ရွာ

အဘွားကြီးက သိနေတာ အမှန်ပါပဲ။ သူမအသံ ထွက်လာတာနဲ့ ဒေသခံလူငယ်တွေက အနောက်ဆုတ်သွားကြသည်။ ချောင်ယန်ရဲ့ အမူအရာမှာ မပြောင်းလဲဘဲ လက်ဆုပ်လျက် ခါးကိုင်းလိုက်သည်။

"အကြီးအကဲ ဘာလို့အဲ့လိုပြောတာလဲ"

"မင်းတို့ ဒီကိုအနောက်ဖက်ဒေသကနေ အခုမှရောက်လာတာ မဟုတ်လား? မင်းတို့ရဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ကြည့်ရုံနဲ့ ပြောပြလို့ရတယ်... မင်းတို့ရဲ့ အငွေ့အသက်တွေကို မတူကွဲပြားတဲ့ ဂိုဏ်းပေါင်းစုံကနေ လာတာ သိသာထင်ရှားနေတယ်... ပြီးတော့ အကြီးဆုံးအချက်က ငါမြင်ဖူးခဲ့သလို မင်းတို့ရဲ့လက်နက်တွေက အရမ်း မိုက်တယ်... မြောက်ဖက်ဒေသမှာ လူသားမျိုးနွယ် တစ်ခုလုံးအတွက် လက်နက်သန့်စင်ရေး ဆရာကြီး​တွေ အများကြီး ရှိပေမယ့် ဒီလို နတ်ဓားကို သန့်စင်နိုင်ဖို့ကတော့ စိတ်ကူးယဉ်နေရတုန်းပဲ..."

"တကယ်တော့ ငါက လက်နက်သန့်စင်တဲ့ သူတစ်ယောက်ပါ... ဒါကြောင့် ဒီနတ်လက်နက်မျိုးကို သန့်စင်ဖို့ ဘယ်လောက် ခက်ခဲတယ်ဆိုတာ သဘာဝကျကျ သိပါတယ်... မင်းတို့ကြောက်နေဖို့ မလိုပါဘူး ငါတို့အားလုံးက လူသားတွေမို့ သဘာဝအတိုင်း အချင်းချင်း ဂရုစိုက်ကြရမှာပဲလေ..."

"ကောင်းပြီ... မင်းတို့တွေ ငါတို့မျိုးနွယ်ဆီ အရင်ပြန်လိုက်ခဲ့နိုင်တယ်... ငါတို့မှာ မေးစရာမေးခွန်းတွေ အများကြီး ကျန်နေသေးတယ် ဒါပေါ့ မင်းတို့မှာလည်း ငါတို့ကို မေးစရာမေးခွန်းတွေ အများကြီးရှိမယ် ထင်တယ် ဟုတ်တယ်မလား"

အမှန်တော့ သူတို့မှာလည်း အဘွားကြီးကို မေးဖို့ မေးခွန်းတွေ အများကြီး ရှိသည်။ ဒီနေရာက ဘယ်မှာ ရှိမှန်းတောင် မသိဘူး မဟုတ်လား။

ချောင်ယန်က တခြားသူတွေကို အရင် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ရှင်ထျန်း: "အနည်းဆုံးတော့ ငါတို့ ထွက်ပြေးတာတွေ လုပ်နိုင်သေးတယ်"

လုရွှမ်လည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ အမိန့်နာခံတာထက် လေးစားတာက ပိုကောင်းပါတယ်.... အကြီးအကဲ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားရှေ့မှာ ပြောစရာရှိတယ် ကျွန်တော်တို့တစ်ယောက်စီတိုင်းမှာ နတ်ဓားနဲ့ ထူးကဲတဲ့ စွမ်းရည်တွေရှိတယ်... မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အရာတွေ ကြုံလာရင် ကျွန်တော်တို့က ကိုယ့်ကိုကိုယ် ကာကွယ်ကြရလိမ့်မယ်...လူသားမျိုးနွယ်အတွက် ငါတို့က လူတိုင်းကို ဂရုမစိုက်နိုင်ဘူး"

အဘွားကြီးက ပြုံးပြီး "မင်းတို့ရဲ့ စိုးရိမ်မှုတွေက မလိုအပ်ပါဘူး.. ကျေးဇူးပြုပြီး ကြွပါ"

