အခန်း (၁၃၂၂)

ဆရာဦးလေး ကျူးယန်ရှန်းကတော့ ကျန်းယုနှင့် ငြင်းခုန်ပြီး ဟန်မူယဲ့ကို သင်ကြားပေးချင်နေသည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် ရန်ဖြစ်ထားသောကြောင့် ရောင်ကိုင်းနေသော ကျန်းယုနှင့် ကျူးယန်ရှန်းတို့က ခြံဝိုင်းလေးထဲတွင် ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက ဟန်မူယဲ့ကို အခြေခံဓားနည်းစနစ်များ သင်ကြားပေးလိုက်ကြသည်။

“ဓားတွေက ထိုးသွင်းဖို့အတွက်ပဲ”

“တိုက်ရိုက်တိုးဝင်လာတဲ့ဓားကို ဘယ်သူမှ မတားနိုင်ဘူး”

ကျန်းယုက ဓားဖြင့် ထိုးသွင်းလိုက်ပြီး အစိမ်းရောင်အလင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

“မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့က ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ဓားသွားကို လေ့ကျင့်ရမယ်”

“လက်ထဲမှာ ဓားရှိရင် မင်းက အသန်မာဆုံးပဲ”

ဓားရိုးကိုင်ထားသော ကျူးယန်ရှန်းက လေးနက်စွာပြောသည်။

သူက လက်ထဲတွင် ဓားအိမ်ကို ကိုင်ထားသော်လည်း ဓားကို ထုတ်မသုံးခဲ့ပေ။

အလွန်သမားရိုးကျဆန်သော ဓားကျင့်ကြံခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုနှစ်မျိုးသည် မူလစကြဠာတွင် အခြေခံသာ ဖြစ်သည်။

လက်ထဲတွင်ရှိသော ဓားနှင့် နှလုံးသားတွင်ရှိသော ဓားကို ပေါင်းစပ်ရမည်။

ဟန်မူယဲ့က ဓားရိုးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ထိုးသွင်းလိုက်သည်။

ကျန်းယုနှင့် ကျန်းယန်ရှန်း၏ မျက်လုံးများက တောက်ပသွားသည်။

“ကောင်းလိုက်တဲ့ဓားချက်ပဲ”

“မွေးရာပါဓားနှလုံးသားလား”

“လူတချို့က ဓားကိုကျင့်ကြံဖို့ မွေးဖွားလာတာလို့ ဆရာက ပြောဖူးတယ်”

ဟန်မူယဲ့က လုယွဲ့ဓားစံအိမ်တွင် နှစ်လကြာအောင် ကျင့်ကြံပြီး ကျန်းယု၊ ကျူးယန်ရှန်းတို့နှင့် ယှဉ်နိုင်လုနီးပါး ဖြစ်လာသည်။

သူတို့၏ ဓားနည်းစနစ်သည် ဟန်မူယဲ့အတွက် မလုံလောက်တော့ပေ။

ထို့ကြောင့် သူတို့က မျက်နှာပျက်နေရသည်။

သူတို့က ရွေးချယ်စရာမရှိဘဲ ဟန်မူယဲ့တို့ကို နေ့စဉ် ရှောင်တိမ်းနေရသည်။

“ဝီ”

ခြံဝိုင်းထဲတွင် ဟန်မူယဲ့က ဓားဖြင့် ထိုးသွင်းလိုက်သည်။ ဓားချီသည် အစိမ်းရောင်လေပြင်းကို သယ်ဆောင်ထားပြီး ပေသုံးဆယ်အကွာအထိ ရောက်သွားသည်။

“ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုက အံ့အားသင့်စရာပဲ”

“အစ်ကိုဟန်က ဓားနည်းစနစ်တွေရဲ့ ဆရာသခင်ပဲ”

