အခန်း (၁၃၆၆)

ဟန်မူယဲ့က လက်မြှောက်ပြီး ရှေ့တွင်ရှိသော အစိတ်အပိုင်းများကို စုစည်းသည်။

“ယုကျင်းမြို့သခင်က လေဟာနယ်ကို ရောက်လာပြီလား”

သူက အစိတ်အပိုင်းများကို တပ်ဆင်လျက် မေးသည်။

သူ့စကားအဆုံးတွင် သားရဲလေးတစ်ကောင်က အသံပေးလိုက်ပြီး အလင်းတန်းတစ်ခုကို ဟန်မူယဲ့ဆီသို့ ပို့လွှတ်သည်။

လေဟာနယ်စွမ်းအားကို ကျွမ်းကျင်သော ကောင်းကင်ထမ်းဟို ဖြစ်သည်။

ဟန်မူယဲ့က အလင်းတန်းထဲတွင်ရှိနေသော သင်္ဘောပျံတစ်စင်းကို မြင်ရသည်။ နတ်ဘုရားအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများသည် သင်္ဘောပျံပေါ်တွင် ရှိနေကြသည်။

သူနှင့် အရောင်းအဝယ်လုပ်ရန် သဘောတူထားသော ယုကျင်းမြို့၏လူများ ဖြစ်ကြသည်။

ဟန်မူယဲ့၏ရှေ့တွင်ရှိသော အစိတ်အပိုင်းများသည် နောက်ဆုံးတွင် ပုံရိပ်တစ်ခုအဖြစ် စုစည်းသွားသည်။

ထိုပုံရိပ်က အလင်းတန်း၏ သင်္ဘောပျံပေါ်တွင်ရပ်နေသော အနက်ရောင်ချပ်ဝတ် လူသန်ကြီးနှင့် ဆင်တူသည်။

သို့သော် ကျင့်ကြံသူများက လူတစ်ယောက်ကို ပုံသဏ္ဌာန်နှင့်သာ မှတ်သားခြင်းမဟုတ်ပေ။

ဝိညာဉ်အမှတ်အသားနှင့် အရှိန်အဝါတို့ကို အသုံးပြု၍ လူတစ်ယောက်၏ အထောက်အထားကို ဆုံးဖြတ်ကြသည်။

ဟန်မူယဲ့၏ရှေ့တွင်ရှိသော ရုပ်သေးရုပ်တွင် ဝိညာဉ်မရှိပေ။

ထိုရုပ်သေးရုပ်ကို ယုကျင်းမြို့သခင်ဆီသို့ ပို့ပေးရမည်။

ဟန်မူယဲ့က ရုပ်သေးရုပ်ကို သိမ်းလိုက်ပြီး ခန်းဆောင်ထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ခေးအော့၊ ရွှေရောင်ငှက်နှင့် ဓာတ်စင်ငါးပါးမီးပြင်းဖိုတို့က သူ့နောက်မှ လိုက်မသွားကြပေ။

နတ်ဘုရားသတ်ဖြတ်ခြင်းရုပ်သေးရုပ်နှင့် ကောင်းကင်ထမ်းဟိုတို့က လုံလောက်သည်။

ဟန်မူယဲ့က တိုက်ခိုက်ရန်အတွက် ထွက်သွားခြင်းမဟုတ်ပေ။ ရုပ်သေးရုပ်ကို ပို့ပေးရန်သာ ဖြစ်သည်။

ဟန်မူယဲ့က ကောင်းကင်ထမ်းဟိုကို စီးနင်းပြီး လေဟာနယ်တွင် ခရီးသွားနေသည်။ နတ်ဘုရားသတ်ဖြတ်ခြင်းရုပ်သေးရုပ်က နောက်တွင် နီးကပ်စွာပါလာသည်။

ကောင်းကင်ထမ်းဟိုသည် တခြားလူများအား ဖိနှိပ်နိုင်သော လေဟာနယ်တွင် လွတ်လပ်စွာ သွားလာနေသည်။

ထိုအရာသည် သူ၏ အထူးစွမ်းရည် ဖြစ်သည်။

“ဘုန်း”

