အခန်း (၁၄၂၆)
Vol. 102 Ch. 1426
“အဲဒီပစ္စည်းက ယုထန်ရွှေခြင်ဆီဆိုရင် မူလဒင်္ဂါးသန်းထောင်ချီပြီး တန်ကြေးရှိတယ်”
“အရေးအကြီးဆုံးအချက်ကတော့ ယုထန်ရွှေခြင်ဆီကို ကမ္ဘာဦးအဆင့် ချပ်ဝတ်တွေ သန့်စင်တဲ့နေရာမှာ ဓာတ်ကူအဖြစ် အသုံးပြုတဲ့အတွက် မူလဒင်္ဂါးနဲ့ တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်ဘူး”
“မူလဒင်္ဂါးသန်းတစ်ထောင်နဲ့ လေလံဆွဲမယ်ဆိုရင်တောင် အတော်လေး အမြတ်ရလိမ့်မယ်”
“တစ်ယောက်ကို သန်းငါးရာစီ ခွဲပေးနိုင်တယ်”
စကြဝဠာနယ်မြေ၏ မျိုးဆက်သစ်လက်ရွေးစင်များအတွက် ထိုပမာဏသည် အနည်းငယ်များသော်လည်း ကိစ္စမရှိပေ။
ထို့အပြင် ပြန်ရလာမည့် အကျိုးအမြတ်သည် ပျော်စရာတစ်ခု ဖြစ်နေလိမ့်မည်။
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် စင်မြင့်တွင်ရှိသော ဆရာသခင်များအားလုံးက စကားပြောပြီး ထိုင်ချလိုက်သည်။
အနီးစပ်ဆုံးဖြစ်နိုင်သည့် အကဲဖြတ်မှုကို လူတိုင်းက သိချင်နေကြသည်။
“အခုအချိန်ကစပြီး အကဲဖြတ်မှုကို ထပ်လိုချင်တယ်ဆိုရင် ဝန်ဆောင်ခပေးရပါမယ်”
“ပထမဆုံးအကဲဖြတ်မှုမှာ မှန်ကန်တဲ့လူက နောက်ပိုင်းပွဲတွေမှာ ဝန်ဆောင်ခပိုရလိမ့်မယ်”
လုတုန်ကျူးက ကျေနပ်စွာရယ်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် တိုးလာသည်။ ထို့နောက် ဆယ်ပေကြီးမားသော ပစ္စည်း၏ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။
“အားလုံးပဲ ဆရာတွေရဲ့ အကဲဖြတ်မှုအရ ဒီပစ္စည်းရဲ့ ကြမ်းခင်းဈေးကို မူလဒင်္ဂါးဆယ်သန်းအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်မယ်”
ကြမ်းခင်းဈေးအဖြစ် မူလဒင်္ဂါးဆယ်သန်း ....
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အခန်း ၉၉၉၉ခုမှ အလင်းတန်းများ ပေါ်ထွက်လာသည်။
အခန်းတစ်ခုချင်းစီမှ ဈေးပေးလိုက်သော ပမာဏကို အလင်းလွှာတွင် မြင်နေရသည်။
ထိုအရာသည် ယွင်ထန်းရတနာစံအိမ်၏ ရည်ရွယ်ချက် ဖြစ်သည်။
ဈေးနှုန်းများကို တမင်သက်သက် ဖော်ပြမထားလျှင် ယှဉ်ပြိုင်လိုစိတ်ကို မည်သို့ နှိုးဆွနိုင်မည်နည်း။
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ထိပ်ဆုံးတွင်ရှိသော ပမာဏသုံးခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
“မူလဒင်္ဂါး သန်းသုံးရာ”
“မူလဒင်္ဂါး သန်း ၆၈၀”
“မူလဒင်္ဂါး သန်းတစ်ထောင်”
ထိုပမာဏများအပြင် သက်ဆိုင်ရာအခန်း၏ အမှတ်အသားလည်း ပါဝင်နေသည်။
ဥပမာအနေဖြင့် သန်းတစ်ထောင်၏နောက်တွင် ဟန်မူယဲ့တို့ အခန်းနံပတ်ဖြစ်သော ၃၇၅၁ကို ဖော်ပြထားသည်။
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် နတ်အာရုံများအားလုံးက လေလံပမာဏကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ကြသည်။
ထိုစစ်ဆေးမှုသည် အခန်းထဲတွင်ရှိနေသော လူများအတွက် အန္တရာယ်မရှိပေ။
