ဒေသခံတွေ

ရန်သူဘက်က လူများစွာရှိသော်လည်း အများစုမှာ မျှော်စင်နယ်ပယ်၏ ပဉ္စမအဆင့် သို့မဟုတ် ဆဋ္ဌမအဆင့်တွင် ရှိနေကြသည်။

သူတို့ဘက်မှာတော့ လုရွှမ်နဲ့ ဟောက်ထျန်းမှလွဲ၍ လူတိုင်းရဲ့ နယ်ပယ်သည် ၎င်းတို့အထက်တွင်ရှိသည်။

ဒီလူတွေကို မတိုက်နိုင်ပေမယ့် လွတ်မြောက်နိုင်ပါသေးသည်။ ဒီနေရာကို အရူးအမူး ရောက်လာတဲ့ လူသားတွေကို တွေ့လိုက်ရတာ ထုံးစံအတိုင်း ဒီလူတွေနဲ့ မိတ်ဆွေဖွဲ့ပြီး နားလည်ပေးနိုင်ရင် ဒါဟာ အကောင်းဆုံး အစီအစဉ်ပါပဲ။

"ငါတို့အားလုံးက လူသားတွေပဲ... ဘာလို့ ပြဿနာကို အေးအေးဆေးဆေး မဖြေရှင်းတာလဲ"

ချောင်ယန် အော်နေပေမယ့် ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေက သူတို့ပြောတာကို နားမထောင်ဘဲ လက်နက်ကြီး​တွေနဲ့ တိုက်ခိုက်ဖို့ပဲ ချိန်နေကြ၏။

အရှိန်အဟုန်က ထူးထူးခြားခြားဖြစ်ပြီး သူတို့အသက်ရှုသွင်းလိုက်ရုံနဲ့ သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ဘယ်လောက်တောင် အစွမ်းထက်တယ်ဆိုတာ ခံစားနိုင်သလို ယွမ်စွမ်းအင်ကလည်း တူညီတဲ့ အဆင့်မှာတောင် ပိုခိုင်မာနေကြသည်။

ဒါပေမဲ့ သူတို့လက်ထဲမှာရှိတဲ့ လက်နက်တွေကတော့ လုရွှမ်တို့ လက်နက်တွေနဲ့ သိသိသာသာကြီး ကွာခြားနေသည်။

ချောင်ယန် ဦးဆောင်သော သူတို့၏လက်များသည် သာမန် နတ်လက်နက်များ ဖြစ်သော်လည်း ထိုလူများ၏ လက်နက်များကတော့ သာမန်လက်နက်များသာ ဖြစ်ပြီး ဧကရာဇ်အဆင့်ကသာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်နေသည်။

ထူးဆန်းတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေတော့ ရှိနေတာမို့ အဲဒါကို ဒီနေရာရဲ့ အထူးသန့်စင်တဲ့ နည်းလမ်းနဲ့ သန့်စင်ထားတဲ့ လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်တယ် ဆိုတာ သိစေသည်။

ချောင်ယန်က အပြင်းထန်ဆုံးသော လူရှိရာဘက်သို့ လက်နက်ကို တစ်ချက် ဝေ့ယမ်းလိုက်၏။

"ငါတို့ မတိုက်ချင်ဘူး... အတင်းမတိုက်နဲ့"

သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရောင်ဝါတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ့လက်ထဲမှ နတ်ဓားသည် အလင်းနှင့်အတူ ပေါင်းစပ်ကာ မြေကြီးကို ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် ခုတ်ထစ်ကာ နက်နဲသော လျှိုမြောင်တစ်ခုကို ဆွဲချလိုက်သည်။

ထိုအခိုက်တွင် ဒေသခံ လူများအားလုံး ထိတ်လန့်သွားကာ ချောင်ယန်လက်ထဲမှ ဓားရှည်ကြီးကို လောဘကြီးသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

“သူ့လက်ထဲမှာ ကောင်းတာတစ်ခု ရှိတယ်ကွ!"

