အခန်း (၁၃၂၈)
Vol. 95 Ch. 1328
နေကြတ်မျှော်စင်၏ တံခါးဝတွင် အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် နတ်ဘုရားအဆင့် ပန်းပဲပညာရှင်တစ်ယောက်က ခပ်ဟဟရယ်လိုက်ပြီး လူအုပ်ကို နှုတ်ဆက်သည်။
“အားလုံးပဲ ငါတို့ရဲ့ နေကြတ်မျှော်စင်က နေကြတ်မြို့ရဲ့ ဆိုင်ခန်းပါ။ ငါတို့က နေကျောက်စိမ်းရွှေနဲ့ ဆေးလုံးတွေကို ရောင်းချတယ်”
“ငါတို့ နေကြတ်မြို့ရဲ့ အထူးထုတ်ကုန် ယန်သုံးမျိုးနေသစ်သီးကိုလည်း ရနိုင်တယ်။ အဲဒီသစ်သီးက လူတစ်ယောက်ရဲ့ မီးဓာတ်လိုက်ဖက်ညီမှုကို တိုးမြှင့်ပေးနိုင်တယ်။ တစ်လုံးကို မူလဒင်္ဂါး တစ်သိန်းပဲ။ အရမ်းဈေးချိုတယ်”
နေကျောက်စိမ်းရွှေ ....
ယန်သုံးမျိုးနေသစ်သီး ....
ထိုပစ္စည်းနှစ်ခုကြောင့် လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများက တောက်ပသွားသည်။
နေကျောက်စိမ်းရွှေသည် အဆင့်မြင့်ဝိညာဉ်သတ္တုတစ်မျိုး ဖြစ်သည်။
ယန်သုံးမျိုးနေသစ်သီးကတော့ ပန်းပဲပညာရှင်များအားလုံးအတွက် ရတနာတစ်ခု ဖြစ်သည်။
“ယန်သုံးမျိုးနေသစ်သီးက တစ်လုံးကို မူလဒင်္ဂါး တစ်သိန်းပဲလား”
နတ်ဘုရားအဆင့် ပန်းပဲပညာရှင်တစ်ယောက်၏ မျက်လုံးများက တောက်ပနေပြီး အံ့အားသင့်စွာ မေးသည်။
ယခင်က ထိုပစ္စည်းနှစ်မျိုးသည် အလွန်ဈေးကြီးသည်။
ယန်သုံးမျိုးနေသစ်သီးကို မူလဒင်္ဂါးငါးသိန်းနှင့် ဝယ်ယူရသည်။
“ဟုတ်တယ်။ အများကြီးဝယ်ရင် ဈေးလျော့ပေးမယ်”
အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် ပန်းပဲပညာရှင်က အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ ပြန်ပြောသည်။
မေးလိုက်သော ပန်းပဲပညာရှင်က လျင်မြန်စွာ လျျောက်သွားခဲ့သည်။
ခဏအကြာတွင် သူက အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ ပြန်ထွက်လာသည်။
“ကျီမင်မြို့ကို ပြန်သွားကြစို့။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ငါက ယန်သုံးမျိုးနေသစ်သီး တစ်ထောင်ကို ဝယ်လာတယ်။ အမြတ်တွေ အများကြီးရလိမ့်မယ်”
ပန်းပဲပညာရှင်က ပြောလိုက်သည်။
တခြားလူများက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်သည်။
“အားလုံးပဲ၊ ဖုန်းကောစံအိမ်ကို တစ်ချက်လောက် ကြည့်သွားပါအုံးလား”
“ဖုန်းကောစံအိမ်က ချော်ရည်သံမဏိတွေကို ရောင်းတယ်”
သိပ်မဝေးသောနေရာတွင် ရှိနေသည့် စံအိမ်တစ်ခု၏ရှေ့တွင် လူတစ်ယောက်က ပြောလိုက်သည်။
“ချော်ရည်သံမဏိလား”
“မသေမျိုးသတ္တုလို့ သိကြတဲ့ ချော်ရည်သံမဏိကို ပြောတာလား”
“မင်းတို့က ချော်ရည်သံမဏိ တစ်ပေါင်ကို မူလဒင်္ဂါးတစ်သန်းနဲ့ပဲ ရောင်းမှာလား”
ဤနေရာသို့ ရောက်လာသော ကျွမ်းကျင်သူများက ရည်ရွယ်ချက်ကို မေ့လျော့သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လျှောက်ကြည့်နေကြသည်။
သိပ်မဝေးသောနေရာတွင် အဆောက်အအုံတစ်ခု၌ ကျောက်ချီယန်နှင့် ဖုန်းကျူထျန်းတို့က မတ်တပ်ရပ်နေကြသည်။