များသောအားဖြင့် ရတနာအကဲဖြတ်ပွဲသို့ တက်ရောက်လာသောလူများသည် အထောက်အထားကို ဖုံးကွယ်မထားကြပေ။
ဤပွဲသည် လက်ရွေးစင်များ ဆက်သွယ်နိုင်ရန်အတွက် ဖြစ်သည်။
အမည်မဖော်နိုင်သော ရှေးခေတ်ပစ္စည်းများသည် အင်အားစုကြီးများအတွက် အကန့်အသတ်တစ်ခုအထိသာ တန်ဖိုးရှိသည်။
ထိုပစ္စည်းများကို ထုတ်ယူပြီး လူငယ်များကို ဆူပွက်သွားအောင် လုပ်ပေးလိုက်လျှင် ပိုကောင်းသည်။
“သူပဲ”
“လုမိသားစုရဲ့ မျိုးဆက်သစ် လုကျီရှု”
“လီမိသားစုရဲ့ တိုက်ရိုက်မျိုးဆက်လို့ ခေါ်နိုင်ရုံပဲရှိတဲ့ လီချန်းယွင်။ အခုတစ်လော လုကျီရှုက လုမိသားစုထဲမှာ လွှမ်းမိုးနိုင်တယ်လို့ ပြောကြတယ်”
တခြားအခန်းများက ပြောနေကြသည်။
လုကျီရှုဖြစ်စေ၊ လီချန်းယွင်ဖြစ်စေ ဤနေရာတွင် အကောင်းဆုံးလက်ရွေးစင်များ မဟုတ်ကြပေ။
သူတို့၏ လေလံကြေးသည် အဆင့်အတန်းနှင့် မကိုက်ညီပေ။
“ရှန့်ကွမ်းမိသားစုက သန်းသုံးရာ ဈေးပေးခဲ့တယ်။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ရှန့်ကွမ်းဟုန်က ဦးဆောင်ပြီး ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူက မိသားစုရဲ့ တတိယမြောက် ခေါင်းဆောင်အဖြစ် နာမည်ကြီးတယ်”
လူတစ်ယောက်က သန်းသုံးရာနှင့် သန်းခြောက်ရာရှစ်ဆယ် ဈေးပေးခဲ့သော လူများ၏အကြောင်းကို ပြောနေသည်။
ဈေးပေးသောလူနှင့် ဈေးပေးလိုက်သော ပမာဏကို ထင်ရှားစွာ မြင်နိုင်သည်။
ဥပမာအနေဖြင့် ဟန်မူယဲ့၏အခန်းထဲတွင် ဈေးပေးလိုက်သော လုကျီရှုနှင့် လီချန်းယွင်က အကျိုးအမြတ်ကို တစ်ဝက်စီ ခွဲယူမည်။
နောက်ပိုင်းတွင် အငြင်းပွားမှုများ ဖြစ်မလာစေရန်အတွက် ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
သေချာအာရုံစိုက်မကြည့်လျှင် ဘေးတွင်ရှိနေသော ဟန်မူယဲ့ကို မည်သူမှ သတိမထားမိနိုင်ပေ။
ဟန်မူယဲ့က လုကျီရှုနှင့် လီချန်းယွင်တို့ အကူအညီရရန် ဖိတ်ခေါ်ထားသော ပန်းပဲပညာရှင်တစ်ယောက်နှင့် တူနေသည်။
သို့သော် ဟန်မူယဲ့ကို မှတ်မိသောလူများလည်း ရှိနေသည်။
ဥပမာအနေဖြင့် စင်မြင့်တွင်ထိုင်နေသော ပန်းပဲပညာရှင်အစည်းအရုံး၏ မဟာအကြီးအကဲ၊ တောရိုင်းမြေတွင် စတေးခံအဖြစ်မှ လွတ်မြောက်လာသော လက်ရွေးစင်များ ဖြစ်ကြသည်။
ထို့အပြင် ရှန့်ကွမ်းဟုန်လည်း ရှိနေသည်။
“သန်းတစ်ထောင်၊ လုမိသားစုနဲ့ လီမိသားစုရဲ့ မျိုးဆက်သစ်တွေက ရူးသွားပြီလား”
အခန်းတစ်ခုတွင် အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ်လူက တီးတိုးပြောလိုက်သည်။
“အစ်ကိုကြီး၊ အဲဒီပစ္စည်းက သန်းတစ်ထောင်တန်ဖိုးရှိတဲ့ ကျောက်စိမ်းစန္ဒကူး လေဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်တို့ ဈေးပေးထားတာ အတော်လေးမြင့်နေပြီ”
အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူ၏နောက်တွင် ရပ်နေသော ချပ်ဝတ်နှင့် အသက်သုံးဆယ်အရွယ် ကျင့်ကြံသူက ပြောလိုက်သည်။