ကောင်းကင်ထမ်းဟိုက ရှေ့တွင်ရှိသော လေဟာနယ်အတားအဆီးကို ထိုးဖောက်လိုက်သည်။ ဟန်မူယဲ့က သင်္ဘောပျံတစ်စင်းကို မြင်ရသည်။

ကောင်းကင်ထမ်းဟို ဖော်ပြခဲ့သော သင်္ဘောပျံပင် ဖြစ်သည်။

“ဆရာဟန်များလား”

သင်္ဘောပျံတွင်ရှိသော လူများက ရေရွတ်လိုက်ကြသည်။

ရွှေအလင်းတစ်ခုသည် ဟန်မူယဲ့ဆီသို့ ပျံသန်းလာသည်။

ဟန်မူယဲ့က လက်ဆန့်ထုတ်ပြီး ရွှေအလင်းကို ထိသည်။ ရွှေအလင်းက လှေကားထစ်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

အကယ်၍ ဟန်မူယဲ့၏ အထောက်အထားက မစစ်မှန်လျှင် ရွှေအလင်းသည် ဓားမော့အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်။

ဟန်မူယဲ့က လှေကားထစ်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်ပြီး ခဏအကြာတွင် သင်္ဘောပျံဆီသို့ ရောက်လာသည်။

နက်ရှိုင်းသောအငွေ့အသက်နှင့် နတ်ဘုရားအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများသည် သင်္ဘောပျံ၏ ကုန်းပတ်ပေါ်တွင် ရှိနေသည်။

“ဟားဟား၊ ရှရူကျယ်က ဆရာဟန်ကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်”

ရှေ့ဆုံးတွင်ရှိသော နတ်ဘုရားအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူက ဟန်မူယဲ့ကို ဦးညွတ်လိုက်သည်။

ယုကျင်းမြို့သခင်၊ နတ်ဘုရားအဆင့်၏ ကမ္ဘာဦးကျွမ်းကျင်သူ ချပ်ဝတ်သခင်ရှရူကျယ် ဖြစ်သည်။

သူက လေဟာနယ်တွင် နာမည်ကြီးသည်။

“မြို့သခင်ရှ၊ သေချာတွေးပြီးပြီလား။ ကျွန်တော်သန့်စင်ထားတဲ့ ရုပ်သေးရုပ်မှာ အားနည်းချက်တွေ ရှိနေတယ်”

ဟန်မူယဲ့က ယဉ်ကျေးမှုအရ စကားပြောမနေဘဲ တိုက်ရိုက်ပြောသည်။

သူ့စကားကြောင့် ရှရူကျယ်၏အပြုံးက ဖြည်းဖြည်းချင်း မှိန်ဖျော့သွားသည်။

သူက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လက်ကိုဝှေ့ယမ်း၍ ပတ်ဝန်းကျင်တွင်ရှိသော လူများကို ထွက်သွားစေသည်။

“ဆရာဟန်ပြောတဲ့ အားနည်းချက်တွေကို သတိထားမိပါတယ်”

“ကျွန်တော့်ဝိညာဉ်က ဒီရုပ်သေးရုပ်နဲ့ ပေါင်းစပ်သွားရင် ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်မှာ ဆက်ပြီး တိုးတက်လာဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး”

“ဒီရုပ်သေးရုပ်ထဲမှာပဲ တစ်သက်လုံး အကျဉ်းကျနေလိမ့်မယ်”

ရှရူကျယ်၏ မျက်လုံးများက ပြတ်သားနေပြီး လက်သီးဆုပ်ထားသည်။

“ဒါပေမဲ့ ဒီနည်းလမ်းပဲ ရှိတော့တယ်”

သူက အသက်ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ဟန်မူယဲ့ကို ကြည့်သည်။

“ဆရာဟန်က လင်းလုံမြို့ကို သိတယ်မဟုတ်လား”

လင်းလုံမြို့သည် လေဟာနယ်မြို့များကြားတွင် အဆင့်တစ်ဆယ်အတွင်း၌ ရှိသည်။

ထိုမြို့တွင် နတ်ဘုရားအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများ ရှိနေပြီး ရှေးခေတ်၏ ကျွမ်းကျင်သူများလည်း ရှိသည်ဟု ပြောကြသည်။

