သက်ရှိ၏ ပထမအငွေ့အသက်

မြင်ကွင်းက ဖြည်းဖြည်းချင်း ရပ်တန့်သွားလေ၏။ ထိုအရာက အပိုင်းအစများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ဝမ်ပေါင်လဲ့၏ မြင်ကွင်းရှေ့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ထိုမြင်ကွင်းပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် ဝမ်ပေါင်လဲ့၏ မျက်ဝန်းထဲ ဝင်ရောက်လာသည်က ရင်းနှီးသည့် မြင်ကွင်းတစ်ခုသာဖြစ်၏။

ထိုအရာက ပထမကမ္ဘာ ဖြစ်နေဆဲဖြစ်ကာ အပြိုအပျက်များနှင့် အလယ်တွင် မိုးမြေထိလုမတတ် မြင့်မားသည့် ရုပ်ထုကြီး ရှိနေလေသည်။ သူ တွေ့ခဲ့သည့်နှစ်ကြိမ်နှင့် သိပ်ကွာခြားမှု မရှိပေ။

အချိန်၏ အငွေ့အသက်ကလွဲ၍…

သူ့ရှေ့တွင် အကြိမ်များစွာ ပေါ်ထွက်လာသည့် ပထမကမ္ဘာက ဝမ်ပေါင်လဲ့အား အစစ်အမှန် မဟုတ်သလို ခံစားချက် ရရှိလာသည်။ သူက ရုပ်ထုထဲ တစ်ခါမှ မဝင်ရောက်ဖူးသလိုမျိုး အရာအားလုံးက သံသရာတစ်ခုနှယ် ဖြစ်နေလေ၏။

သို့သော်လည်း ယခင်က သူ မြင်ခဲ့သည့်အရာက စစ်မှန်လွန်းသည့်အတွက် ဝမ်ပေါင်လဲ့က မိုးမြေကြား အချိန်အတော်ကြာ တိတ်တဆိတ်သာ ရပ်နေမိသည်။

ဤသည်က နတ်ဧကရာဇ်၏ မှတ်ဉာဏ်များ ဖြစ်၏။

အကြားအာရုံ ပေါ်ထွက်လာပြီးသည့်နောက်တွင် တခြားသော လိုအင်ဆန္ဒများလည်း လိုက်ပါလာသည်။

ငါ လျှောက်လှမ်းလိုက်တဲ့ အချိန်တိုင်းမှာ မှတ်ဉာဏ်တချို့ ပေါ်ထွက်လာမယ်ဆိုတာ သိသာတယ်…

ဝမ်ပေါင်လဲ့က ခေါင်းကို မော့လိုက်သည်။ သူက မျက်ဝန်းအထက် တောက်ပမှုတို့ ရှိနေလေ၏။ သူက ခြေထောက်ကို မြှောက်ကာ ရှေ့တစ်လှမ်းတိုးလိုက်သည်။ သူက ရှေ့တစ်လှမ်း တိုးလိုက်ရင်းဖြင့် ရနံ့တချို့က ဗလာနတ္ထိမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဝမ်ပေါင်လဲ့၏ နှာခေါင်းအထက် ဝင်ရောက်လာသည်။

ရနံ့လား…

ဝမ်ဝေ့က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ သူက စည်းမျဉ်းဥပဒေသကို ဖမ်းဆုပ်ထားပြီး ဇစ်မြစ်တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်လာသော်လည်း ဝမ်ပေါင်လဲ့က သတိလက်လွတ်မနေပေ။ သူက ရနံ့စည်းမျဉ်းကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သော်လည်း သူ့အနေဖြင့် အန္တရာယ်နှင့် တွေ့ဆုံသည့် အခိုက်အတန့်မျိုး ရှိနေဆဲ ဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် ဝမ်ပေါင်လဲ့က သတိကြီးကြီးထားရင်း ဒုတိယခြေလှမ်း လှမ်းလိုက်သည်။

ထိုစဉ် ရနံ့က ပိုမိုအားကောင်းလာလေ၏။ ထိုနေရာထဲတွင် တခြားသော ရနံ့များလည်း ရောနှောနေဟန်ပေါ်သည်။ ထိုအရာက သူ့မျက်နှာအထိ ရောက်ရှိလာသည့်အခါ သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးအနှံ့ ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရသည့် ခံစားချက်မျိုး နိုးထလာ၏။