တချွင်းချွင်း ဆူညံသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းဟာ နတ်ဓားကိုယ်တိုင် ဟိန်းဟောက်နေတဲ့ အသံပဲ ဖြစ်သည်။ လုရွှမ်ရဲ့ အလွန်အစွမ်းထက်သော ဓားဝိညာဉ် နိုးကြားလာပြီး ချင်ထျန်းဓားပေါ်ရှိ ဓားစွမ်းအင်များ အလိုလို ထွက်လာပြီး လေထုအလယ်ကို ဖြတ်ခုတ်လိုက်လေသည်။

"ခုတ်!"

ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ တောင်နံရံပေါ်တွင် နက်နဲသော အမှတ်အသားတစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ထိုအဖြစ်အပျက်ကြောင့် ဒေသခံတွေကြားမှာ ဘယ်သူကမှ စကားမပြောရဲတော့ပေ။ သူတို့ရဲ့ မျက်လုံးတွေဟာ လောဘကြီးပြီး ကြောက်စိတ်တွေနဲ့သာ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။ လုရွှမ်ကို ကြည့်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေကတော့ အံ့ဖွယ်အရာ တစ်မျိုးကို မြင်နေရသလိုပါပဲ။

"ငါတို့အားလုံးက လူသားတွေပါ... ငါတို့က ရိုးသားစွာနဲ့ ဒီကိုလာတာ.. မင်းတို့ရဲ့အကြီးအကဲတွေကို ပြောလိုက်... မဟုတ်ရင် ငါတို့ထွက်သွားချင်ရင်တောင် မင်းတို့ ဘယ်သူမှ တားလို့မရဘူး"

ထွက်လာပြီးနောက် လုရွှမ်သည် ဤ​ဒေသခံလူမျိုးများ အလွန်ကြောက်လန့် နေကြတာကို သတိပြုမိသော်လည်း သူတို့၏မျက်လုံးများတွင် သနားကြင်နာမှု အရိပ်အယောင်များလည်း ရှိနေသေးသည်။

ထို့ကြောင့် တောင်နံရံကို ဓားဖြင့်ခုတ်လိုက်သောအခါ ထိုလူများသည် ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ဦးခေါင်းခွံကို လက်ခံရရှိသော လူငယ်က ကြွေးကြော်လိုက်ပါ၏။

“မင်းတို့ ဒီမှာစောင့်နေ... မျိုးနွယ်စုရဲ့ အသက်ကြီးသူတွေကို ငါသွားခေါ်လိုက်မယ်”

ချောင်ယန်နဲ့ လုရွှမ်လည်း တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်သည်။ အကူအညီတောင်းရန် လူငယ်က ပြန်သွားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သို့မဟုတ် သူတကယ်ပင် အသက်ကြီးသူကိုရှာရန် လိုက်သွားသော်လည်း အန္တရာယ် ရှိခဲ့တာကတော့ ထိုက်တန်ပါသည်။

အကယ်၍ သူတို့သည် ဤဒေသခံများထံမှ အကူအညီရနိုင်လျှင် ဤတိုက်ကြီးရှိ ၎င်းတို့၏ ဘဝများလည်း ချက်ချင်းပင် ပိုမိုလွယ်ကူလာမှာ ဖြစ်သည်။

နာရီဝက်လောက်ကြာတော့ လူငယ်လေးက စိုးရိမ်စိတ်နဲ့ ပြန်ပြေးလာ၏။ သူ့နောက်တွင် အသက်ကြီးသူ သုံးယောက် ပျံဝဲလာကာ ၎င်းတို့အားလုံးသည် နတ်ခြေလှမ်းနယ်ပယ်က ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်​လေသည်။

ခေါင်းဆောင်အဘွားကြီးသည် အဆင့်အမြင့်ဆုံးဟု ထင်ရသော်လည်း သူမသည် အလွန်အိုနေပြီဖြစ်ပြီး သေလုဆဲဆဲပင် ဖြစ်နေပြီ။

"မင်းရဲ့ဓား အရမ်းကောင်းသားပဲ" အဘွားအိုက။

"ကြည့်လို့ရမလား"

ရယ်စရာကောင်းချက်ပဲ။ လက်နက်ဆိုတာ ကျင့်ကြံသူတစ်​ယောက်ရဲ့ ဒုတိယဘဝပဲ။ ဓားရှိရင် လူရှိမယ်၊ ဓားသမားက လက်နက်ကို ဘယ်လိုမှ စွန့်လွှတ်မည်မဟုတ်။ အထူးသဖြင့် ယနေ့အခြေအနေတွင် နှစ်ဘက်စလုံးက ရန်သူများလား မိတ်ဆွေလား ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိရသေးပေ။

