အခန်း (၁၃၇၇)

သခင်မမူယွဲ့သည် အသင်္ချေပေါင်းစပ်ဆေးလုံးအတွက် ကျီယန်မြို့သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

ထိုဆေးလုံးသည် ဝိညာဉ်နှင့် ရုပ်သေးခန္ဓာကို လျင်မြန်စွာ ပေါင်းစပ်သွားစေနိုင်သည်။

“အမှန်အတိုင်းပြောရရင် အဲဒါက ခရမ်းနေမင်းရွှေကျီးကန်းရဲ့ စွမ်းအားကိုသုံးပြီး ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ဝိညာဉ်ကို အဆုံးစွန်အထိ ပေါင်းစပ်လိုက်တာပါပဲ”

ရှုကျီယန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာပြောသည်။

ကျန်းယောင်ရန်၏ ရုပ်ခန္ဓာပြောင်းလဲခြင်းနည်းလမ်းတွင် အားနည်းချက်တစ်ခု ရှိနေသည်။

ထိုအားနည်းချက်ကို အသင်္ချေပေါင်းစပ်ဆေးလုံးက ဖြေရှင်းပေးနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် ထိုအားနည်းချက်ကို ဖြေရှင်းချင်သော ကျွမ်းကျင်သူများက ကျီယန်မြို့နှင့် ပူးပေါင်းရမည်။

ရှုကျီယန်ကို တိုက်ခိုက်ရန် ပူးပေါင်းခဲ့သော လူများထဲတွင် ဝိညာဉ်နှင့်ရုပ်သေးရုပ်ခန္ဓာကို အပြည့်အဝ မပေါင်းစပ်နိုင်သောလူများ ရှိကြသည်။

ထို့ကြောင့် ရှုကျီယန်က ဆန္ဒရှိလျှင် မရေမတွက်နိုင်သော မဟာမိတ်များကို ရနိုင်သည်။

ထိုအရာသည် ပန်းပဲပညာရှင်တစ်ယောက်၏စွမ်းအား ဖြစ်သည်။

ကျင့်ကြံခြင်းလောကသည် အကျိုးအမြတ်ကိုသာ ဦးစားပေးသည်။

ထာဝရရှင်သန်ခြင်းကို အရာအားလုံးနှင့် လဲလှယ်ရန် ထိုက်တန်သည်။

“ဘုန်း”

လေဟာနယ်က ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင်ရှိသော မီးတောက်များက ပေါက်ကွဲသွားပြီး ဗလာဖြစ်နေသည်။

ဟန်မူယဲ့နှင့် ရှုကျီယန်ကသာ ယဇ်ပလ္လင်တွင် ပြန်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ကျန်းယောင်ရန်တို့သုံးယောက်က ခရမ်းနေမင်းမီးပြင်းဖို၏ စွမ်းအားနှင့်အတူ မိုင်သန်းချီကွာဝေးသောနေရာသို့ ရောက်သွားကြသည်။

“ဆရာ”

ရှုကျီယန်ကို မြင်ရသောအခါ အောက်တွင်ရှိသော ရွှေရောင်ချပ်ဝတ်နှင့် ရုပ်သေးရုပ်လေးရုပ်က ခေါ်လိုက်ကြသည်။

လုကျီရှုနှင့် တခြားလူများကလည်း အံ့အားသင့်စွာ ခေါင်းမော့ကြည့်သည်။

ကျန်းယောင်ရန်နှင့် တခြားလူများက ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ယဇ်ပလ္လင်တွင် လူနှစ်ယောက်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

‘ဟန်မူယဲ့ရဲ့ဘေးမှာ ရှိနေတဲ့လူက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တဲ့ ကျီယန်မြို့သခင် ရှုကျီယန်လား’

“ဒီနှစ်တွေမှာ မင်းတို့အတွက် ခက်ခဲနေမှာပဲ ....”

