အခန်း (၁၃၇၉)

ဟန်မူယဲ့က ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှေ့ဆက်လျှောက်သွားသည်။ ရှေ့တွင်ရှိသော တဲအိမ်တွင်ထိုင်နေသည့် ကျောင်းတော်သားများသည် သူတို့ကို သတိထားမိသွားကြသည်။

“ဧည့်သည်က အချိန်ကိုက်ရောက်လာတာပဲ။ ကျွန်တော်က အခုလေးတင် မြူမိုးပန်းချီကားကို ဆွဲပြီးသွားတယ်။ ဧည့်သည်တော်က ဘယ်လိုထင်လဲ”

မီးခိုးရောင်ကျောင်းတော်သားဝတ်စုံနှင့် လူငယ်တစ်ယောက်က ဟန်မူယဲ့ကို မျှော်လင့်နေသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ဟန်မူယဲ့က တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ စာလိပ်တွင် မြူလွှမ်းနေသည့် မိုးရေစက်များကို မြင်ရသည်။

တောင်တန်းများသည် ဖမ်းစားနိုင်သော တိမ်တိုက်များကြားတွင် ပုန်းကွယ်နေပြီး ပေါ်လိုက်ပျောက်လိုက် ဖြစ်နေသည်။ မိုးရေစက်များသည်လည်း ဟိုဟိုသည်သည် ပြန့်ကျဲနေသည်။

ဟန်မူယဲ့က ထိုပန်းချီကားကို ကြည့်လိုက်ပြီး ကျဆင်းလာသော မိုးရေစက်များကို အမှန်တကယ် ခံစားမိသည်။

“ပုံရိပ်ယောင်လား”

ဟန်မူယဲ့က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြုံးသည်။

“ဒါက ပုံရိပ်ယောင်မဟုတ်ဘူး။ ကိုယ်ပိုင်လမ်းစဉ်ကို ကောင်းကင်တာအိုအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်တာပဲ”

“တကယ်ရှားပါးတယ်”

ဟန်မူယဲ့၏စကားကို ကြားရသောအခါ လူငယ်၏ မျက်လုံးများက တောက်ပသွားသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တွင်ရှိသော လူများကလည်း အံ့အားသင့်ပြီး ပျော်ရွှင်သွားကြသည်။

“ဒီဧည့်သည်က ပန်းချီကားကို တကယ်ဆုံးဖြတ်နိုင်တာပဲ”

“ဟားဟား။ မိတ်ဆွေ၊ ဒီကိုလာထိုင်ပါအုံး”

လူတချို့က ဟန်မူယဲ့ကို တဲအိမ်ပေါ်သို့ ဆွဲခေါ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့က ပျော်ရွှင်နေကြသည်။

လုကျီရှု၊ သခင်မမူယွဲ့နှင့် တခြားလူများကတော့ အမေ့ခံလိုက်ရသည်။

စကြဝဠာနယ်မြေ၏ ကွန်ဖြူးရှပ်တာအိုအကြောင်းကို သိချင်နေသော ဟန်မူယဲ့က ထိုင်ချလိုက်ပြီး ကျောင်းတော်သားများနှင့် ဆွေးနွေးနေသည်။

ကျောင်းတော်သားများ ရွတ်ဆိုနေသော ကဗျာသည် ကာရန်ကို ပိုပြီး အလေးထားသောကြောင့် စာသားတွင် အနည်းငယ် လိုအပ်နေသော်လည်း အတော်လေး ကောင်းမွန်သည်။

ဤနေရာတွင် ကောင်းကင်တာအို မရှိသောကြောင့် သူတို့ ကျင့်ကြံနေသော တာအိုသည် ဆရာခုံးကျုံးချူ၏ ကွန်ဖြူးရှပ်တာအို ဖြစ်သည်။

သူတို့က ထိုတာအိုမှတစ်ဆင့် လောကကို အာရုံခံနိုင်သည်။

“ညီအစ်ကိုဟန်၊ မင်းရဲ့စကားက တကယ့်ကို သေသပ်ပြီး လှပတယ်။ မင်းက ကဗျာစပ်တဲ့နေရာမှာ ကျွမ်းကျင်လိမ့်မယ်”

“မြန်မြန်လေး အစွမ်းပြလိုက်ပါ။ ဒီနေ့က ကဗျာစပ်ဖို့ သင့်တော်တယ်”

