လေးဘက်လေးလံနတ်ဘုရားအကျဉ်းထောင်

“ဟားဟားဟား အိပ်မက်မက်မနေနဲ့” မင်ရှို့၏အသံသည် အဆုတ်ပြဲသွား သည့်အလား ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းသည် အလင်းနှင့်အရိပ်လှိုင်းများမှ ထွက် လာရာ အားလုံးသည် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စွာနှင့် သူ့အား ကြည့်ကြလေ သည်။ ဤလူသည် မသေနိုင်သေးပေ။ သူ သေနိုင်မည်လား။ “ဟွမ်ကျို့ သူ ထွက်လာဖို့ မင်းမမျှော်လင့်နဲ့၊ သူက စီဖုန်းနတ်ဘုရားတိုင်က တည်ထောင်ထား တဲ့ နတ်ဘုရားအကျဉ်းထောင်ထဲရောက်သွားပြီ၊ အဲဒီထဲမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ရော မှော်စွမ်းအင်ရောမရှိဘူး၊ သူ ကျင့်ကြံနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး စီဖုန်းနတ်ဘုရား အကျဉ်းထောင်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက စွမ်းအင်ကိုပဲစုပ်ယူလိမ့်မယ်၊ သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ကုန်အောင်စုပ်ယူခံပြီးသွားရင် သူလည်း သေသွားမှာပဲ”

ပွဲကြည့်ပရိသတ်များသည် ငြိမ်ကျသွားကြသည်။ အားလုံးသည် ယန်ယဲ့ အတွက် မှေးမှိန်သော မျှော်လင့်ချက်ထားနေချိန်တွင် မင်ရှို့၏စကားများကို ကြားပြီးနောက် သူတို့၏နှလုံးသားများသည် ချောက်ကမ်းပါးမှပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်ပြီး မြေကြီးထဲသို့ နစ်ဝင်သွားမတတ်ပင်။

အစောလေးတင်ကပင် တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးကို ထက်ဝက်ပိုင်းသွားစေနိုင် သည့် ကိုးရက်မိုးကြိုးကို မြင်ခဲ့သည်။ ယန်ယဲ့ရင်ဆိုင်ရသည်မှာ မလွယ်ကူခဲ့ပေ။ ထို့အပြင်စီဖုန်းနတ်တိုင်၏ စုပ်ယူခြင်းကိုခံရသည်လား။ ဝိညာဉ်၏စွမ်းအား စုပ်ယူခံရလျှင် ထိုလူသည် အသက်ရှင်ရန်ဖြစ်နိုင်ဦးမည်လား။

ပေထင်းဟွမ်သည် မင်ရှို့အား လျစ်လျူရှုသောမျက်လုံးများဖြင့်ကြည့် လိုက်သည်။ သူမကဲ့သို့ ရူးသွပ်နေသည့် ထိုလူ၏ ကြမ်းကြုတ်သည့် အပြုံးကို မြင်သောအခါ ပေထင်းဟွမ်၏ နှလုံးသားသည် ပိုပို၍အေးစက်လာပြီး ပူဆွေးမှု၊ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများမရှိတော့ဘဲ အေးစက်မှုသာကျန်တော့လေသည်။ ထိုအကြည့်မှာ မြောက်ဝင်ရိုးစွန်းတွင် နှစ်ပေါင်းထောင်ချီကြာအောင် နစ်မြှုပ် နေသည့်အလားဖြစ်နေရာ သူ၏မျက်လုံးများကိုပင် အေးခဲသွားစေသည်။

ပေထင်းဟွမ်၏ထိုပုံစံကိုကြည့်ပြီး အကြောင်းအရင်းတချို့ကြောင့် မင်ရှို့ သည် အကြောင်းအရင်းမရှိ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ်ပျော်မိသည်။ ရှောင်ကျို့ သည် ယန်ယဲ့အတွက် ထင်ရာစိုင်းနိုင်သည်မဟုတ်ပါလား။ သူမသည် ယန်ယဲ့ကို နောက်နှစ်တစ်သောင်းကြာပြီးနောက် မချစ်နိုင်တော့မည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သည်။ ယန်ယဲ့သည် တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်လာသည်။ သူသည် ပေထင်းဟွမ်၏ အေးစက်သောမျက်လုံးများကို လျစ်လျူရှုကာ စိတ်ရင်းဖြင့်ကြည့်လေသည် “ရှောင်ကျို့ သူ ပြန်မလာတော့ဘူး၊ စီဖုန်းနတ်ဘုရားအကျဉ်းထောင်မှာ ဘယ်လိုတွေဖြစ်မလဲဆိုတာ မင်းတွေးလို့တောင်မရဘူး၊ ကောင်းကင်ဘုံကိုးလွှာ ရှိတယ်၊ သူက ကောင်းကင်မိုးကြိုး ကိုးလွှာကို တစ်ခါကြုံတွေ့ပြီးသွားပြီ၊ အဲဒါက မိုးကြိုးဘေးဒုက္ခတွေထဲမှာ အားအကောင်းဆုံး ကောင်းကင်မိုးကြိုးပဲ၊ သူ့အတွက် နောက်ဆုံး စကားတစ်ခွန်းပြောဖို့တောင်မလွယ်ဘူး၊ သူက နတ်စွမ်းအားကိုခံနိုင်ဖို့ဆိုတာ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး”

