တစ်ဖက်ကမ်းပန်း

ခေါင်းသုံးလုံးရှိတဲ့ သားရဲရဲ့ ဦးခေါင်းဟာ ပုပ်သွားပေမယ့် အံသြစရာ ကောင်းလောက်အောင် အရိုးသေးသေးလေး အများစုကိုတော့ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ဆဲ ဖြစ်သည်။ သူက ရွှေကျီးကန်းဆီ တိုက်ရိုက် ပစ်ချလိုက်သော် ၎င်းက အစားအသောက်များကို စိတ်ဝင်တစားဖြင့် သန့်စင်ရန် ထွက်သွားခဲ့သည်။

ငွေရောင်သားရဲကို ကျောက်စိမ်းပြား နေရာထဲသို့ ပစ်ချခဲ့၏။ ၎င်းတို့သည် အလွန်ရှားပါးသည့်အရာများ ဖြစ်တာကြောင့် ရွှေကျီးကန်းမှ သန့်စင်ထားသော တကယ်ကောင်းသော အရာများ ဖြစ်လာနိုင်သည်။

တစ်လခွဲ ကြာပြီးနောက် လုရွှမ်ဟာ မျှော်စင်နယ်ပယ် အဆင့်၈မှ ရွှေသိုးတစ်ကောင်ကို ခေါင်းဖြတ်ပြီး ရွှေချိုတစ်စုံကို သိမ်းယူခဲ့သည်။ ထိုတစ်လအကြာတွင် မျှော်စင်နယ်ပယ် တတိယအဆင့်တွင် မိုးပျံပုရွက်ဆိတ်တစ်ရာကို ဆက်တိုက် သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး ၎င်းတို့ထံမှ စွမ်းအားအနည်းငယ်ကို သိမ်းယူခဲ့ပြန်သည်။

သုံးရက်အကြာတွင် လုရွှမ်နဲ့ ကျီရွှေတို့ဟာ မျှော်စင်နယ်ပယ် အဆင့်၇ ရှိ ရွှေမျက်လုံးဆင်တစ်ကောင်ကို သတ်ဖြတ်ကာ ၎င်းရဲ့ ရှည်လျားသောအစွယ်နှစ်ချောင်းကို သန့်ရှင်းစွာ ဆွဲထုတ်ခဲ့သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်မှာ ကျန်ခဲ့တဲ့ နေရာတိုင်းဟာ သွေးစွန်းနေတဲ့ နေရာတွေချည်းပင်။ လုရွှမ်နဲ့ ကျီရွှေတို့ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းများက ပို၍ပို၍ ကျော်ကြားလာခဲ့ကာ လူသားကျင့်ကြံသူများကပင် ၎င်းတို့အား ဆက်လက်၍ အထင်လွဲမှားနေကြပါသည်။

ဒီလူတွေဟာ အသက်ရှင်ဖို့ နေရာတစ်ခုပဲ လိုချင်ပေမယ့် လုရွှမ်ကတော့ ဒီသားရဲတွေကို သွေးထွက်အောင် လုပ်ချင်ခဲ့နေသည်။ သူတို့ ပိုသတ်လေလေ လုရွှမ်အတွက် ပိုရှင်းလာလေလေပဲ။ လူအများစုမှာ ရုန်းမထွက်နိုင်တော့ပေ။ အပြင်ဘက် ထွက်ပေါက်က ပတ်ဝန်းကျင်မှာ မိစ္ဆာသားရဲတွေ အများကြီးရှိနေပြီး အားလုံးက နတ်ခြေလှမ်းနယ်ပယ်များ ဖြစ်သည်။

ထိုသားရဲများသည် ၎င်းတို့၏ အမွေဆက်ခံသူများ လျှပ်စီး ဖြတ်ပြေးသွားသလို ဖျက်ဆီးခံနေရတာကို အရှေ့ တက်လာပြီး သူတို့ နှစ်ယောက်ကို ဖမ်းကာ သတ်ပစ်ကြလိမ့်မည်။

လုရွှမ်ကို စိတ်ပူစေတဲ့အရာက သူတို့မှာ ဒီလိုနာမည်ကြီးအောင် ဖန်တီးထားပေမယ့် အခုထိ တခြားလူတွေ ဘာတွေဖြစ်နေပြီလဲဆိုတာ မသိသေးတာပါပဲ။ ဖျက်ဆီးခံရသည်ဖြစ်စေ ပြေးသည်ဖြစ်စေ တစ်ခုခု သိထားတာက တော်သေးသည်။

ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် လုရွှမ်နဲ့ ကျီရွှေဟာ သစ်ပင်တစ်ပင်၏ နောက်ကွယ်တွင် ပုန်းနေကြလေ၏။ ကောင်းကင်ယံ၌ ၎င်းတို့ကို ခေါ်ဆောင်​နေသကဲ့သို့ တစ်နေရာဆီသို့ တစ်ညီတစ်ညာတည်း ဦးတည်သွားနေသည့် သားရဲများစွာ ရှိ​နေသည်။

"လိုက်ကြည့်ရအောင်"

သူတို့နှစ်ဦးသည် အဆုံးတွင် ငြိမ်သက်စွာ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။ ထိုစဥ် အရပ်ရပ်မှ မိစ္ဆာသားရဲ များစွာလည်း ရောက်လာနေတာကို မမျှော်လင့်ဘဲ တွေ့လိုက်ရသည်။

"ကောင်လေး... ဟားဟား ငါကောင်းတာတစ်ခု တွေ့ပြီကွ!"

ရုတ်တရက် ရွှေကျီးကန်းက ထွက်လာတာကြောင့် ကျီရွှေပင် ထိတ်လန့်သွား၏။

"အဆင်ပြေပါတယ်... ဒါက ငါ့သူငယ်ချင်း ရွှေကျီးကန်း"

လုရွှမ်မှာ ရွှေကျီးကန်း ဘာလုပ်ချင်နေလဲ မသိသော်လည်း မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။

"ငါ့ကို ကျီးဖိုးဖိုးလို့ ခေါ်ပါ"

ကျီရွှေ အံ့အားသင့်သွားသည်။

လုရွှမ်: "သူ့ကို ခေါ်လိုက်ပါ...ငါလည်း အဲ့လိုပဲခေါ်တာ"

"ကျီးဖိုးဖိုး!"

ရွှေကျီးကန်းက ကျီရွှေကို တစ်ချက်ကြည့်သည်။

"ဟေး... ကလေးမလေး မင်းက အရမ်းလှပါတယ်... ဘာလို့ ဒီလောက်ရုပ်ဆိုးအောင် လုပ်ထားရတာလဲ... ကျီးဖိုးဖိုးတော့ သည်းမခံနိုင်ဘူး ကောင်လေး မင်း ဘယ်လိုလုပ် သည်းခံနိုင်ရတာလဲ"

ကျီရွှေ မျက်နှာက နီရဲသွားသည်။ သူမမျက်နှာကို ကုတ်ခြစ်ကာ အထူးအရည်ဖြင့် ဖျက်ဆီးလိုက်သောကြောင့် သူမသည် ရုတ်တရက် တုံ့ပြန်ခဲ့တာက မျက်နှာကို ကွယ်ထားမိတာပါပဲ။

သားရဲတွေ အနားမကပ်ရဲကြသလို လူသားတွေတောင် အနားမကပ်ရဲကြပေမယ့် လုရွှမ်ကတော့ သူမကို ဘယ်တုန်းကမှ မကြိုက်ပါဘူးလို့ မပြောခဲ့ချေ။ သူမသည် ယခင်က မခံစားခဲ့ရသော်လည်း ယခု ရွှေကျီးကန်းက ၎င်းကို ညွှန်ပြလိုက်ရာ သူမနှလုံးသားထဲတွင် ကျေးဇူးတင်မှုများအား တစ်ဟုန်ထိုး ခံစားလိုက်ရသည်။

လူတိုင်းမှာ အလှတရားကို ချစ်မြတ်နိုးတတ်တဲ့ စိတ် ရှိကြတယ် မဟုတ်လား။ သူမကို ကြည့်သောအခါ လူအများ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် ရွံရှာခြင်းတို့ကိုသာ တွေ့ရသည်။ သူမ မခံနိုင်ဘဲ ဝမ်းနည်းကြေကွဲသလို ခံစားခဲ့ရသော်လည်း လုရွှမ်က သူမအား နာကျင်ခံစားစေခြင်းမျိုး လုံးဝ မပြုခဲ့ပေ။

ရွှေကျီးကန်း: "ရုပ်ဆိုးလွန်းတယ်... သည်းမခံနိုင်တော့ဘူး"

သူက ကျီရွှေရဲ့ မျက်နှာပေါ်ကို တံတွေးနဲ့ ထွေးလိုက်ပြီး ပါးစပ်ထဲက မီးတောက်ကို ဖျန်းချလိုက်သည်။

ကျီရွှေလည်း ရုတ်တရက် ပါးပြင်ပေါ်က စူးစူးရှရှ နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ မျက်နှာပေါ်ရှိ မီးတောက်များကို ဖယ်ထုတ်ရန် သူမလက်များကို အလိုလို အသုံးချကာ ဖယ်ချလိုက်တဲ့အခါ လူ့အရေပြား တစ်ပိုင်းကို ဖယ်ထုတ်လိုက်သည်။

