အခန်း (၁၃၉၂)
Vol. 100 Ch. 1392
ဟန်မူယဲ့၏စကားကြောင့် ရွှင်တောက်၏ မျက်နှာက နီရဲသွားသည်။
သူကလည်း ဂုဏ်သိက္ခာကို ဂရုစိုက်သည်။
ပတ်ဝန်းကျင်တွင်ရှိသော ပန်းပဲပညာရှင်များ၏ မျက်နှာထားက ပြောင်းလဲသွားသည်။
ကမ္ဘာဦးအဆင့်လက်နက်ကို တစ်ချက်အကြည့်ဖြင့် မြင်နိုင်သောလူသည် သာမန်မဟုတ်ပေ။
‘သူက ဘယ်သူလဲ’
“တာအိုရောင်းရင်း၊ ငါက မင်းကို ကောင်းကင်သူတော်စင်မြို့မှာ မမြင်ဖူးပါဘူး”
ရွှင်တောက်က ဒေါသထွက်နေသော်လည်း ဖိနှိပ်ထားပြီး မေးလိုက်သည်။
“ငါက ဒီနေ့မှ လျှို့ဝှက်ကောင်းကင်မြို့ကို ရောက်လာတာပဲ”
ဟန်မူယဲ့က တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။ သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။
“အတော်လေး စိတ်ပျက်စရာပဲ”
‘သူက အဲဒီလိုမျိုး ပြောရဲတယ်ပေါ့’
အကြီးအကဲယု၏ မျက်နှာထားက တောင့်တင်းသွားသည်။ ဘေးတွင်ရှိသော ချန်ကျန်းက စိုးရိမ်နေပုံရသည်။
ပတ်ဝန်းကျင်တွင်ရှိသော လူများက ဒေါသထွက်နေကြသည်။
လျှို့ဝှက်ကောင်းကင်မြို့သည် ပန်းပဲပညာရှင်များ၏ တော်ဝင်နယ်မြေ ဖြစ်သည်။
တော်ဝင်နယ်မြေကို အရိုအသေမဲ့နေလျှင် သင်ခန်းစာပေးရမည်။
“ဒီမောက်မာတဲ့လူငယ်က ဘယ်ကနေ ရောက်လာတာလဲ။ ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးရဲ့ ကျယ်ပြန့်မှုကို မသိဘူးလား”
“ဟမ့်၊ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်လို့ ထင်နေတာ။ ဘာမှမသိတဲ့ ကောင်စုတ်လေးပဲ”
“သူက အရမ်းလွန်သွားပြီ။ လူငယ်တွေက ဒီလိုပဲလား”
လူအများက တီးတိုးမပြောလျှင် ကျယ်လောင်စွာ ပြောနေကြသည်။
တချို့က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး တချို့က ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်။
“မောက်မာလိုက်တာ”
ရွှင်တောက်က တီးတိုးပြောလိုက်ပြီး အင်္ကျီလက်ကို ခါယမ်းသည်။
“မောက်မာတာက ငါ့ကိစ္စပါ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းရဲ့ လှံက ကောင်းကင်ရေခဲတူနဲ့ မယှဉ်နိုင်ဘူး”
ဟန်မူယဲ့က ပြောလိုက်ပြန်သည်။
ရွှင်တောက်၏မျက်နှာက နီရဲသွားသည်။ သူက စကားမပြောဘဲ တစ်ဖက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
သူက ကောင်းကင်ရေခဲတူနှင့် ယှဉ်နိုင်သော ရတနာကို ထုတ်မပေးနိုင်ပေ။
လျှို့ဝှက်ကောင်းကင်မြို့တွင် ရှိနေသော လူတိုင်းက ထူးခြားသောစွမ်းအားနှင့် ကောင်းကင်ရေခဲတူ၏ တန်ဖိုးကို သိကြသည်။ အနည်းဆုံး စကြဝဠာတစ်ဝက်အဆင့်လက်နက်နှင့် ယှဉ်နိုင်သည်။
မဟုတ်လျှင် သူက ကောင်းကင်ရေခဲတူကို မျက်စိကျနေမည်မဟုတ်ပေ။