သူက နတ်ဘုရားအဆင့် ပန်းပဲပညာရှင်တံဆိပ်ပြားကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။
“ကျွန်တော်တို့ ဈေးတိုးပေးရမလား”
သူ့စကားကို ကြားရသောအခါ အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူက ခေါင်းခါသည်။
“ငါတို့က သန်း ၆၈၀ ပေးထားပြီပဲ။ သန်းတစ်ထောင်ဈေးပေးလိုက်ရင် အကျိုးအမြတ်ရဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ လုမိသားစုက ဘယ်လိုလုပ်မလဲ ကြည့်ရအောင်”
ပထမရတနာ၏ ဈေးနှုန်းသည် နိမ့်ကျနေလျှင် ဆက်လက်အကဲဖြတ်မည့် ရတနာများ၏ တန်ဖိုးကိုလည်း နည်းပါးစွာ ဈေးပေးကြလိမ့်မည်။
အကယ်၍ ပထမဆုံးရတနာ၏ ဈေးနှုန်းက မြင့်မားနေလျှင် တခြားရတနာများ၏ ဈေးနှုန်းကလည်း မြင့်မားလာလိမ့်မည်။
ချပ်ဝတ်နှင့်လူက ရယ်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်သည်။
“အဲဒီပစ္စည်းကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အမြတ်မရဘူးဆိုရင် လုမိသားစုက မျက်နှာပျက်ရလိမ့်မယ်”
“လုမိသားစုက အလင်းတန်းကုန်းမြေမှာ အခက်တွေ့ခဲ့တယ်။ သူတို့က ကံမကောင်းဘူးဆိုရင် ငါတို့ စွန်းမိသားစုက စကြဝဠာနယ်မြေရဲ့ မိသားစုကြီးအသစ်တစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်”
စွန်းမိသားစုသည် မိသားစုကြီးခုနစ်ခုထက် တစ်ဆင့်သာနိမ့်သော အင်အားစုတစ်ခု ဖြစ်သည်။
အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူက ချပ်ဝတ်နှင့်လူကို စိုက်ကြည့်သည်။
“စွန်းမန်၊ မင်းက စွန်းမိသားစုဝင်တစ်ယောက် ဖြစ်သလို မီးပြင်းဖိုစင်မြင့်ခန်းဆောင်ရဲ့ အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်လည်း ဖြစ်တယ်”
မီးပြင်းဖိုစင်မြင့်ခန်းဆောင်သည် ပန်းပဲပညာ၏ တောဝင်နယ်မြေဖြစ်သော လျှို့ဝှက်ကောင်းကင်မြို့နှင့် မယှဉ်နိုင်သော်လည်း အသိအမှတ်ပြုခံရသည့် ပန်းပဲပညာရှင် အင်အားစုတစ်ခု ဖြစ်သည်။
အဝေးတစ်နေရာတွင် ရှန့်ကွန်းမိသားစု၏ အခန်းထဲတွင် ထိုင်နေသော ရှန့်ကွမ်းဟုန်က ပြုံးလိုက်သည်။
သူက ဟန်မူယဲ့နှင့် တွေ့ရမည်ဟု ထင်မထားခဲ့ပေ။
ယခု ဆရာဟန်နှင့် တွေ့နေရသောကြောင့် ရတနာအကဲဖြတ်ပွဲပြီးလျှင် ရှန့်ကွမ်းမိသားစုဆီသို့ အလည်ခေါ်သွားနိုင်သည်။
“လုကျီရှု၊ မူလဒင်္ဂါး သန်းတစ်ထောင်”
ရှန့်ကွမ်းဟုန်က တီးတိုးပြောသည်။
လုကျီရှုသည် ဆရာဟန်နှင့် ရင်းနှီးပြီး ဆရာဟန်ကို လုမိသားစုဆီသို့ ဖိတ်ခေါ်နိုင်ခဲ့သည်။
“တတိယဦးလေး၊ အဲဒီလုကျီရှုက တုံးအနေတာလား။ သူက မူလဒင်္ဂါး ငါးရာပဲ တန်ဖိုးရှိတဲ့ လင်းတုံရွှေကို သန်းတစ်ထောင်ပေးနေတယ်”
ရှန့်ကွမ်းယုချင်က လျင်မြန်စွာပြောသည်။
“ဦးလေးလည်း မြင်တယ်မဟုတ်လား။ သူက ငတုံးပဲ”
