝန်းကျင်က ချက်ချင်း ပြိုကွဲပြီး ရွှေရောင်ကမ္ဘာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

တိတ်ဆိတ်နေသော လောကသည် ချက်ချင်း ရွှေရောင်သန်းလာသည်။

ရှေ့တွင်ရှိသော တောင်တန်းတွင် မြို့ကြီးတစ်မြို့ကို မြင်ရသည်။

“ယွင်တုံမြို့”

ဟန်မူယဲ့က တီးတိုးပြောသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော ကျင့်ကြံသူများသည် မြို့ထဲတွင် သွားလာနေကြသည်။

သို့သော် အသံမကြားရပေ။

ပုံရိပ်ယောင် ဖြစ်သည်။

သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်လာသော ပုံရိပ်ယောင် မဟုတ်ပေ။ ဆင်သားရဲက ဖန်တီးလိုက်သော ပုံရိပ်ယောင် ဖြစ်သည်။

မြို့၏အောက်တွင် ဆင်တစ်ကောင် ရှိနေသည်။

“အရင်တုန်းက ခမ်းနားမှုတွေကို မှတ်မိနေသေးတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်”

ဟန်မူယဲ့က မြို့အား ထမ်းရွက်ထားသော ဆင်သားရဲကို ကြည့်လိုက်ပြီး တီးတိုးပြောသည်။

ဆင်သားရဲက ခေါင်းမော့ပြီး အေးစက်သောမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်သည်။

သူ၏ အကြည့်က စူးရှသည်။

“မင်းကို ဒီနေရာမှာ ထားခဲ့မယ်”

လုကျီရှုက ဂရုမစိုက်စွာ ပြောလိုက်ပြီး ဖျတ်ခနဲ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူထွက်သွားသောအခါ ဆင်သားရဲက ဟိန်းဟောက်သည်။