သူ၏ အပြုအမူက မသင့်တော်ကြောင်း သူသိသည်။ သို့သော် မတတ်နိုင်ပေ။
လျှို့ဝှက်ကောင်းကင်မြို့တွင် ကောင်းကင်ရေခဲတူနှင့် ယှဉ်နိုင်သော ရတနာကို ပိုင်ဆိုင်ထားသောလူများ သိပ်မရှိပေ။ ကိုယ်ပိုင်ရတနာကို လောင်းကြေးထပ်ချင်သောလူက ပိုရှားသည်။
“ငါ့ရဲ့ လှံရှည်ဆိုရင်ရော”
ထိုအချိန်တွင် အသံတစ်သံ ပေါ်ထွက်လာပြီး လေဟာနယ်ကို တုန်ခါသွားစေသည်။
မီးတောက်များအား ထုတ်လွှတ်နေသော အစိမ်းရောင်လှံတစ်ချောင်း ဆင်းသက်လာသည်။ လှံ၏ မီးတောက်များက ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို လောင်ကျွမ်းသွားတော့မည်ဟု ထင်ရသည်။
“ဒါက တိမ်မီးခိုးလှံပဲ”
“ဝိညာဉ်သုံးပါးမီးတောက်စိမ်း၊ ရွှင်မိသားစုရဲ့ တိမ်မီးခိုးလှံအစစ်ပဲ”
ပတ်ဝန်းကျင်တွင် စကားသံများကို ကြားနိုင်သည်။ ထို့နောက် လျင်မြန်စွာ ဆင်းသက်လာသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို မြင်ရသည်။
ထိုလူက အနက်ရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဖြောင့်မတ်စွာ ရှိနေသည်။
“ရွှင်တောက်က တတိယဘလေးကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်”
ရွှင်တောက်က ပျော်ရွှင်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ရွှင်ချူးယွင်ပဲ”
“ရွှင်မိသားစုရဲ့ ဒုတိယမျိုးဆက်တွေထဲမှာ ပန်းပဲပညာရှင် ဖြစ်တဲ့အပြင် ရုပ်သေးသခင်တစ်ယောက်လည်း ဖြစ်တယ်။ သူက အရမ်းမမောက်မာဘူးဆိုရင် မိသားစုခေါင်းဆောင် ဖြစ်နေလိမ့်မယ်”
“ရွှင်ချူးယွင်ရဲ့ ပန်းပဲစွမ်းရည်ကို လျှို့ဝှက်ကောင်းကင်မြို့ရဲ့ ကျွမ်းကျင်သူတွေကတောင် အသိအမှတ်ပြုထားတယ်။ သူက ဘာဖြစ်လို့ ရောက်လာတာလဲ”
“အခု လောင်းကြေးပြိုင်ပွဲက စိတ်ဝင်စားစရာ မကောင်းတော့ဘူး”
အသံအမျိုးမျိုးကို ကြားနိုင်သည်။
အကြီးအကဲယု၏ မျက်နှာထားက လေးနက်နေသည်။ ချန်ကျန်းက မသက်မသာဖြစ်နေသည်။
ဟန်မူယဲ့က လှံရှည်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်သည်။
“လောင်းကြေးထပ်ဖို့ သင့်တော်ရုံပါပဲ”
လောကတွင် ရတနာအနည်းငယ်ကသာ ကောင်းကင်ရေခဲတူနှင့် ယှဉ်နိုင်သည်ဟု သူမပြောနိုင်ပေ။
ရွှင်ချူးယွင်က ဟန်မူယဲ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး အကြီးအကဲယုကို ဆက်ကြည့်သည်။
“အကြီးအကဲယု၊ မင်းနိုင်သွားရင် လျှို့ဝှက်ကောင်းကင်မြို့ရဲ့ အဓိကနည်းစနစ်တွေကို နောက်တစ်ကြိမ်ကြည့်ခွင့်ပေးမယ်”
“မင်းရှုံးသွားရင်တော့ ပန်းပဲပညာရှင်အစည်းအရုံးရဲ့ နတ်ဘုရားအဆင့် စမ်းသပ်နယ်မြေကို လျှို့ဝှက်ကောင်းကင်မြို့ဆီ လက်လွှဲပေးရမယ်”
လျှို့ဝှက်ကောင်းကင်မြို့၏ အဓိကနည်းစနစ်များကို ကြည့်ရှုခွင့် ....