သူမ၏စကားကြောင့် အခန်းထဲတွင်ရှိသော ရှန့်ကွမ်းမိသားစု၏ တခြားတပည့်များက လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
“သခင်မလေးယုချင်၊ အဲဒီလုကျီရှုက သခင်မလေးအတွက် စီစဉ်ပေးထားတဲ့ သတို့သားလောင်းမဟုတ်ဘူးလား”
ကျောက်စိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က ခပ်ဟဟရယ်သည်။
“ဘာလဲ။ နင်က သူ့ကို သဘောမကျဘူးလား”
“သဘောကျကျ မကျကျ အရေးမကြီးဘူး။ မိသားစုရဲ့ အရေးကိစ္စကို ပေါ့ပေါ့လေး သဘောထားလို့မရဘူး”
သိပ်မဝေးသောနေရာတွင် တင်းမာသောမျက်နှာထားနှင့် လူငယ်တစ်ယောက်က အေးစက်စွာပြောသည်။
တခြားလူများက လှောင်ပြောင်လိုသော မျက်နှာထားဖြင့် ခိုးရယ်လိုက်ကြသည်။
မိသားစုကြီး၏ တပည့်များ အကြောက်ဆုံးအရာသည် မထိုက်တန်သောလူနှင့် တွဲဖက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။
ရှန့်ကွမ်းယုချင်က တည်ငြိမ်နေသော တတိယဦးလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် စကားပြောလိုက်သော ဖြောင့်မတ်စွာရှိနေသည့် လူငယ်ကို ကြည့်သည်။
သူမ၏ တတိယဦးလေးက တိတ်ဆိတ်နေသည်။ မိသားစု၏ ထိပ်ဆုံးဆယ်ယောက်ထဲတွင် ပါဝင်သော သူမ၏ ပဥ္စမအစ်ကိုက သူမကို အပြစ်တင်နေသည်။ သူမက ဘာတတ်နိုင်မည်နည်း။
သူမက အံကြိတ်ထားပြီး လက်သီးဆုပ်လိုက်သည်။
“လုကျီရှု၊ နင်ရှုံးသွားမှာကို စောင့်ကြည့်နေမယ်”
“သခင်မလေးယုချင်က လုကျီရှုရဲ့ အောက်ခံကိုတောင် ရှုံးသွားစေချင်တာမဟုတ်လား”
စနောက်လိုသောအသံ ပေါ်ထွက်လာသည်။ လူတိုင်းက ရယ်လိုက်ကြသည်။
အလင်းလွှာတွင် ကျန်ရှိနေသော ပမာဏသုံးခုက တုန်ခါသွားသည်။
သို့သော် မည်သူမှ ဈေးမမြှင့်ကြပေ။
အဆုံးတွင် သန်းတစ်ထောင်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
လုကျီရှုနှင့် လီချန်းယွင်က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးသည်။
သူတို့က မူလဒင်္ဂါးကတ်ပြားများကို ထုတ်လိုက်ပြီး စာရင်းကိုင်ဆီသို့ သန်းငါးရာစီ လွှဲပေးသည်။
ငွေလွှဲပြောင်းမှု ပြီးဆုံးသွားသောအခါ လုကျီရှုက ဟန်မူယဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“အစ်ကိုဟန်၊ အပြင်ထွက်ပြီး ရတနာကို ဖွင့်ကြည့်ချင်လား”
ရတနာအကဲဖြတ်ပွဲ၏ ရတနာဖွင့်သော ဖြစ်စဉ်သည်လည်း စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းသည်။
“မင်းတို့ပဲ သွားကြပါ”
ဟန်မူယဲ့က ယခုအချိန်တွင် အာရုံစိုက်မခံချင်ပေ။
လုကျီရှုနှင့် လီချန်းယွင်က ရယ်လိုက်ပြီး အပြင်ဘက်သို့ ထွက်သွားသည်။ သူတို့က ဆယ်ပေကြီးမားသော မြေရောင်သန်းနေသည့်ကျောက်တုံးဆီသို့ ရောက်လာကြသည်။
သူက ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ပြီး လုတုန်ကျူး၏ အပြုံးမဟုတ်သော အပြုံးကို မြင်ရသည်။
သူက တစ်ဖက်လူကို လေပေါကျူးဟု ခေါ်ခဲ့သည်။