ပတ်ဝန်းကျင်တွင်ရှိသော ဂိုဏ်းတူညီငယ်၊ ညီမငယ်များ၏ မျက်လုံးက တောက်ပသွားသည်။

လုယွဲ့ဓားစံအိမ်၏ စည်းကမ်းအရ ဓားနည်းစနစ်တွင် အသန်မာဆုံးလူက အစ်ကိုကြီး ဖြစ်သည်။

“မဆိုးဘူး။ မင်းက လှည့်ကွက်တချို့ကို သုံးနိုင်တာပဲ”

ဟန်မူယဲ့က အသံတစ်သံကို ကြားရသည်။

သူက တစ်ဖက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ဓားတစ်လက်နှင့်အတူ လျှောက်လာသော လူငယ်တစ်ယောက်ကို မြင်ရသည်။

လူငယ်၏ မျက်လုံးများက ကြယ်သဖွယ် တောက်ပနေသည်။

လူငယ်က ဟန်မူယဲ့နှင့် ပေသုံးဆယ်အကွာတွင် ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ဓားက ဖျတ်ခနဲ လှုပ်ရှားသွားပြီး ဟန်မူယဲ့၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ ရောက်လာသည်။

ဟန်မူယဲ့က ဓားဖြင့် ထိုးသွင်းလိုက်ပြီး တစ်ဖက်လူ၏ ဓားဦးကို ချိန်ထားသည်။

“‌ဒေါင် ....”

လူငယ်က ရပ်တန့်သွားပြီး နောက်ဆုတ်ပေးလိုက်ရသည်။

ဟန်မူယဲ့က မရပ်တန့်ပေ။ သူက လက်ထဲတွင်ရှိသော ဓားဖြင့် ထိုးသွင်းသည်။

ဓားနှစ်လက်က ထိတွေ့သွားပြီး မီးပွားများ ထွက်လာစေသည်။

“ဒါက ဓားနည်းစနစ်လား”

“အထင်ကြီးစရာပဲ”

ပတ်ဝန်းကျင်တွင်ရှိသော တပည့်များက တီးတိုးစကားပြောနေကြသည်။

ဓားနှစ်လက်ကို ပြန်သိမ်းလိုက်သောအခါတွင် လူငယ်က ထိတ်လန့်နေပြီး ဟန်မူယဲ့ကို နီးကပ်စွာ ကြည့်သည်။

ဟန်မူယဲ့က ဖြည်းဖြည်းချင်း ဓားပြန်သိမ်းသည်။

“မင်းတို့နှစ်ယောက်၊ ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့ပါ”

သိပ်မဝေးသောနေရာတွင် ကျန်းယု၏အသံကို ကြားရသည်။

ကျန်းယုက လေးနက်သောမျက်နှာထားဖြင့် အဓိကခန်းဆောင်ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

ဟန်မူယဲ့နှင့် လူငယ်က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ပြီး နောက်မှ လိုက်လာသည်။

ခန်း‌ဆောင်ထဲတွင် စားပွဲနှင့် ကုလားထိုင်များအပြင် ဓားကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်၏ ပန်းချီကားလည်း ရှိနေသည်။

သူက လက်ထဲတွင် ဓားတစ်လက်ကိုင်ထားပြီး ခံ့ညားသည်။

“ဒါက ငါတို့ လုယွဲ့ဓားဂိုဏ်းရဲ့ ဘိုးဘေး၊ ဓားအင်မော်တယ်လုယွဲ့ပဲ”

“ဓားအင်မော်တယ်ဆိုတဲ့ နာမည်က ကြယ်စင်စုစကြဝဠာရဲ့ အပြင်ဘက်ကနေ ရောက်လာတာ”

ကျန်းယုက ရှေ့တွင် ရပ်နေပြီး လေးနက်စွာ ပြောသည်။ ဟန်မူယဲ့နှင့် လူငယ်က နောက်တွင် ရှိနေသည်။

“မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံးက ဓားလမ်းစဉ်မှာ ပါရမီရှိတယ်”