ရှုကျီယန်က ရွှေရောင်ချပ်ဝတ်နှင့် ရုပ်သေးရုပ်လေးရုပ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး အပြစ်ရှိသော မျက်နှာထားဖြင့် ညင်သာစွာပြောသည်။

ရုပ်သေးရုပ်လေးရုပ်က အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ဒူးတစ်ဖက်ထောက်၍ ဦးညွတ်သည်။

“ဆရာပြန်‌ရောက်လာတဲ့အတွက် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တည်ရှိမှုက အလကားဖြစ်မသွားပါဘူး”

ဓားကိုင်ထားသော ရုပ်သေးရုပ်က ပြောလိုက်သည်။

ရှုကျီယန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်သည်။ သူ့မျက်လုံးများသည် စွမ်းအင်အလင်းဖြင့် တောက်ပနေသည်။

“စိတ်ချပါ။ ငါက အခု ပြန်မွေးဖွားလာပြီဆိုတော့ ကျီယန်မြို့က ပုံရိပ်ယောင်နယ်မြေထဲမှာ ဆက်ရှိနေဖို့ မလိုတော့ဘူး”

သူက မီးတောက်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို နီရဲသွားစေသည်။ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးက စတင်တုန်ခါလာသည်။

အဝေးတစ်နေရာတွင်ရှိသော ရွှေကျီးကန်း ၉၉ကောင်က တောင်ပံဖြန့်လိုက်ပြီး ကျီယန်မြို့ကို ဆွဲယူသွားသည်။

ချိန်းကြိုးများက ခရမ်းရောင်အလင်းကို ထုတ်ပေးနေသည်။

“ဆရာဟန်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး”

ရှုကျီယန်က ဟန်မူယဲ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး လက်ပြသည်။

ဟန်မူယဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းတိုးသည်။

ကျီယန်မြို့သည် နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် ချိပ်ပိတ်ထားခံရသောကြောင့် ယိုယွင်းနေသည်။

သို့သော် မီးတောက်များက တစ်မြို့လုံးကို လွှမ်းခြုံလိုက်ပြီး အသက်ဝင်လာစေသည်။

မြို့သခင်ခန်းဆောင်တွင် ဟန်မူယဲ့နှင့် ရှုကျီယန်တို့က ပခုံးချင်းယှဉ်လျက် လမ်းလျှောက်နေသည်။ သခင်မမူယွဲ့နှင့် တခြားလူများက ဘေးတွင် ရှိနေကြသည်။

ရှုကျီယန်က သခင်မမူယွဲ့ထက် ရှေးကျပြီး နာမည်ကြီးခဲ့သော ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သခင်မမူယွဲ့က သူ့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါတွင် စပ်စုချင်နေသည်။

ရှုကျီယန်နှင့် မြို့ကို စောင့်ရှောက်နေသော လင်းယောင်ကဲ့သို့ ရုပ်သေးရုပ်များသည် ကြယ်စင်စုစကြဝဠာ၏ ပြောင်းလဲမှုများနှင့် အဆက်ပြတ်နေသည်။

ဟန်မူယဲ့နှင့် လုကျီရှုတို့က အရာအားလုံးကို ပြောပြလိုက်ကြသည်။

ပန်းပဲပညာလမ်းစဉ်က ကျဆင်းနေပြီး ရုပ်သေးရုပ်များကို ထိန်းချုပ်ရန် ခက်ခဲလာသည်။ ကြယ်စင်စုစကြဝဠာသည် ယခင်ကဲ့သို့ တခြားစကြဝဠာများကို လွှမ်းမိုးမထားနိုင်တော့ပေ။

ထို့အပြင် စကြဝဠာအဆင့် လက်နက်များကို ပျိုးထောင်ပေးခဲ့သောကြောင့် မရေမတွက်နိုင်သော ကမ္ဘာများက ပျက်စီးသွားကြသည်။

“ကျင့်ကြံခြင်းလောကနဲ့ ပန်းပဲပညာလမ်းစဉ်က ဒီလောက်တောင် ကျဆင်းသွားပြီလား”

ရှုကျီယန်က ဝမ်းနည်းနေသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ပန်းပဲပညာလမ်းစဉ်ဖြင့် လောကကို ပြောင်းလဲခဲ့သော ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်အနေဖြင့် လက်ရှိအခြေအနေကြောင့် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။