“ငါတို့ ရေခဲလမြို့ရဲ့ ဈေးဆိုင်က နည်းနည်း ဝေးနေတယ်။ ငှားရမ်းခက သိပ်မမြင့်ပေမဲ့ လူတွေကို ဆွဲဆောင်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး”
ကျောက်ချီယန်၏နောက်တွင် ရပ်နေသော လူအိုကြီးက စိတ်ပျက်နေပုံပေါ်သည်။
တခြားလူများ၏ လျင်မြန်စွာရရှိလာသော ဝင်ငွေကို ကြည့်နေရခြင်းသည် ကိုယ်ပိုင်ဝင်ငွေ ဆုံးရှုံးသွားခြင်းထက် ပိုဆိုးသည်။
“ရေခဲလမြို့ရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်က အားနည်းနေသေးတယ်။ တခြားလူတွေနဲ့ တိုက်ခိုက်နေစရာ မလိုပါဘူး”
ဖုန်းကျူထျန်းက အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အဝေးတစ်နေရာသို့ ကြည့်နေသည်။
ထိုနေရာတွင် ဟယ်ရန်စွန်း၏ ထျန်းရှန်အဆောက်အအုံ ရှိနေသည်။
ထျန်းရှန်မြို့တွင် မြို့သခင်အိမ်တော် မရှိပေ။ တခြားအဆောက်အအုံများနှင့် ဆင်တူသော ထျန်းရှန်စံအိမ်သာ ရှိသည်။
ဟယ်ရန်စွန်းက သူနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ရန် အရည်အချင်းရှိသည်ဟု ဖုန်းကျူထျန်းက ဝန်ခံရမည်။
သူက ကုန်သွယ်ရေးမြို့တစ်မြို့ကို တည်ဆောက်ရန် မတွေးမိခဲ့ပေ။
ယခု အခြေအနေအရ ကုန်သွယ်ရေးမြို့က အလုပ်ဖြစ်လိမ့်မည်။
အဆောက်အအုံငယ်များ တစ်သောင်းကျော်ရှိနေသောကြောင့် နှစ်စဉ်ဝင်ငွေသည် ဂဏန်းဆယ့်နှစ်လုံးထက် ကျော်လွန်နေလိမ့်မည်။
သို့သော် ထိုကြွယ်ဝမှု၏ ၆၀%ကို အစည်းအရုံးကြီးလေးခုဆီသို့ ပေးရမည်။
ကျန်ရှိနေသော ၄၀%တွင် ၁၀%ကို တီထွင်မှုဆုကြေးအနေဖြင့် ချီးမြှင့်မည်။
ထို ၁၀%သည် မူလဒင်္ဂါး သန်းငါးသိန်းခန့် ဖြစ်သည်။
ထိုပမာဏသည် လူတိုင်းကို ထိတ်လန့်သွားစေနိုင်သည်။
ဖုန်းကျူထျန်းသည် ထျန်းရှန်မြို့သို့ ရောက်လာသောအချိန်တွင် ကျောင်းတော်အစည်းအရုံးမှ အကြီးအကဲ၏ မျက်နှာထားကို မှတ်မိနေသေးသည်။
ကျောင်းတော်အစည်းအရုံး၏ အဓိကအကြီးအကဲ တောက်ချွယ်သည် နတ်ဘုရားအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူဆယ်ယောက်ကို ခေါ်ဆောင်ပြီး ထျန်းရှန်မြို့ကို လှည့်ကြည့်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ကုန်သွယ်ရေးမြို့ကို တည်ဆောက်ရန် မဖြစ်နိုင်ဟု ပြောခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင် ဟယ်ရန်စွန်းက လက်တစ်ချောင်းထောင်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်က တစ်နှစ်ကို မူလဒင်္ဂါး သန်းတစ်သိန်းပေးရင် ကျောင်းတော်အစည်းအရုံးက ထျန်းရှန်မြို့ကို ကာကွယ်ဖို့ ကျွမ်းကျင်သူတွေကို စေလွှတ်ပေးမှာလား”
‘တစ်နှစ်ကို သန်းတစ်သိန်းလား’
တောက်ချွယ်က အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။
သူ့နောက်တွင်ရှိသော ကျွမ်းကျင်သူများက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားနေကြသည်။