ရှားပါးသော အခွင့်အရေး ဖြစ်သည်။
လျှို့ဝှက်ကောင်းကင်မြို့သို့ ရောက်လာသော ပန်းပဲပညာရှင်တိုင်းက ထိုအခွင့်အရေးမျိုးကို လိုချင်ကြသည်။
လျှို့ဝှက်ကောင်းကင်မြို့သည် ကြယ်စင်စုစကြဝဠာတွင် ပန်းပဲပညာလမ်းစဉ်၏ အထွတ်အထိပ် ဖြစ်သည်။
အကြီးအကဲယုက ထိုအခွင့်အရေးကို အမှန်တကယ်ပင် လိုချင်သည်။
သို့သော် သူက ပန်းပဲပညာရှင်အစည်းအရုံး၏ နတ်ဘုရားအဆင့် စမ်းသပ်ပွဲနယ်မြေကို မပေးနိုင်ပေ။
အကယ်၍ နတ်ဘုရားအဆင့် စမ်းသပ်ပွဲနယ်မြေကို ဆုံးရှုံးသွားလျှင် ပန်းပဲပညာရှင်အစည်းအရုံးက ကျဆင်းသွားလိမ့်မည်။
ထိုအချိန်တွင် ဝမ်ကျင်းမြို့က ပန်းပဲပညာလမ်းစဉ်၏ တော်ဝင်နယ်မြေ ဖြစ်တော့မည်မဟုတ်ပေ။
“လျှို့ဝှက်ကောင်းကင်မြို့ရဲ့ အဓိကနည်းစနစ်တွေကို လေ့လာခွင့်ရတာက ကံကောင်းမှုကြီးတစ်ခုပဲ။ ဒါပေမဲ့ ပန်းပဲပညာရှင်အစည်းအရုံးရဲ့ နတ်ဘုရားအဆင့် စမ်းသပ်ပွဲနယ်မြေနဲ့ မယှဉ်နိုင်ဘူး”
အကြီးအကဲယုက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောသည်။
“ငါက အဲဒီအကြောင်းကို သဘောမတူနိုင်ဘူး။ ဆုံးဖြတ်ချက်ချဖို့လည်း အခွင့်အာဏာမရှိဘူး”
တခြားပင်မအကြီးအကဲများ ရှိနေလျှင်လည်း ထိုကိစ္စကို သဘောတူရဲမည်မဟုတ်ပေ။
“အဲဒါဆိုရင် ရှုမိသားစုရဲ့ မျိုးဆက်သစ်တွေအပေါ်မှာ လောင်းကြေးထပ်ရအောင်။ သူတို့က အဆင့်ကိုးနဲ့အထက်မှာ ရှိနေရင် ပန်းပဲပညာရှင်အစည်းအရုံးရဲ့ နတ်ဘုရားအဆင့် စမ်းသပ်ပွဲနယ်မြေကို ဝင်ရောက်ခွင့်ရှိတယ်။ အဲဒါဆိုရင်ရော ဘယ်လိုလဲ”
“မင်းက ပင်မအကြီးအကဲတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီး ဒီကိစ္စလေးကိုတောင် မဆုံးဖြတ်နိုင်ဘူးလို့ ငါ့ကို မပြောနဲ့နော်”
အကြီးအကဲယုက သဘောတူမည်မဟုတ်ကြောင်း ကြိုသိထားသကဲ့သို့ ရွှင်ချူးယွင်က ပြောလိုက်သည်။
အကြီးအကဲယုက စဉ်းစားနေပြီး ဟန်မူယဲ့ကို ကြည့်သည်။ ထို့နောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ရွှင်ချူးယွင်က ကျယ်လောင်စွာရယ်သည်။ သူက လှံရှည်ကို ယူလိုက်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ရွှင်တောက်ကလည်း ကိုယ်ပိုင်လှံကို သိမ်းလိုက်ပြီး ထွက်သွားသည်။
“ညီအစ်ကိုချန်ကျန်း၊ ဆယ်ရက်အတွင်း ပြိုင်ပွဲကွင်းပြင်မှာတွေ့ဖို့ ပြင်ထားလိုက်ပါ”
ရွှင်တောက်၏အသံကို ကြားရသည်။
ချန်ကျန်းက နှာမှုတ်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်ရေခဲတူကို သိမ်းသည်။ ထို့နောက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
လူအများ၏ မျက်လုံးများက တောက်ပနေကြသည်။ သူတို့က ချန်ကျန်းကို ကူညီပြီး ပြိုင်ပွဲတွင် အနိုင်ရလျှင် ကောင်းကင်ရေခဲတူကို ရနိုင်မည်။
သို့သော် ပြိုင်ဘက်က ရွှင်မိသားစု ဖြစ်သောကြောင့် မည်သူမှ စကားမပြောကြပေ။
ရွှင်ချူးယွင်ကပင် ကိုယ်တိုင်ရောက်လာသည်။ သူတို့က အနိုင်ယူရန် ယုံကြည်ချက်မရှိပေ။
“အကြီးအကဲဟန်၊ ငါတို့တော့ ရှက်မိပါတယ်။ လျှို့ဝှက်ကောင်းကင်မြို့မှာ ခေါင်းမဖော်နိုင်ဘူး ....”