“အကြီးအကဲက လှုပ်ရှားဖို့ဆန္ဒရှိရင် ကြယ်စင်စုစကြဝဠာရဲ့ ပန်းပဲပညာလမ်းစဉ်က အသက်ဝင်လာမှာပါ”

လုကျီရှုက စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

ထိုသို့ အားကောင်းသောလူတစ်ယောက် ပြန်ပေါ်လာသောကြောင့် ပန်းပဲပညာလမ်းစဉ်ကို အသက်သွင်းရန် မခက်ပေ။

ရှုကျီယန်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာမည့် လှိုင်းလုံးများကို လုကျီရှုက မတွေးရဲပေ။

သူက ရှုကျီယန်ကို စကြဝဠာနယ်မြေသို့လည်း မဖိတ်ခေါ်ရဲပေ။ သူက အရည်အချင်းမပြည့်မီပေ။

လုကျီရှု၏စကားကို ကြားရသောအခါ ရှုကျီယန်၏မျက်နှာထားက ထူးဆန်းနေပြီး ဟန်မူယဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ဆရာဟန်၊ ဘယ်လိုထင်လဲ”

သူက ပန်းပဲပညာလမ်းစဉ်ဖြင့် လောကကို လွှမ်းမိုးခဲ့သောလူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သူက ပန်းပဲပညာလမ်းစဉ်ကို အသက်သွင်းပေးချင်လျှင် ဖြစ်နိုင်သည်။

ဟန်မူယဲ့က စဉ်းစားလိုက်ပြီး ပြောသည်။

“လောကရဲ့ ပြောင်းလဲမှုတွေက အဆုံးမရှိဘူး။ တချို့အရာတွေအတွက် အစွမ်းကုန်ထုတ်သုံးတာပဲ ကောင်းလိမ့်မယ်”

ဟန်မူယဲ့က မရေမတွက်နိုင်သော ကမ္ဘာများကို ကျော်ဖြတ်ခဲ့ပြီး ကပ်ဘေးကို မသိလျှင် လောကကို ကယ်တင်ရန် စိတ်ဝင်စားလိမ့်မည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူက ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်ကို အသက်သွင်းရန် စိတ်မဝင်စားတော့ပေ။

သူ့အမြင်တွင် မူလစကြဝဠာ၏ အမွေအနှစ်ကပင် ကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ရန် ဦးတည်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဖြစ်ရပ်အများအပြား၏ နောက်ကွယ်တွင် မတားဆီးနိုင်သော လှိုင်းလုံးများ ရှိနေသည်။

ကျီယန်မြို့၏ ကျဆင်းမှုသည် ကံကြမ္မာ၏ဆန္ဒအရ ဖြစ်နိုင်သည်။

“ကျွန်တော်နားလည်ပါပြီ”

ရှုကျီယန်က ခံစားချက်တချို့နှင့်အတူ ခေါင်းညိတ်သည်။

“ကျွန်တော်က မူလစကြဝဠာကို ရောက်သွားပြီး ခရမ်းနေမင်းမီးပြင်းဖိုရဲ့ အကူအညီနဲ့ ရွှေကျီးကလန်ရဲ့ ကျွမ်းကျင်သူတွေကို စုစည်းခဲ့တယ်”

“အဲဒီလုပ်ရပ်ကြောင့် သူတို့ကို ကယ်တင်နိုင်တယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ ရွှေကျီးကလန်က အချိန်မြစ်ထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။ မှိန်ဖျော့နေတဲ့ သွေးမျိုးဆက်တချို့ပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်”

ရှုကျီယန်က မှိန်ဖျော့သော ရွှေကျီးကလန်၏ သွေးနှင့်ချီကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး ပြောလိုက်သည်။

သူက မူလစကြဝဠာသို့ သွားခဲ့သောအချိန်တွင် ကြယ်စင်စုစကြဝဠာနှင့် မူလစကြဝဠာက မတိုက်ခိုက်သေးပေ။

ထိုအချိန်တွင် မူလစကြဝဠာက အလွန်အားကောင်းပြီး ရွှေကျီးကလန်တွင် အုပ်ချုပ်သူအဆင့်နှင့် တိုက်ခိုက်နိုင်သော ကျွမ်းကျင်သူများ ရှိခဲ့သည်။