လူတစ်စုသည် မျက်နှာကို ဂရုတစိုက်ဖြင့် ပြေးလိုက်သွားကြသည်။ ကီလိုမီတာ ရာဂဏန်းလောက် ပျံသန်းပြီးတဲ့ နောက်မှာတော့ သူတို့ ရှေ့မှာ မြင့်မားတဲ့ တောင်တန်းကြီးတစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ရွာလေးတစ်ရွာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ရွာလေးဟာ အလွန်သေးငယ်ပေမယ့် လျှို့ဝှက်လွန်းလှပါ၏။

တစ်စုံတစ်ယောက်ကသာ သူတို့ကို ဦးဆောင်ခေါ်လာတာ မဟုတ်ပါက ဒီနေရာကို ရှာမတွေ့နိုင်လောက်ပေ။ ချောင်ယန်နဲ့ လုရွှမ် အကြည့်ချင်းဖလှယ်ကြပြီး နှစ်ယောက်စလုံး တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချကြသည်။

လူသားမျိုးနွယ်သည် ဤနေရာတွင် မြင့်မားသော အဆင့်အတန်း မရှိသည့်အပြင် ခိုင်ခံ့မှုလည်း မရှိတာ ထင်ရှားသည်။ ထုံးစံအတိုင်း ၎င်းတို့နေထိုင်သော အိမ်ရာတွေက လျှို့ဝှက်ထားသည်။ ရွာအပြင်မှာ ဘေးကင်းစွာ သွားလာနေတာရှိရင် သံသယဖြစ်စရာတွေ ရှိလာမှာ အသေအချာပါပဲ။

ယခုအချိန်တွင် ၎င်းတို့အား ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်လာသည့် ရွာသားများ၏ အန္တရာယ်သည် ရွာထဲသို့ဝင်ရမည့် အန္တရာယ်ထက်ပင် ပိုများနေပုံရသည်။

လုရွှမ် ချောင်ယန်ဆီသို့ အသံစွမ်းအင် ပို့လိုက်သည်။

"ရွာကို ပုံစံအမျိုးမျိုးနဲ့ ကာကွယ်ထားတယ်.. ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ထက် နည်းနည်း နောက်ကျနေတယ် ကျွန်​တော်တို့ရဲ့ ခွန်အားနဲ့ဆို ထွက်ပြေးတာက ပြဿနာ မရှိလောက်ဘူး"

ချောင်ယန်ကလည်း ခေါင်းညိတ်ပြပြီး အဖွဲ့ကို ရွာထဲကို ခေါ်သွားလိုက်သည်။

ရွာက အရမ်းခေတ်နောက်ကျနေပြီ။ လူအရေအတွက်ကလည်း သိပ်များပုံမပေါ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အရည်အချင်းတွေက အတော်လေးကို နောက်ကျမနေဘူး ဆိုတာတော့ သိနိုင်ပါ၏။ တပည့်များစွာတို့သည် ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာ၏ ကြံ့ခိုင်မှုကို မြှင့်တင်ရန်အတွက် ကျောက်တုံးများနှင့် အဆက်မပြတ် တိုက်နေကြသည်။

ပေါက်ကွဲသံကို ကြားရသလောက် အရမ်းနာကျင်မှာ မှန်ပေမယ့် ကလေးတွေရဲ့ မျက်လုံးတွေက ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ အပြည့်နဲ့ ဒါကို သေသေချာချာ လေ့ကျင့်နေကြသည်။

"ဟူး... ဒါက ငါတို့ရဲ့ နေထိုင်မှုပတ်ဝန်းကျင်ပဲ.. ကောင်းမွန်တဲ့ အရည်အချင်းတွေ မရှိဘူး... လေထဲမှာတော့ များပြားလှတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ ရှိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ကလေးတွေ ဒီလိုလုပ်မှ သူတို့ရဲ့ ကာယကြံ့ခိုင်မှုကို မြှင့်တင်ပေးပြီး အဲဒီသားရဲတွေဆီကနေ ကာကွယ်နိုင်မှာ"

အဘွားကြီး၏ အသံမှာ စိတ်ပျက်နေသော အရိပ်အယောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ အဲဒီနောက် လူတိုင်းကို သက်ကယ်အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

"ရယ်စရာ ဖြစ်သွားပါပြီ... ဒီရွာက လျှို့ဝှက်ရွာပဲ အန္တရာယ်ရှိရင် ငါတို့ အမြဲတမ်း ပြောင်းရွှေ့ဖို့ အသင့်ဖြစ်နေရတယ်"