“မင်းတို့ကို ဘိုးဘေးနဲ့ တွေ့ပေးမယ်”

“ဆန္ဒရှိကြလား”

‘ဘိုးဘေးလား’

ဟန်မူယဲ့က ခေါင်းညိတ်သည်။

သူက ယခုအချိန်ကို စောင့်နေခဲ့သည်။

ဟန်မူယဲ့၏ ဘေးတွင်ရှိသော လူငယ်ကလည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ကျန်းယုက ပြုံးလိုက်ပြီး လက်မြှောက်၍ ဓားတစ်လက်ကို ပန်းချီကားထဲသို့ ပစ်သွင်းသည်။

ပန်းချီကားတွင်ရှိသော ဓားစွမ်းအင်သည် ကျန်းယု၏ဓားနှင့် ထိတွေ့သွားပြီး ပေဆယ်ချီမြင့်မားသော တံခါးတစ်ချပ်ကို ထုတ်ပေးသည်။

ဓားချီများသည် တံခါးထဲတွင် သွယ်ယှက်နေကြသည်။

ကျောက်စိမ်းလှေကားထစ်ကိုလည်း မြင်ရသည်။

ကျန်းယုက လေးနက်သောမျက်နှာထားဖြင့် ပြောသည်။

“ဘိုးဘေးရဲ့ အသိအမှတ်ပြုခြင်းနဲ့ အမွေအနှစ်ကိုရဖို့ မင်းတို့ရဲ့ ပါရမီနဲ့ ကံကောင်းခြင်းအပေါ်မှာ မူတည်နေတယ်”

ထိုသို့ဖြင့် သူက နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ပြီး တံခါးဝကို လေးနက်စွာ ဦးညွတ်သည်။

ဟန်မူယဲ့က အဝတ်အစားကို သပ်ရပ်အောင်လုပ်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်၍ ကျန်းယုကို ဦးညွတ်သည်။ ထို့နောက် သူက လှေကားထစ်ပေါ်သို့ တက်သွားသည်။

သူက ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် တိုက်ခိုက်လာသော ဓားဆန္ဒကို ခံစားနေရသည်။

ဓားအလင်းသည် သူ့နှလုံးသားကို ထိုးဖောက်သွားသည်ဟု ထင်ရသည်။

သူက ဓားကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်နှင့် အချိန်ကြာမြင့်စွာ မတိုက်ခိုက်ခဲ့ရပေ။

ထိုခံစားချက်သည် သူ့ကို သွေးဆူလာစေသည်။

ယခင်က ဓားစံအိမ်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သော အချိန်ကိုပင် သတိရသွားသည်။

နောက်တွင် ဟန်မူယဲ့နှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့သော လူငယ်က လှေကားထစ်ပေါ်သို့ တက်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် ဖြူဖျော့သွားသည်။

“ငါ့နာမည်က ရှုချန်။ ငါက ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီးပဲ ဖြစ်ရမယ်”

ရှုချန်က ရေရွတ်လိုက်ပြီး နောက်ထပ် ခြေတစ်လှမ်းတိုးသည်။

သူကတစ်ယောက်ယောက်နှင့် တိုက်ခိုက်နေသကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော ဓားစွမ်းအင်ကို ထုတ်လွှတ်ထားသည်။

ရှုချန်က ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသော ဓားစွမ်းအင်ကို တိုက်ခိုက်နေသည်။ ဟန်မူယဲ့က ထိုအကြောင်းအရာကို နားလည်သည်။

ထိုသို့ တိုက်ခိုက်နေသောအချိန်တွင် ဓားနည်းစနစ်ကို သုံးသပ်နိုင်လိမ့်မည်။

ဓား၏ ထက်မြိမှုနှင့် လိုက်ဖက်ညီမှသာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသော ဓားစွမ်းအင်ကို ချေဖျက်ပြီး ကိုယ်ပိုင်ဓားစွမ်းအင်အဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်မည်။

