အခန်း (၁၃၇၂)

လင်းယောင်သည် ဓားကိုင်ထားသော ရုပ်သေးရုပ်၏နာမည် ဖြစ်သည်။

ထိုရုပ်သေးရုပ်သည် ကမ္ဘာဦးအဆင့်ကို ကျော်လွန်နေပြီး ရုပ်သေးရုပ်လေးရုပ်ထဲတွင် အသန်မာဆုံးဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ထိုရုပ်သေးရုပ်က ရေခဲစွမ်းရည်ကြောင့် ချုပ်နှောင်ခံထားရသည်။

အနက်ရောင်ပုံရိပ်၏ အေးစက်သောအငွေ့အသက်သည် ဓားကိုင်ထားသော ရုပ်သေးရုပ်ဆီသို့ ကူးပြောင်းသွားသည်။

ထိုပုံရိပ်က ဝတ်စုံ၏အောက်တွင် ရေခဲအငွေ့အသက်နှင့် ချပ်ဝတ်တစ်ခုကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

ထိုချပ်ဝတ်သည် ကမ္ဘာဦးအဆင့်ကို ကျော်လွန်နေသည်။

ဟန်မူယဲ့က ထိုသို့ အားကောင်းသော ချပ်ဝတ်ကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် မြင်လိုက်ရသည်။

နတ်ဘုရားအဆင့်တွင် ချပ်ဝတ်နှင့် ရုပ်သေးရုပ်များကို ထိန်းချုပ်ရာတွင် ကွဲပြားမှုမရှိတော့ပေ။ ရုပ်သေးရုပ်များကို ထိန်းချုပ်ရန် ခက်ခဲသော်လည်း တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ကောင်းမွန်သည်။

တစ်ဖက်တွင် ချပ်ဝတ်က အသုံးပြုသူ၏ အမြန်နှုန်း၊ ခွန်အားနှင့် ခုခံနိုင်စွမ်းကို တိုးမြှင့်ပေးသည်။

ဟန်မူယဲ့က ကြယ်စင်စုစကြဝဠာတွင် ထိပ်တန်းအဆင့် အင်အားစုအဖြစ် ရုပ်သေးရုပ်များကို မြင်ခဲ့ရသည်။ ချပ်ဝတ်ကို ထိန်းချုပ်ထားသောလူများ သိပ်မရှိကြပေ။

“ဝှစ်”

ပတ်ဝန်းကျင်ကို လွှမ်းခြုံထားသော မီးတောက်များက ပေါက်ကွဲသွားသည်။ ဓားမော့ကိုင်ထားသော ရုပ်သေးရုပ်က ပေါ်ထွက်လာပြီး အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူကို ကြည့်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ရုပ်သေးရုပ်က အနီရောင်အလင်းကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

သတ်ဖြတ်လိုစိတ် ဖြစ်သည်။

“လင်းဟိုင်၊ မင်းက ကျီယန်မြို့ကို ပြန်လာရဲသေးတယ်ပေါ့”

ရုပ်သေးရုပ်က ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ဓားမော့ကို မြှောက်သည်။

သို့သော် သူမလှုပ်ရှားနိုင်ခင် တစ်ဖက်လူက လက်မြှောက်လိုက်သည်။

အေးခဲနေသော မြူခိုးများက ဓားမော့ကိုင်ထားသော ရုပ်သေးရုပ်ကိုလည်း ရပ်တန့်သွားစေသည်။

“ငါက ဘာဖြစ်လို့ ပြန်မလာရဲရမှာလဲ”

“မင်းတို့က ကျီယန်မြို့နဲ့အတူ သေဆုံးသွားချင်ပေမဲ့ ငါကတော့ မဟုတ်ဘူးလေ”

ထိုလူ၏အသံက အနည်းငယ်အက်ကွဲပြီး မှုန်မှိုင်းနေသည်။

“ခေတ်တစ်ခေတ်ရဲ့ အဆုံးသတ်ကို အတိတ်မှာပဲ ထားခဲ့သင့်တယ်”

ဝတ်စုံနှင့်လူက ယဇ်ပလ္လင်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ သူက ကောင်းကင်အထိ ထိုးတက်သွားသော အလင်းရောင်ကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