လုရွှမ် ချောင်ယန်ဘက်ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ချောင်ယန်က သူတို့ရဲ့ အကြီးကျယ်ဆုံး တိုက်ခိုက်ရေး အဖွဲ့သားမို့ သူ့လက်နက်တွေကို သဘာဝအတိုင်း လက်မလွှဲနိုင်ကြပါဘူး။ ဒါ့ကြောင့် လုရွှမ်က ချင်ထျန်းဓားကို အဘွားကြီးဆီ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

အဘွားကြီးသည် အကြာကြီးကြည့်ကာ ကြိမ်ဖန်များစွာ ချီးမွမ်းပြီးနောက် ဓားကို ပြန်လွှတ်လိုက်သည်။

"ဆယ့်သုံး... အဲဒီညီလေးနဲ့ တစ်ပွဲလောက် တိုက်ကြည့်!"

အဘွားကြီးက ရုတ်တရက် အော်ပြောလိုက်တော့ ဆယ့်သုံးကလည်း ထွက်လာသည်။ ထိုလူငယ်ကတော့ ယခင်က ဦးခေါင်းခွံကို လုယူခဲ့သော လူငယ်ပဲ ဖြစ်​လေသည်။ သို့သော် အဘွားကြီး ညွှန်ပြနေသည့် နောက်တစ်ယောက်မှာ မျှော်စင်နယ်ပယ် အဆင့်၆ ချန်ရှီး ဖြစ်သည်။

ချန်ရှီးလည်း အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားတာကြောင့် လုရွှမ်ဆီ လှည့်ကြည့်လာ၏။

လုရွှမ်: "စိတ်မပူပါနဲ့ အဲဒီအဘွားကြီးက ငါတို့ရဲ့ အထောက်အထားတွေကို စဉ်းစားနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်... သတ်ပစ်တဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေ မသုံးပါနဲ့ သူ့ကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ ဆက်ဆံလိုက်..."

ချန်ရှီးက မျက်နှာသာပေးကာ ပြေးထွက်သွားသည်။ ဆယ့်သုံးကလည်း တဟားဟား အော်ရယ်ကာ ချန်ရှီးကို စတင်တိုက်ခိုက်လေ၏။

“နည်းနည်းပါးပါးပဲ”

အဘွားကြီးက ကျယ်လောင်စွာ ဟစ်အော်သည်။

နှစ်ယောက်သား တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ရန်ဖြစ်နေသလို တိုက်ကြတာကို အားလုံးက သတိပြုမိကြပြီး နှစ်ယောက်ရဲ့ ခွန်အားကိုလည်း အမြန်သိလိုက်ကြသည်။ ဒီကို မရောက်မီတွင် ချန်ရှီးဟာ ဂိုဏ်းရဲ့ နံပါတ်တစ် ပါရမီရှင်ဖြစ်ခဲ့ပြီး လုရွှမ်၏ ဂုဏ်သတင်းနှင့်အညီ ရပ်တည်ခဲ့သည်။

သို့သော် ဆယ့်သုံး၏ ခွန်အားကလည်း လုံးဝ မပျော့ပေ။ သူသည် ချန်ရှီးနှင့် တန်းတူယှဉ်ပြိုင်နိုင်သည်။

ဆယ့်သုံးသည် ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ကျွမ်းကျင်မှုတွင် သန်မာပြီး ချန်ရှီးကို အသက်ရှုသွင်းနေသလို နှိမ်နင်းနိုင်တာ ထင်ရှားသည်။ သို့သော် ချန်ရှီး၏ လှုပ်ရှားမှုနှင့် သိုင်းကွက် အသုံးချထိန်းချုပ်ပုံကတော့ ဆယ့်သုံးထက် များစွာသာလွန်သည်။

ထို့အပြင် ချန်ရှီးသည် လက်နက်နှစ်ခုကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ထောင်ပေါင်းများစွာသော လှုပ်ရှားမှုများကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် တဖြည်းဖြည်း အသာစီးရလာခဲ့သည်။

"ကောင်းပြီ ရပ်လိုက်ကြတော့ ရန်ဖြစ်စရာ မလိုတော့ဘူး"