ရှုချန်၏ ဓားပါရမီက အမှန်တကယ်ပင် ထူးခြားသည်။ သူက ဟန်မူယဲ့၏ရှေ့တွင် တစ်လှမ်းချင်း တည်ငြိမ်စွာ ရှေ့ဆက်သွားသည်။

ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် သူ့လက်ထဲတွင်ရှိသော ဓားက ပိုမိုထက်မြိလာသည်။

ခြေဆယ်လှမ်းအကွာတွင် ဓားစွမ်းအင်များက ရှုချန်ကို လွှမ်းခြုံထားသည်။ ဓားဆန္ဒသည် သူ့နောက်တွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။

“သွားကြစို့”

ရှုချန်က ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းတိုးပြီး ဟန်မူယဲ့ကို လှည့်ကြည့်သည်။

ဟန်မူယဲ့က လက်ထဲတွင်ရှိသော ဓားကို တည်ငြိမ်စွာ သိမ်းလိုက်သည်။

သူ့ခြေထောက်က ညင်သာစွာ လှုပ်ရှားပြီး ရှေ့တွင်ရှိသော လှေကားထစ်များကို ကျော်ဖြတ်သည်။

လှေကားထစ်တွင်ရှိသော ဓားဆန္ဒများက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တိုးဝင်လာသော်လည်း ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ထိုဓားဆန္ဒသည် သူ့အတွက် ဘာမှမဟုတ်ပေ။

“ရှပ်”

“ရှပ်”

ဟန်မူယဲ့က အသက်ရှူကြိမ်အနည်းငယ်အတွင်း ရှုချန်ကို ကျော်ဖြတ်သွားသည်။

ထိုအမြန်နှုန်းကြောင့် ရှုချန်က မျက်လုံးပြူးသွားသည်။

“မင်း”

ရှုချန်က အသံပြုသည်။

“သွားကြစို့”

ဟန်မူယဲ့က ပြောလိုက်ပြီး သူ့ဘေးမှ ဖြတ်သွားသည်။

ရှေ့သို့ ရောက်လာသောအခါ ဟန်မူယဲ့က ပိုမိုထက်မြိလာသော ဓားဆန္ဒကို ခံစားမိသည်။

ဓားဆန္ဒသည် သူ၏ ရန်စမှုကို တုံ့ပြန်နေပုံရသည်။

ဟန်မူယဲ့က အဆုံးမရှိသော လှေကားထစ်များကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး အရှိန်မြှင့်သည်။

နောက်တွင်ကျန်နေခဲ့သော ရှုချန်က အံကြိတ်ပြီး အစွမ်းကုန်သုံး၍ လိုက်လာသည်။

သို့သော် သူက ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်‌သောအခါ ဟန်မူယဲ့ကို မမြင်ရတော့ပေ။

“သူက တကယ်သန်မာတာပဲ ....”

ရှုချန်က မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အလွန်လျင်မြန်သော ဟန်မူယဲ့က လှေကားထစ်တစ်ထောင်သို့ ရောက်လာသည်။

ဟန်မူယဲ့၏ အဝတ်များက လေထုထဲတွင် မျောလွင့်နေပြီး ကောင်းကင်ထက်မှ ဆင်းသက်လာသော အင်မော်တယ်တစ်ပါးဟု ထင်ရသည်။

အဆုံးမရှိသော ဓားအလင်းသည် သူ့ကို ရစ်ပတ်ထားပြီး ဓားရှည်တစ်လက်အဖြစ် စုစည်းသွားသည်။

ဓားအလင်းက ဖျတ်ခနဲ လှုပ်ရှားသွားပြီး သူက လှေကားထစ်ဆယ်ခုကို ကျော်ဖြတ်ခဲ့သည်။

“ဘုန်း”