သူတို့က ခဏကြာအောင် စကားပြောနေပြီး အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် ကျောင်းတော်သားတစ်ယောက်က စုတ်တံကို ဟန်မူယဲ့ဆီသို့ ပေးသည်။

တခြားလူများကလည်း ပြုံးလိုက်ပြီး စာလိပ်ကို ဖြန့်သည်။

ဘေးတွင်ရှိသော လုကျီရှုက ညင်သာစွာ ရယ်လိုက်သည်။

ကွန်ဖြူးရှပ်တာအိုသည် ထိုသို့ပင် ဖြစ်သည်။

ကွန်ဖြူးရှပ်တာအို၏ ကျင့်ကြံသူများသည် တခြားလူများနှင့် မတူကြပေ။ ကွန်ဖြူးရှပ်တာအိုသည် ကြိုးစားကျင့်ကြံနေရုံနှင့် မရပေ။ ဉာဏ်အလင်းနှင့် နားလည်နိုင်စွမ်းကိုလည်း လိုအပ်သည်။

ကျင့်ကြံခြင်းဖြစ်စေ၊ ပန်းပဲပညာရပ်ဖြစ်စေ ဟန်မူယဲ့က အလွန်သန်မာသည်။ လုကျီရှုက သူနှင့် မယှဉ်ရဲပေ။

သို့သော် ကွန်ဖြူးရှပ်တာအိုတွင် ....

ဟန်မူယဲ့က ဟာသတစ်ခုကို မြင်ချင်နေပုံရသော ပြုံးနေသည့် လုကျီရှုနှင့် သခင်မမူယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး စုတ်တံကို မင်ခွက်တွင်နှစ်၍ စာလိပ်တွင် တင်လိုက်သည်။

“အမ်”

စုတ်ချက်ကြောင့် ဘေးတွင်ရှိသော ကျောင်းတော်သားများက အံ့အားသင့်သွားသည်။

‘ဒီလိုစုတ်ချက်မျိုးက အထင်ကြီးစရာပဲ”

“လေကြောင့်ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ သစ်ရွက်လှုပ်သံကို နားထောင်မယ်။ လမ်းလျှောက်ရင်း ကဗျာရွတ်ရတာက အကောင်းဆုံးပဲ”

“ဝါးတောင်ဝှေးနဲ့ ကောက်ရိုးဖိနပ်တွေက မြင်းတစ်ကောင်ထက်တောင် သွက်လက်သေးတယ်။ ဘယ်သူက ဂရုစိုက်နေမှာလဲ”

“ကောက်ရိုးမိုးကာကို ဝတ်ထားပြီး လောကရဲ့ မိုးရေစက်တွေကြားကနေ လွတ်မြောက်နေမယ်”

“သေရည်ကြောင့် မူးဝေနေပေမဲ့ အေးမြတဲ့ နွေဦးလေကြောင့် နိုးထလာတယ်။ တောင်ထိပ်ကနေ ဖြာကျလာတဲ့ နေရောင်ခြည်က ငါ့ကို နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်”

“အတိတ်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်တော့ လေပြင်းလည်းမရှိ၊ မိုးရေစက်လည်းမရှိ၊ ကြည်လင်တဲ့ကောင်းကင်လည်း မရှိခဲ့ဘူး”

စာလုံးများသည် ကြည်လင်သော စမ်းချောင်းတစ်ခုသဖွယ် စီးဆင်းသွားသည်။

စာရေးပြီး‌သောအခါ မင်ရည်၏ရနံ့သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ဟန်မူယဲ့က စုတ်တံကို တည်ငြိမ်စွာ ချထားလိုက်သည်။

“ဘဝတစ်လျှောက်လုံးရဲ့ မိုးရေစက်နဲ့ မီးခိုးတွေကြားမှာ ရိုးရှင်းတဲ့ အမိုးအကာတစ်ခုနဲ့ ကျေနပ်နေမယ် ....”

မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင်ရှိသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် ကျောင်းတော်သားက ပြုစားခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ရေရွတ်နေသည်။

“လေပြင်းလည်းမရှိဘူး။ မိုးရေစက်လည်းမရှိဘူး။ ကြည်လင်တဲ့ကောင်းကင်လည်း မရှိဘူး”

လူငယ်တစ်ယောက်က တဲအိမ်၏အပြင်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး လက်သီးဆုပ်လျက် ဆက်တိုက်ရေရွတ်သည်။

တဲအိမ်သည် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

လူတိုင်းက စိတ်ကူးထဲတွင် မျောပါသွားသည်။

လုကျီရှုက ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြစ်နေပြီး ဘာမှမပြောနိုင်တော့ပေ။

နေရာတွင်ထိုင်နေသော ဟန်မူယဲ့က လေပြေလေညင်းတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် ခေါင်းမော့ကြည့်သောအခါ လေ၏ အရိပ်အယောင်ကို မမြင်ရပေ။

“ဟမ်”

စာရွက်က ညင်သာစွာ တုန်ခါလာသည်။ စာလုံးများက ဝါးတောင်ဝှေးကိုင်ထားသော ရှေ့ဆက်သွားနေသည့် လူတစ်ယောက်၏ပုံရိပ်အဖြစ် စုစည်းသွားသည်။

ထိုလူက လူတစ်ယောက်အား စိတ်ဓာတ်ကျသွားစေနိုင်သော ခံစားချက်မျိုးကို ပေးစွမ်းသည်။

သို့သော် ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ထုတ်လွှတ်ပြီး လူတစ်ယောက်၏ နှလုံးသားထဲတွင်ရှိသော အသက်စွမ်းအားကို မီးညှိပေးနေသည်။

ခံစားချက်နှစ်မျိုးက ရောယှက်သွားပြီး မသက်မသာဖြစ်စေသည်။

“ဒါက .... ကွန်ဖြူးရှပ်တာအိုလမ်းစဉ်ရဲ့ ပုံရိပ်ပဲ ....”

အသိဝင်လာသော ကျောင်းတော်သားတစ်ယောက်က တီးတိုးရေရွတ်သည်။

ကွန်ဖြူးရှပ်တာအို၏ လမ်းစဉ်သည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ စွမ်းအားနှင့် ပေါင်းစပ်သွားပြီး စွမ်းအင်ပုံရိပ်ကို ဖော်ထုတ်ပေးသည်။

ကွန်ဖြူးရှပ်တာအို ကျင့်ကြံသူများက ထိုနည်းလမ်းမျိုးကို အသုံးများသည်။

ဥပမာအနေဖြင့် ယခုအချိန်တွင် ထိုပုံရိပ်သည် ကွန်ဖြူးရှပ်တာအို၏ စွမ်းအားကို သယ်ဆောင်ထားသည်။

“ငါကြိုးစားကြည့်မယ်”

အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် ကျောင်းတော်သားတစ်ယောက်က မနေနိုင်တော့ဘဲ ပုံရိပ်ဆီသို့ ခုန်ဝင်လာသည်။

“ကောင်းကင်ထက်က ဆင်းသက်လာတဲ့မြစ်ကြောင့် တိမ်တိုက်နဲ့မြေပြင် ပေါ်ထွက်လာတယ်”

ကျောင်းတော်သား၏စကားကြောင့် အစိမ်းရောင်မြစ်တစ်စင်း ပေါ်ထွက်လာပြီး လေပြင်းနှင့်တိမ်တိုက်အား သယ်ဆောင်ထားသော ရေနဂါးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထိုရေနဂါးက ပုံရိပ်နှင့် ထိတွေ့သွားသည်။

လေပြင်းနှင့် တိမ်တိုက်များက လှုပ်ရှားလာသည်။

သာမန်ဟုထင်ရသော ကျောင်းတော်သားက စကားလုံးဖြင့် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏စွမ်းအားကို အသုံးပြုပြီး ရေနဂါးကို ဆင့်ခေါ်ခဲ့သည်။

ထိုနည်းလမ်းသည် ကွန်ဖြူးရှပ်တာအို၏ ခမ်းနားမှု ဖြစ်သည်။

ဟန်မူယဲ့၏မျက်နှာထားက တည်ငြိမ်နေပြီး တောင်ဝှေးဖြင့် ရှေ့ဆက်သွားနေသော ပုံရိပ်ကို တည်ငြိမ်စွာကြည့်သည်။

ထိုပုံရိပ်က လက်မြှောက်ပြီး တောင်ဝှေးဖြင့် ညင်သာစွာ ထိတွေ့သည်။

“မိုးရေက တောအုပ်ကိုဖြတ်ပြီး ကျဆင်းလာတယ်”