အဘွားကြီးက ထပ်အော်၏။

ချန်ရှီးက ရှောင်ထွက်သွားပေမယ့် ဆယ့်သုံးက မယုံနိုင်လောက်အောင် အော်ဟစ်နေခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ အဘွားကြီးရဲ့ အခွင့်အာဏာကို ကြောက်လို့ ဆက်မတိုက်ခဲ့တာပဲ ဖြစ်လိမ့်မည်။

"မင်းတို့အားလုံး ကျေးဇူးပြုပြီး နောက်ပြန်ဆုတ်လိုက်ပါ... လူကြီးနှစ်ယောက်နဲ့ ငါ ဒီကလူငယ်တွေနဲ့ စကားကောင်းကောင်း ပြောချင်တ​ယ်"

"အဖွား!"

"နောက်ဆုတ်စမ်း!"

​ဒေသခံအားလုံး စိတ်ရှုပ်ကုန်သော်လည်း ဆုတ်ခွာသွားရုံသာ တတ်နိုင်၏။ လုရွှမ်တို့ အဖွဲ့သည်လည်း လူသုံးယောက်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို စောင့်မျှော်ရင်း စုရုံးကာ ယောင်ဝါးဝါး မှန်းဆလိုက်သည်။

ချောင်ယန်: "ငါတို့ဘာလုပ်ရမလဲ... ဒီသုံးယောက်က ငါတို့ဘယ်က လာတာလဲလို့မေးရင် ဘာပြန်ပြောရမလဲ"

တကယ်တော့ သူ စိုးရိမ်တာ ဖြစ်သင့်ပါသည်။ တကယ်တော့ ဒီလူတွေဟာ အနောက်ဖက်ဒေသနဲ့ အဆက်အသွယ် ပြတ်နေတာ ကြာလှပြီလေ။ သူတို့ဘာတွေ တွေးနေမှန်း မသိနိုင်ဘူး။ ထို့အပြင် ​ဒီနေရာက ဘယ်နေရာလဲ၊ ဘာဖြစ်နေလဲ ဆိုတာကိုပင် မသိကြပေ။

အဲဒီအခါမှာ သူတို့ရဲ့ ပင်ကိုယ်စရိုက် အမှန်ကို ဖော်ထုတ်ပြသခဲ့ပြီး ဘယ်အမြင်နဲ့မဆို သူတို့ဟာ ဒီဒေသက မဟုတ်ကြောင်း သိနိုင်သည်။

လုရွှမ် : "ကျွန်တော်တို့ လုံးဝ ဖုံးကွယ်လို့ မရပါဘူး အဘွားကြီးရဲ့ မျက်လုံးထဲက အကြည့်တွေကို မြင်တယ်မလား... ဒီလူ သုံးယောက်ရဲ့ အစွဲအလန်းတွေကို ကျွန်တော်တို့ မပြောင်းလဲနိုင်တော့ဘူး အဘွားကြီး ရောက်လာတော့ လူတော်တော်များများ မျက်လုံးတွေက ထိတ်လန့်နေတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ပြည့်နေတာ သတိထားမိလား... ငါတို့ကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်နေတာတောင် ငါတို့ဘယ်သူလဲဆိုတာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိဖို့ ကြိုးစားနေတုန်းပဲ..."

“ဆိုလိုတာက ဒီအဘွားကြီးက ကြီးကြီးမားမား တစ်ခုခုဖြစ်မလာဘူးဆိုရင် အပြင်ကို မကြာခဏ မထွက်တတ်​လောက်ဘူး... အဘွားကြီးက ငါတို့ရဲ့ အထောက်အထားတွေကို ခန့်မှန်းပြီးသား ဖြစ်ကောင်းဖြစ်လိမ့်မယ်.. သူမ သိတယ်ဆိုရင်တောင် လျှို့ဝှက်ထားတာက အကောင်းဆုံးပဲ... အချိန်အခါအရ စိတ်ရှုပ်ဟန်ဆောင်တာမျိုး လုပ်ရမယ် ကျင့်ကြံဖို့ နေရာရှိနေရင် တချို့အရာတွေကို လူကိုယ်တိုင် မဖော်ထုတ်လိုက်တာက ပိုကောင်းတယ်"

"မင်းက အနောက်ဖက်ဒေသကလား?"