ဝမ်ပေါင်လဲ့၏ အမူအရာက နဂိုအတိုင်း ရှိနေသော်လည်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ ရနံ့စည်းမျဉ်းဥပဒေသက အလျင်အမြန် လှည့်ပတ်လာသည်။ သူက တတိယခြေလှမ်း၊ စတုတ္ထခြေလှမ်း၊ ပဉ္စမခြေလှမ်းကို လှမ်းလိုက်သည့်အချိန် ရနံ့က ပိုမိုအားကောင်းလာလေ၏။ အထူးသဖြင့် ပဉ္စမခြေလှမ်းတွင် ဖြစ်သည်။ ထိုရနံ့နှင့် အလှတရားတို့က အဆုံးစွန်ထိ ရောက်ရှိသွားဟန်ပေါ်သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ထိုအရာက ငါးညှီနံ့နှင့် မကောင်းသည့်အရာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေ၏။ ထိုအရာထဲတွင် အော့အန်လောက်ဖွယ် ချိုမြိန်မှုတို့လည်း ပါဝင်နေသေးသည်။

သို့သော်လည်း ထိုချိုမြိန်မှုက တစ်ချက်ရှူရှိုက်ရုံမျှဖြင့် ခေါင်းမူးစေနိုင်သည်။

ရနံ့စည်းမျဉ်းဥပဒေသကပင် ထိုခံစားချက်ကို ဖိနှိပ်ဖို့ အခက်တွေ့နေ၏။

 ဝမ်ပေါင်လဲ့၏ အမူအရာက မှုန်မှိုင်းသွားသည်။ သူက ဆဌမခြေလှမ်းကို လှမ်းလိုက်သည့်အချိန် သူ့လည်ချောင်းထဲ ဆန်တက်လာ၏။ ထိုအခိုက်အတန့်၌ သူ့အသွေးအသား တစ်လက်မချင်းစီက သီးခြားအသိစိတ် ပိုင်ဆိုင်သွားဟန်ပေါ်သည်။ သူတို့က ရနံ့ကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရပြီး ကွဲထွက်လိုကြသည်။

ဝမ်ပေါင်လဲ့က ဆုံးဖြတ်ချက်ပြတ်သားပြီး ထူးကဲသည့် ကျင့်ကြံဆင့် ရှိထားလေသည်။ ဤသို့သော အားပြင်းသည့် ဖိနှိပ်မှုအောက်တွင် သူက မျှခြေကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့၏။ သူက ရနံ့မျိုးစုံမှ ထူးကဲသည့် ရနံ့တစ်ခုကို ခံစားမိလိုက်သည်။

ထိုအရာက ခန္ဓာကိုယ်မွှေးရနံ့နှင့် တူ၏။ ပြောရလျှင် သူ့ရှေ့တွင် မမြင်နိုင်သည့် လူတစ်ယောက်ရှိနေ၍ ဖြစ်သည်။ သူက ထိုအရာဆီ ချဉ်းကပ်သွားသည့်အခါ ခန္ဓာကိုယ် မွှေးရနံ့က သူ့ဘေးသို့ ပျံ့နှံ့လာသည်။

အကယ်၍ ဤသို့သာဆိုပါက ဘာမှမဟုတ်ပေ။ ဝမ်ပေါင်လဲ့က ဆဌမမြောက်ခြေလှမ်းကို လှမ်းနိုင်သေး၏။ သို့သော်လည်း သူက သတ္တမမြောက် ခြေလှမ်းကို လှမ်းတော့မည့်အချိန် ရယ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

“အသံလား” ဝမ်ပေါင်လဲ့က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ ဤသည်က ယခင်အကဲဖြတ်ချက်နှင့် တစ်နည်းနည်း ကိုက်ညီနေဆဲဖြစ်၏။ ဤသည်က ရနံ့သီးသန့်သာ မဟုတ်ဘဲ အကြားအာရုံပါ ပါဝင်နေသည်။

ထိုရယ်သံက ဝမ်ပေါင်လဲ့ ယခင်က ကြားခဲ့ဖူးသည့် အမျိုးသမီးတီးတိုးသံနှင့် အတူတူသာ ဖြစ်၏။

အဲ့လိုဆိုရင် ခန္ဓာကိုယ်မွှေးရနံ့က သူမဆီကလား…

ဝမ်ပေါင်လဲ့က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး သတ္တမမြောက်ခြေလှမ်းကို လှမ်းလိုက်သည်။ သူ့ခြေထောက်ချလိုက်သည်နှင့် ရယ်သံက ပိုမိုရှင်းလင်းလာပြီး မွှေးရနံ့တို့က ပိုမိုအားကောင်းလာသည်။ ထိုအရာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝိုက် ပျံ့နှံ့ကာ နစ်မြုပ်စေသည့် စွမ်းအားတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေသည်။ ထိုအရာက သူ့အား ချောက်နက်ထဲ ဆွဲချချင်သလိုမျိုး ဖြစ်၏။