ထို့ကြောင့် ထိုမြို့ကို မည်သူမှ ရန်မစရဲကြပေ။

လင်းလုံမြို့သည် အလွန်လွှမ်းမိုးနိုင်ပြီး သူတို့ကို ဆန့်ကျင်ရဲသောလူများက ပျောက်ကွယ်သွားရသည်။

“မြို့သခင်ရှက လင်းလုံမြို့နဲ့ အဆင်မပြေဘူးလား”

ဟန်မူယဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မေးသည်။

သူက လင်းလုံမြို့အကြောင်းကို မစိုးရိမ်ပေ။

သူက စကြဝဠာနယ်မြေသို့ သွားတော့မည်ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် သူက ပန်းပဲပညာရှင်အစည်းအရုံး၏ ပင်မအကြီးအကဲတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ၏ နောက်ခံအရ လင်းလုံမြို့ကို ဂရုစိုက်နေရန် မလိုအပ်ပေ။

“ဟုတ်ပါတယ်”

ရှရူကျယ်က ခေါင်းညိတ်သည်။ သူက မုန်းတီးစွာ ပြောသည်။

“ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က သူတို့ကို ရန်စခဲ့တာမဟုတ်ဘူး။ သူတို့က ကျွန်တော့်ကို ရန်စခဲ့တာပါ”

ရှရူကျယ်၏ တစ်ဦးတည်းသောသားသည် လင်းလုံမြို့၏ ကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့နှင့် ခရီးသွားနေသောအချိန်တွင် တန်ဖိုးသိပ်မရှိသော ရတနာတစ်ခုကြောင့် အသတ်ခံလိုက်ရသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူ၏သားက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကယ်တင်ရန်အတွက် ရတနာများကို ပေးအပ်ခဲ့သည်။ သို့သော် လင်းလုံမြို့က ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။

လင်းလုံမြို့၏အမြင်တွင် ယုကျင်းမြို့က အရေးမပါပေ။

ရှရူကျယ်က ထိုမုန်းတီးမှုကို နှလုံးသားထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားခဲ့သည်။

ယုကျင်းမြို့ဆယ်ခု ပေါင်းလိုက်လျှင်ပင် လင်းလုံမြို့ကို မယှဉ်နိုင်ပေ။

“အဲဒါကြောင့် ဆရာဟန်ရဲ့ စကြဝဠာတစ်ဝက်အဆင့် ရုပ်သေးရုပ်ကို လိုချင်တာပါ”

ရှရူကျယ်က တင်းကျပ်စွာ လက်သီးဆုပ်ထားပြီး အသက်ရှူသွင်းသည်။

သူ့မျက်လုံးထဲတွင် သွေးနီရောင်အလင်းကို မြင်ရသည်။

‘သားဖြစ်သူအတွက် လက်စားချေချင်တာလား’

ဟန်မူယဲ့က နားလည်မှုရှိစွာ ခေါင်းညိတ်သည်။

လူတစ်ယောက်၏ နှလုံးသားထဲတွင် တွယ်ငြိနေသော ထိုရန်ငြိုးမျိုးသည် ကျင့်ကြံခြင်းကို ထိခိုက်စေသည်။

ထိုဖြစ်ရပ်သည် အတားအဆီးတစ်ခု ဖြစ်လာသောကြောင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်၍ ဖြေရှင်းလိုက်လျှင် ပိုကောင်းသည်။

“ဝီ”

ဟန်မူယဲ့က စကြဝဠာတစ်ဝက်အဆင့် ရုပ်သေးရုပ်ကို ထုတ်ယူသည်။

ထိုရုပ်သေးရုပ်က ရှရူကျယ်နှင့် ဆင်တူသည်။

“မြို့သခင်ရှကို ဘယ်သူမှ မမှတ်မိအောင် ဒီရုပ်သေးရုပ်ရဲ့ပုံစံကို ပြောင်းလဲပေးလို့ရတယ်”

ဟန်မူယဲ့က ပြောသည်။

ရှရူကျယ်က ကျေနပ်စွာရယ်လိုက်ပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းသည်။

“ကျွန်တော်က ယုကျင်းမြို့ကို ကျင်းလန်မြို့ဆီ ပေးခဲ့ပါပြီ”