အကြီးအကဲယုက ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်၍ ဟန်မူယဲ့ကို နှုတ်ဆက်လျက် ပြောသည်။
‘အကြီးအကဲဟန်တဲ့လား’
ချောင်တက ဟန်မူယဲ့ကို ကြည့်သည်။
‘သူ့နောက်ခံက ဘာလဲ’
“ချန်ကျန်း၊ မင်းက အကြီးအကဲဟန်နဲ့ တွေ့ချင်တယ်လို့ မပြောခဲ့ဘူးလား”
အကြီးအကဲယုက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
ချန်ကျန်းက အံ့အားသင့်နေပြီး ဟန်မူယဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်း၊ မင်းက ပန်းပဲပညာရှင်အစည်းအရုံးရဲ့ ဆယ့်ကိုးယောက်မြောက် ပင်မအကြီးအကဲလား”
ဟန်မူယဲ့က ပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်သည်။ သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာပြောသည်။
“ဒီနေရာမှာ စကားပြောလို့မကောင်းဘူး”
သူက ထိုသို့ပြောလိုက်ပြီး ချောင်တကို ကြည့်သည်။
“တာအိုရောင်းရင်းချောင်၊ လမ်းပြပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးပါပဲ”
သူက ကျောက်စိမ်းသေတ္တာတစ်ခုကို ထုတ်ပေးပြီး အကြီးအကဲယု၊ ချန်ကျန်းတို့ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။
ချောင်တက ရှုပ်ထွေးသောမျက်နှာထားဖြင့် ကျောက်စိမ်းသေတ္တာကို ကိုင်ထားပြီး ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
“ပန်းပဲပညာရှင်အစည်းအရုံးရဲ့ ဆယ့်ကိုးယောက်မြောက် ပင်မအကြီးအကဲလား”
“သူက ရိုးရှင်းတဲ့လူ မဟုတ်ဘူး”
လျှို့ဝှက်ကောင်းကင်မြို့က ကျယ်ဝန်းသော်လည်း လျင်မြန်စွာ သတင်းပြန့်သွားသည်။
နာရီပိုင်းအတွင်း ရွှင်မိသားစုနှင့် ပန်းပဲပညာရှင်အစည်းအရုံး၏ လောင်းကြေးထပ်ပွဲကို လူတိုင်းသိလိုက်ရသည်။
ထိုအချိန်တွင် ဟန်မူယဲ့က အေးချမ်းသော စံအိမ်တစ်ခုတွင် ထိုင်နေသည်။
အကြီးအကဲယု ယုကျန်းအပါအဝင် ပန်းပဲပညာရှင်အစည်းအရုံး၏ ပင်မအကြီးအကဲငါးယောက်သည် သူ့ရှေ့တွင် ထိုင်နေကြသည်။
ရှစ်ကျန်းနန်၊ တယွီ၊ ကျန်းချင်၊ ယုကျန်းနှင့် ဝမ်ယိုရှန်းတို့ ဖြစ်ကြသည်။
သူတို့၏ မျက်နှာထားက လေးနက်နေပြီး ဘေးတွင်ရှိသော ချန်ကျန်းကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။
“ရွှင်ချူးယွင်ကိုယ်တိုင် ရောက်လာတာဆိုတော့ ခက်ခဲလိမ့်မယ် ....”