မြို့တစ်မြို့ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် တစ်နှစ်လျှင် သန်းတစ်သိန်းသည် ထိုက်တန်သည်။
“သန်းနှစ်သိန်း”
အကြီးအကဲတောက်ချွယ် စကားမပြောနိုင်ခင် ဟယ်ရန်စွန်းက လက်နှစ်ချောင်းထောင်လိုက်သည်။
အကြီးအကဲတောက်ချွယ်၏ မျက်လုံးများက တောက်ပသွားသည်။ သူက စကားပြောတော့မည့်အချိန်တွင် ဟယ်ရန်စွန်းက လက်သုံးချောင်းထောင်သည်။
“သန်းသုံးသိန်း”
ထိုပမာဏကြောင့် အကြီးအကဲတောက်ချွယ်၏ မျက်နှာထားက တောင့်တင်းသွားသည်။
ဟယ်ရန်စွန်းက ဆက်တိုက် ဈေးမြှင့်ပေးခဲ့သည်။
“တစ်နှစ်ကို သန်းလေးသိန်း”
“သန်းငါးသိန်း”
“သန်းခြောက်သိန်း”
“သန်းခုနစ်သိန်း”
ဟယ်ရန်စွန်းက ကြောင်အနေသော အကြီးအကဲတောက်ချွယ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ဈေးမြှင့်ပေးသည်။
“သန်းရှစ်သိန်း”
“လုံလောက်ပြီလား”
သူက တောက်ချွယ်နှင့် ကျောင်းတော်အစည်းအရုံး၏ ကျွမ်းကျင်သူများကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပေါ့ပါးစွာ ပြောသည်။
“အစည်းအရုံးလေးခုက ဒီနေရာကို ကာကွယ်ပေးဖို့အတွက် တစ်နှစ်ကို သန်းရှစ်သိန်းစီ ရမယ်”
ငြင်းဆန်ရဲသော လူများသည် ကိုယ်ပိုင်အစည်းအရုံးများ၏ အပြစ်သား ဖြစ်လာလိမ့်မည်။
ထို့အပြင် ဟယ်ရန်စွန်းက ဟန်မူယဲ့၏ နည်းလမ်းကို ထုတ်သုံးခဲ့သည်။
ပါရမီရှင်များကို ထောက်ပံ့ပေးမည်။
တီထွင်နိုင်စွမ်းရှိသော လူများအတွက် တစ်နှစ်လျှင် သန်းငါးသိန်း ဆုကြေးချီးမြှင့်မည်။
ပန်းပဲပညာရှင်အစည်းအရုံးက အဘယ်ကြောင့် နိုးထလာပြီး ကြယ်စင်စုစကြဝဠာ၏ ငွေရောင်ခေတ်ကို စတင်နိုင်ခဲ့သနည်း။
ဆက်တိုက်ပေါ်ထွက်လာသော တီထွင်မှုများကြောင့် ဖြစ်သည်။
ထိုဖြစ်ရပ်တွင် နှစ်စဉ်ချီးမြှင့်ပေးသော သန်းတစ်သိန်းဆုကြေးသည် အဓိကအကြောင်းအရင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။
နှစ်တိုင်းတွင် လုံလောက်စွာ ကြိုးစားနေသ၍ ပန်းပဲပညာရှင်ဖြစ်စေ၊ ချပ်ဝတ်သခင်ဖြစ်စေ၊ ရုပ်သေးသခင်ဖြစ်စေ လူအားလုံးသည် ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်မည့် ဆုကြေးကို ရရှိနိုင်သည်။
နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း သန်းချီသော လက်ရွေးစင်များသည် ဆုကြေးကို လက်ခံခဲ့ကြသည်။
ထို့ကြောင့် ကျူကျင်းကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့၊ ဆရာဟန်နှင့် ဟယ်ရန်စွန်းတို့သည် ဂုဏ်သတင်းကြီးမားခဲ့သည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဟယ်ရန်စွန်းက နှစ်စဉ်ဆုကြေးကို သန်းငါးသိန်းအဖြစ် မြှင့်တင်ခဲ့သည်။
ထိုပမာဏသည် အလွန်များပြားသည်။
အစည်းအရုံးကြီးလေးခုက ငြင်းပယ်လိုက်လျှင် သေသည်အထိ ကျိန်ဆဲခံရလိမ့်မည်။
အစည်းအရုံးကြီးလေးခုက ထျန်းရှန်မြို့ကို ကာကွယ်မပေးလျှင်ပင် ထျန်းရှန်မြို့က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နိုင်သည်။