“သူက ရှုကျီယန်က သေဆုံးသွားပြီ။ ကျီယန်မြို့ရဲ့ ဂုဏ်ကျက်သရေကို ထိန်းသိမ်းဖို့အတွက် ခရမ်းနေမင်းမီးပြင်းဖိုကို ငါတို့ဆီ လက်လွှဲပေးသင့်တယ်”

ထိုလူက ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာ ပြောသည်။ သူ၏ အနက်ရောင်ဝတ်စုံက ပေါက်ကွဲသွားပြီး ရေခဲချပ်ဝတ်နှင့် အေးစက်နေသောပုံရိပ်ကို ဖော်ပြသည်။ သူက လက်ထဲတွင် ကျိုင်းတုတ်ကို ကိုင်ထားသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ရေခဲနှင့် ပြုလုပ်ထားသည်ဟု ထင်ရသည်။

သို့မဟုတ် သူက ရေခဲထုထဲမှ ပေါ်ထွက်လာသည်ဟု ပြောနိုင်သည်။

“လင်းဟိုင်၊ အရူးကောင်။ ဆရာကို မလေးမစားပြုမူနေတယ်။ သေသင့်တယ်”

ဓားမော့ကိုင်ထားသော ရုပ်သေးရုပ်က ရေခဲများကို ချိုးဖျက်ရန် ကြိုးစားနေသည်။

ရေခဲစွမ်းအင်နှင့် အကြီးအကဲက အေးစက်စွာ ပြုံးသည်။ သူ၏ တောင့်တင်းနေသော မျက်နှာထားက ကြောက်စရာကောင်းသည်။

သူက လက်ထဲတွင်ရှိသော ကျိုင်းတုတ်ဖြင့် ရှေ့သို့ ညွှန်ပြသည်။

“ငါက ဒီနေ့အတွက် နှစ်ပေါင်းသုံးသိန်းကြာအောင် စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရတယ်”

ရေခဲများသည် ဓားတစ်လက်အဖြစ် စုစည်းလာပြီး ဓားမော့ကိုင်ထားသော ရုပ်သေးရုပ်၏ ရင်ဘတ်ကို ခုတ်ပိုင်းသည်။

ထိုဓားချက်သည် အဆုံးမရှိသော ထူးခြားဆန်းကြယ်မှုကို သယ်ဆောင်ထားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို တုန်ခါသွားစေသည်။

ထိုဓားချက်ကို ရုပ်သေးရုပ်က ခုခံနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

“ဘုန်း”

ကျယ်လောင်သောအသံကို ကြားရသည်။

ဓားတစ်လက် ပေါ်ထွက်လာသည်။

အကြီးအကဲ၏ ရေခဲဓား မဟုတ်ပေ။ ရေခဲများဖြင့် ချုပ်နှောင်ခံထားရသော ရုပ်သေးရုပ်၏ ဓားချက် ဖြစ်သည်။ ထိုရုပ်သေးရုပ်က ရေခဲလွှာကို ထိုးခွဲပြီး အကြီးအကဲ၏ ကျိုင်းတုတ်ကို ခုတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။

ပြတ်တောက်သွားသော ကျိုင်းတုတ်က လေထုထဲတွင် လွင့်မျောနေပြီး ရေခဲစွမ်းအင်ကို ထုတ်လွှတ်သည်။ ဆယ်မိုင်ပတ်ဝန်းကျင်က ချက်ချင်း အေးခဲသွားသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တွင်ရှိသော တခြားလူများက အအေးဒဏ်ကြောင့် တုန်ခါသွားကြသည်။

သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအင်သည် ထိုရေခဲစွမ်းအားကို ခုခံရန် မလုံလောက်ပေ။

“လင်းယောင်”

ရေခဲစွမ်းအင်နှင့် အကြီးအကဲက ဟိန်းဟောက်သည်။ သူက ချပ်ဝတ်မှတစ်ဆင့် ရေခဲမီးတောက်ကို စုစည်းသည်။

ထိုမီးတောက်သည် အအေးဓာတ်ကို ထုတ်လွှတ်နေခဲ့သည်။

“ဘန်း”

ထိုမီး‌တောက်ကို မြားတစ်စင်းက ထိုးခွဲလိုက်သည်။ လေးကိုင်ထားသော ရုပ်သေးရုပ်က ရှေ့တက်လာသည်။