“လူကြီးမင်းတို့၊ ရတနာကို ဖွင့်ပေးရမလား။ ဒါမှမဟုတ် ကိုယ့်ဘာသာ လုပ်မလား”
လုတုန်ကျူးက လီချန်းယွင်ကိုလည်း ကြည့်လိုက်ပြီး မေးသည်။
“ကိုယ့်ဘာသာ လုပ်ပါမယ်”
လုကျီရှုက လျင်မြန်စွာပြောလိုက်ပြီး ကျောက်တုံးဆီသို့ ရောက်သွားသည်။
သူက မလှုပ်ရှားခဲ့ပေ။ ကျောက်တုံး၏ဘေးတွင် ပတ်သွားနေရုံသာ ဖြစ်သည်။
“အပြင်ဘက်မှာ ရွှေတိမ်တိုက်ပုံစံကွက်တွေကို မြင်နေရတယ်။ ပြီးတော့ ရွှေပန်းပွင့်လည်း ရှိနေမယ်။ ဒီပုံစံ၊ ဒီအလေးချိန်နဲ့ ပစ္စည်းမျိုးက ရှားပါးတဲ့ ဝိညာဉ်သတ္တုတစ်မျိုးပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်”
လုကျီရှုက နေရာတွင်ထိုင်နေသော အကဲဖြတ်ပေးသည့် ပန်းပဲပညာရှင် ကောကျင်းထန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ ပြောသည်။
“ဒါက ယုထန်ရွှေခြင်ဆီလို့ ကျွန်တော်လည်း ထင်မိတယ်”
သူ့စကားကြောင့် ကောကျင်းထန်က ကျေနပ်စွာရယ်သည်။
သူတို့က စိတ်တူကိုယ်တူ ရဲဘော်ရဲဘက်များ ဖြစ်သွားပုံရသည်။
“ယုထန်ရွှေခြင်ဆီလား။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ တကယ်ဆိုရင် အနည်းဆုံး မူလဒင်္ဂါး သန်းထောင်ချီပြီး အမြတ်ရလိမ့်မယ်”
“ယုထန်ရွှေခြင်ဆီလို့ ပြောရဲတယ်လား။ ရွှေတိမ်တိုက်ပုံစံကွက်က အပြည့်အဝတောင်မဖြစ်သေးဘူး”
ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အသံများကို ကြားနိုင်သည်။ စင်မြင့်တွင်ထိုင်နေသော ပန်းပဲပညာရှင်များကပင် တီးတိုးပြောနေကြသည်။
“အပြောပဲရှိတဲ့ လုကျီရှုကတော့ ရှုံးတော့မှာပဲ’
ရှန့်ကွမ်းမိသားစု၏ အခန်းမှ ရှန့်ကွမ်းယုချင်၏အသံ ပေါ်ထွက်လာသည်။
လုကျီရှုက အသံထွက်လာသောဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာပြောသည်။
“ရတနာကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရင် ငါက အပြောပဲရှိနေတာလား သိနိုင်လိမ့်မယ်”
“သခင်မလေးယုချင်၊ ငါတို့ လောင်းကြေးထပ်ရင်ရော ဘယ်လိုလဲ”
“ငါရှုံးသွားရင် ငါ့ရဲ့ အကဲဖြတ်မှုက မှားယွင်းနေတယ်။ ငါတို့ရဲ့ လက်ထပ်ဖို့ သဘောတူညီချက်ကို ဖျက်သိမ်းနိုင်တယ်”
ထို့နောက် သူက ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။
“ငါနိုင်သွားရင် မင်းက ငါ့ကို စေ့စပ်လက်ဆောင် ပေးရမယ်”
အခန်းထဲတွင် ရှန့်ကွမ်းယုချင်က နီရဲနေသောမျက်နှာထားဖြင့် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ။ လောင်းမယ်”
ဘေးတွင်ရှိသော ဖြောင့်မတ်စွာထိုင်နေသည့် လူငယ်က မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။
ရှန့်ကွမ်းဟုန်ကတော့ အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
“အဲဒါဆိုရင် ရတနာကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရအောင်”
လုကျီရှုက လက်မြှောက်ပြီး ဆယ်ပေကြီးမားသော ကျောက်တုံးကို ရိုက်ချသည်။