သူမက ဘယ်နေရာခံစားနေရတာလဲ

နှစ်လကြာပြီးနောက် ပင်မတိုက်ကြီးမှ အင်အားစုများအားလုံးသည် ဖိတ်စာများလက်ခံရရှိသည်။ မီးတောက်မြို့ဖွင့်တော့မည်ဖြစ်ကာ ၃၃ ကောင်းကင်ဘုံမှ ဆင်းသက်လာသူများကို မည်သည့်ကန့်သတ်ချက်မှရှိမည် မဟုတ်ပေ။ ထိုသတင်းကြားသောအခါ ယန်ချန်းမှလူများသည် တခြားဘာကိုမှ မခံစားရသော်လည်း လူငယ်နှင့်ပင်ဖုန်းတို့အကြားမှ တိုက်ပွဲကိုတော့ သိချင်ကြ သည်။

၃၃ ကောင်းကင်ဘုံတွင် အမြင့်ဆုံးအဆင့်မဟုတ်လျှင် မည်သူမှ လှည့်မ မကြည့်ကြပေ။ ဤကောင်လေး အမြင့်ဆုံးအဆင့်ရောက်ရန် နှစ်မည်မျှကြာ မည်နည်း။

သို့သော် ပင်မတိုက်ကြီး၏ရောင်ဝါရှိသည် ပါးလွှာလွန်းကာ ဤလူငယ် သည် နတ်ဘုရားခွန်အားထိရောက်နိုင်ပြီး နတ်ဘုရားဘုရင်ထိပ်ဆုံးကိုတောင် တိုက်ခိုက်နိုင်ည်။ သူမသည် ယန်ချန်းမှလူများ၏ ရင်ထဲတွင် ထွင်းထုနိုင်ပြီဖြစ် ၏။ ထိုပုံရိပ်သည် ယန်ချန်းတစ်ခုလုံးမှလူများ လေးစားမှုကို အောင်နိုင်ခဲ့သည်။

နတ်မိစ္ဆာဧကရာဇ်နှစ်သက်သည့် လူပီသသည်။ အမျိုးသားဖြစ်စေ၊ အမျိုးသမီးဖြစ်စေ လက်ရှိခွန်အားသည် မသန်မာလျှင်တောင် လူအများ၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်နိုင်ရန်လုံလော်သည်။

“မင်းနဲ့သူမအကြားက တိုက်ပွဲဟုတ်လား” ယန်ယဲ့၏ခရမ်းရောင်မျက်လုံး များထဲတွင် ပေထင်းဟွမ်၏ပုံရိပ်ရောင်ပြန်ဟပ်နေပြီး အလင်းအနည်းငယ်နှင့် အတူ ခရမ်းရောင်နတ်မိစ္ဆာကြာပန်းပွင့်ဖူးလေသည် “ဘာလို့လဲ မင်းနဲ့ သူမကြား မှာဘာတွေဖြစ်ခဲ့လို့လဲ၊ ဘာလို့ မင်းတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ စစ်ပွဲရှိရတာလဲ”

ပေထင်းဟွမ်သည် ခေါင်းဆတ်ကာ ယန်ယဲ့အား ထူးဆန်းသည့်အကြည့် နှင့်ကြည့်လေသည်။ ဒီလူကြီးကတော့ သိရဲ့သားနဲ့ ဂုဏ်ယူပြီးမေးတဲ့ပုံစံနဲ့။ ဘာတွေများ အဲလောက်ဂုဏ်ယူနေတာလဲ။ ပေထင်းဟွမ်နှင့် ထိုပင်ဖုန်းတို့သည် သူ့အတွက်နှင့် တိုက်ခိုက်ရန်ချိန်းဆိုလိုက်သည်ကို အလွန်ပျော်ရွှင်နေပုံပင်။

ယန်ယဲ့သည် ပေထင်းဟွမ်၏မျက်လုံးထဲမှ ဒေါသအရိပ်အယောင်ကို အလွတ်မခံပေ။ သို့သော် သူသည် ရယ်မောလေသည်။ သူ၏ရယ်သံသည် ထူထဲ သောရင်ဘတ်မှ တုန်ခါထွက်လာကာ တေးသံတစ်ပုဒ်ကဲ့သို့ တက်ကြွလျက်ရှိ ပြီး မှော်စွမ်းအားကဲ့သို့ပင် ပေထင်းဟွမ်၏ခံစားချက်ကို သက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်စေသည်။

လက်နှစ်ဖက်မှာထပ်တူကျလျက်ရှိပြီး လေထဲတွင်လျှောက်ကာ ပေထင်းဟွမ်၏ မောက်မာစွာပြောသံကိုသာ ကြားရလေသည် “ကျွန်တော် သဘောကျတဲ့သူကို ဘယ်သူမှ နည်းနည်းမှမတပ်မက်စေရဘူး၊ မဟုတ်ရင် ညှာတာမှုမရှိ အသတ်ခံရမယ်”