လှံကိုင်ထားသော ရုပ်သေးရုပ်ကလည်း ရောက်လာပြီး အေးခဲနေသော ဓားမော့နှင့်ရုပ်သေးရုပ်ကို လွတ်မြောက်အောင် ကူညီပေးသည်။

ရွှေရောင်ချပ်ဝတ်နှင့် ရုပ်သေးရုပ်လေးရုပ်က ယဇ်ပလ္လင်၏ရှေ့တွင် ပခုံးချင်းယှဉ်လျက် ရှိနေကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ငွေရောင်ရုပ်သေးရုပ်ကလည်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ရေခဲချပ်ဝတ်နှင့် အကြီးအကဲကို ကူညီပေးသည်။

“ရှားပါးလိုက်တာ။ ကျီယန်မြို့သခင်ဟောင်းရဲ့ တပည့်တွေအားလုံးနီးပါး စုစည်းနေတယ်”

သိပ်မဝေးသောနေရာတွင် အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူအိုကြီးက ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူက အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ ခရမ်းနေမင်းမီးပြင်းဖိုကို လှမ်းကြည့်သည်။

တခြားနေရာတွင် တူညီဝတ်စုံနှင့် ကျွမ်းကျင်သူများက ကမ္ဘာဦးရုပ်သေးရုပ်များကို ထိန်းချုပ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို စောင့်ကြပ်ထားသည်။

“ဟားဟား၊ အခု ငါရောက်လာပြီဆိုတော့ လူစုံသွားပြီပေါ့”

အသံတစ်သံကို ကြားရသည်။

ထိုအသံကြောင့် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးက ချုပ်နှောင်ခံလိုက်ရသည်။

ဟန်မူယဲ့က စိုးရိမ်စွာ လှမ်းကြည့်သည်။

ရှရူကျယ်၏ဝိညာဉ်ကို ပုတီးစေ့အဖြစ် ပြောင်းလဲခဲ့သော ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်သည်။

ထိုကျွမ်းကျင်သူက ပထမဆုံးအနေဖြင့် ဟန်မူယဲ့ကို စိုးရိမ်အောင်လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

သူက ရုပ်သေးရုပ်နှင့် ချပ်ဝတ်များကို မှီခိုမထားပေ။ သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာစွမ်းအားသည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို ဖိနှိပ်နိုင်သည်။

သူက ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားဖြင့် နတ်ဘုရားသားရဲများကို ချေမွပစ်နိုင်သော ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

“အစ်ကိုကြီးယောင်ရန်”

“ကျန်းယောင်ရန်”

“ကျီယန်မြို့ရဲ့ သခင်လေး၊ ရှူကျီယန်ရဲ့ ပထမဆုံး တိုက်ရိုက်တပည့်”

ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ထိတ်လန့်နေသော စကားသံများကို ကြားနိုင်သည်။

အစပိုင်းတွင် စကားပြောခဲ့သော အကြီးအကဲက မျက်နှာထားပြောင်းလဲသွားပြီး လှည့်ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။

ကျန်းယောင်ရန်ကို မှတ်မိနေသော တခြားလူများက ချက်ချင်း နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။

“စကြဝဠာနယ်မြေရဲ့ ထိပ်တန်းမိသားစုကြီးသုံးခု”

ဟန်မူယဲ့၏ နောက်တွင်ရှိသော လုကျီရှုက လေးနက်စွာပြောသည်။

“ကျန်းမိသားစုရဲ့ ထိပ်တန်းအဆင့် အကြီးအကဲတစ်ယောက်၊ စကြဝဠာနယ်မြေရဲ့ အသန်မာဆုံး ပန်းပဲပညာရှင်တစ်ယောက်”

“သူက ကျီယန်မြို့ရဲ့ သခင်လေးဖြစ်ခဲ့တာ အံ့အားသင့်စရာပဲ”

လုကျီရှုက ထိုအကြောင်းကို မသိခဲ့ပေ။

မိသားစုထဲတွင်ရှိသော သူ၏အဆင့်အတန်းက ထိုလျှို့ဝှက်ချက်များကို သိရှိရန်အတွက် မလုံလောက်ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ကျန်းယောင်ရန်ရောက်လာသောကြောင့် တခြားလူများက နောက်ဆုတ်သွားသည့်အတွက် အံ့အားသင့်နေရန် မလိုတော့ပေ။