စကားပြောလိုက်သောလူက ရှစ်ကျန်းနန် ဖြစ်သည်။
“ချန်ကျန်းက မတုံးအဘဲ ပြိုင်ပွဲသုံးခုနဲ့ အနိုင်ရတဲ့လူကို ဆုံးဖြတ်ဖို့ လုပ်ခဲ့တာ တော်သေးတယ်”
အသက်ငါးဆယ်အရွယ်ဟု ထင်ရသော ဝမ်ယိုရှန်းက အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ ပြောသည်။
သို့သော် တခြားလူများက မပြုံးကြပေ။
ပြိုင်ပွဲက သုံးခုဖြစ်နေသော်လည်း သူတို့က အနိုင်ရရန် ယုံကြည်ချက်မရှိပေ။
“အကြီးအကဲတို့၊ ရွှင်ချူးယွင်အပြင် ရွှင်မိသားစုရဲ့ တခြားပန်းပဲပညာရှင်တွေလည်း ရောက်လာကြပါတယ်”
အသက်သုံးဆယ်အရွယ် လူတစ်ယောက်က စံအိမ်ထဲသို့ ဝင်လာပြီး လူတိုင်းကို ဦးညွတ်လိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ရွှင်ချူးယွင်က ဆရာဝူကျင်းရဲ့အိမ်ကို ထွက်သွားပါတယ်”
ထိုစကားကြောင့် ပင်မအကြီးအကဲငါးယောက်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကြသည်။
“ဆရာဝူကျင်း .... သူက ဒီပြိုင်ပွဲမှာ ဝင်မပါလောက်ဘူးမဟုတ်လား”
ချန်ကျန်းက တုန်ခါနေပြီး ခါးသီးစွာပြောသည်။
“တိမ်ကောင်းကင်ဓားကို ပြုပြင်ခဲ့တဲ့ ဆရာဝူကျင်းလား”
ဟန်မူယဲ့၏ စူးရှသောမျက်လုံးများက တောက်ပနေသည်။
“သူက စကြဝဠာတစ်ဝက်အဆင့် လက်နက်တွေကို ကိုယ်တိုင် သန့်စင်နိုင်တယ်”
စကြဝဠာတစ်ဝက်အဆင့် လက်နက်နှင့် ရုပ်သေးရုပ်များကို သန့်စင်နိုင်သောလူသည် စကြဝဠာနယ်မြေ၏ ထိပ်တန်းအဆင့်တွင် ရှိနေသည်။
ပန်းပဲပညာရှင်အစည်းအရုံး၏ ပင်မအကြီးအကဲများကြားတွင် လူအနည်းငယ်ကသာ ထိုအဆင့်တွင် ရှိသည်။
သို့သော် ဝူကျင်းသည် စကြဝဠာနယ်မြေတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ နေထိုင်ခဲ့သောကြောင့် ပင်မအကြီးအကဲများထက် ပိုသန်မာလိမ့်မည်။
“ငါက ဝူကျင်းနဲ့ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ ယုံကြည်ချက်ရှိတယ်”
ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်များ ဖြူဖွေးနေသော ကျန်းချင်က ပြောလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ရလဒ်က မသေချာဘူး”
တခြားအကြီးအကဲလေးယောက်က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းခါကြသည်။
သူတို့က အနိုင်ရမည်ဟု မပြောနိုင်ပေ။
သူတို့က ရွှင်ချူးယွင်ကို မယှဉ်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် နောက်တစ်ပွဲ ရှုံးသွားလျှင် ဆက်ပြိုင်နေရန် မလိုတော့ပေ။
ပင်မအကြီးအကဲများက ရွှင်ချူးယွင်ကို အလိုလျောက် အရှုံးပေးထားကြသည်။
“ရွှင်ချူးယွင်၊ ဝူကျင်း .... တကယ်လို့ နောက်တစ်ယောက် ထပ်ပါလာရင် ....”
ယုကျန်းက စိုးရိမ်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
ဤနေရာသည် စကြဝဠာနယ်မြေ၏ ပန်းပဲပညာရပ်နှင့်သက်ဆိုင်သော တော်ဝင်နယ်မြေ လျှို့ဝှက်ကောင်းကင်မြို့ ဖြစ်သည်။
ဤနေရာတွင် ပင်မအကြီးအကဲနှင့် ယှဉ်နိုင်သော ကျွမ်းကျင်သူများ ရှိကြသည်။
နာမည်ကြီးပန်းပဲပညာရှင်များဆိုလျှင် သူတို့ထက် သာလွန်ကြသည်။
“ငါက မင်တုံနဲ့ သိတယ်”
သခင်မမူယွဲ့၏ အသံကို ကြားရသည်။
သူမက စံအိမ်ထဲသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်းဝင်လာပြီး ဟန်မူယဲ့ကို ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“သူမကို ကူညီပေးနိုင်မလား မေးကြည့်လိုက်မယ်”
သူမ၏စကားကြောင့် ပင်မအကြီးအကဲငါးယောက်၏ မျက်လုံးများက တောက်ပသွားသည်။
သူတို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ပြီး ရှစ်ကျန်းနန်က မတ်တပ်ရပ်သည်။
“အဲဒါက လျှို့ဝှက်ကောင်းကင်မြို့ရဲ့ ထိပ်တန်းအဆင့် ပန်းပဲပညာရှင်ဆယ့်နှစ်ယောက်ထဲမှာ တစ်ဦးတည်းသော အမျိုးသမီးဖြစ်တဲ့ သခင်မ မင်တုံလား”
“သူမက စကြဝဠာအဆင့် ရုပ်သေးရုပ်သုံးရုပ်ကို ပြုပြင်ခဲ့တယ်။ မိသားစုကြီးခုနစ်ခုကတောင် သူမကို လေးစားရတယ်”