မင်ရှို့၏ထိုစကားများကိုကြားပြီးနောက် တစ်လှေတည်းစီးသည့် ကွမ်ယန်းနှင့်တခြားသူများသည် ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားမျိုးနွယ်၏ အားကောင်းပြီး ဉာဏ်ထက်သည့် ဤမင်းသားကို နားမလည်နိုင်တော့ပေ။ အရိုက်ခံချင်နေတာ လား။

ရင်ပြင်အထက်တွင် ပင်မတိုက်ကြီးတစ်ခုလုံး၏လူများသည် ပြေးသွားပြီး မင်ရှို့အား ရိုက်ချင်ကြသည်။

“မင်ရှို့ နေမကောင်းဘူးလား မင်း အပြင်းအထန်ဖျားနေတာထင်တယ်” ထိုအခိုက်တွင် ရှီရှောင်မို၏ မူလကဝမ်းနည်းနေသော ခံစားချက်များနေရာတွင် ဒေါသများ အစားဝင်လာသည်။ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် လျှပ်တပြက်လက်သွား ရာ အားလုံးသည် အမြင်များဝေဝါးသွားသလိုခံစားရလေသည်။ သူမသည် အလင်းနှင့်အရိပ်ရေလှိုင်းရှေ့သို့ ရောက်သွားပြီဖြစ်ကာ ရေကို အားပါပါ ထိုးနှက် လေသည် “ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်တွေမှာ မင်း နတ်ဘုံမှာနေလာခဲ့ပြီမလား ဒါမှမဟုတ် ရှီဖုန်းက လူတွေကိုခိုးပြီးတော့ မင်းကို မတရားလုပ်ခဲ့တာလား၊ အခုနတ်မိစ္ဆာ ဧကရာဇ်မရှိတော့တာကို အခွင့်အရေးယူချင်နေတာမလား၊ ငါပြောလိုက်မယ်၊ ရှောင်ကျို့က တောရိုင်းဝက်ဝံကို လက်ထပ်ရင်တောင် မင်းကိုလက်ထပ်မှာ မဟုတ်ဘူး”

သူမ ရူးသွပ်သွားသည်ကို အားလုံးမြင်လိုက်ရချိန်တွင် အစပိုင်းက စိတ်သက်သာရာရသွားသော်လည်း နောက်ဆုံးစကားများကိုကြားလိုက်ရချိန် တွင် အံ့အားသင့်သောမျက်နှာထားများဖြစ်သွားကြလေသည်။ သူတို့သည် ရှီရှောင်မိုအား သနားစွာဖြင့် ကြည့်ကြလေသည်။ လူငယ်လေးသည် ကျော်ကြားရန်ငယ်လွန်းသည်။ ၎င်းတို့သည် အဓိပ္ပာယ်မရှိသည့်အရာမဟုတ် လျှင် မည်သို့ဖြစ်မည်နည်း။

ပေထင်းကျင်သည် ‌ရှီရှောင်မိုအား လေးနက်စွာကြည့်ပြီး တစ်စုံတစ်ရာ ပြောချင်မိသည်။ သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် တုံ့ဆိုင်းစွာနှင့် မျိုသိပ်လိုက်သည်။ သူသည် လက်ချောင်းများကို ဆန့်ထုတ်ပြီး ပေထင်းဟွမ်၏မျက်နှာမှ မျက်ရည် များကို နူးညံ့စွာသုတ်ပေးကာ ညင်နာစွာပြောလေသည် “ရှောင်ကျို့ အရင်ပြန် ရအောင်”