ဝမ်ပေါင်လဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်က အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားသည်။ ထိုအရာက ဆက်လက်နစ်မြုပ်နေစဉ် သူ့အသက်ဓာတ်က စတင်မှေးမှိန်လာသည်။

ပို၍အရေးကြီးသည်က ဝမ်ပေါင်လဲ့သည် ထိုရယ်သံနှင့် မွှေးရနံ့တို့က သူ့အတွက် အတော်လေး ရင်းနှီးနေကြောင်း ခံစားမိသည်။ သို့သော်လည်း သူက ထိုရင်းနှီးမှုကို မမှတ်မိပေ။

သို့သော်လည်း ထိုအရာက အရေးမကြီးပေ။ ဝမ်ပေါင်လဲ့၏ မျက်ဝန်းအထက် အေးစက်စက်အကြည့်တစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွား၏။ သူက ညာဖက်လက်ကို မြှောက်ကာ မျက်ခုံးကြားနေရာကို အသာထိလိုက်သည်။ သူ့လက်သည်းက အရေပြားကို ထိုးဖောက်သွားပြီး နာကျင်မှုကို ဖန်တီးလာ၏။

အထိအတွေ့ စည်းမျဉ်းဥပဒေသကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် နာကျင်မှုက ပိုမိုတိုးပွားလာသည်။ မမြင်နိုင်သည့် ရေလှိုင်းတစ်ခုက ရနံ့စည်းမျဉ်းဥပဒေသနှင့် ထင်းယွိစည်းမျဉ်းဥပဒေသတို့ကို ဝမ်ပေါင်လဲ့က ရှင်းထုတ်လိုက်သကဲ့သို့ဖြစ်၏။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ပိုမိုပေါ့ပါးသွားကာ ရုပ်ထုရှေ့မှောက် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ နောက်အခိုက်အတန့်လေး၌ စည်းမျဉ်းဥပဒေသများ ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။ သူက ယခင်က မြင်တွေ့ဖူးသည့် မှတ်ဉာဏ်များက တစ်ဖန်ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာသည်။

သူ့စိတ်က လှုပ်ခတ်သွားလေ၏။

ပထမဦးဆုံးပုံရိပ်က လွန်ခဲ့သည့် နှစ်များစွာခန့်က စကြဝဠာကြီး ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်အချိန်က စကြဝဠာကြီးကိုယ်တိုင်ပင် အစဖြစ်ကာ ကြယ်စင်နှင့် သက်ရှိဟူ၍ မရှိဘဲ ဗလာသာ ကျင်းနေလေ၏။

ထိုအရာက ပထမဦးဆုံးဇစ်မြစ် ဖြစ်သည့် သစ်သားတာအိုဇစ်မြစ်ကို မမွေးဖွားခင်အချိန်ထိ ဖြစ်သည်။ သစ်သား၏ အသက်ဓာတ်ကြောင့် အပြောင်းအလဲများက စတင်ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဖြည်းဖြည်းချင်းဖြင့် ကြယ်စင်များ ထွက်ပေါ်လာကာ ဒြပ်ထုများ ဖြစ်တည်လာပြီး တခြားသော ဇစ်မြစ်များ၏ သန္ဓေလောင်းပုံစံများလည်း ပေါ်ထွက်လာသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ပထမဦးဆုံးကြယ်စင် ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုစကြဝဠာကြီးက ပထမဦးဆုံးသက်ရှိကို မွေးဖွားပေးလာသည်။

ထိုသက်ရှိက အကြွင်းအကျန်ဝိညာဉ် ဖြစ်၏။

ပို၍အတိအကျပြောရမည်ဆိုလျှင် ထိုအရာက စကြဝဠာထဲတွင် မမွေးဖွားလာသင့်သော်လည်း အနက်ရောင်ခေါင်းတလားထဲတွင် နဂိုတည်ရှိနေလေ၏။ ခေါင်းတလားက သစ်သားဇစ်မြစ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည့်အခါ ထိုအရာက ကွဲထွက်သွားပြီး အကြွင်းအကျန်ဝိညာဉ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

သူက မှတ်ဉာဏ်နှင့် အသိစိတ်ဟူ၍ မရှိဘဲ စကြဝဠာကြီးထဲတွင် ခြေဦးတည့်ရာ လျှောက်သွားနေသည်။