ရွှေကျီးကန်း: "အခုကြည့်လိုက်... အမ် ဒီကျီးဖိုးဖိုးလောက် ချောမောလှပတာ မဟုတ်ပေမယ့် ကြည့်ကောင်းပါတယ်"

လုရွှမ် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ကျီရွှေဟာ အလွန်လှပလိမ့်မယ်လို့ သူ ခန့်မှန်းမိပေမယ့် သိပ်​လှလိမ့်​မယ်​လို့ မ​မျှော်​လင့်​ခဲ့ဘူး။

ကျီရွှေလည်း သူမ၏ လက်ဖဝါးဖြင့် နူးညံ့သော အသားအရေကို ထိလိုက်မိသည်။ ထို့နောက် မှန်တစ်ချပ်ကို အမြန်ထုတ်ကာ ကြည့်လိုက်တော့ သူမပါးပြင်များ လုံးဝ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာတာကို တွေ့လိုက်ရလေရာ မထိန်းနိုင်ဘဲ ငိုပစ်ခဲ့သည်။

ဒီလှပတဲ့ ပါးပြင်ကို မလိုချင်ပေမယ့် သူမရဲ့ နှလုံးသားကြောင့် ပါးပြင် ပျက်စီးသွားတာကို နေ့ရောညပါ ဝမ်းနည်းနေခဲ့ရသည်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ပါးပြင်က ပြန်ကောင်းလာပါပြီ။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကျီးဖိုးဖိုး..."

လုရွှမ်လည်း ကျီရွှေကို ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ သူ့အမူအရာ တည်ငြိမ်ပြီး ဘာမှ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။ ဒီလုရွှမ်ဟာ တကယ်လူကြီးလူကောင်း တစ်ယောက်ပဲလို့ ကျီရွှေ ပိုပိုပြီး ခံစားလာရ၏။

"ကျီးဖိုးဖိုး... ဘာဖြစ်တာလဲ အဲဒီကောင်တွေ ဘာလို့ ထွက်ပြေးသွားတာလဲ"

ရွှေကျီးကန်းသည် အတောင်များကို လှန်လိုက်ပြီး။

"အများကြီးပဲဟ... ဒီသားရဲတွေ ဘာအရူးထပြီး အသက်လု ရှေ့ကို ပြေး​နေတာလဲ သိလား... အဲဒါက တစ်ဖက်ကမ်းပန်းကြောင့်ပဲ"

"တစ်ဖက်ကမ်းပန်း... အဲဒါဘာလဲ"

လုရွှမ် တကယ် မသိပါဘူး။ အနောက်ဖက်ဒေသတွင် ထိုပန်းအကြောင်း မှတ်တမ်းမရှိပေ။

ကျီရွှေ: "တစ်ဖက်ကမ်းပန်း ဟုတ်လား?"

"ဟုတ်တယ်... တစ်ဖက်ကမ်းပန်းကပဲ မိစ္ဆာသားရဲတွေကို ရူးသွပ်စေနိုင်တာ.. ဒီအတိုင်းထားလိုက်ရအောင်... လူသားတွေကို ဘာလို့ အရာခပ်သိမ်းရဲ့ ဝိညာဉ်လို့ ပြောကြသလဲ... သားရဲတွေက ဘာလို့ အမြဲတမ်း လူသားတွေကို ကိုက်စားချင်နေကြတာလဲ သိလား"

ရွှေကျီးကန်းက ပြောပြသည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ လူသားတွေရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက မိစ္ဆာသားရဲတွေနဲ့ မတူဘူး... လူသားရဲ့ သဘာဝပေါက် ၉ ပေါက်က ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးဆီကို ရောက်ပေမယ့် သားရဲတွေက မဟုတ်ဘူး... တချို့က အပေါက် ရှစ်ပေါက်ရှိတယ် တချို့ကတော့ ခုနစ်ပေါက်ပဲ ရှိတယ်... ကောလဟာလတွေအရ လူတွေကို ကိုက်စားရင် လူဖြစ်အောင် ပြောင်းလဲလို့ ရတယ်...တချို့ အကျိုးသက်ရောက်မှုတွေလည်း ရှိလာလိမ့်မယ်”

"ဒါပေမဲ့ တစ်ဖက်ကမ်းပန်းကို ယူနိုင်ရင်တော့ မင်း နဝမမြောက် ထွက်ပေါက် ဒါမှမဟုတ် ဒဏ္ဍာရီလာ ဒဿမမြောက် ထွက်ပေါက်ကိုတောင် ဖွင့်လို့ရတယ်"