အစည်းအရုံးကြီးလေးခု ဝင်ပါလာလျှင် အဆောက်အအုံတိုင်းတွင် အနည်းဆုံး နတ်ဘုရားအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်ကို တွေ့နိုင်လိမ့်မည်။
ဤနေရာတွင် အဆောက်အအုံတစ်သောင်းကျော် ရှိနေသည်။ ကျွမ်းကျင်သူများ မည်မျှ ရှိနေမည်နည်း။
ထိုမြို့ကို မည်သူက ကြံစည်ရဲမည်နည်း။
စကြဝဠာနယ်မြေမှလွဲ၍ တခြားအင်အားစုများက ဤမြို့ကို မတိုက်ခိုက်နိုင်ပေ။
ဟန်မူယဲ့က ထျန်းရှန်မြို့တွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ မနေခဲ့ပေ။
အဆောက်အအုံတစ်ထောင်ကို ငှားရမ်းပြီးသောအခါ သူက ထျန်းရှန်မြို့မှ ထွက်ခွာပြီး ပန်းပဲပညာရှင်အစည်းအရုံး၏ ဌာနချုပ်သို့ သွားခဲ့သည်။
ဝမ်ကျင်းမြို့ ....
ဝမ်ကျင်းမြို့ကို ရွှေတစ်သောင်းမြို့ဟုလည်း သိကြသည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကြယ်စင်စုစကြဝဠာတွင်ရှိသော ပန်းပဲပညာရှင်များနှင့် ကြွယ်ဝမှုများ၏ စုစည်းရာ ဖြစ်သည်။
ဝမ်ကျင်းမြို့တွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ နေထိုင်နိုင်သော လူများက အနည်းဆုံး သူတော်စင်အဆင့် ပန်းပဲပညာရှင်များ ဖြစ်ကြသည်။
ဟန်မူယဲ့က တည်နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းဝင်္ကပါထဲမှ ထွက်လာသောအခါ နေရာတိုင်းတွင် ပန်းပဲပညာရှင်များကို မြင်လိုက်ရသည်။
သူတို့အားလုံးက ရွှေရောင်တံဆိပ်ပြား သို့မဟုတ် သက်တံရောင်တံဆိပ်ပြားကို တပ်ဆင်ထားကြသည်။
နတ်ဘုရားအဆင့်များကို နေရာတိုင်းတွင် မြင်နိုင်ပြီး သူတော်စင်အဆင့်သည် ခွေးတစ်ကောင်ထက် နိမ့်ကျသည်။
လူတိုင်းက အဆင့်ကိုးဖြစ်သော ဟန်မူယဲ့ကို တစ်ချက်ပင် မကြည့်ကြပေ။
“သခင်လေး၊ သူတော်စင်အဆင့်အဖြစ် စာရင်းသွင်းမလို့လား”
အဆင့်လေး ရုပ်သေးသခင်တံဆိပ်ပြားနှင့် အနက်ရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် လူတစ်ယောက်က ဟန်မူယဲ့ကို မြင်လိုက်ရပြီး မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။ သူက လျင်မြန်စွာ ရှေ့တက်လာသည်။
အချိန်မီမလှုပ်ရှားနိုင်သော တခြားလူများက စိတ်ပျက်သွားပုံပေါ်သည်။
ဟန်မူယဲ့က ရင်ဘတ်တွင်ရှိသော အဆင့်ကိုးတံဆိပ်ပြားကို ကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ်စဉ်းစား၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
အစပိုင်းတွင် သူက သူတော်စင်အဆင့် ပန်းပဲပညာရှင်အဖြစ် စစ်ဆေးမှုခံယူရန် စီစဉ်မထားပေ။ သို့သော် အဆင့်ကိုးတံဆိပ်ပြားနှင့် ပန်းပဲပညာရှင်တစ်ယောက်က အဓိကအကြီးအကဲ ဖြစ်လာလျှင် အစည်းအရုံးကို မလေးစားသလို ဖြစ်နေမည်။
သူက နတ်ဘုရားအဆင့် တံဆိပ်ပြားကိုယူပြီး အစည်းအရုံးကို မျက်နှာသာပေးလိုက်မည်။
“ငါတို့သခင်လေးက သူတော်စင်အဆင့်အဖြစ် စာရင်းသွင်းတော့မယ်။ ဘယ်သူက လမ်းပြပေးမလဲ”
ဟန်မူယဲ့၏နောက်တွင် အသံတစ်သံ ပေါ်ထွက်လာသည်။