ပထမမြင်ကွင်းက ထိုနေရာတွင် အဆုံးသတ်သွားလေ၏။ ဝမ်ပေါင်လဲ့၏ စိတ်က လှုပ်ခတ်သွားကာ အကြွင်းအကျန်ဝိညာဉ်ကို ကြည့်နေမိသည်။ သူက ထိုအရာ၏ ဇစ်မြစ်ကို မှန်းဆထားပြီးသား ဖြစ်၏။ ထိုအရာက နတ်ဧကရာဇ်ဖြစ်ကာ ဤစကြဝဠာ၏ ပထမဦးဆုံးသက်ရှိ ဖြစ်ပေသည်။

ဝမ်ပေါင်လဲ့က စိတ်ခံစားချက်ရောထွေးစွာဖြင့် ဒုတိယမြင်ကွင်းကို ကြည့်လိုက်၏။ ထိုအရာက အကြွင်းအကျန်ဝိညာဉ်ဖြစ်နေဆဲဖြစ်ကာ သူက နှစ်များစွာ တွေ့ကြုံခံစားလာရသည်။ စကြဝဠာထဲရှိ ကြယ်စင်အရေအတွက်က တိုးပွားလာပြီး စည်းမျဉ်းဥပဒေသများကလည်း တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ တစ်ရက်ကျ သူသည် အသိစိတ် ဝင်လာလေ၏။ သူက အချိန်တော်ကြာ ငေးမောနေပြီးသည့်နောက်တွင် ဦးတည်ရာမဲ့ လျှောက်မသွားတော့ပေ။

ထိုအစား သူက ကျင့်ကြံဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့၏။

ကျင့်ကြံရေးအစပိုင်းအဆင့်တွင် ကျင့်စဉ်ဟူ၍ မရှိပေ။ သူက သူ့အလိုလိုသိစိတ်အပေါ် အခြေခံ၍ အသက်ရှူခြင်းနှင့် နားလည်ခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်ရသည်။ ဖြည်းဖြည်းချင်းဖြင့် သူသည် မည်သည့်အဆင့် အနေအထားရောက်နေမှန်း မသိတော့ပေ။ ထိုစဉ် ဒုတိယသက်ရှိ ပေါ်ထွက်လာ၏။

ဤသည်က ကြက်တူရွေးတစ်ကောင် ဖြစ်၏။ အကယ်၍ အနက်ရောင်ခေါင်းတလားကြီးကသာ မရောက်ရှိလာပါက ကြက်တူရွေးသည် ဤစကြဝဠာထဲ ပထမဦးဆုံးပေါ်ထွက်လာမည့် သက်ရှိ ဖြစ်လိမ့်မည်။

သူတို့ကြားတွင် ပဋိပက္ခဟူ၍ မရှိဘဲ နှစ်များစွာ အတူတကွ နေထိုင်ကြသည်။ ထိုအရာက တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် မရင်းနှီးလာခင် အချိန်ထိ ဖြစ်သည်။ အကြွင်းအကျန်ဝိညာဉ်၏ ကျင့်ကြံဆင့်က အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိကာ အတားဆီးနှင့် တွေ့ဆုံသွား၏။

ထိုစဉ် အကြွင်းအကျန်ဝိညာဉ်က အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီးသည့်နောက်တွင် သူ့မှတ်ဉာဏ်တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ပြန်လည်ရရှိလာဟန်ပေါ်သည်။

ထိုမြင်ကွင်းက ထိုအကြွင်းအကျန်ဝိညာဉ် ကောင်းကင်ကို မျက်နှာမူကာ ခေါင်းကို ဆုပ်ကိုင်လျက်  ဒူးထောက်ခြင်းနှင့် အဆုံးသတ်သွားလေ၏။

“ငါက ဘယ်သူလဲ။ ဘယ်နေရာက ရောက်လာတာလဲ။ ဒါက ငါ့မွေးရပ်မြေ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့ရဲ့နှလုံးသားက တစ်ယောက်ယောက် စောင့်စားနေတယ်လို့ ဘာလို့ပြောပြနေတာလဲ။ ငါ့ဘဝထက်တောင် အရေးကြီးတဲ့အရာက ပြီးမြောက်ဖို့ရာအတွက် ငါ့ကို စောင့်ဆိုင်းနေတယ်။ ငါ မမှတ်မိဘူး။ ငါ ဘာလို့ မမှတ်မိရတာလဲ”