သူ၏ ခွန်အားနှင့် အဆင့်အတန်းကို တခြားလူများက မဆန့်ကျင်နိုင်ကြပေ။

ကျန်းယောင်ရန်က ဟန်မူယဲ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

ဟန်မူယဲ့ကလည်း ပြန်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ထိုအဆင့်တွင်ရှိသော ကျွမ်းကျင်သူများကသာ ဟန်မူယဲ့ကို အလေးအနက်ထားအောင် ပြုလုပ်နိုင်သည်။

နောက်တွင်ရှိသော သခင်မမူယွဲ့က တုံ့ဆိုင်းနေပြီး တစ်ခုခုကို စဉ်းစားနေပုံပေါ်သည်။

ရေခဲချပ်ဝတ် အကြီးအကဲနှင့် ငွေရောင်ရုပ်သေးရုပ်တို့က ကျန်းယောင်ရန်ကို ရှုပ်ထွေးသောမျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်သည်။

ရွှေရောင်ချပ်ဝတ်နှင့် ရုပ်သေးရုပ်လေးရုပ်က အသိစိတ်လွတ်နေပုံပေါ်သည်။

“မင်း၊ မင်းက ကျီယန်မြို့ကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်”

လေးကိုင်ထားသော ရုပ်သေးရုပ်က တီးတိုးပြောသည်။

ကျန်းယောင်ရန်က ရုပ်သေးရုပ်လေးရုပ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မီးပြင်းဖိုနှင့် ခရမ်းရောင်မီးတောက်ကို ဆက်ကြည့်သည်။

“အမှန်အတိုင်းပြောရရင် မင်းတို့က ဒီမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ချုပ်နှောင်ထားဖို့ မလိုပါဘူး”

“သူက ပန်းပဲပညာလမ်းစဉ်ရဲ့ တားမြစ်နယ်ပယ်ကို စိန်ခေါ်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့အချိန်မှာ ကျီယန်မြို့ရဲ့ ကံကြမ္မာက သတ်မှတ်ပြီးသား ဖြစ်သွားပြီ”

ကျန်းယောင်ယန်က ယဇ်ပလ္လင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာပြောသည်။

သူ့မျက်နှာထားက အထီးကျန်ပြီး အားကျနေပုံပေါ်သည်။

သူ့စကားကြောင့် ရုပ်သေးရုပ်လေးရုပ်က တုန်ခါသွားပြီး ပြိုင်တူရှေ့တက်လာကြသည်။

ကျန်းယောင်ရန်က သူတို့၏ရည်ရွယ်ချက်ကို ကြိုသိနေသကဲ့သို့ မီးတောက်များကို ထုတ်လွှတ်သည်။

ထိုမီးတောက်များ၏ အပူရှိန်ကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်က တွန့်လိမ်သွားသည်။

“ငါ့ကို မတားနဲ့။ ငါက ဒီကိုရောက်လာမှတော့ သူနဲ့ တွေ့ရမယ်”

ကျန်းယောင်ရန်၏အသံက မကျယ်လောင်သော်လည်း မငြင်းဆန်နိုင်သော ဖိအားကို သယ်ဆောင်ထားသည်။

သူက ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖိနှိပ်သည်။

ပေတစ်ထောင်ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဖုန်မှုန့်များကပင် မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။

ရွှေရောင်ချပ်ဝတ် ရုပ်သေးရုပ်လေးရုပ်က ရပ်တန့်နေပြီး သူ့ကို တားဆီးရန် မကြိုးစားကြပေ။

သူတို့က ဖိနှိပ်ခံထားရသည်လား သို့မဟုတ် မလှုပ်ရှားချင်သည်လား သူတို့ကိုယ်တိုင်သာ သိလိမ့်မည်။

ကျန်းယောင်ရန်က ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း တက်သွားပြီး မီးတောက်များနှင့် မီးပြင်းဖိုကို ကြည့်သည်။

“ခရမ်းနေမင်းအကြီးအကဲ၊ အရင်က ခင်ဗျားရဲ့ အမွေအနှစ်စိန်ခေါ်မှုကို လက်မခံနိုင်ခဲ့ဘူး။ အခုတော့ ပြန်ရောက်လာပြီ”

“ဒီနေ့မှာ ခရမ်းနေမင်းမီးပြင်းဖိုကို သေချာပေါက် ယူသွားရမယ်”