အသက်ကြီး သုံးယောက်မှလွဲ၍ ကျန်လူငယ်များ အားလုံးက ထွက်သွားကြသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် တွေ့ရသလောက် တစ်ရွာလုံးတွင် ဒီလူသုံးဦးကသာ နတ်ခြေလှမ်းနယ်ပယ်ကို ရောက်နေကြ၏။ ကျန်သူများက မျှော်စင်နယ်ပယ် အဆင့်၆ သို့မဟုတ် အဆင့်၇ တွင်သာ ရှိနေသည်။

“ဟူး... အရင်တစ်ခေါက် အမဲလိုက်တုန်းက ကလေးတွေ အများကြီး သေဆုံးသွားတယ်လေ”

အဘွားကြီးက သက်ပြင်းချလျက် ပြောပြသည်။

"ငါတို့က သားကောင်ပဲ"

အဘိုးအိုတစ်ဦးက "ဆယ်စုနှစ်နည်းနည်း ကြာတိုင်း နောက်ထပ် အမဲလိုက် စစ်ပွဲတစ်ခု ရှိလာမှာ ငါတို့လူသားတွေက သားကောင်တွေ ဖြစ်သွားကြလိမ့်မယ်"

"ဒါဆို ရှင်တို့ဘာလို့ မငြင်းတာလဲ"

ယောင်းရောင်က ဒေါသတကြီးနဲ့ ဝင်မေးလိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ စကားတွေ ထွက်လာတာနဲ့ သူမ အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားနေမှန်း သိလိုက်သည်။ ခွန်အား၊ လက်နက်၊ သို့မဟုတ် အရည်အချင်းကောင်းများပင် မရှိဘဲ ဘယ်လိုလုပ် ခုခံနိုင်မှာလဲ။ သူတို့က သားရဲတွေဆီကနေ အမဲလိုက်ခြင်းကို ခံနေရတာပဲ။

"ငါတို့မေးချင်တာက မင်းတို့ ဘယ်အချိန် ပြန်သွား​ကြမှာလဲ... တတ်နိုင်ရင် ငါတို့ကို ခေါ်သွားပေးပါလား... မဟုတ်ဘူး ငါတို့ကိုခေါ်သွားစရာ မလိုဘူး... ဒီကလေးတွေကိုပဲ ခေါ်သွားပေးပါ... သူတို့က အရမ်းသနားစရာ ကောင်းတယ်"

အဘွားအိုက ရုတ်တရက် ချောင်ယန်ရှေ့မှာ ဒူးထောက်လိုက်လေသည်။ ချောင်ယန် လန့်ဖျပ်သွားပြီး အဘွားကြီးကို အမြန်ထဖို့ ကူညီပေးခဲ့ပေမယ့် တစ်ဖက်လူက လုံးဝ မလှုပ်ရှားဘဲ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက မျက်ရည်တွေနဲ့ပါ ပြည့်နေသေးသည်။

"ငါတို့ သိပ်ကြာကြာ မထိန်းနိုင်တော့ဘူး... မသေခင် အမဲလိုက်သတ်ဖြတ်ခံရတဲ့ ကလေးတွေကို နောက်ထပ် လှိုင်းလုံးတွေကြားမှာ မမြင်ချင်တော့ဘူး"

ချောင်ယန် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "အကြီးအကဲ... ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ခန့်မှန်းချက်က မှန်ပေမယ့် ကျွန်​တော်တို့ ပြန်မသွားနိုင်တော့ဘူး ကျွန်တော်တို့ ဒီကို ဘယ်လိုရောက်လာမှန်းတောင် မသိဘူး"

ချောင်ယန်၏ စကားများသည် 50% မှန်ပြီး 50%က မှားယွင်းကာ လျှို့ဝှက်ချက် အချို့ကလည်း ဖုံးကွယ်ထားလျက် ရှိသည်။ အဘွားကြီးသည် ထိတ်လန့်သွားပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကပင် တုန်လှုပ်သွားကာ။

"ငါတို့ ဘာလုပ်သင့်လဲ"

"အကြီးအကဲ... ဒီလိုလုပ်ကြရအောင် ဆုံးဖြတ်ချက်မချခင် အခုက ဘယ်နေရာမှာရှိသလဲ အန္တရာယ်တွေက ဘာတွေလဲဆိုတာကို အရင်ပြောပြပါလား... ပိုသိထားမှ အသင့်တော်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ကျွန်​တော်​တို့လည်း ချနိုင်မှာပါ"