“ကျွန်တော်ထွက်သွားရင် ကျင်းလန်မြို့က ယုကျင်းမြို့ကို သိမ်းပိုက်လိမ့်မယ်”

“လေဟာနယ်မှာ လျှောက်သွားနေတဲ့ တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်အနေနဲ့ အနှောင်အဖွဲ့မရှိဘဲ လွတ်လွတ်လပ်လပ် လက်စားချေနိုင်တယ်”

သူက စကားပြောလိုက်ပြီး ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ခုကို ဟန်မူယဲ့ဆီသို့ ပေးသည်။

“ဆရာဟန်၊ ဒါက သဘောတူထားတဲ့ ဆုကြေးပါ”

ဟန်မူယဲ့က ကျောက်စိမ်းပြားကို ယူလိုက်ပြီး နတ်အာရုံဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်သည်။

ကျောက်စိမ်းပြားထဲတွင် မြေပုံတစ်ခု ရှိနေသည်။

ထိုမြေပုံသည် အင်အားစုအများအပြား ရှာဖွေနေသော လေဟာနယ်တွင် ပျောက်ဆုံးသွားသည့် မြို့တစ်မြို့၏တည်နေရာကို ဖော်ပြထားသည်။

“ကျီယန်မြို့လား”

“တကယ်ပဲလား”

ဟန်မူယဲ့က တီးတိုးပြောသည်။

ရှေးခေတ်ကျမ်းစာများထဲတွင် ကျီယန်မြို့အကြောင်းကို ဖော်ပြထားသည်။

ကျီယန်မြို့ကို ခရမ်းနေမင်းရွှေကျီးကန်း၏ ကျောပေါ်တွင် တည်ဆောက်ထားသည်ဟု ပြောကြသည်။

ခရမ်းနေမင်းရွှေကျီးကန်းသည် ရွှေကျီးကန်းမျိုးနွယ်ပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏ သွေးမျိုးဆက်သည် မဟာနေမင်းရွှေကျီးကန်းထက် ပိုမိုသန်မာလိမ့်မည်။

ကျီယန်မြို့တွင် အလွန်အားကောင်းသော လက်နက်များ ရှိနေသည်။

အဆုံးတွင် အမည်မသိ အကြောင်းပြချက်များကြောင့် ကျီယန်မြို့သည် ဖရိုဖရဲဖြစ်လာသည်။ နတ်ဘုရားလက်နက်များက အချင်းချင်း ဆန့်ကျင်နေပြီး ကျီယန်မြို့က လေဟာနယ်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

“ဆရာဟန်၊ ကျီယန်မြို့ရဲ့ နတ်ဘုရားလက်နက်တွေက ထူးခြားတယ်။ အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ကျီယန်မြို့ရဲ့တည်နေရာကို ရှာတွေ့ထားတဲ့ အင်အားစုတွေက လူလွှတ်ခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာနိုင်တဲ့လူ တစ်ယောက်မှမရှိဘူး”

“အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော့်သားကလည်း ကျီယန်မြို့မြေပုံကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်။ ဒါပေမဲ့ လမ်းတစ်ဝက်မှာ လင်းလုံမြို့ကြောင့် အသတ်ခံလိုက်ရတယ်”

ရှရူကျယ်က ဝမ်းနည်းနေသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောသည်။

ဟန်မူယဲ့က ကျောက်စိမ်းပြားကို သိမ်းလိုက်ပြီး ရှရူကျယ်ကို ရုပ်သေးရုပ်နှင့် ပေါင်းစပ်နိုင်ရန် ညွှန်ပြပေးသည်။

သုံးရက်အကြာတွင် ရုပ်သေးရုပ်က တုန်ခါနေပြီး မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှရူကျယ်၏ ရုပ်ခန္ဓာက ဖြည်းဖြည်းချင်း ယိုယွင်းသွားသည်။

ဝိညာဉ်၊ ချီနှင့် အသက်စွမ်းအား၏ ထောက်ပံ့မှုမရှိသောကြောင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။

“ဘန်း”

ရှရူကျယ် သို့မဟုတ် ရုပ်သေးရုပ်က လက်သီးဆုပ်လိုက်ပြီး ထိုးချသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်က တုန်ခါသွားသည်။ လေဟာနယ်က တစ်ခါတည်း ထိုးဖောက်ခံလိုက်ရသည်။