ဒါက လူသားတွေပြောတဲ့ ဘဝရဲ့ လမ်းကြောင်း ကိုးခုလား။

လုရွှမ်သည် နားနှစ်ဖက်၊ နှာခေါင်းနှစ်ပေါက်၊ ပါးစပ်၊ မျက်လုံးနှစ်လုံး၊ ရှေ့နှင့်နောက်နှင့် ယင်နှစ်ပါးရှိကြောင်း သဘာဝကျကျ သိထားသည်။

"ဘဝတံခါး ကိုးပေါက် အဟုတ်ပဲ... ဒါပေမဲ့ လုံးဝကို ကွဲပြားတယ် အဲဒါက ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ အငွေ့အသက်နဲ့ လည်ပတ်နေတဲ့ တောက်ကျင့်စဥ်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ပဲ... စွမ်းရည်တွေကပဲ ဖွင့်နိုင်တာ... ဘဝတံခါးကိုးပေါက်ကတော့ အခြေခံအားဖြင့် ပိတ်ဆို့ထားတယ်"

"ဒါပေါ့ လူတွေမှာ ဒဏ္ဍာရီလာ နတ်သားရဲတွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ဗဟုသုတတွေ အားလုံးရှိပြီးသားမို့ ဘဝတံခါး ဆယ်ပေါက်အထိ ဖွင့်ပြီး နတ်သားရဲသွေးကြောကို ဖွင့်လို့ရတယ် နားလည်လား"

လတ်စသတ်တော့ အဲ့လိုကိုး!

"ဒါဆို ကောင်လေး... မင်းသွားဖမ်းရမှာပေါ့ မင်းဖမ်းနိုင်ရင် ဟားဟား မင်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ဒဏ္ဍာရီလာ နတ်သားရဲတွေရဲ့ သွေးတွေက လက်ရှိသေဆုံးနေတဲ့ အခြေအနေအစား ဒဏ္ဍာရီလာ နတ်သားရဲတွေရဲ့ စွမ်းအားတွေပါ တကယ်ကြီး အသက်ဝင်လာလိမ့်မယ်... တကယ်တော့ အဲဒါတွေက မင်းစိတ်ကူးယဉ်နိုင်တဲ့ အရာမဟုတ်ဘူး"

ကျီရွှေ ထပ်ပြီး လန့်သွားပြန်သည်။ လုရွှမ်မှာ နတ်သားရဲသွေး ရှိနေတာလား။ သူမ သိသင့်သော အရာများ မရှိကြောင်း နားလည်တာကြောင့် နာခံမှုဖြင့် ဘေးသို့ လျှောက်ထွက်သွားခဲ့သည်။

ရွှေကျီးကန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဒီကောင်မလေးက တော်တော် ဉာဏ်ကောင်းတယ်လို့ ထင်မိ၏။ ခဏလောက် စကားပြောပြီးနောက် ရွှေကျီးကန်းက သူ့ခေါင်းထဲ ပြန်ဝင်သွားပြီး ကျီရွှေလည်း ပြန်ရောက်လာသည်။

"အစ်ကိုကြီးလုရွှမ်... ကျွန်မတို့ လမ်းခွဲလိုက်ကြရအောင်... ကျွန်မစကားကို အရင် နားထောင်ပါဦး... ရှင်နဲ့အတူ ဒီခရီးကို ဖြတ်သန်းနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ထားပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်လို့ မရဘူးလေ... ရှင် ကျွန်မကို ဆက်ပြီး ကာကွယ်ပေးနေမှာ... ရှင်က တိုက်ပွဲဝင်သင့်တယ်။ တစ်ဖက်ကမ်း ပန်းတစ်ပွင့်နဲ့ ကျွန်မဆိုရင် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်လိမ့်မယ်”

"ကျွန်မရဲ့လုံခြုံရေးအတွက် စိတ်မပူနဲ့... အခု မိစ္ဆာသားရဲတွေအားလုံးက တစ်ဖက်ကမ်းပန်းတွေဆီ သွားနေကြပြီ... ကျွန်မရဲ့ ဘေးကင်းရေးက အသေးအဖွဲ့ ကိစ္စပဲ ပြန်တွေ့ခဲ့မယ်ဆိုရင် ကျွန်မတို့ ပထမဆုံးတွေ့တဲ့ အရပ်မှာ ပြန်ဆုံကြမယ်"

ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် ကျီရွှေ လှည့်ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။

လုရွှမ်လည်း လက်ပြ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ ကျီရွှေပြောတာ မှန်ပါ၏။ သူက တစ်ဖက်ကမ်းပန်းအတွက် တိုက်ပွဲဝင်ချင်နေတာပဲ ဖြစ်သည်။