ထိုခေတ်တွင် အုပ်ချုပ်သူအဆင့် ငါးယောက်ထက် ပိုရှိသည်။

“ဟမ်”

လေဟာနယ်က တုန်ခါနေသည်။

ရွှေအလင်းနှင့် လွှမ်းခြုံထားသော မဟာနေမင်း‌ရွှေကျီးကန်းက ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။

သူက ခန်းဆောင်ထဲတွင်ရှိသော ရှုကျီယန်ကို ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်သည်။

“မူလစကြဝဠာကို ပြန်သွားရင် ဒီရွှေကျီးကန်းတွေကို ပြန်ခေါ်သွားချင်တယ်”

မဟာနေမင်းရွှေကျီးကန်းက ပြောလိုက်သည်။

အကယ်၍ ခွင့်မပြုလျှင် သူက လှုပ်ရှားရန် အသင့်ဖြစ်နေသည်။

သူက ရွှေအလင်းကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ပူလောင်သွားစေသည်။

“မူလစကြဝဠာ”

ရှုကျီယန်က ‌ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာပြောသည်။

“မင်းသွားမယ့်အချိန်မှာ ဒီရွှေကျီးကန်းတွေကို ခေါ်သွားလို့ရပါတယ်”

“ငါကလည်း ကျီယန်မြို့ကိုခေါ်ပြီး မူလစကြဝဠာကို လိုက်ခဲ့မယ်”

မူလစကြဝဠာကို အလည်သွားမည်။

ရှုကျီယန်က ရွှေကျီးကန်းများကို မူလစကြဝဠာမှ ခေါ်လာခဲ့သည်။ ယခု သူတို့ကို ပြန်ပို့ရန် စီစဉ်နေသည်။

ရှုကျီယန်၏စကားကို ကြားရသောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရွှေကျီးကန်းများ၏အော်သံကို ကြားရသည်။

မဟာနေမင်းရွှေကျီးကန်းက ဦးညွတ်လိုက်သည်။

“ကျေးဇူးပါအကြီးအကဲ”

ရှုကျီယန်က ရှုအောင်းဖြစ်နေလျှင်ပင် ယခုအချိန်တွင် အတွေ့အကြုံမရှိသော လူငယ်လေးရှုအောင်း မဟုတ်တော့ပေ။

သူက ကျွမ်းကျင်ပန်းပဲပညာရှင် ရှုကျီယန် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် မဟာနေမင်းရွှေကျီးကန်းက သူ့ကို လေးစားရမည်။

ရှုကျီယန်က ဟန်မူယဲ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးသည်။

“ဒီလူတွေရဲ့ ဝိညာဉ်နဲ့ ရုပ်သေးရုပ်က လိုက်ဖက်ညီဖို့ လိုအပ်နေသေးတယ်။ ကျွန်တော်က အသင်္ချေပေါင်းစပ်ဆေးလုံး သန့်စင်နိုင်တာ ကံကောင်းတာပဲ”

အသင်္ချေပေါင်းစပ်ဆေးလုံး ....

ဝိညာဉ်နှင့် ရုပ်သေးခန္ဓာကို ပေါင်းစပ်ပေးနိုင်သည်။

ရှုကျီယန်က ဟန်မူယဲ့ကို လေးစားသောကြောင့် အသင်္ချေပေါင်းစပ်ဆေးလုံးကို ထုတ်ပေးရန် ဆန္ဒရှိနေသည်။

ထိုဆေးလုံးကို သန့်စင်ရန်အတွက် အခြေခံလိုအပ်ချက်သည် ရွှေကျီးကန်းနတ်ဘုရားမီးတောက် ဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ်နှင့် ပတ်သတ်သော အဖိုးတန်ဆေးပစ္စည်းများကိုလည်း လိုအပ်သည်။

ရှုကျီယန်က ရွှေကျီးကန်းမီးတောက်ကို မလိုအပ်ပေ။ သို့သော် ကျီယန်မြို့က နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် ပုန်းကွယ်နေသောကြောင့် သိမ်းဆည်းထားသော ဆေးပစ္စည်းများက လုံလောက်စွာ မရှိတော့ပေ။