အဘွားကြီးက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

ဤမြေကမ္ဘာ၌ နာမည်အကြီးဆုံးမှာ အနောက်ဖက်ဒေသနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ပါက အခြားအဓိကဒေသ လေးခုသည် ပိုမိုကြီးမားပြီး ဝိညာဥ်စွမ်းအင်က ပိုကြွယ်ဝသည်။ သို့သော် လူသားမျိုးနွယ်က အားနည်းနေသေးသည်။ ဒီနေရာမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် ဖိနှိပ်ခံခဲ့ရခြင်းမှာ ငြင်းလို့မရနိုင်သော အချက်ဖြစ်သည်။

မြောက်ဖက်ဒေသတွင် ရာနှင့်ချီသော မျိုးနွယ်စုများရှိသည်။ သတ္တဝါများနှင့် ဝိညာဉ်ရေး သားရဲများက အလွန်များပြားလှ၏။ လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ မျိုးပွားနိုင်စွမ်းကြောင့်သာ မဟုတ်ပါက ၎င်းတို့၏ လူသားမျိုးနွယ်က အစောကြီးကတည်းက မျိုးသုဉ်းသွားလောက်ပြီ။

ရာနှင့်ချီသော တခြား မျိုးနွယ်စုများက လူသားများအား အနိုင်ကျင့်ရခြင်းကို နှစ်သက်ကြပြီး အနှစ်ခြောက်ဆယ်တိုင်း လူသားများအပေါ် အမဲလိုက်ရခြင်းကို နှစ်သက်ကြသည်။ ယခုဆို သုံးနှစ်သာ လိုတော့သော နောက်ဆုံး အမဲလိုက်ပွဲတော်ကို ရောက်တော့မည်။

ကောလဟာလတွေ အရတော့ အဲဒီတောင်ဟာ သန့်ရှင်းတဲ့ သူ​တော်စင်တောင် ဖြစ်တယ်လို့ ဆိုပါ၏။ သူတို့ကို မီးနဲ့ရေထဲကနေ ကယ်တင်နိုင်တဲ့ နတ်လက်နက် ပေါ်လာလိမ့်မယ်လို့ အကြီးအကဲတွေက ပြောထားပေမယ့် လူသားတွေ ရှိတယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မပြောခဲ့ပါဘူး။

၎င်းတို့လက်ရှိ တည်ရှိရာနေရာသည် မြောက်ဖက်ဒေသ တစ်ခုလုံးရှိ မြောက်ဘက် အစွန်ဆုံး၌ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့ကို အမဲလိုက်ရာတွင် လွယ်ကူချောမွေ့ စေရန်အတွက် ဝိညာဉ်သားရဲများနှင့် ဘီလူးကောင်များက ၎င်းတို့ကို ဤနေရာသို့ အတင်းအကြပ် ထွက်ပြေးစေခဲ့တာပဲ ဖြစ်၏။

ဒဏ္ဍာရီအရ တောင်ဖက်ဒေသသည် အနာဂတ်တွင် လူသားမျိုးနွယ်၏ သန့်ရှင်းသောမြေ ဖြစ်ပုံရသော်လည်း ဒဏ္ဍာရီက အမြဲတမ်းဒဏ္ဍာရီတစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး မည်သည့်အခါမှ အတည်ပြုနိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိသေးပေ။ တကယ်တော့ ဒီဒေသမှာ သူတို့လို မျိုးနွယ်စုလေးတွေ ဒါဇင်နဲ့ချီပြီး ရှိသေးသည်။ ထိုမျိုးနွယ်စုများက ၎င်းတို့အားလုံး ပျော်ဖို့ သူတို့ကို လုံးဝ သုတ်သင်ပစ်မယ့်အစား ဒီမှာပဲ ချန်ထားခဲ့ကြသည်။

"ဟူး...အဘိုးကြီးတို့ ဒီတခေါက် သူ​တော်စင်တောင်က လူဆယ့်ခုနစ်ယောက်ကို ဖမ်းလိုက်တယ်လို့ ကြားတယ်... တစ်ယောက်စီကလည်း အရမ်းကောင်းတဲ့ နတ်လက်နက် ရှိတယ်တဲ့... ဟားဟား ဒီသခင်လေး သူတို့ကို မြင်ချင်လို့ ရောက်လာပါတယ်"

အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် လူငယ်တစ်ဦးသည် ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း အော်ဟစ်ကာ လုရွှမ်နှင့် သူ၏အဖွဲ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

လူနှင့်တူသော်လည်း ထိုလူသည်၏ ဦးခေါင်းတွင် ချိုနှစ်ချောင်းရှိသည်။ သူသည် လူမဟုတ်၊ သားရဲလည်း မဟုတ်ဘဲ အလွန်ထူးဆန်းသော အသွင်ပုံစံ ရှိသည်။