“ဟားဟားဟား” ယန်ယဲ့၏ရယ်သံသည် ကျယ်ကျယ်လာကာ ရယ်သံ သည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးအကြားတွင် ပဲ့တင်ထပ်လေသည်။ သူသည် ပေထင်းဟွမ်အား ရင်ခွင်ထဲထည့်ဖက်ကာ နဖူးလေးကို အနမ်းခြွေလိုက်သည် “ဟွမ်အာဆိုလိုတာက ငါလား မင်းသဘောကျတဲ့လူဆိုတာလေ”

ပေထင်းဟွမ်သည် ခေါင်းဆတ်ကာ သူ့အား ဂရုတစိုက်ကြည့်လေသည်။ သူ့ကိုမတွေ့ရသည်မှာကြာပြီဖြစ်သော်လည်း ဤလူပိန်သလား ဝသလားကိုပင် မပြောနိုင်ပေ။ သူမသည် အလေးအနက်ခေါင်းညိတ်လေသည် “အချိန်တစ်ခု လောက်ကတော့ ရသေးတယ် ဒါပေမဲ့ ဘာမှဂုဏ်ယူစရာမရှိဘူး၊ အခုက အစမ်း ကာလပဲရှိတယ်၊ စာမေးပွဲအောင်မလား မအောင်ဘူးလားဆိုတာကတော့ နောက်ပိုင်း ခင်ဗျားလုပ်ဆောင်ချက်ပေါ်မှာမူတည်တယ်”

ယန်ယဲ့သည် သူမအား ရတနာတစ်ပါးလို ပွေ့ဖက်လေသည်။ ပေထင်းဟွမ် သူ့ကိုကြည့်ချိန်တွင် ယန်ယဲ့လည်း သူ့ကိုအထက်အောက်ကြည့် နေသည်။ သူ၏လက်ကိုမြှောက်ပြီး သူမလက်ပတ်ပေါ်မှ ခလုတ်ကို ညင်သာစွာ လှည့်လိုက်သည်နှင့် နူးညံ့သည့်မျက်နှာနှင့် မိန်းကလေးအသွင်အပြင်သည် သူ၏ရှေ့တွင်ပေါ်လာလေသည်။

အရင်ပေထင်းဟွမ်၏ပုံစံနှင့်ယှဉ်လျှင် မိန်းကလေး၏အသွင်အပြင် ပိုပေါ် လာပြီး နတ်ဘုရားအဆင့်သို့တက်သွားပြီဖြစ်ရာ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်ပေါ်လာ ပြီဖြစ်၏။ သို့သော် သူ မကျေနပ်နိုင်သေးပေ “ဘာလို့ မင်းကိုယ်မင်း အဲလောက် ရှက်နေတာလဲ”

မင်းသမီးပွေ့ ပွေ့ထားရာ ပေထင်းဟွမ်သည် အနည်းငယ် မသက်မသာ ခံစားနေရတုန်းပင်။ သူမသည် ယန်ယဲ့၏ရင်ဘတ်ကို လက်ဖြင့်ဖိထားပြီး သူမ ဘာသာလျှောက်သွားချင်နေသည်။ သို့သော် ယန်ယဲ့သည် မလွှတ်ပေးပေ။ ငြင်းဆန်ခြင်းခံရပြီးနောက် ပေထင်းဟွမ်သည် ရွေးချယ်မှုမရှိတော့ဘဲ သူ့ဆန္ဒ အတိုင်းလိုက်သွားရတော့သည်။ သူ၏ စောဒကတက်မှုများကို ကြားသောအခါ သူမသည် မကျေမနပ်ဖြင့်ပြောလေသည် “ဘယ်မှာရှက်စရာလိုလို့လဲ၊ ဟင်း ဒီအားကောင်းတဲ့မက်မွန်ပန်းကိုသာမတွေ့ရင် ဘယ်လိုလုပ် လုပ်ဖြစ်မှာလဲ၊ အဲတော့ဘာဖြစ်လဲ အဲဒါမကောင်းဘူးလား”

ဤကောင်လေးသည် ညစ်တတ်သော်လည်း ကြည့်ကောင်းသည်။ သူမသည် ဆင်းသက်လာသော နတ်ဘုရားဘုရင်ထိပ်ဆုံးအဆင့်ကို ဖိအားပေး နိုင်သည်။ သူမ ဘာများမကျေနပ်စရာရှိဦးမည်နည်း။ မည်သည့်နေရာများ ခံစား လိုက်ရသနည်း။

“ဟွမ်အာ အဲဒီဓားကြီးက နဂါးဇာမဏီတောင်ကြားက အထွတ်အမြတ် ပစ္စည်းလို့ပြောလို့ရတယ်၊ ပင်ဖုန်းလည်း အလွယ်တကူမလုပ်နိုင်ဘူး...”