သို့သော် ထိုလိုအပ်ချက်ကို ကိုင်တွယ်ရန် လွယ်ကူသည်။

ရောင်းဝယ်လိုက်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

နတ်ဘုရားတစ်သောင်းဘုရားကျောင်း၏ ကုန်သွယ်ရေးခန်းဆောင်သည် ကျီယန်မြို့တွင်လည်း ရှိနေသည်။

ရှုကျီယန်၏စကားအရ နတ်ဘုရားတစ်သောင်းဘုရားကျောင်းသည် အတိတ်တွင် ကျွမ်းကျင်သူများ၏ အရောင်းအဝယ်နေရာ ဖြစ်သည်။ ထူးခြားသော အကြောင်းအရာများ သိပ်မရှိပေ။

သို့သော် တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာပြီး ကျင့်ကြံခြင်းလောက၏ အမွေအနှစ်က ကျဆင်းသွားသောကြောင့် ရှားပါးသော ကုန်သွယ်ရေးလမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ကျီယန်မြို့က နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် ပုန်းကွယ်နေသောကြောင့် ဟန်မူယဲ့တို့က ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေးခန်းဆောင်သို့ ရောက်သွားသောအခါ ယိုယွင်းပြီး မှောင်မည်းနေသော အဆောက်အအုံကို မြင်လိုက်ရသည်။

ရှုကျီယန်က ရှေ့သို့ လျှောက်သွားပြီး လက်မြှောက်လိုက်သည်။

ရွှေမီးတောက်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။

ထိုမီးတောက်များသည် အလင်းရောင်ကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး ရွှေကျီးကန်းတစ်ကောင်အဖြစ် စုစည်းသည်။

“ဟားဟား၊ အရင်တုန်းက နတ်ဘုရားတစ်သောင်းဘုရားကျောင်းမှာ နာမည်ကို ဖုံးကွယ်ထားဖို့ မလိုဘူး”

ရှုကျီယန်က ပြောလိုက်ပြီး တောက်ပနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ရွှေကျီးကန်းပုံရိပ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ရှေးခေတ်တွင် ကျွမ်းကျင်သူကြီးများက လိုအပ်နေသော ရတနာနှင့် ပိုင်ဆိုင်ထားသောလူကို အတိအကျ သိကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဖုံးကွယ်ထားလျှင်လည်း အရေးမပါပေ။

ထို့အပြင် သူတို့က အလွန်သန်မာ‌‌သောကြောင့် တခြားလူများကို ဂရုစိုက်နေရန်လည်း မလိုအပ်ပေ။

“ကျီ”

ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးအား တုန်ခါသွားစေနိုင်သော ရွှေကျီးကန်း၏အသံကို ကြားရသည်။ ရွှေကျီးကန်းပုံရိပ်က ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ခွဲထွက်သွားသည်။

ရွှေကျီးကန်းမီးတောက်များက တစ်ခုပြီးတစ်ခု တောက်ပလာသည်။

“ရွှေကျီးကန်း .... ခရမ်းနေမင်း”

“ကျီယန်မြို့လား”

“ဒါက အကြီးအကဲရှုရဲ့ နတ်ဘုရားမီးတောက်လား”

“ညီအစ်ကိုရှု၊ မင်းလား”

မရေမတွက်နိုင်သော သတင်းစကားများ ပေါ်ထွက်လာပြီး ရှေ့တွင်ရှိသော အလင်းလွှာကို တုန်ခါသွားစေသည်။

ရှုကျီယန်က ပြုံးလိုက်ပြီး လက်မြှောက်၍ အလင်းလွှာကို ထိတွေ့သည်။

“အချိန်အတော်ကြာသွားပြီ”

“ငါ ရှုအောင်း ပြန်လာပြီ”

ရှုအောင်း ....

ထိုနာမည်ကို လူအနည်းငယ်ကသာ သိကြသည်။

ထိုနာမည်ကို သိနေသောလူများက ရှေးခေတ်ကတည်းက ရှင်သန်လာခဲ့သော ကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်ကြသည်။