ကျယ်လောင်သောအသံနှင့်အတူ ဓားတစ်လက်က သူ့ကို ခုတ်ပိုင်းသည်။

ဓားက တောက်ပနေပြီး ပေါင်သန်းချီအလေးချိန်ကို သယ်ဆောင်ထားသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို နှစ်ပိုင်းဖြတ်တော့မည်ဟု ထင်ရသည်။

ဟန်မူယဲ့က ဆင်းသက်လာသောဓားကို ကြည့်လိုက်ပြီး လက်မြှောက်၍ ညွှန်ပြသည်။

“ဒေါင်”

အစိမ်းရောင်ဓားစွမ်းအင်သည် ဆင်းသက်လာသောဓားနှင့် ထိတွေ့သွားပြီး ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

သူ့ရှေ့တွင်ရှိသော မြင်ကွင်းက ထိုးခွဲခံလိုက်ရပြီး ရွှေအလင်းတစ်ခု ကျဆင်းလာသည်။

သူက တံခါးတစ်ချပ်ကို မြင်ရသည်။

“ငါက မူလစကြဝဠာရဲ့ ဓားကျင့်ကြံသူတွေကို မမြင်ရတာ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာနေပြီ ....”

တံခါးဝဆီမှ ခံစားချက်များနှင့် ပြည့်နှက်နေသော စကားသံကို ကြားရသည်။

ဟန်မူယဲ့က တံခါးဝကို ကျော်ဖြတ်ပြီး အဖြူရောင်မုတ်ဆိတ်မွေးများရှိသော အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူအိုကြီးတစ်ယောက်ကို မြင်ရသည်။ ထိုလူအိုကြီးက ဗလာဖြစ်နေသော ခန်းဆောင်ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေသည်။

သူက ပန်းချီကားထဲတွင်ရှိသော ဓားအင်မော်တယ်လုယွဲ့နှင့် ဆင်တူသည်။

“မူလစကြဝဠာရဲ့ လူငယ်ဓားကျင့်ကြံသူ ဟန်မူယဲ့က အကြီးအကဲလုယွဲ့ကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်”

ဟန်မူယဲ့က ဦးညွတ်လိုက်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဓားအင်မော်တယ်လုယွဲ့က မူလစကြဝဠာမှ ရောက်လာသော ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

“ကောင်းတယ်”

လုယွဲ့က ဟန်မူယဲ့ကို ခြေဆုံး‌ခေါင်းဆုံး ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်သည်။

“တကယ်ကို ထူးခြားတာပဲ။ တည်ငြိမ်တဲ့ဓားဆန္ဒ၊ နက်နဲတဲ့ဝိညာဉ်၊ အရေးအကြီးဆုံးအနေနဲ့ ငါ့ရဲ့ အာရုံခံနိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်နေတဲ့ ရုပ်ခန္ဓာ”

“မူလစကြဝဠာရဲ့ အုပ်ချုပ်သူအဆင့် နတ်ဘုရားသားရဲတချို့ကပဲ ဒီလို ရုပ်ခန္ဓာမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ကြတယ်”

ဟန်မူယဲ့၏ မျက်နှာထားက ပြောင်းလဲမသွားပေ။ သူက တည်ငြိမ်စွာ ဦးညွတ်သည်။

သူ့ရှေ့တွင်ရှိသော အကြီးအကဲက ထိပ်တန်းအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့လိမ့်မည်။

သို့သော် အကြောင်းပြချက်တချို့ကြောင့် သူ၏ အကြွင်းအကျန်ဝိညာဉ်က ဤနေရာတွင် ရှိနေခဲ့သည်။

ဘိုးဘေးလုယွဲ့က ဟန်မူယဲ့၏အတွေးကို မြင်နေရသည့်အလား ပြုံးလိုက်ပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းသည်။

“ငါက အကြွင်းအကျန်ဝိညာဉ်လို့ ထင်နေတာလား”

“အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ဒါက ကောင်းကင်ဆင်ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ ငါချန်ထားခဲ့တဲ့ အမှတ်အသားတစ်ခုပဲ”