စကားလုံးများက တောက်ပနေပြီး မရေမတွက်နိုင်သော မိုးရေစက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသည်။

မိုးရေစက်များက ဆင်းသက်လာပြီး ရေနဂါး၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရေခိုးရေငွေ့များကို စုပ်ယူသည်။

မြူခိုးတိမ်တိုက်များသည် ပြန့်ကျဲလာခဲ့သည်။

နောက်ထပ် ကျောင်းတော်သားတစ်ယောက်က ခုန်ထွက်လာပြီး စုတ်တံကို လှုပ်ရှားသည်။

မင်ရည်စက်များ ဆင်းသက်လာပြီး ကြာပန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

“ရွှံ့ရေကနေ မွေးဖွားလာပေမဲ့ အမြဲသန့်စင်နေတယ် ....”

မင်ရည်ကြာပန်းများက ချက်ချင်းပွင့်လာပြီး တောင်ဝှေးနှင့်ပုံရိပ်ကို ဝိုင်းရံလိုက်သည်။

ထိုနည်းလမ်းသည် ဘေးတွင်ရှိသော လုကျီရှုကို ဖမ်းစားသွားသည်။

“လှလိုက်တာ”

သူက ညင်သာစွာ ပြောသည်။

မင်ရည်နှင့် ရေခိုးရေငွေ့ကို အသုံးပြုပြီး ကြာပန်းများသည် စိတ်ကူးပုံရိပ်တစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်လာစေသည်။

စိတ်ကူးပုံရိပ်ကသာ စိတ်ကူးပုံရိပ်ကို ဖျက်ဆီးနိုင်မည်။

“နွေဦးလေပြေ၊ တိုက်ခတ်လိုက်ပါ”

တောင်ဝှေးနှင့်လူက ညင်သာစွာပြောသည်။

လေပြေလေညင်း တိုက်ခတ်လာသောအခါ မင်ရည်က ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

နွေဦးလေပြေက မျက်နှာကို တိုးဝှေ့သွားသည်။ မြူခိုးနှင့် မိုးရေစက်များက မြင်ကွင်းကို မှုန်ဝါးစေသည်။ မင်ရည်ကြာပန်းများက ဆေးကြောခံလိုက်ရသည်။

“မယုံနိုင်စရာပဲ”

တဲအိမ်တွင်ရှိသော လူအုပ်က ထိတ်လန့်စွာ အသံပြုလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဟန်မူယဲ့၏ရှေ့တွင်ရှိသော စာလိမ်ကို တောက်ပနေသော မျက်လုံးများနှင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

“ညီအစ်ကိုဟန်၊ ရှိသမျှနဲ့ ဘဝကိုကျေနပ်ရောင့်ရဲမယ်ဆိုတဲ့ ဒီစာလိပ်ကို ဝယ်လို့ရမလား”

“ညီအစ်ကိုဟန်၊ မင်းရဲ့ကဗျာကို သုံးလို့ရမလား”

“ညီအစ်ကိုဟန်၊ ငါ့မှာ သေရည်ကောင်းရှိတယ်။ ဒီနေ့ စိတ်ကျေနပ်သည်အထိ သောက်ကြမယ်”

ကျောင်းတော်သားနှင့် စာပေပညာရှင်များကို သူတို့စိတ်ဝင်စားသောအရာနှင့် ဆွဲဆောင်ရသည်။

သူတို့အတွက် ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းရည်သည် အရေးမကြီးပေ။ ပါရမီကသာ အရေးကြီးသည်။

ဟန်မူယဲ့၏ကဗျာသည် တဲအိမ်တွင်ရှိသော လူတိုင်းကို ဖမ်းစားနိုင်ခဲ့သည်။

ဟန်မူယဲ့က အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ကြည့်သည်။

တောင်ဝှေးနှင့်ပုံရိပ်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

“ကွန်ဖြူးရှပ်တာအိုမှာ ဒီလိုလူမျိုး ရှိနေသေးတာလား။ တကယ်ရှားပါးတယ်”

“မိတ်ဆွေလေး၊ မင်းက ငါ့ရဲ့ ချုံဝမ်စံအိမ်ကို အလည်လာချင်လား”

အသံတစ်သံကို ကြားရသည်။

ထိုအသံကြောင့် တဲအိမ်တွင်ရှိသော ကျောင်းတော်သားများက မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ဦးညွတ်ကြသည်။

“ဆရာကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်”

လုကျီရှုက အံ့အားသင့်သွားပြီး ထိတ်လန့်စွာပြောသည်။

“အဲဒါက အကြီးအကဲခုံးပဲ”

ဟန်မူယဲ့က အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ ပြောသည်။

“ကျွန်တော်က ဂုဏ်ယူရမှာပါ”

သူက ခြေတစ်လှမ်းဖြင့် တဲအိမ်ထဲမှ ထွက်လာသည်။ ပျောက်ကွယ်သွားသော တောင်ဝှေးနှင့်လူ၏ ပုံရိပ်သည် သူနှင့် ပေါင်းစပ်သွားပုံရသည်။

မြူခိုးနှင့် မိုးရေစက်များကြားတွင် ရိုးရှင်းသော အမိုးအကာတစ်ခုဖြင့် ကျေနပ်နေမည်။

နောက်ပြန်ကြည့်လိုက်သောအခါ လေပြင်း၊ မိုးရေနှင့် ကြည်လင်သောကောင်းကင် မရှိခဲ့ပေ။

ဟန်မူယဲ့ ထွက်သွားသောအခါ လုကျီရှုက အံ့အားသင့်နေပြီး ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

“အထင်ကြီးစရာပဲ။ ညီအစ်ကိုဟန်က ကွန်ဖြူးရှပ်တာအိုကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်ထားတယ်။ အကြီးအကဲခုံးက သူ့ကို သတိထားမိသွားပြီပဲ”

သူက ဘေးတွင်ရှိသော သခင်မမူယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးသည်။

“စကြဝဠာနယ်မြေမှာ ကွန်ဖြူးရှပ်တာအိုရဲ့ သက်ရောက်မှုကို သခင်မသိလား”

ယခုအချိန်တွင် သခင်မမူယွဲ့က သုံးယောက်မဟုတ်ပေ။ တစ်ယောက်တည်းသာ ဖြစ်သည်။

ကျန်နှစ်ယောက်က ပုန်းအောင်းနေသည်။

အပြင်ဘက်တွင် လူလုံးပြထားသော ပုံရိပ်က သခင်မမူယွဲ့၊ အကြွင်းအကျန်ဝိညာဉ် သို့မဟုတ် ရုပ်သေးရုပ် ဖြစ်နိုင်သည်။ မည်သူမှ အတိအကျ မပြောနိုင်ပေ။

“ငါသိတယ်။ ကွန်ဖြူးရှပ်တာအိုက စကားလုံးတွေနဲ့ လမ်းစဉ်ကို တည်ဆောက်ထားတယ်။ စကြဝဠာနယ်မြေမှာ ကောင်းကင်လမ်းစဉ်ရဲ့စွမ်းအားကို အသုံးပြုဖို့ ပိုလွယ်တယ်”

“ဒီမှာ ကွန်ဖြူးရှပ်တာအိုနဲ့ ဗုဒ္ဓလမ်းစဉ်က အရမ်းအားကောင်းတယ်လို့ မထင်ရပေမဲ့ လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိတယ်”

စကြဝဠာနယ်မြေတွင် ကောင်းကင်တာအို မရှိပေ။ သို့သော် လောက၏ စွမ်းအားများသည် ကောင်းကင်တာအို၏ သက်ရောက်မှုအတွင်း၌ ရှိနေသည်။

ထို့ကြောင့် တောက်ပနေသော ဤကမ္ဘာတွင် ကောင်းကင်တာအိုအတု ရှိသည်ဟု ပြောနိုင်သည်။

ထိုကောင်းကင်တာအိုသည် စကြဝဠာနယ်မြေတွင်ရှိသော ထိပ်တန်းအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများဆီမှ ဆင်းသက်လာသည်။

ကောင်းကင်တာအို၏စွမ်းအားကို ငှားယူနိုင်သော လူများသည် ရှေးခေတ်ကျွမ်းကျင်သူများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိရန် အလွယ်ကူဆုံးဖြစ်ပြီး တိုက်ရိုက် ဆက်သွယ်နိုင်ကြသည်။

ကွန်ဖြူးရှပ်တာအိုသည် ထိုသက်ရောက်မှုမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် လုကျီရှုက ပျော်ရွှင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။