ဟန်မူယဲ့က လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး မောက်မာသောမျက်နှာထားနှင့် အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ထားသော ဆံပင်ဖြူလူအိုကြီးတစ်ယောက်ကို မြင်ရသည်။
သူ့နောက်တွင် ရွှေဆံထိုးနှင့် လူငယ်တစ်ယောက်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို စပ်စပ်စုစု ကြည့်နေသည်။
လူငယ်၏နောက်တွင် အစောင့်ဟုထင်ရသော လူငါးယောက်၊ ခြောက်ယောက်ခန့် ရှိနေသည်။
သူတို့၏ အဝတ်အစားကို ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် အဆင့်အတန်းမြင့်မားကြောင်း သိနိုင်သည်။
အစပိုင်းတွင် စိတ်ပျက်နေသော ကျင့်ကြံသူများက လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာကြသည်။
“သခင်လေး၊ ကျွန်တော်က ဝမ်ကျင်းမြို့နဲ့ အတော်လေး ရင်းနှီးပါတယ်။ သူတော်စင်အဆင့် စမ်းသပ်ပွဲအကြောင်းကိုလည်း သိပါတယ်။ သေချာရှင်းပြနိုင်ပါတယ်”
“အကြီးအကဲ၊ ကျွန်တော်တို့မိသားစုက ဝမ်ကျင်းမြို့မှာ မျိုးဆက်သုံးဆက်ကြာအောင် နေခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော်က မြို့ရဲ့ နေရာတိုင်းကို သိပါတယ်”
“သခင်လေး၊ မူလဒင်္ဂါး သုံးထောင်နဲ့ စမ်းသပ်ပွဲတစ်လျှောက်မှာ အဖော်ပြုပေးနိုင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်က သူတော်စင်အဆင့် ပန်းပဲပညာရှင်တွေနဲ့လည်း သိကျွမ်းပါတယ်”
ဆူညံသံများအပြီးတွင် လူအိုကြီးက ကျင့်ကြံဆင့်အမြင့်ဆုံး လူတစ်ယောက်ကို လမ်းပြအဖြစ် ရွေးလိုက်သည်။
“ငါတို့သခင်လေးရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်က ချီပဲ။ ငါတို့က ယွယ်ဟူမြို့ရဲ့ ချီမိသားစုကပဲ”
လူအိုကြီးက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။
“ငါတို့သခင်လေးက စမ်းသပ်ပွဲကို အောင်မြင်မယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ ဆုကြေးကို နှစ်ဆပေးမယ်”
ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ အဆင့်ခြောက်ချပ်ဝတ်သခင်က ပျော်ရွှင်သွားသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင်ရှိသော တခြားလူများက အားကျနေကြသည်။
သူတို့က လမ်းပြအဖြစ် နေ့စဉ်ဆောင်ရွက်နေသော်လည်း ရက်ရောသော ဧည့်သည်များကို မကြာခဏ မတွေ့နိုင်ပေ။
“သခင်လေးချီ၊ စိတ်ချပါ။ ကျွန်တော်က ခင်ဗျားရဲ့ စစ်ဆေးပွဲကို အမြန်ဆုံး စီစဉ်ပေးပါ့မယ်”
အဆင့်ခြောက်ချပ်ဝတ်သခင်က လျင်မြန်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ ဟန်မူယဲ့၏ ရှေ့တွင်ရှိသော အဆင့်လေးရုပ်သေးသခင်ကို ကြည့်သည်။
အဆင့်လေးရုပ်သေးသခင်က အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားပုံပေါ်သည်။ သူက ဟန်မူယဲ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး တီးတိုးပြောသည်။
“သခင်လေး မြန်မြန်သွားရအောင်”
သူက စကားပြောလိုက်ပြီး ဟန်မူယဲ့ကို ဦးဆောင်သွားသည်။