ထိုခွန်အားကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်တွင်ရှိသော လူများက အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

‘လောကမှာ ဒီလိုကျွမ်းကျင်သူမျိုး ရှိနေတာလား’

‘ရုပ်သေးရုပ်နဲ့ ဝိညာဉ်ကို ပေါင်းစပ်လိုက်ရင် ဒီလိုကျွမ်းကျင်သူမျိုးကို မွေးထုတ်နိုင်တာလား’

ကမ္ဘာဦးအဆင့် ရုပ်သေးရုပ်ကို ထိန်းချုပ်ရန်အတွက် နတ်ဘုရားအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများက ပူးပေါင်းရသည်။

သို့သော် လုံလောက်သော ပူးပေါင်းမှု မရှိလျှင် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းကို အပြည့်အဝ မဖော်ထုတ်နိုင်ပေ။

ယခုအချိန်တွင် ဝိညာဉ်တစ်ခုက တခြားလူများနှင့် ပူးပေါင်းရန်မလိုအပ်ဘဲ အလွန်အားကောင်းသော ရုပ်သေးရုပ်ကို ကောင်းမွန်စွာ ထိန်းချုပ်နေသည်။

ကမ္ဘာဦးအဆင့်က ထိုရုပ်သေးရုပ်နှင့် မယှဉ်နိုင်ပေ။

“စကြဝဠာတစ်ဝက်အဆင့်လား”

နတ်ဘုရားအဆင့် ရုပ်သေးသခင်တစ်ယောက်က တီးတိုးပြောလိုက်ပြီး လက်သီးထိုးလိုက်သော ရှရူကျယ်ကို ကြည့်သည်။

ဘေးတွင်ရှိသော လူများ၏မျက်လုံးက တောက်ပနေသည်။

“ဆရာဟန်က အဆင့်သစ်တစ်ခုကို တကယ်ပဲ ဖန်တီးနိုင်ခဲ့တာလား”

ရှရူကျယ်က လေးနက်သောမျက်နှာထားဖြင့် ဟန်မူယဲ့ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး မေးသည်။

“ဟုတ်တယ်”

ဟန်မူယဲ့က ပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်သည်။

“ဒီအဆင့်ကို ခေးအော့လို့ခေါ်တယ်”

ခေးအော့အဆင့် ....

ကမ္ဘာဦးအဆင့်ကို ကျော်လွန်နေသော်လည်း စကြဝဠာအဆင့်ထက် နိမ့်ကျသည်။

ဟန်မူယဲ့က ထိုအဆင့်ကို ဖန်တီးခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုအဆင့်သည် ကိန်းသေဖြစ်ပြီး ဆက်လက်တိုးတက်လာအောင် မလုပ်နိုင်ပေ။

ထို့အပြင် ထိုရုပ်သေးရုပ်များသည် ကြယ်စင်စုစကြဝဠာ၏ အမွေအနှစ်ကို ဖြတ်တောက်ရန်အတွက် ဖြစ်သည်။

အချိန်တစ်ခုအကြာတွင် သူက ရုပ်သေးရုပ်များအား ဖန်တီးသည့်နည်းလမ်းကို ဝေမျှပေးလိုက်မည်။

သူက ဝေမျှမပေးလျှင်ပင် သူ၏ ပန်းပဲနည်းစနစ်ကို နားလည်နိုင်သော ကျွမ်းကျင်သူများ ရှိနေကြသည်။

လောကတွင် မဖြေရှင်းနိုင်သော ပန်းပဲနည်းစနစ်ဟူ၍ မရှိပေ။

“ခေးအော့အဆင့်”

ရှရူကျယ်က တီးတိုးရေရွတ်လိုက်ပြီး ကျေနပ်စွာရယ်မော၍ ဟန်မူယဲ့ကို ဦးညွတ်သည်။

“ဆရာဟန်၊ ကံပါရင် ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့”

ဟန်မူယဲ့က သူ့ကိုကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

သူက သင်္ဘောပျံတွင် ဆက်မနေတော့ဘဲ ကောင်းကင်ထမ်းဟိုနှင့်အတူ တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်လာခဲ့သည်။