သူက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လက်မြှောက်၍ ရှေ့တွင်ရှိသော မီးပြင်းဖိုကို ရိုက်ချသည်။

အောက်တွင်ရှိသော ရေခဲချပ်ဝတ်နှင့် အကြီးအကဲ၏ မျက်နှာထားက ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူက ရေခဲစွမ်းအင်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး ရှေ့တက်သွားသည်။

ငွေရောင်ရုပ်သေးရုပ်ကလည်း နောက်မှ လိုက်လာသည်။

လှံကိုင်ထားသော ရုပ်သေးရုပ်က သူတို့ကို တားချင်သော်လည်း ဓားကိုင်ထားသောရုပ်သေးရုပ်က ရပ်တန့်လိုက်သည်။

“သူတို့က ခရမ်းနေမင်းမီးပြင်းဖိုကို ယူသွားနိုင်ရင် အဲဒါက အကြီးအကဲရဲ့ ရွေးချယ်မှုပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်”

ဓားကိုင်ထားသော ရုပ်သေးရုပ်က ရေရွတ်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်သည်။

“မင်းတို့က ခရမ်းနေမင်းမီးပြင်းဖိုနဲ့ ငါတို့သခင်ရဲ့ အမွေအနှစ်ကို လိုချင်ရင် ကြိုးစားကြည့်လို့ရတယ်”

ကြိုးစားကြည့်နိုင်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တွင်ရှိသော ကျင့်ကြံသူများက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ တချို့က မီးပြင်းဖိုဆီသို့ ခုန်ဝင်သွားသည်။

သို့သော် သူတို့ လှုပ်ရှားလိုက်သောအချိန်တွင် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်က တစ်လက်မချင်းစီ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူတို့၏ ဝိညာဉ်က ခန္ဓာကိုယ်ပျောက်ကွယ်သွားကြောင်း သတိမထားမိဘဲ မီးပြင်းဖိုထဲသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

“ဒီနည်းလမ်းမျိုးပဲ”

ဓာတ်စင်ငါးပါးမီးပြင်းဖိုက ထိတ်လန့်စွာ ပြောသည်။

ဘေးတွင်ရှိသော ခေးအော့က ခေါင်းညိတ်သည်။

“အရင်က အဲဒီအမွေအနှစ်မျိုး ရှိခဲ့တယ်”

အမွေအနှစ်သက်သက်သာ မဟုတ်ပေ။ ဓာတ်စင်ငါးပါးမီးပြင်းဖိုက ထိုနည်းလမ်းမျိုးဖြင့် သန့်စင်ခံလိုက်ရသည်။

ထိုနှစ်များတွင် ဓာတ်စင်ငါးပါးမီးပြင်းဖိုက ရေမှင်စာ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို နှစ်ပေါင်းမရေမတွက်နိုင်အောင် ဖိနှိပ်ထားခဲ့သည်။

‘ကျီယန်မြို့ရဲ့ ကျွမ်းကျင်သူက မူလစကြဝဠာကို သွားခဲ့တာလား။ အဲဒီကနေ ရွှေကျီးကန်းတွေကို ပြန်ခေါ်လာခဲ့တာလား’

‘ဒါမှမဟုတ် ကျီယန်မြို့နဲ့ ပျက်စီးခြင်းတောရိုင်းက ပတ်သတ်နေတာလား’

ဝိညာဉ်စုပ်ယူခံလိုက်ရသော ဖြစ်ရပ်ကြောင့် တခြားလူများက ထိတ်လန့်နေကြသည်။

ထိုမီးပြင်းဖိုသည် အလွန်ထူးဆန်းသော ရတနာတစ်ပါး ဖြစ်သည်။

လူအများအပြားက နောက်ဆုတ်ချင်သော်လည်း ကိုယ်ပိုင်ခန္ဓာကိုယ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။

“ငါတို့က ဘာဖြစ်လို့ ရုပ်သေးရုပ်ဖြစ်နေတာလို့ ထင်လဲ”

ဓားကိုင်ထားသော ရုပ်သေးရုပ်က ဂရုမစိုက်စွာ ပြောသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရုပ်ခန္ဓာသည် မီးပြင်းဖို၏ဝါးမြိုခြင်းကို မခုခံနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။